Καλό Πάσχα!

•19/04/2014 • 2 σχόλια

page1crime_and_punishment22

Στάλλω Παντοπίου-Χριστοφή, η θανάσιμη πεθερά – II

•12/04/2014 • 2 σχόλια

styllou-christofi-2Προηγούμενο

Tης Νίνας Κουλετάκη

Το δεύτερο έγκλημα

Το βράδυ της Τετάρτης 28 Ιουλίου του 1954, δεν διέφερε σε τίποτα από τα υπόλοιπα. Ο Σταύρος ετοιμάστηκε κι έφυγε για τη δουλειά, η μητέρα του καθόταν στο σαλόνι και η Hella, αφού τακτοποίησε τα παιδιά στα κρεβάτια τους και τα καληνύχτισε, πήγε να κάνει το μπάνιο της. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή διάλεξε η Στάλλω για να εκτελέσει το αποτρόπαιο έργο της.

Πήρε από την ξυλόσομπα τον βαρύ, μαντεμένιο δίσκο όπου συγκεντρώνονταν οι στάχτες, αιφνιδίασε την Hella στο μπάνιο και την έριξε αναίσθητη, χτυπώντας την στο κεφάλι με το βαρύ αντικείμενο. Στη συνέχεια, την έσυρε στην κουζίνα, όπου την σταγγάλισε χρησιμοποιώντας ένα μαντήλι. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι τόση ήταν η μανία της και το μίσος απέναντι στην άτυχη κοπέλα, που το μαντήλι έσχισε το δέρμα του λαιμού και παγιδεύτηκε στην πληγή. Για να το αφαιρέσει η Στάλλω, αναγκάστηκε να το κόψει. Υποκύπτοντας σε μια παρόρμηση της στιγμής, έβγαλε τη βέρα από το δάχτυλο της νύφης της και την έκρυψε στο δικό της δωμάτιο, τυλιγμένη σ’ ένα κομμάτι χαρτί.

StyllouChristofi003Το έγκλημα είχε γίνει και η Στάλλω έπρεπε να βρει τρόπο να το κρύψει και να εξαφανίσει τα ίχνη της. Ποιος καλύτερος τρόπος, λοιπόν, από τη φωτιά; Έτσι, μετέφερε το πτώμα της Hellaστην αυλή, το έλουσε με παραφίνη, του έβαλε φωτιά κι έμεινε να το παρακολουθεί, ατάραχη, να καίγεται.

Η ώρα είχε πάει 23.45’ κι ένας γείτονας, ο JohnYoung, είδε από το παράθυρο του σπιτιού του τις μεγάλες φλόγες στην αυλή των Χριστοφή. Βγήκε στον κήπο του ανήσυχος ότι επρόκειτο περί πυρκαγιάς και πλησίασε στον φράχτη που χώριζε τα δύο σπίτια, για να δει καλύτερα. Αργότερα κατέθεσε ότι είδε την μητέρα του Σταύρου να καίει κάτι που έμοιαζε με κούκλα βιτρίνας και υπέθεσε ότι, απλά, έκαιγε σκουπίδια. Γύρισε καθησυχασμένος στο σπίτι και το κρεβάτι του.

John Young, ο γείτονας

John Young, ο γείτονας

Γύρω στη 1 το πρωί, ο κ. και η κα Burstoff που επέστρεφαν σπίτι τους από το εστιατόριο που διατηρούσαν, κόντεψαν να χτυπήσουν με το αυτοκίνητο μια γυναίκα που, σχεδόν, ρίχτηκε στις ρόδες τους. Δεν ήταν άλλη από την αναστατωμένη Στάλλω η οποία, σε σπασμένα αγγλικά, ψέλισσε κάτι για φωτιά και για παιδιά που κοιμούνται. Το ζευγάρι προσπάθησε να την καθησυχάσει και την ακολούθησε στο σπίτι. Είδαν τη φωτιά που είχε σχεδόν σβήσει στην αυλή και που, σίγουρα, δεν απειλούσε το σπίτι. Ο κ. Burnstoff έντρομος διαπίστωσε πως το κορμί που κάπνιζε στην αυλή δεν ήταν κορμί κούκλας, αλλά το σώμα μιας γυναίκας. Καθώς η φωτιά δεν είχε προκαλέσει παρά επιφανειακά εγκαύματα (ένα ανθρώπινο σώμα καίγεται πολύ πιο δύσκολα απ’ ότι, ίσως, θα υπέθετε κανείς), το βαθύ σημάδι του στραγγαλισμού ήταν ευδιάκριτο στον λαιμό του πτώματος. Ειδοποίησε την αστυνομία που έφθασε λίγο αργότερα, ταυτόχρονα σχεδόν με τον Σταύρο, που γύριζε από την βάρδια του.

Σταύρος Χριστοφής

Σταύρος Χριστοφής

Η Στάλλω προσπάθησε να πείσει τους αστυνομικούς ότι, βλέποντας τις φλόγες, βγήκε στην αυλή να δει τι συμβαίνει και ανακάλυψε το πτώμα της νύφης της. Ισχυρίστηκε ότι δεν ήξερε πώς βρέθηκε εκεί, ούτε πώς έπιασε φωτιά. Δεν έδωσε καμία εξήγηση για τα τραύματα στο κεφάλι και τον λαιμό του θύματος. Επέμενε ότι δεν ήξερε τίποτα για το φόνο, κυριολεκτικά! Φυσικά, συνελήφθη.

Την επόμενη ημέρα της απαγγέλθηκαν κατηγορίες με την βοήθεια ενός έλληνα διερμηνέα και οδηγήθηκε στην φυλακή Holloway, για να περιμένει τη δίκη.

Αστυνομικοί εξετάζουν τα απομεινάρια της Hella

Αστυνομικοί εξετάζουν τα απομεινάρια της Hella

Δίκη και καταδίκη

Η δίκη της Χριστοφή άρχισε στις 25 Οκτωβρίου του 1954, στο Δικαστήριο του Λονδίνου Old Bailey και κράτησε μόλις τέσσερις ημέρες. Όταν άκουσε το κατηγορητήριο, κούνησε ζωηρά το κεφάλι της και φώναξε «Νο!», μια από τις ελάχιστες φορές που μίλησε αγγλικά. Ο δικηγόρος της, καθώς και ο γιος της, προσπάθησαν να την πείσουν να δεχτεί τη δήλωση παραφροσύνης, ώστε να γλιτώσει τη ζωή της. Η Στάλλω ήταν ανυποχώρητη: «Μπορεί να είμαι φτωχή και αγράμματη, αλλά τρελή δεν είμαι. Ποτέ, ποτέ, ποτέ!»

