Του Αριστομένη – The MiRRor – Γ.
Peter Kurten
«Όταν το κεφάλι μου κοπεί, θα μπορώ ακόμα να ακούσω τουλάχιστον για λίγο, τον ήχο του αίματος καθώς θα αναβλύζει απ’ το λαιμό μου; Αυτό θα ήταν η ύψιστη ευχαρίστηση για μένα.»
«Δε μετανιώνω. Και όσον αφορά το αν η θύμηση των κατορθωμάτων μου μου προκαλεί ντροπη, θα σας απαντήσω. Σκεπτόμενος όσα έγιναν λεπτομερώς, δε νιώθω καθόλου δυσάρεστα. Θα έλεγα ότι το απόλαυσα.»
«Το αίμα μου και το αίμα των θυμάτων μου θα είναι η κορόνα των βασανιστηρίων μου. Πρέπει να υπάρχει ένα ανώτερο ον που έδωσε τον πρώτο σπυνθήρα στη ζωή. Αυτό το ον θα θεωρούσε τις πράξεις μου καλές, αφού εκδικούμουν την αδικία. Οι τιμωρίες που έχω υποφέρει αφάνισαν κάθε μου ανθρώπινο συναίσθημα. Να γιατί δε μετανιώνω για τίποτα.»
Peter Sutcliffe
«Της μίλησα ζητώντας συγγνώμη για ό,τι είχα κάνει. Ήταν η πρώτη φορά που απολογήθηκα σε κάποιον που είχα σκοτώσει.»
Nathan Leopold
«Το να σκεφτώ αν θα διαπράξω ένα φόνο η όχι, πρακτικά είναι το ίδιο με το να αναρωτηθώ αν μια πίτα ως δείπνο θα μου χάριζε ευχαρίστηση ή όχι.»
Arthur Gary Bishop
«Ήθελα να τη βοηθήσω, απλώς δεν ήξερα πώς να της πω πως έσφαξα το παιδί της.»
Gary Alan Walker
«Με συγχωρείτε που σκότωσα πέντε ανθρώπους. Εντάξει τώρα;»
Rudolf Pleil
«Κάθε άνθρωπος έχει ένα πάθος. Άλλοι έχουν το ουίστ, εγώ προτιμώ να σκοτώνω.»
Joel Rifkin
«Κατά πάσα πιθανότητα θα καταδικαστώ, όμως δε θα φύγω ως τέρας αλλά ως τραγωδία.»
Lucian Staniak, “the Red Spider”
«Έκοψα ένα ζουμερό λουλούδι απ’ την Olsztyn και θα το ξανακάνω κάπου αλλού, γιατί δε γίνεται γιορτή χωρίς θάνατο.» (Από το γράμμα που έγραψε αφού σκότωσε τη δεκαεφτάχρονη Danka Maciejowitz στην πόλη Olsztyn της Λιθουανίας.)
«Δεν υπάρχει ευτυχία χωρίς δάκρυα, μήτε ζωή χωρίς θάνατο. Προσέξτε, θα σας δώσω αιτίες να κλάψετε.»
Henri Blot, the Necrophile
«Καθένας έχει τα γούστα του, εγώ τέρπομαι με τα πτώματα.»
David Bullock
«Άρχισε να σαχλαμαρίζει με το χριστουγεννιάτικο δέντρο, λέγοντάς μου πόσο ωραίο ήταν. Οπότε τον πυροβόλησα.»
Richard Ramirez, “the Night Stalker”
«Λατρέυω να σκοτώνω ανθρώπους. Γουστάρω να τους βλέπω να πεθαίνουν. Θα τους πυροβολούσα στο κεφάλι και θα κουνιόντουσαν πέρα δώθε και θα θα στιφογύριζαν εδώ και κει, και μετά τέλος. Ή θα τους διαμέλιζα με ένα μαχαίρι και θα έβλεπα τα πρόσωπά τους να γίνονται πραγματικά λευκά. Λατρεύω όλο αυτό το αίμα.»
«Ακόμα και οι ψυχοπαθείς έχουν αισθήματα. Ίσως πάλι όχι.»
«Οι κατα συρροή δολοφόνοι κάνουν, σε μικρότερο βαθμό, ότι κάνουν οι κυβερνήσεις σε μεγάλο. Είναι προιόντα των καιρών μας, κι αυτοί οι καιροί είναι αιμοδιψείς.»
«Παράτησα την αγάπη και την ευτυχία πριν πολύ καιρό.»