styllou-christofi-4Μετά από την άρνησή της αυτή, τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν ραγδαία. Η πολιτική αγωγή κατέρριψε κάθε ασθενικό ισχυρισμό αθωότητος (όχι ότι κανείς πίστευε πως υπήρχαν και τέτοιοι) και με συντριπτικά αποδεικτικά στοιχεία που προσκόμισε (ίχνη αίματος στο μπάνιο και την κουζίνα που δεν είχαν καθαριστεί καλά, το κομμένο φουλάρι που βρέθηκε στα σκουπίδια, η βέρα της Hella που ανακαλύφθηκε στο δωμάτιο της Χριστοφή, ίχνη στο πάτωμα από το σύρσιμο του πτώματος) ζήτησε να κηρυχθεί η Στάλλω ένοχη. Οι εξηγήσεις της, από αφελείς έως αστείες (ισχυρίστηκε πως βρήκε τη βέρα της Hella στις σκάλες του σπιτιού και υπέθεσε πως ήταν κρίκος από το κουρτινόξυλο) δεν έπεισαν κανέναν και, κυρίως, το σώμα των ενόρκων το οποίο χρειάστηκε μόνο δύο ώρες για να προσκομίσει την ετυμηγορία του: η Στάλλω Παντοπίου – Χριστοφή είχε κριθεί ένοχη για την δολοφονία της νύφης της. Η ποινή της θα ήταν ο θάνατος δι’  απαγχονισμού.

Φυλακή Holloway

Φυλακή Holloway

Την εποχή της δίκης της Στάλλως Χριστοφή, η Κύπρος ήταν σε αναβρασμό. Οι διεθνείς αντιξοότητες για την Ελλάδα την επαύριον του Εμφυλίου ήταν πολλές, όμως ήταν αδύνατο, πλέον, να εμποδίσουν τους Κυπρίους. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η βρετανική αδιαλλαξία παρέμενε άκαμπτη, και ούτε το Ενωτικό Δημοψήφισμα του 1950, ούτε η διεθνοποίηση του Κυπριακού, με την προσφυγή στα Ηνωμένα Εθνη απέδωσαν καρπούς. Για τους Βρετανούς η παραμονή στην Κύπρο αποτελούσε μονόδρομο, ύστερα από την απώλεια άλλων σημαντικότερων κτήσεών τους και άλλοτε επικαλούνταν εναντίον της Ενωσης τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και άλλοτε τα «τουρκικά συμφέροντα». Παράλληλα, δεκάδες ανώτεροι αποικιακοί υπάλληλοι υποστήριζαν ότι οι Κύπριοι ήταν αδύνατο να καταφύγουν στα όπλα.Λίγο αργότερα, την 1η Απριλίου 1955, θα διαψεύδονταν, καθώς άρχισε στην Κύπρο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας με στόχο την ένωση του νησιού με την Ελλάδα.

735db-10Προς το παρόν, βρισκόμαστε στο 1954 και στην δίκη της Στάλλως Χριστοφή. Δυο μήνες πριν, ένα δοχείο γεμάτο με αίμα είχε παραδοθεί στον πρωθυπουργό της Μ. Βρετανίας Winston Churchill. Ήταν το αίμα μιας ομάδας κυπρίων αξιωματικών οι οποίοι, με αυτή τη συμβολική τους κίνηση, ήθελαν να μηνύσουν στον άγγλο πρωθυπουργό πως ήταν αποφασισμένοι να χύσουν το αίμα τους για να πραγματοποιηθεί η ένωση με την Ελλάδα. Ένα ίδιο δοχείο παραδόθηκε από τους ίδιους αυτοπροσώπως στην Αθήνα, στην Εκκλησία της Κύπρου. Ταυτόχρονα στο νησί συνέβαιναν μια σειρά επιθέσεων σε αγγλικούς στόχους.

Φυσικά, αυτά τα γεγονότα δεν επηρρέασαν άμεσα την εξέλιξη της δίκης της Χριστοφή. Έπαιξαν, όμως, τον ρόλο τους στο να διαμορφωθεί ένα απολύτως αρνητικό κλίμα εναντίον της που είχε σαν αποτέλεσμα να απορριφθεί η αίτηση χάριτος που κατέθεσε ο δικηγόρος της. Στο πρόσωπό της, η αγγλική κοινή γνώμη δεν έβλεπε μόνο τη στυγνή και αμετανόητη φόνισσα, αλλά και την αγνώμονα Κύπρια, που δεν εκτιμούσε τα ωφέλη του νησιού από τον αποικιακό πολιτισμό και, επομένως, δεν της άξιζε επιείκεια.

Eκτέλεση και ταφή

Στις 15 Δεκεμβρίου του 1954 η Στάλλω Χριστοφή άφησε την τελευταία της πνοή στην αγχόνη της φυλακής Holloway, από τον διαβόητο δήμιο Albert Pierrepoint. Όταν ρωτήθηκε αν είχε καμιά τελευταία επιθυμία, ζήτησε να κρεμάσουν έναν σταυρό στον τοίχο του χώρου εκτέλεσης. Η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε και ο σταυρός έμεινε στην ίδια θέση μέχρι το 1967, οπότε και ο συγκεκριμένος χώρος καταργήθηκε και η αγχόνη αποσυνδέθηκε. HΣτάλλω Χριστοφή πέθανε μόνη της, καθώς ούτε ο γιος της παραβρέθηκε στην εκτέλεση.

Η απόφαση εκτέλεσης της Στάλλως Χριστοφή

Η απόφαση εκτέλεσης της Στάλλως Χριστοφή

H Στάλλω ήταν η πρώτη γυναίκα που εκτελέστηκε στην Μεγάλη Βρετανία, μετά από τριάντα χρόνια. Ήταν, επίσης, η προτελευταία καθώς, 8 μήνες αργότερα, ακολούθησε η εκτέλεση της Ruth Ellis, η οποία είχε δολοφονήσει τον εραστή της έξω από ένα εστιατόριο που, από διαβολική σύμπτωση, απείχε μόλις λίγα μέτρα από το σπίτι των Χριστοφή. Η Ruth Ellisήταν και η τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε στη Μεγάλη Βρετανία. Κι ενώ η βρετανική κοινή γνώμη είχε ήδη αρχίσει να στρέφεται κατά της επιβολής της θανατικής ποινής, η Στάλλω Χριστοφή δεν βρήκε πολλούς υποστηρικτές, σε αντίθεση με την Ruth Ellis. Και ο λόγος δεν ήταν μόνο οι διαφορές στην εμφάνιση των δύο γυναικών.

Το πτώμα της Χριστοφή τάφηκε σε έναν αμαρκάριστο τάφο, μέσα στα τείχη της φυλακής Holloway, όπως ήταν το σύνηθες. Το 1971 έγιναν εκτεταμένες εργασίες στο σωφρονιστικό κατάστημα κατά τη διάρκεια των οποίων απαιτήθηκε εκταφή όλων των γυναικών που είχαν εκτελεστεί εκεί.

graveΜε εξαίρεση τα λείψανα της RuthEllis, αυτά τεσσάρων άλλων γυναικών, των Edith Thomson, Amelia Sach, Annie Walters και Στάλλως Χριστοφή, τάφηκαν εκ νέου σε ομαδικό τάφο, στο κοιμητήριο του Brookwood, στο Surrey, ο οποίος παρέμεινε επίσης αμαρκάριστος μέχρι τις 13 Νοεμβρίου του 1993, οπότε και τοποθετήθηκε μια γρανιτένια πλάκα με τα ονόματα των τεσσάρων γυναικών που ήσαν θαμμένες εκεί. Η όλη διαδικασία ξεκίνησε από τους συγγενείς της Edith Thomson, το όνομα της οποίας βρίσκεται γραμμένο στο πάνω μέρος της πλάκας, ενώ των άλλων τριών στις πλευρές της.

3298340Πηγές

-Serial Killer Crime Index

-Wayback Machine Internet Archive

-TrueCrimeStories, MaxHaines

- Το κυπριακό ενωτικό κίνημα, 1830-1955, Πέτρου Παπαπολυβίου

-Knitted Homes of Crime, Freddie Robins

crime_and_punishment22

Στάλλω Παντοπίου-Χριστοφή, η θανάσιμη πεθερά – I

•05/04/2014 • 11 σχόλια

450px-Cy-map-vertΤης Νίνας Κουλετάκη

Εισαγωγή

Τα 307 χρόνια της Οθωμανικής κατοχής στην Κύπρο (1571-1878) δεν τελείωσαν χωρίς ν’ αφήσουν βαθειά σημάδια στον πληθυσμό του νησιού.  Πέρα από τις επιμιξίες και τον εξισλαμισμό μέρους των κατοίκων, οι περισσότερες αλλαγές εντοπίζονται στις συμπεριφορές και τις κοινωνικές και οικογενειακές δομές.  Σε αντίθεση με τους Έλληνες, οι Ελληνοκύπριοι δέχτηκαν ευρέως τουρκικές επιρροές, στα ήθη, έθιμα και την κουλτούρα τους.  Οι ελληνικές οικογένειες είναι μητριαρχικές και οι γιαγιάδες συχνά εξασκούν ιδιαίτερη επιρροή στις οικογένειες, αποτελώντας τους ουσιαστικούς «αρχηγούς» αυτών.  Στην ισλαμική κουλτούρα, αρχηγός της οικογένειας θεωρείται το αρσενικό, αλλά οι μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες ασκούν σιδηρό έλεγχο πάνω στις νεώτερες, έχοντας –σχεδόν πάντα- τον τελευταίο αποφασιστικό λόγο.

styllou-christofi-1Το πρώτο έγκλημα

H Στάλλω Παντοπίου – Χριστοφή, γεννήθηκε σ’ ένα μεσόγειο χωριό της Κύπρου το 1900 ή 1901, όπου και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της.  Ο τόπος της ήταν άγονος και φτωχός, όπως αρκετά από τα χωριά της Κύπρου, και οι κάτοικοί του επιδίδονταν σ’ έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης.  Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι νέοι εγκαταλείπουν τα πάτρια, αναζητώντας την τύχη τους στις μεγάλες πόλεις της ημεδαπής ή της αλλοδαπής.

Η Στάλλω μεγαλώνει σ’ αυτό το περιβάλλον, δεχόμενη μικτά μηνύματα συμπεριφοράς και κουλτούρας, από το ελληνικό και τουρκικό περιβάλλον.  Ως χαρακτήρας ήταν ιδιαίτερα δύσκολος, πιστεύοντας ότι μόνη εκείνη κατέχει την αλήθεια των πραγμάτων και εμμένοντας στην εδραίωση της άποψής της.  Διακατεχόταν από μανίες και εμμονές, γεγονός που ενίσχυσε την σκληρότητα στον χαρακτήρα αυτής της διαταραγμένης γυναίκας.  Καθώς η βία ήταν διάχυτη στο περιβάλλον που ζούσε, έμαθε από μικρή να την θεωρεί αναγκαία για την επίλυση των όποιων προβλημάτων της, αναπτύσσοντας έτσι μιαν εξαιρετικά βίαιη προσωπικότητα.

Το χωριό της Στυλλούς στην Κύπρο

Το χωριό της Στάλλως στην Κύπρο

Από τον γάμο της με τον συντοπίτη της Χριστοφή απέκτησε ένα μόνο παιδί, τον γιο της Σταύρο.  Στο σπίτι, μαζί με την οικογένεια, ζούσε και η μητέρα του άντρα της.  Ο χαρακτήρας της Στυλλού δεν μπορούσε να ανεχθεί μια άλλη γυναίκα να έχει λόγο στο νοικοκυριό της και οι προστριβές μεταξύ τους ήταν στην ημερήσια διάταξη, αφήνοντας αμήχανα και άβουλα τα αρσενικά του σπιτιού.

Η κατάσταση ανάμεσα σε νύφη και πεθερά πάει από το κακό στο χειρότερο και κάποιο βράδυ του 1925 κορυφώνεται.  Μετά από έναν ιδιαίτερα έντονο καυγά ανάμεσα στις δύο γυναίκες, η Στάλλω αρπάζει ένα αναμμένο δαυλί και το χώνει στο στόμα της πεθεράς της, συνεπικουρούμενη από δυο συγχωριανές της, που κρατούσαν ανοιχτό το στόμα του θύματος.  Ο όρκος σιωπής που έδεσε τις τρεις φόνισσες και η αλληλοκάλυψή τους κατά την δίκη που ακολούθησε, είχαν ως αποτέλεσμα την απαλλαγή της Στάλλως από τις κατηγορίες λόγω αμφιβολιών.

Η ζωή στο Λονδίνο

Τα χρόνια περνούν.  Το έγκλημα της Στάλλως, αν και δεν έχει αποδειχθεί στο δικαστήριο, παραμένει κοινό μυστικό ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, με αποτέλεσμα να την διαλύσει.  Ο άντρας της την εγκαταλείπει και μεγαλώνει μόνη τον γιο της, στον οποίο έχει ιδιαίτερη αδυναμία, αλλά η ζωή στο νησί είναι δύσκολη.  Το 1941 ο Σταύρος Χριστοφής θα ακολουθήσει τα χνάρια των περισσοτέρων νέων της Κύπρου: θα φύγει για την Αγγλία (η Κύπρος βρίσκεται υπό αγγλική κατοχή, ήδη από το 1878), σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής αφενός, αλλά και σε μιαν ύστατη προσπάθεια να ξεφύγει από τον αποπνικτικό έλεγχο της μητέρας του.  Η Στάλλω μένει μόνη στο χωριό.