Ted Bundy
«Δε νιώθω ένοχος για τίποτα. Λυπάμαι τους ανθρώπους που νιώθουν ένοχοι.»
«Είμαι ο σκληρότερος καριόλης που έχετε δει ποτέ. Δε δίνω μία γι’ αυτούς τους ανθρώπους.»
«Η προσωπική σταθερότητα είναι μια απ’ τις μικρές αλλά πραγματικά απαραίτητες πολυτέλειες της ζωής.»
«Η σεξουαλική πράξη – στην ευρύτερη διάσταση των πραγμάτων – ήταν ένας υποχρεωτικός χειρισμός, όχι αυτή καθαυτή, καταλαβαίνετε τι εννοώ, η σεξουαλική πράξη δεν ήταν η, η… η κύρια πηγή ικανοποίησης.»
«Εμείς οι κατα συρροή δολοφόνοι είμαστε τα παιδιά σας, οι σύζυγοί σας, είμαστε παντού. Και θα υπάρξουν πιο πολλά νεκρά παιδιά, αύριο-μεθαύριο.»
«Νιώθεις τον ύστατο χτύπο να αφήνει το κορμί τους. Κοιτάς στα μάτια τους. Ο άνθρωπος που είναι σ’ αυτή τη θέση είναι Θεός!»
«Έχω αποφράξει το παρελθόν. Δε θα αντάλλαζα αυτό που είμαι, ή αυτά που έχω κάνει – ή τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει – με τίποτα. Οπότε, το σκέφτομαι. Και ώρες-ώρες είναι ένα γλυκό ταξίδι το να ξαπλώνω και να θυμάμαι…»
Charles Manson
«Ιδού ένας άντρας που ευθύνεται για τη δολοφονία εκκατοντάδων χιλιάδων στο Βιετνάμ και με κατηγορεί για οχτώ φόνους.» (Αναφερόμενος στον ισχυρισμό του Ριτσαρτ Νίξον ότι είναι ένοχος)
«Οτιδήποτε βλέπετε σε μένα είναι μέσα σας. Αν θέλετε να δείτε ένα θηριώδη δολοφόνο, να ποιόν θα δείτε, καταλαβαίνετε; Αν με δείτε σαν αδερφό, να τι θα είμαι. Όλα εξαρτόνται απ’ το πόση αγάπη τρέφετε. Είμαι εσείς, και όταν το παραδεχτείτε θα είστε ελεύθεροι. Είμαι μόνο ένας καθρέφτης.»
«Νιώθεις ένοχος; Είσαι τρελός; Εεεμ, νιώθεις σαν wolf kabob Roth vantage; Gefrannis booj pooch boo jujube; bear-ramage. Jigiji geeji geeja geeble google. Do you begep flagaggle vaggle veditch-waggle bagga;»
«Αυτά τα παιδιά που έρχονται οπλισμένα προς εσάς είναι τα παιδιά σας. Εσείς τα διδάξατε όσα γνωρίζουν γι’ αυτόν τον κόσμο. Δεν τα δίδαξα εγώ, εσείς το κάνατε. Εγώ απλά προσπάθησα να τα βοηθήσω να σταθούν στα πόδια τους όταν ήταν υπερβολικά αδύναμα.»
«Περιμένετε να με λυγίσετε; Αδύνατον! Με κομμτιάσατε χρόνια πριν. Με σκοτώσατε χρόνια πριν…»
«Ένα μωρό γεννιέται στον κόσμο σε κατάσταση τρόμου. Πλήρης παράνοια και ενημέρωση. Βλέπει τον κόσμο με μάτια που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ακόμη. Όσο μεγαλώνει, οι γονείς του του παρέχουν αφειδώς τόσα πράγματα. Του μιλούν ενώ θα έπρεπε να αφήσουν αυτό να τους μιλά. Αφήστε να παιδιά να σας οδηγήσουν.»
«Είμαι ο πάπας. Είμαι δέκα φορές ο πάπας. Είμαι εξήντα φορές ο πάπας. Αλλά είμαι ο πάπας στους λόφους και τα βουνά.»
«Καταφρονείστε με και θα δείτε έναν τρελό.Σεβαστείτε με και θα δείτε ένα Θεό.Κοιτάξτε με στα μάτια και θα δείτε τον εαυτό σας.»
«Δεν είμαστε πια στη χώρα των θαυμάτων, Αλίκη.»