Η πριγκίπισσα Μαργαρίτα στο CAFE DE PARIS

Η πριγκίπισσα Μαργαρίτα στο CAFE DE PARIS

Αρχικά ο Σταύρος πηγαίνει στην πρωτεύουσα του νησιού, την Λευκωσία, όπου εργάζεται ως σερβιτόρος, προκειμένου να εξασφαλίσει τα χρήματα που είναι απαραίτητα για να προμηθευτεί το πολυπόθητο εισιτήριο για το πλοίο που θα τον μεταφέρει στην Αγγλία.  Φτάνοντας εκεί, και με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο να μαίνεται, καταφέρνει να βρει μια καλή δουλειά στο Café de Paris, ένα από τα σημαντικότερα νυχτερινά κέντρα του Λονδίνου.

Γνωρίζει την Hella Bleicher, μιαν όμορφη γερμανίδα, που εργάζεται σ’ ένα κατάστημα γυναικείων ρούχων.  Οι δύο νέοι ερωτεύονται και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, παντρεύονται.  Ο Σταύρος έχει, ήδη, διαπράξει θανάσιμο αμάρτημα.  Όχι μόνο παντρεύτηκε αλλοδαπή και αλλόθρησκη αλλά, το χειρότερο, το έπραξε χωρίς να ζητήσει την άδεια της μητέρας του, η οποία έμαθε τα νέα από ένα γράμμα του, όταν όλα είχαν τελειώσει.

Hella και Σταύρος

Hella και Σταύρος

Το ζευγάρι στέκεται καλά οικονομικά, αγοράζει ένα ωραίο σπίτι σε προάστειο του Λονδίνου, κοντά στο Hampstead Heath και αποκτά τρία παιδιά.  Η μετοίκηση του ζεύγους μακριά από την λονδρέζικη κοινότητα των ελληνοκυπρίων, είναι ένα ακόμη πλήγμα για τον εγωισμό της Χριστοφή, η οποία αποφασίζει να δράσει.

Κατ’ αρχήν ενημερώνει τον Σταύρο ότι θέλει να τους επισκεφθεί.  Αν και όχι ιδιαίτερα χαρούμενος με την εξέλιξη αυτή, αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί να αρνηθεί στην μητέρα του την φιλοξενία στο σπίτι του.  Εντέλει, είναι η μητέρα του και η γιαγιά των παιδιών του, τα οποία δεν την έχουν γνωρίσει.  Η Στάλλω έχει ήδη εξοικονομήσει τα χρήματα για το εισιτήριό της και το 1953 φθάνει στην Αγγλία για να συναντήσει τον γιο της, που έχει να τον δει δώδεκα χρόνια, και την οικογένειά του.  Στη συνέχεια τον ενημερώνει ότι σκοπός της ήταν να μείνει αρκετά στην Αγγλία, να βρει μια δουλειά (ήταν ακόμη αρκετά νέα, μόλις 53, αν και έδειχνε μεγαλύτερη) και να μαζέψει χρήματα που θα της επέτρεπαν να γυρίσει στην Κύπρο και να αγοράσει γη ή ένα σπίτι.  Έτσι, η Στάλλω εγκαθίσταται για τα καλά στο σπίτι της οικογένειας.

Στην αρχή τα πράγματα πήγαιναν καλά, με την Hella και τον Σταύρο να κάνουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, ώστε η διαμονή της Χριστοφή στο σπίτι τους να είναι ευχάριστη και διασκεδαστική.  Όμως οι οιωνοί ήταν εναντίον τους.  Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό που ξανάδε τον γιο της και γνώρισε τα εγγόνια της, ο γνωστός χαρακτήρας της βγήκε στην επιφάνεια και τα προβλήματα άρχισαν.  Κατηγορούσε την Ηella για τα πάντα:  για το ότι το σπίτι ήταν μακριά από την συνοικία των ελληνοκυπρίων, για το ότι τα παιδιά δεν μιλούσαν καλά ελληνικά, για την ισότιμη σχέση με τον άντρα της.  Και, κυρίως, για το ότι εκείνη ήταν η νοικοκυρά στο σπίτι και ο δικός της λόγος ήταν αυτός που περνούσε.

Η Freddie Robbins, στη σειρά δημιουργημάτων της «Knitted Homes of Crime», έχει κατασκευάσει και το σπίτι της οικογένειας Χριστοφή, στον αρ. 11 του South Hill Park, Hampstead, London

Η Freddie Robbins, στη σειρά δημιουργημάτων της «Knitted Homes of Crime», έχει κατασκευάσει και το σπίτι της οικογένειας Χριστοφή, στον αρ. 11 του South Hill Park, Hampstead, London

Η Στάλλω άρχισε να βλέπει και να αντιμετωπίζει την Hella ως ένα εμπόδιο ανάμεσα σ’ εκείνη και την στοργή του γιου της.  Της δημιουργούσε προβλήματα αντιδρώντας σε όλα: στην ανατροφή των παιδιών, στο καθημερινό μενού της οικογένειας, στην διακόσμηση του σπιτιού.  Όταν, μάλιστα, σε κάποια συζήτηση κατέστη σαφές ότι ο Σταύρος και η οικογένειά του δεν είχαν καμία, απολύτως, πρόθεση να επιστρέψουν στην Κύπρο, η Στάλλω έγινε έξαλλη.  Κατά την άποψή της, όλοι οι μετανάστες έπρεπε να έχουν στόχο ζωής την επιστροφή στην πατρίδα.  Και, γι άλλη μια φορά, θεώρησε υπεύθυνη την Hella.

Η συμπεριφορά της Στάλλως είχε καταστήσει εκρηκτική την ατμόσφαιρα στο σπίτι, ώστε και η αξιέπαινα υπομονετική Hella έφτασε στα όριά της.  Δήλωσε στον Σταύρο ότι θα έπερνε τα παιδιά για μιαν επίσκεψη στη Γερμανία, στους δικούς της, αφήνοντας να εννοηθεί πως, όταν επέστρεφαν, η μητέρα του θα έπρεπε να είχε ήδη επιστρέψει στην Κύπρο.  Η Στάλλω που, κατά την προσφιλή της συνήθεια, κρυφάκουγε, κατάλαβε -αν και τα αγγλικά της ήταν φτωχά- την κεντρική ιδέα των λεγομένων της Hella.  Η αντίστροφη μέτρηση για τη ζωή της νέας γυναίκας μόλις είχε αρχίσει.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

WEIRD HORROR: Έκθεση Φωτογραφίας

•02/04/2014 • Γράψτε ένα σχόλιο

10172714_734074216632311_826869971_nΟ πολυχώρος ARS NOCTURNA σάς προσκαλεί στην έκθεση φωτογραφίας του Χρήστου Κόλλια και του Γιώργου Λιανού: Weird Horror, μια σειρά απεικονίσεων κατακερματισμένων και παραμορφωμένων προσώπων και σωμάτων, που ισορροπούν ανάμεσα στον τρόμο και το παράδοξο, το γκροτέσκο και το μακάβριο, όπου η ζοφερή φαντασία αναπλάθεται από τη νοσηρότητα της πραγματικότητας.

Εγκαίνια: Παρασκευή, 4 Απριλίου, στις 19.00.

Η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό έως τις 29 Απριλίου.

Ο Χρήστος Κόλλιας γεννήθηκε το 1980. Από το 1998 έως και σήμερα έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με ψηφιακή φωτογραφία και επεξεργασία βίντεο, εικαστικές κατασκευές, γλυπτική φιγούρας με βάση τον πηλό, κατασκευή μοντέλων με μεικτή τεχνική, σχεδιασμό και δημιουργία μακετών και κοσμημάτων. Το 2004 δημιούργησε την ταινία μικρού μήκους με τίτλο: “Ouroboros”, με τεχνική claymation, ενώ το 2007-2008 έκανε ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους με τίτλο: «Human όπως: άνθρωπος» με τη συγχρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου και του προγράμματος: «Όλοι μαζί για την ένταξη». Από το 2011 έως σήμερα έχει διατελέσει υπεύθυνος διαφόρων εικαστικών εργαστηρίων δημιουργικής απασχόλησης στα Ιωάννινα.

Ο Γιώργος Λιανός γεννήθηκε το 1985, λίγες ώρες μετά το μνημόσυνο του Prosper Jolyot de Crébillon. Συμμετείχε παιδιόθεν σε αγώνες επικλινούς σταθερότητας των συνειρμικών πεδίων και στη συνέχεια ακολούθησε εγκύκλιες σπουδές στη Νομική Σχολή Αθηνών. Σε ηλικία 22 ετών υποβλήθηκε σε μια σειρά επώδυνων ιατρικών επεμβάσεων άνευ αναισθησίας, αποκομίζοντας ζημία από σφοδρό μετατραυματικό σοκ (Schockschaden). Έκτοτε προσυπογράφει μόνο θεωρίες διαταραχών και συνεργάζεται με απόκρυφες οργανώσεις πειραματικής φωτογραφίας. Τον τελευταίο καιρό ετοιμάζει τη διδακτορική του διατριβή στο πεδίο του αστικού δικαίου, έχοντας ήδη αριστεύσει στη μεταπτυχιακή του διατριβή για την επιστημονική αποδόμηση της φωτογραφίας δρόμου και ντοκουμέντου.

Πολυχώρος ARS NOCTURNA
Λέκκα 23 -25 (εντός στοάς)
ΑΘΗΝΑ

crime_and_punishment22

Η έννοια του «Overkill» με αφορμή την κατακρεούργηση 16χρονου αγοριού στα Μέγαρα

•29/03/2014 • Γράψτε ένα σχόλιο

Της Ειρήνης – Έλλης Μπούτσικα

Παρασκευή 14/12/2012 και ώρα 8:30 το πρωί. Στην περιοχή «Βλυχός» Μεγάρων Αττικής, δίπλα σε έναν καταυλισμό Ρομά, ανακαλύπτεται το νεκρό σώμα ενός 16χρονου αγοριού. Το άτυχο παιδί, σύμφωνα με τις πληροφορίες που βγήκαν στη δημοσιότητα, είχε δεχθεί πολλαπλά βαθιά χτυπήματα από οξύ αντικείμενο, πιθανότατα μεγάλο μαχαίρι ή μπαλτά κυρίως στην περιοχή της κοιλίας και του λαιμού. Ειπώθηκε μάλιστα πως ο αριθμός των χτυπημάτων ήταν τέτοιος που είχε προκληθεί και μερική παραμόρφωση στο πρόσωπο του αγοριού.

Ο καταυλισμός στα Μέγαρα

Ο καταυλισμός στα Μέγαρα

Κοντά στο πτώμα οι αρχές εντόπισαν ένα μαχαίρι με λάμα μήκους 30 εκατοστών που η λαβή του ήταν τυλιγμένη με μονωτική ταινία. Η υπόθεση πλέον είναι στα χέρια της αστυνομίας η οποία και διεξάγει τις απαραίτητες έρευνες για τον εντοπισμό του δράστη.

Όμως, με αφορμή αυτό το πρόσφατο περιστατικό, ενδιαφέρον θα είχε να εξετάσουμε την καταφορά πολλαπλών χτυπημάτων στο θύμα σε μία ανθρωποκτονία και τι ψυχολογικές ερμηνείες δίνονται σε αυτή.

Ο όρος  «Overkill»  είναι πλέον καθιερωμένος στον κλάδο της Δικαστικής Ψυχολογίας (Forensic Psychology) και ορίζεται σύντομα ως «injury and trauma that is excessive beyond that required to cause the death of the victim.» δηλαδή, τραυματισμοί που είναι εκτεταμένοι και παραπάνω από όσοι απαιτούνται για την θανάτωση του θύματος. Τέτοια τραύματα μπορεί να προκληθούν τόσο με χτυπήματα, χωρίς χρήση όπλων (γρονθοκόπημα, κλοτσιές) ή με χρήση όπλων και βοηθητικών αντικειμένων (μαχαίρι, τσεκούρι, μεταλλική ράβδος, περίστροφο). Συχνά δε, σε περιπτώσεις ανθρωποκτονιών εξετάζεται εάν τα επιπλέον αυτά τραύματα έχουν γίνει ενώ το θύμα ήταν ακόμα ζωντανό ή αφότου είχε πεθάνει ( post mortem injuries) καθώς η διαφοροποίηση αυτή μπορεί ενδεχομένως να δώσει επιπλέον πληροφορίες για το προφίλ του δράστη. Συχνά τα μεταθανάτια δηλαδή τραύματα υποδηλώνουν την ύπαρξη ακόμα μεγαλύτερης έντασης των ψυχολογικών αιτίων που οδήγησαν στο «Overkill».