«Μετάνοια για τί; Έχετε κάνει τα πάντα σε μένα. Αυτό δε μου δίνει το ίδιο δικαίωμα;»
Carl Panzram
«Φυσικά τώρα αγαπώ πολύ το Χριστό. Ναι, τον αγαπώ τόσο καταραμένα πολύ που θα ήθελα να τον σταυρώσω ξανά και ξανά!»
«Θέλω να με κρεμάσουν και δε θέλω καμία παρέμβαση απο σας, από τη βρομερή σας φάρα. Ξέρω πολλά για τον κόσμο και το ανθρώπινο χαρακτηριστικό του κακού και δεν υποκρίνομαι. Είμαι περήφανος που σκότωσα μερικούς και μετανιώνω που δε σκότωσα περισσότερους!»
«Δεν έχω καμία διάθεση να αναμορφωθώ. Η μόνη μου επιθυμία είναι να αναμορφώσω τους ανθρώπους που προσπαθούν να με αναμορφώσουν, και πιστεύω πως ο μόνος τρόπος να αναμορφώσεις τους ανθρώπους είναι να τους σκοτώσεις. Το σύνθημά μου έιναι: Ληστέψτε τους, βιάστε τους και σκοτώστε τους όλους.»
«Προτιμώ να πεθάνω με αυτόν τον τρόπο, και αν έχω ψυχή να καεί στην κόλαση για εκκατομύρρια χρόνια. Εξακολουθώ να προτιμώ αυτό από έναν παρατεταμένο, αγωνιώδη θάνατο σε κάποιο μπουντούμι ή σε ένα προστατευμένο κελλί κάποιου τρελοκομείου… Το μόνο ευχαριστώ που θα πάρετε από μένα εσείς ή το είδος σας για τις προσπάθειες σας είναι η ευχή μου να είχατε όλοι ένα λαιμό, και να είχα τα χέρια μου πάνω του…» (Απάντηση στους οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων που προσπαθούσαν να τον απαλλάξουν απ΄ τις κατηγορίες του.)
«Δεν πιστεύω στον άνθρωπο, το Θεό ή το Διάβολο. Μισώ όλη τη γαμημένη ανθρώπινη φυλή, συμπεριλαμβανομένου εμένα… Καταδίωξα τους αδύναμους, τους άκακους και τους ανυποψίαστους. Ιδού το μάθημα που μου έμαθαν οι άλλοι: Η ισχύς φτιάχνει το δίκαιο.»
Albert Fish
«Είχα πάντα την επιθυμία να προκαλώ τον πόνο στους άλλους και να έχω κάποιους να με χτυπούν. Ανέκαθεν απολάμβανα οτιδήποτε πονούσε. Η επιθυμία να προκαλώ πόνο, είναι ό,τι πιο υπέρτατο υπάρχει για μένα.»
«Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη επιθυμία να ζήσω. Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη επιθυμία να σκοτωθώ. Είναι κάτι αδιάφορο για μένα όλο αυτό. Δε νομίζω πως είμαι τελείως υγιής.»
«Μαστίγωσα τη γυμνή του πλάτη μέχρι το αίμα να τρέξει απ’ τα πόδια του. Του έκοψα τα αυτιά, τη μύτη, έσκισα το στόμα του απ΄το ένα αυτί ως το άλλο. Του έβγαλα τα μάτια με τον αντίχειρα. Μετά ήταν νεκρός. Έχωσα το μαχαίρι στην κοιλιά του, κόλλησα το στόμα μου στο κορμί του και ήπια το αίμα του.» (Αναφερόμενος στο μικρό Billy Gaffney.)
«Αρχικά την έγδυσα. Αχ, πως κλωτσούσε – δάγκωνε και έγδερνε. Την έπνιξα και την έκοψα σε μικρά κομμάτια ώστε να πάρω το κρέας στο δωμάτιο μου, να το μαγειρέψω και να το φάω. Πόσο γλυκός και απαλός ήταν ο μικρός της πισινός ψημένος στο φούρνο. Μου πήρε εννέα μέρες να φάω ολόκληρο το σώμα της. Δεν τη γάμησα παρόλο που μπορούσα, αν ήθελα. Πέθανε παρθένα. Τι κρίμα. Πολλά φιλάκια, Albert Fish.» (Γράμμα στη μητέρα της άτυχης Grace Βudd.)
*****
Υ.Γ. Οι παραπάνω φράσεις των πρωταγωνιστών των πιο βάναυσων εγκλημάτων, αντλήθηκαν από συνεντεύξεις των ιδίων και από ιστότοπους που συλλέγουν παρόμοιο υλικό.