Το «Overkill» είναι σχετικά  σπάνιο φαινόμενο, όταν όμως εμφανίζεται σε μια ανθρωποκτονία, μπορεί να σχετίζεται με δράστες οι οποίοι:

  • Πάσχουν από κάποια μορφή ψύχωσης ή σοβαρής διαταραχής προσωπικότητας.
  • Είναι υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών, φαρμάκων ή αλκοόλ
  • Βρίσκονται σε βρασμό ψυχικής ορμής λόγω έντονων συναισθημάτων προς το θύμα ή προς αυτό που συμβολίζει το θύμα για τον κάθε δράστη.
  • Τα ίδια τα χτυπήματα να έχουν συμβολική αξία για τον δράστη (π.χ. βεντέτα)

Κι άλλες επιμέρους περιπτώσεις φυσικά μπορεί να υπάρξουν, όπως για παράδειγμα τα πολλαπλά τραύματα να έχουν ως σκοπό το να μπερδέψουν τις αρχές για τα κίνητρα του εγκλήματος ή να υπάρχουν περισσότεροι από ένας δράστες που να επιτίθενται ταυτόχρονα. Αυτές οι εκδοχές όμως, έχουν μικρότερη αξία από ψυχολογική σκοπιά.

Γενικά θα πρέπει να αναφερθεί πως το «Overkill» ανήκει στη λεγόμενη Υπογραφή (signature) και όχι στον Tρόπο Dράσης (Modus Operandi), γιατί όπως πιο πάνω ειπώθηκε, δεν εξυπηρετεί την ολοκλήρωση του εγκλήματος, αφού ο θάνατος του θύματος θα επερχόταν με σημαντικά λιγότερα πλήγματα ή έχει ήδη επέλθει, αλλά σχετίζεται με ζητήματα ψυχικής ικανοποίησης  εσωτερικών ορμών και αναγκών του δράστη.

Σε ορισμένες υποθέσεις υποδηλώνει έντονο βίαιο ξέσπασμα, μίσος, πάθος, οργή κατευθυνόμενη προς το θύμα, πράγμα που μπορεί να σημαίνει πως ο δράστης γνώριζε προσωπικά τον νεκρό ( ερωμένη σκοτώνει από ζήλια τον άπιστο σύντροφό της με 20 πυροβολισμούς )  ή κάποια ιδιότητα αυτού είχε συμβολική αξία για τον δολοφόνο ( άνδρας κατακρεουργεί πόρνες καθώς συμβολίζουν στα μάτια του τη μητέρα του που όταν ήταν μικρός, γινόταν μάρτυρας του «έκλυτου βίου» αυτής ).

Ειδικά δε όταν συνοδεύεται από παραμόρφωση του θύματος, ακρωτηριασμούς, τοποθέτηση του πτώματος σε αποτρόπαια στάση μπορεί να εκτιμηθεί πως είναι δείγμα προσπάθειας «απανθρωποποίησης» -  αποπροσωποποίησης (dehumanization) του θύματος, στέρησης δηλαδή της ανθρώπινης μορφής και κατ’ επέκταση οντότητας του στο μυαλό του δράστη. Με τη μεταχείριση του θύματος με αυτόν τον τρόπο, ο δράστης μπορεί να εκτονώσει την οργή του πιο έντονα, όχι μόνο στερώντας τη ζωή από το θύμα αλλά και την ίδια του την ανθρώπινη υπόσταση. Μπορεί όμως και να διευκολύνει ο ίδιος συνειδησιακά τον εαυτό του να ολοκληρώσει το έγκλημα, καθώς τα πλήγματα που θα έχει καταφέρει δεν θα είναι εναντίον ενός ανθρώπου αλλά ενός «πράγματος» προς χρήση. Στον αντίποδα αυτών των συμπεριφορών βρίσκονται οι λεγόμενες πράξεις μετάνοιας – συμπόνιας (acts of remorse) που και αυτές αποτελούν μέρος της υπογραφής του δράστη, αλλά θα παρουσιαστούν αναλυτικά σε επόμενο κείμενο, στο μέλλον.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρουσίαση, θα πρέπει να αναφερθεί πως για να προβεί κανείς σε συμπεράσματα για τα κίνητρα και τα στοιχεία ενός εγκλήματος, θα πρέπει να μελετήσει προσεκτικά όλες τις ενδείξεις, να παρατηρήσει εξονυχιστικά τον τόπο του εγκλήματος και η εξέταση των μαρτύρων να γίνει αποτελεσματικά και με σωστό τρόπο. Καθώς μπορεί η αναλυτική παράθεση των ψυχολογικών εξηγήσεων για το φαινόμενο του «Overkill» να έχει από μόνη της ακαδημαϊκή αξία στην επιστήμη της εγκληματολογίας αλλά σε μία αστυνομική έρευνα, αν δεν συνεκτιμηθεί σωστά το σύνολο των συνθηκών γύρω από μια ανθρωποκτονία, μπορεί με αυτές τις θεωρίες να καταλήξουμε σε αποσυντονισμό των αρχών και σε χάσιμο πολύτιμου χρόνου για την εξιχνίαση του εκάστοτε εγκλήματος.

 Πηγές

- “Overkill: Facts, Fictions, and Cases” by Robert Ley, Ph.D.

- “Research Methods in Forensic Psychology” by Barry Rosenfeld, Steven D. Penrod,J.D., Ph.D. crime_and_punishment22

Η αστυνομική λογοτεχνία του hard-boiled

•26/03/2014 • Γράψτε ένα σχόλιο

Hard-boiled Noir 30s 40sΤο hard-boiled,  το «σκληρό» αστυνομικό μυθιστόρημα είναι ένα είδος αστυνομικής αφήγησης  που προήλθε από τα λαϊκά περιοδικά της Αμερικής της δεκαετίας του 1920, όπως η Μάσκα και έχει για πρωταγωνιστή του έναν επαγγελματία ιδιωτικό ντετέκτιβ. Σκηνικό του είναι η ζωή στις μεγαλουπόλεις, αλλά και στην επαρχία, την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και του οικονομικού «κραχ». Ο ιδιωτικός ντεντέκτιβ πρέπει να επιβιώσει μέσα σε δύσκολες συνθήκες και ακραίους ανταγωνισμούς και μετατρέπεται σε  σύγχρονο λαϊκό ήρωα με συμβολική αξία για το αναγνωστικό κοινό της εποχής.

Dashiell Hammett - Raymond Chandler

Dashiell Hammett – Raymond Chandler

Οι εμβληματικοί συγγραφείς του είδους Ντάσιελ Χάμετ και Ρέιμοντ Τσάντλερ και δημιουργοί χαρακτήρων όπως ο Σαμ Σπέιντ και ο Φίλιπ Μάρλοου έφεραν ρεαλισμό στην αστυνομική αφήγηση, την έβγαλαν από τα βικτωριανά σαλόνια και τη μετέφεραν στους επικίνδυνους δρόμους της νύχτας και του υπόκοσμου, σφραγίζοντας μια τομή στο αστυνομικό μυθιστόρημα που ξεκίνησε από τον Τζον Ντάλι και άλλους «δεύτερους» συγγραφείς της Μάσκας. Ο Χάμετ και ο Τσάντλερ πρόσδωσαν λογοτεχνικότητα στο είδος και άνοιξαν τον δρόμο στο μαύρο μυθιστόρημα. Συνεχιστές τους θεωρούνται μεταξύ άλλων ο Ρος Μακντόναλντ, ο Τζέιμς Κράμλεϊ και ο Τσέστερ Χάιμς.

Humphrey Bogart "The Maltese Falcon"

Humphrey Bogart “The Maltese Falcon”

Στον κινηματογράφο οι ήρωες του Χάμετ και του Τσάντλερ ενσαρκώθηκαν από τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ που ταυτίστηκε μαζί τους και έγινε «εικόνα» του hard-boiled μέσα από ταινίες όπως το Γεράκι της Μάλτας του Τζον Χιούστον και τον Μεγάλο Ύπνο του  Χάουαρντ Χοκς. Η μοιραία γυναίκα που δελεάζει τον άσημο ντετέκτιβ, ένα ακόμα κλασικό μοτίβο του είδους, ταυτίστηκε με τη Λορίν Μπακόλ που αποτελεί με τον «Μπόγκυ» μέχρι και σήμερα το απόλυτο ζευγάρι στη «σκληρή» αστυνομική ιστορία.

elsal-vertΟι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ και η Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ) σας προσκαλούν σε μια βραδιά αφιερωμένη στην αστυνομική λογοτεχνία του hard-boiled την Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014, στις 7 το βράδυ, στον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα).

 Θα μιλήσουν:

● ο συγγραφέας, σκηνοθέτης, μεταφραστής και μέλος της ΕΛΣΑΛ Ανδρέας Αποστολίδης,

● ο συγγραφέας, σκηνοθέτης και μέλος της ΕΛΣΑΛ Σέργιος Γκάκας, και

● η συγγραφέας και μεταφράστρια Χίλντα Παπαδημητρίου.

Θα συντονίσει ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και μέλος της ΕΛΣΑΛ Γιάννης Ράγκος.

crime_and_punishment22

Οι φόνισσες της Victoria – II

•22/03/2014 • 1 σχόλιο

Της Νίνας Κουλετάκη

Προηγούμενο

Frances Knorr

Frances Knorr

Frances Knorr

Άνθρωποι σαν την Frances και τον Rudolph Knorr βρήκαν πολύ δύσκολη τη ζωή στη Μελβούρνη της ύφεσης του 1890.  Οι δουλειές σπάνιζαν, η κοινωνική πρόνοια ήταν ανύπαρκτη και η εμπλοκή σε εγκληματικές δραστηριότητες μικρού βεληνεκούς αναπόφευκτη.

Όταν ο Rudolph φυλακίστηκε τον Φεβρουάριο του 1892, επειδή πουλούσε έπιπλα που είχε αγοράσει με δόσεις και δεν είχε ολοκληρωθεί η αποπληρωμή τους, η Frances βρέθηκε μόνη και απένταρη.  Άρχισε να εργάζεται ως ανάδοχη τροφός, φροντίζοντας παιδιά που οι μητέρες τους δεν είχαν τη δυνατότητα να ασχοληθούν μαζί τους.

Τον Σεπτέμβριο του 1892, ανακαλύπτονται στο Brunswick τα πτώματα τριών από τα μωρά που φρόντιζε η Frances, η οποία και συλαμβάνεται.  Η δίκη της ορίζεται για τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους.  Στην εφημερίδα The Weekly Times, η 23χρονη Frances περιγράφεται ως  «χλωμή και αγωνιούσα» ενώ, πιθανότατα, υπέφερε από επιληψία.

Το νεκρικό προσωπείο της Frances Knorr

Το νεκρικό προσωπείο της Frances Knorr

Όπως ήταν αναμενόμενο για την εποχή και τα ήθη, η Frances καταδικάζεται σε θάνατο δι’ απαγχονισμού, γεγονός που διχάζει την κοινωνία της εποχής.  Ο Thomas Jones, ο δήμιος των φυλακών, αυτοκτονεί δύο ημέρες πριν την εκτέλεση.  Η σύζυγός του είχε απειλήσει να τον εγκαταλείψει «αν σκότωνε την κ. Knorr».  Μολαταύτα, η Frances Knorr εκτελείται στις 15 Ιανουαρίου του 1894.

Παρόλο που η κοινή γνώμη είχε αρχίσει, σιγά-σιγά, να ευαισθητοποιείται αναφορικά με το θέμα της θανατικής ποινής, η περίπτωση της Frances Knorr, επειδή ακριβώς επρόκειτο για θανάτους βρεφών, δεν συγκέντρωσε την συμπάθεια ευρείας μερίδας του κοινού.  Η εκτέλεσή της θεωρήθηκε ως προειδοποίηση για όλες εκείνες τις γυναίκες που ασχολούνταν ως ανάδοχοι τροφοί.  Ήδη από το προηγούμενο έτος, ο Dr Neil, υπεύθυνος στο Τμήμα Υγείας της πόλης, είχε καταθέσει στην βασιλική επιτροπή υγείας ότι από τις περίπου 500 νεκροψίες σε πτώματα παιδιών που είχε εκτελέσει, απέδιδε πάνω από τις μισές σε εγκληματικές ενέργειες.

Martha Needle

Martha Needle

Martha Needle

Η Martha Needle ήταν μια ακόμη τρόφιμος των φυλακών της Victoria, που εκτελέστηκε το 1894, μετά την Frances Knorr.  H Martha ήταν μια ελκυστική γυναίκα με φιλική διάθεση και χαρακτήρα όμως, αδιαφιλονίκητα ψυχασθενής, σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα.  Η Martha είχε μεγαλώσει σε μια βίαιη και καταπιεστική οικογένεια και, ως έφηβη, είχε παρουσιάσει σημάδια πνευματικής αστάθειας.  Καθώς, όμως, έγινε μια όμορφη κοπέλα δεν δυσκολεύτηκαν να την παντρέψουν στα δεκαεπτά της.

Ο φιλικός και οικογενειακός της περίγυρος σοκαρίστηκε όταν αποκαλύφθηκε πως είχε δηλητηριάσει τον σύζυγο, τις κόρες της και τον κουνιάδο της.  Μετά τις δολοφονίες και πριν την σύλληψή της, εισπέπραξε ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό από την ασφάλεια, το οποίο διέθεσε ολόκληρο για την κατασκευή ενός επιβλητικού ταφικού μνημείου για την οικογένειά της, το οποίο επισκεπτόταν σε καθημερινή βάση.

Όταν εκτελέστηκε ήταν τριάντα χρονών.  Η ιστορία της διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες σε αυτό το άρθρο, καθώς τα εγκλήματά της δεν ήταν απόρροια των δύσκολων συνθηκών στην πολιτεία της Victoria λόγω της οικονομικής ύφεσης, αλλά είχαν της ρίζες τους στην οικογενειακή και προσωπική δυσλειτουργία.