«Θα μπορούσε να εξιδανικεύσει άλλα στοιχεία του περιβάλλοντός του και να μην οδηγηθεί στα χνάρια του πατέρα του. Είναι πιθανό μια συμπεριφορά που την έχει εγγράψει σε πολύ μικρότερες ηλικίες να τον οδηγεί, ώστε να υπερβαίνει κατά πολύ την απλή εγκληματικότητα και να καθίσταται επικίνδυνος κακοποιός. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι εάν πρόκειται για μια αντίδραση σε άμεσα βιώματα ή μια ιδιαίτερη διακεκριμένη δομή της προσωπικότητας». 
Σύμφωνα με την άποψη της ψυχολόγου 
«Τώρα, ο Πάσσαρης δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε», εξηγεί ο κ. Πανούσης.«Ούτε από τη δική του πλευρά ούτε από τη μεριά της κοινωνίας. Βρισκόμαστε στο τέλος του (αιματηρού) παιχνιδιού. Ο αδύναμος (ή χαλασμένος) κρίκος της ενηλικίωσης και μη κοινωνικοποίησής του μπορεί να αναζητηθεί σε πολλές από τις αλυσίδες που τον έδεναν κατά καιρούς. Ο Πάσσαρης ήταν και είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Τούτο δεν σημαίνει ότι άλλοι εγκληματίες είναι λιγότερο επικίνδυνοι, ούτε ότι κάπου πλάι μας δεν μπορεί να “μεγαλώνει” κάποιος άλλος Πάσσαρης. Άρα, αν υιοθετήσουμε ως κοινωνία το “διαρκές βλέμμα” που νοιάζεται για τα παιδιά της και προλαβαίνει το έγκλημα χωρίς ταυτόχρονα να δίνει το κακό – βίαιο παράδειγμα η ίδια η ζωή, ας μη σκεφτόμαστε να ξαναστήσουμε λαιμητόμους στις κεντρικές πλατείες…»
Υπάρχουν και πολλές άλλες ανεξιχνίαστες υποθέσεις, τις οποίες εξετάζει η αστυνομία, όπου φέρεται να έχει συμμετάσχει ο Πάσσαρης, όμως δεν έχει συγκεκριμένα ενοχοποιητικά στοιχεία σε βάρος του.
«Ήταν μια πολύ καλά σχεδιασμένη επιχείρηση που κατά ένα μέρος της απέτυχε στην πρακτική της εφαρμογή», θα προσθέσει. Και εντόπισε το «μέρος» αυτό στο σημείο όπου, μετά τους πυροβολισμούς και την πεζή απομάκρυνση του Πάσσαρη, οι άντρες των ΕΚΑΜ που ήταν μέσα στο διαμέρισμα δεν ενημέρωσαν εγκαίρως τους συναδέλφους τους που ήταν σκορπισμένοι στην περιοχή γύρω από την πολυκατοικία της οδού. Βασικές προτεραιότητες του σχεδίου ήταν να αποφευχθούν πάση θυσία οι περιπτώσεις τραυματισμού κάποιου αθώου πολίτη ή κάποιου αστυνομικού, ομηρίας κάποιου ενοίκου της πολυκατοικίας ή περαστικού.
Κάτω από τον έλεγχο της ρουμανικής αστυνομίας τηλεφώνησε στον Πάσσαρη για να του κλείσει δήθεν ραντεβού. Εκείνος, γνωρίζοντας ότι είχε χάσει το κινητό του και υποπτευόμενος παρακολούθηση του δεύτερου τηλεφώνου του από την αστυνομία, προσπάθησε να παραπλανήσει τον γνωστό του λέγοντάς του ότι βρίσκεται εκτός Βουκουρεστίου.
Όπως αναφέρει στις αιτήσεις του: «Στην περίπτωση αυτή οι ευθύνες τις πολιτείας θα είναι τεράστιες τόσο απέναντι στα θύματα και τους συγγενείς τους, όσο και απέναντι σε μένα που κατηγορούμαι ότι διέπραξα αυτά τα εγκλήματα, αλλά που ποτέ δεν έχει αποδειχθεί δικαστικά εάν τα διέπραξα, αφού δεν κατέστη δυνατή η δικαστική πρόσβαση…εάν και θα μπορούσα να επιδιώκω την παραγραφή των αδικημάτων, για τα οποία κατηγορούμαι στην Ελλάδα, εντούτοις επιθυμώ να δικαστώ για όσα αδικήματα αποδεδειγμένα και πραγματικά διέπραξα και να απαλλαχθώ από όσα δεν έχω εμπλοκή…».