H Ellen Kelly με τα εγγόνια της

H Ellen Kelly με τις εγγονές της

Ellen Kelly

Η Ellen Kelly παντρεύτηκε τον «Red» Kelly το 1850.  Ο Red ήταν ένας πρώην κατάδικος, που μεταφέρθηκε από την Ιρλανδία στην Αυστραλία επειδή, υποτίθεται, είχε κλέψει δυο γουρούνια.  Εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Victoria, αναζητώντας χρυσό.  Στη συνέχεια αγόρασε μια μικρή φάρμα, αλλά αναγκάστηκε να την πουλήσει λόγω χρεών.  Μετά τον θάνατο του Red η Ellen, η οποία δεν ήξερε ανάγνωση και γραφή, άνοιξε ένα μικρό μπαρ, προκειμένου να συντηρήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της.  O διαβόητος παράνομος Ned Kelly ήταν το δεύτερο από τα οκτώ παιδιά της Ellen και του Red.  Ένα παιχνίδι της τύχης είχε ως αποτέλεσμα, την ημέρα που εκτελέστηκε ο Ned στις φυλακές της Victoria –στις 11 Νοεμβρίου του 1880- η μητέρα του Ellen να είναι κρατούμενη στην γυναικεία πτέρυγα.

Ned Kelly

Ned Kelly

H Ellen καταδικάστηκε για την επίθεση στον αστυνομικό Fitzpatrick ο οποίος, προφασιζόμενος έρευνα για τον Ned, μπήκε με τη βία στο σπίτι της και κακοποίησε την κόρη της Kate.  Η Ellen καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση, επειδή χτύπησε τον αστυνομικό στο κεφάλι με ένα φτυάρι.  Ακόμα και για τα δεδομένα της εποχής η απόφαση ήταν πολύ σκληρή και κάτι που την κατέστησε σκληρότερη ήταν το γεγονός ότι απαγορεύτηκε στην Ellen να πάρει μαζί της στη φυλακή το μόλις τεσσάρων μηνών μωρό της, κάτι που ήταν πρακτική για όλες τις άλλες κρατούμενες.  Είναι φανερό ότι η τιμωρία της έστελνε μήνυμα στην οικογένεια των Kelly και τους συγγενείς της.

Όταν ο Ned συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο, η Ellen ζήτησε και έλαβε άδεια να τον επισκεφτεί στο κελί του, πριν από την εκτέλεση.  Τον αγκάλιασε, τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: «Πέθανε γενναία, πέθανε σαν Kelly» και γύρισε στο κελί της περιμένοντας την εκτέλεση του γιου της.

005povΠαράρτημα – Ανάδοχοι τροφοί

Ο θεσμός των ανάδοχων τροφών (baby farming), προέρχεται από την Μεγάλη Βρεττανία.  Πρωτοσυναντάται στα τέλη της βικτωριανής περιόδου, κυρίως στο μητροπολιτικό νησί αλλά και, αργότερα, στις αποικίες σε Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία καθώς και στην Αμερική και συνιστάται στην ανατροφή ενός βρέφους ή παιδιού με αντίτιμο.  Μερικοί από τους αναδόχους αναλάμβαναν παιδιά με ένα εφάπαξ ποσό, άλλοι με τμηματικές καταβολές τροφείων.

Παρόλο που οι ανάδοχει τροφοί πήρώνονταν για την φροντίδα που θα αφιέρωναν στα παιδιά, ο όρος κατέληξε να έχει εντελώς αρνητική σημασία καθώς, οι περισσότεροι από αυτούς κακομεταχειρίζονταν και υποσίτιζαν τα παιδιά, γεγονός που, πολύ συχνά, οδηγούσε μέχρι τον θάνατό τους.

Σε αναδόχους κατέληγαν τα παιδιά φτωχών και προβληματικών οικογενειών, τα παιδιά εκτός γάμου και τα παιδιά των πορνών.  Η ανάθεση παιδιών σε αναδόχους τροφούς ήταν ο πρόδρομος της αναδοχής και της υιοθεσίας, πριν αυτές θεσμοθετηθούν με νόμους στην Μεγάλη Βρετανία.

_63785923_110402134Όμως και πλούσιες οικογένειες στέλνουν τα παιδιά τους να ανατραφούν από αναδόχους, οι οποίοι είναι καλοστεκούμενοι χωρικοί.  Το άλλοθι είναι ο καθαρός αέρας της εξοχής, μακριά από την αποπνικτικό και βρώμικο Λονδίνο της εποχής.  Η συγγραφέας Jane Austen, καθώς και όλα της τ’ αδέλφια, ανατράφηκαν τα πρώτα χρόνια της ζωής τους από τέτοιους χωρικούς, γεγονός που δημιούργησε μιαν αποξένωση με την βιολογική τους οικογένεια.

Το γεγονός ότι η πληρωμή των αναδόχων τροφών ήταν χαμηλή και δεν επαρκούσε για την σωστή διατροφή των παιδιών, οδηγούσε πολλές από αυτές να παραμελούν τα παιδιά, αναφορικά με την υγιεινή και την διατροφή τους, με αποτέλεσμα τον θάνατό τους από κακουχίες και ασιτία.  Κάποιες από αυτές έφτασαν στο σημείο να τα δολοφονήσουν, προκειμένου να επωφεληθούν των τροφείων.  Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις γυναικών που δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν για εγκλήματα αυτού του είδους, τόσο στην Μεγάλη Βρετανία όσο και στις αποικίες.

004povΌσο πύκνωναν τα φαινόμενα κακοποίησης παιδιών από τις αναδόχους τροφούς, τόσο άρχισε να ευαισθητοποιείται η κοινωνία, προεξαρχόντων των γιατρών.  Μια σειρά άρθρων στην British Medical Journal το 1867 ήταν η αφορμή για το αγγλικό κοινοβούλιο ν’ αρχίσει, το 1872, να θέτει κανόνες για το baby farming και να συνεχίσει έτσι μέχρι το 1939, οπότε η αναδοχή και η υιοθεσία τέθηκαν υπό την δικαιοδοσία και προστασία του κράτους.

Το 1926, η βωβή ταινία του William Beaudine «Sparrows», με πρωταγωνίστρια την Mary Pickford, αναπαριστά την ζωή των παιδών σε μια «φάρμα μωρών».

Πηγές

-Stories of women prisoners and their families in Old Melbourne GAOL, Diane Gardiner

-Baby farming, History by the Yard

-Crimes Against Infants,  Allan L. Peters crime_and_punishment22

whodoneit1942dvd.jpg
 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 324 other followers

%d bloggers like this: