Παιδοκτόνοι

Tης ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

«Παρ’ όλο που γνωρίζω ποια φρίκη θα τολμήσω, πιο μεγάλος είναι ο θυμός από τα λογικά μου, αυτός που τα δεινά γεννάει του κόσμου».

Αυτά τα λόγια, βάζει στο στόμα της Μήδειας ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης, λίγο πριν αυτή σκοτώσει τα δύο παιδιά της. Ήξερε λοιπόν η Μήδεια, κατά τον ποιητή, τι έκανε. Γνώριζε τη φρίκη που θα διαπράξει αφαιρώντας τη ζωή των παιδιών της, αλλά ο θυμός της, το πάθος της, η προδοσία του Ιάσονα την τύφλωσε. Η παράφορη απαίτηση για εκδίκηση συγκρούστηκε με τη μητρική αγάπη και τελικά τη νίκησε.

Επίκαιρο το έργο του Ευριπίδη και ίσως μια εξήγηση στην ανερμήνευτη για τους περισσότερους πράξη της παιδοκτονίας.

Αφορμή, το πέρα από νου και λογική έγκλημα, που έγινε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όταν ένας 40χρονος εργάτης, για να εκδικηθεί την εν διαστάσει σύζυγό του, έπνιξε μέσα σ’ ένα φράγμα, τα τρία αγόρια του, ηλικίας 11, 4 και 2 χρόνων.

«Ήξερε τι έκανε. Το σχεδίαζε εδώ και καιρό. Ψύχραιμος. Τρομοκρατήθηκε μόνο όταν άκουσε τους αστυνομικούς να του λένε, μπλοφάροντας, ότι ο ένας γιος του ζει», λένε οι ειδικοί.

«Αγαπάω τα παιδιά μου. Αλλά εσύ μου τα στερείς. Εσύ φταις γι’ όλα. Όταν πεθάνω, να με θάψετε μαζί τους…», έγραφε στο ημερολόγιό του ο παιδοκτόνος.

Είναι ένα από τα πιο άγρια εγκλήματα που έγιναν στη χώρα μας από γονιό. Η κοινή γνώμη είχε και πάλι συγκλονιστεί το 1987 στη Χαλάστρα της Θεσσαλονίκης, όταν και αυτή τη φορά ένας πατέρας είχε σκοτώσει -πυροβολώντας- τα τρία παιδιά του και στη συνέχεια είχε αυτοκτονήσει.

Χρόνια τώρα όμως η παιδοκτονία, είτε αφορά μάνα είτε πατέρα, έρχεται και ξανάρχεται σαν απόλυτη φρίκη να διαρρήξει για άλλη μια φορά τον κοινωνικό ιστό. Να περιγράψει τα όρια, μεταιχμιακά ή μη, του ανθρώπινου είναι. Η λίστα της φρίκης, μεγάλη. Οι περισσότερες παιδοκτονίες έχουν σημειωθεί στην επαρχία. Όσο για τη μοίρα των δραστών, άλλοι αυτοκτόνησαν, άλλοι πέθαναν στη φυλακή και άλλοι βρίσκονται στις ψυχιατρικές κλινικές των σωφρονιστικών καταστημάτων. Ένας από αυτούς, ο Βασίλης Λυμπέρης, εκτελέστηκε το 1972. Ήταν ο τελευταίος κρατούμενος που του επιβλήθηκε η θανατική ποινή.

Ο Λυμπέρης είχε καταδικαστεί σε θάνατο γιατί έκαψε ζωντανούς τη γυναίκα του, τα δύο παιδιά τους και την πεθερά του. Περιέλουσε το σπίτι του στη Μεταμόρφωση Χαλανδρίου με βενζίνη και έβαλε φωτιά την ώρα που οι δικοί του κοιμόνταν. Οι σχέσεις του ζευγαριού δεν ήταν καλές και εκείνος πίστευε ότι η αιτία του κακού ήταν η πεθερά του.

Στο δικαστήριο είχε υποστηρίξει ότι δεν γνώριζε πως εκείνο το βράδυ μέσα στο σπίτι ήταν και τα παιδιά του. «Αν δεν με πιστεύετε -είχε πει- να με εκτελέσετε αυτήν τη στιγμή». Και τον εκτέλεσαν.

Τον Ιανουάριο του ’94 εκατομμύρια συνειδήσεις συγκλονίζονται από την είδηση που έρχεται από την Ερμιόνη της Αργολίδας. Ο 40χρονος ελαιοχρωματιστής Μανώλης Δουρής, πατέρας 7 παιδιών, βιάζει και σκοτώνει το τελευταίο του παιδί, τον 6χρονο γιο του Νίκο.

«Είμαι ένα μεγάλο κτήνος, αφού κατάφεραν τα χέρια μου με απάνθρωπο τρόπο να κάνουν αυτό που έκαναν. Για μένα δεν έπρεπε να υπάρχει ούτε σωτηρία ούτε λύπηση, μόνο βασανισμός μέχρι να πεθάνω», είπε ο παιδοκτόνος την επόμενη μέρα στο συνάδελφο Γιώργο Μαρνέλλο, που πήγε στην Ερμιόνη και μίλησε μαζί του.

Τότε είχε υποστηρίξει ότι αυτό που έγινε ήταν αποτέλεσμα της αρρώστιας που τον βασάνιζε χρόνια. «Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας με την πάθησή μου το ίδιο μπορεί να έκανε». Ο Μανώλης Δουρής αργότερα αναιρεί την ομολογία του και υποστηρίζει μέχρι και το θάνατό του ότι δεν σκότωσε αυτός το παιδί του.

Ο Δουρής αυτοκτονεί στις 25 Φεβρουαρίου του 1996 στις φυλακές της Τρίπολης, όπου βρισκόταν.

Το Σεπτέμβριο του ’94 ο 43χρονος αγρότης Νικόλαος Δημόπουλος σκοτώνει με τσεκούρι το 16χρονο γιο του Γιώργο, την ώρα που κοιμόταν, στη Λευκάδα Φθιώτιδας. Το έγκλημα έγινε γιατί ο νεαρός έκανε παρατήρηση στον πατέρα του να σταματήσει να πίνει και να μεθάει. Ο δράστης αρνήθηκε να απολογηθεί και να μιλήσει για την πράξη του.

Το Νοέμβριο του ’95 η Καλλιόπη Αναγνωστίδου, 27 ετών, που έπασχε από έντονα ψυχολογικά προβλήματα, είχε κάνει εφτά απόπειρες αυτοκτονίας, σκοτώνει το τρίχρονο παιδί της, Δημήτρη, στο Αιγάλεω. Το δικαστήριο διέταξε τον εγκλεισμό της γυναίκας σε δημόσιο ψυχιατρείο. Από κει η γυναίκα γράφει γράμματα παντοτινής αγάπης στο γιο της, που η ίδια του είχε αφαιρέσει τη ζωή.

Τον Απρίλιο του ’96 ο Κώστας Ματσούκας, 35 χρόνων, μικροπωλητής, πατέρας τεσσάρων παιδιών, κάτοικος Αγρινίου, πυροβολεί και σκοτώνει μπροστά στα μάτια του αστυνομικού διευθυντή, του αντιδημάρχου Αγρινίου και ενός φίλου του, τον 5χρονο γιο του Γιάννη. Στη συνέχεια αυτοπυροβολήθηκε, αλλά τραυματίστηκε ελαφρά.

Ο δράστης μόλις μαθαίνει ότι το παιδί του έχει πεθάνει, καταρρέει και φωνάζει ότι το έκανε για να εκδικηθεί τη φίλη του με την οποία είχε αποκτήσει το παιδί και η οποία δεν του έδινε την επιμέλειά του.

Τον Ιούλιο του ’96 ένα μεγάλο ερωτηματικό γεννιέται στα χείλη όλων μας. «Πώς μπόρεσε να το κάνει; »

Ο 54χρονος Απόστολος Κοσμάς, μηχανολόγος, επιχειρηματίας, κάτοικος Κηφισιάς, πατέρας τριών αγοριών, σκοτώνει με τσεκούρι μέσα στο σπίτι τους τον πρωτότοκο γιο του Βαγγέλη, 27 χρόνων, ο οποίος αντιμετώπιζε έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Στη συνέχεια μεταφέρει το πτώμα του παιδιού του στον Κάλαμο, το περιλούζει με βενζίνη και το καίει.

«Ήταν επικίνδυνος. Υποφέραμε όλοι μας. Μετανιώνω, αλλά νόμιζα ότι έκανα αυτό που έπρεπε», δήλωσε ο παιδοκτόνος.

Ο Κοσμάς, που αντιμετώπιζε προβλήματα με την καρδιά του, πέθανε από έμφραγμα μέσα στις φυλακές.

Το Φεβρουάριο του ’97, η 48χρονη Παναγιώτα Τσιφρικά, μητέρα πέντε παιδιών, δηλητηριάζει την 22χρονη κόρη της Κωνσταντίνα, έγκυο 9 μηνών, γιατί δεν άντεχε την ντροπή, επειδή η κόρη της ήταν ανύπαντρη, στο Κακοτάρι Ηλείας.

«Η Κωστούλα με ξεφτίλισε. Έπρεπε να ξεπλύνω την ντροπή και ζητώ η κοινωνία και ο Θεός να με συγχωρήσουν», υποστηρίζει στην απολογία της η Τσιφρικά.

Το Κακουργιοδικείο Ζακύνθου, το Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς κρίνει ένοχη την Παναγιώτα Τσιφρικά για ανθρωποκτονία και βίαιη διακοπή κύησης, επιβάλλοντας σε αυτήν φυλάκιση 10 ετών και 6 μηνών, την ελάχιστη των ποινών, με το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, κάνει όμως δεκτό το αίτημα αναστολής εκτέλεσης της ποινής, με αποτέλεσμα η Τσιφρικά να αφεθεί ελεύθερη, μέχρι να γίνει η δίκη της στο Εφετείο.

Στο δικαστήριο η Τσιφρικά υποστήριξε ότι ποτέ δεν ομολόγησε το φονικό και ότι η αστυνομία την ανάγκασε να γράψει όλα αυτά, ενώ ισχυρίστηκε ότι η κόρη της αυτοκτόνησε.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ EIΔIKΟI ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΙ ΚΙΝΗΤΡΑ

Μπορεί άραγε να ερμηνευτεί η πράξη της παιδοκτονίας; Υπάρχει εξήγηση σ’αυτό που σε όλους εμάς φαντάζει αποτρόπαιο, φρικιαστικό, παράλογο; Οι παιδοκτόνοι (μάνα ή πατέρας) είναι δυνατόν να αποποιούνται το μητρικό ή πατρικό φίλτρο και να αφαιρούν τη ζωή από τα ίδια τα παιδιά τους; Γιατί οι άνθρωποι αυτοί, που δημιούργησαν, γέννησαν, μεγάλωσαν και αγάπησαν τα παιδιά τους, οδηγούνται στην πράξη της παιδοκτονίας; Ποιες είναι οι αιτίες και τα κίνητρα των ανθρώπινων αυτών συμπεριφορών; Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά δίνουν τέσσερις διακεκριμένοι επιστήμονες.

Nα «σκύψουμε» στην οικογένεια

Γιώργος Πιπερόπουλος: Καθηγητής Eπικοινωνιολογίας, ψυχολόγος- επικοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

«Όσο και αν ακούγεται παράξενο, οι επαναλήψεις των πράξεων ενός μυθικού Κρόνου ή της τραγικής Μήδειας, στα σύγχρονα αστικοβιομηχανικά κοινωνικά συστήματα, μας οδηγούν σε τρεις συγκεκριμένες διαπιστώσεις:

Μέσα από μια δαιδαλώδη, συχνά παρανοϊκή θεώρηση της πραγματικότητας, ένας άνδρας αποποιείται τις ευθύνες του ως γεννήτορας ή μια γυναίκα τις δικές της ως μητέρα, και επιτρέπουν στο ενστικτώδες πάθος τους για τον ή την σύντροφό τους, να χρησιμοποιήσουν στην προσπάθειά τους να τους πληγώσουν, αυτό που συνιστά ίσως την ύψιστη ανάμεσα στις ανθρώπινες αξίες, δηλαδή το παιδί που γεννάμε. Μερικοί σκοτώνουν όχι μόνο για να εκδικηθούν, αλλά επειδή παραλογίζονται σε σύγκριση με τα αναμενόμενα και το σκεπτικό οποιουδήποτε εχέφρονα.

Τα πρόσφατα κρούσματα, περιλαμβανομένου και του ταξιτζή που δεν σκότωσε, αλλά οδήγησε σε πιθανό κίνδυνο της ζωής τους ανήλικα παιδιά, δεν χρειάζεται να μας προβληματίσει έντονα υπενθυμίζοντάς μας ότι τα χειρότερα δεν είναι πίσω μας, αλλά δυστυχώς μπροστά μας, εφόσον συνεχίζουμε να μετουσιώνουμε αξίες συναισθήματος και ανθρώπινες σχέσεις σε αντικείμενα μιας χρήσης.

Η ελληνική κοινωνία του χθες δυστυχώς είναι πίσω μας, αλλά ας προλάβουμε, καθώς πρώτον θα βοηθηθεί ο δάσκαλος να ξαναγίνει ανθρώπινα δάσκαλος, θα βοηθηθεί ο γονιός πολλών πια μονογονεϊκών οικογενειών, λόγω αυξημένων διαζυγίων, όταν η πολιτεία έρθει αρωγός μ’ ένα πλέγμα κοινωνικών, ψυχολογικών και πολιτισμικών παροχών. Η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού είναι γεγονός. Όμως αντί να χάνουμε τα παιδιά μας και τους συνανθρώπους μας στις μαύρες τρύπες της ανυπαρξίας, χωρίς να καταπατήσουμε τα συνταγματικά τους δικαιώματα, κοινωνικοί λειτουργοί, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι και προικισμένοι οραματιστές νομικοί, να σκύψουν με αγάπη στο χειμαζόμενο θεσμό της οικογένειας και να βοηθήσουν.

Τα περισσότερα περιστατικά της παιδοκτονίας συμβαίνουν στην επαρχία, διότι στις πόλεις λείπουν οι συναισθηματικές εντάσεις, ενώ στην επαρχία το πάθος γίνεται παράφορο και περνά στο χώρο της παθολογίας».

«Tα παιδιά είναι πάντα πιο ευάλωτα»

Βάσω Αρτινοπούλου, Επίκουρη καθηγήτρια Eγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

«Οταν αφαιρείται η ζωή ενός παιδιού πρόκειται για ανθρωποκτονία και ανήκει στα λεγόμενα «κλασικά» εγκλήματα, εκείνα δηλαδή που παρατηρούνται διαχρονικά και διατοπικά. Δεν εντάσσονται στις παροδικές εξάρσεις της εγκληματικότητας, αυτό που ονομάζουμε «κύματα εγκληματικότητας». Τα παιδιά είναι τα “αθώα” θύματα σε αντιδιαστολή με τα “προκλητικά” θύματα, εκείνα που συμμετέχουν ή προκαλούν την εγκληματική ενέργεια σε βάρος τους.

Στο πλαίσιο της θυματολογίας (κλάδος της Eγκληματολογίας) ισχυριζόμαστε ότι τα παιδιά ανήκουν στην κατηγορία των πολιτισμικά νομιμοποιημένων θυμάτων, που σημαίνει ότι η ίδια η κοινωνία, ο ίδιος ο πολιτισμός μας, κατασκευάζει εν μέρει τα θύματα ότι δηλαδή δημιουργεί ευάλωτες κατηγορίες πληθυσμού. Εδώ τα παιδιά έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποστούν μια εγκληματική ενέργεια σε βάρος τους συγκριτικά με άλλα άτομα ή κατηγορίες. Το συμπέρασμα είναι ότι τα παιδιά είναι ευάλωτα και θυματοποιούνται περισσότερο. Σε αυτή την περίπτωση, της παιδοκτονίας, βλέπουμε ότι τα παιδιά συχνά χρησιμοποιούνται ως μέσο εκδίκησης, είναι αυτό από αποκαλούμε μάρτυρες ενδοοικογενειακής βίας.

Ως προς την αιτιολογία, δεν μπορούμε να γενικεύσουμε· ανάλογα με το δράστη υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις. Όταν η μητέρα είναι ο δράστης και το παιδί εκτός γάμου σε μια κλειστή πατριαρχική κοινωνία, εκεί ο κοινωνικός στιγματισμός μπορεί να θεωρηθεί ως αιτιολογικός παράγοντας σε μια τέτοια πράξη.

Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και εμπεριέχει τη δική της δυναμική και αιτιολογία. Δεν μπορούμε να αποτρέψουμε το έγκλημα στο σύνολό του, μπορούμε όμως να βελτιώσουμε τους όρους και τις προϋποθέσεις της».

«Άτομα με κενά στη συγκρότηση»

Νίκος Παπαδόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης

«Οι μιμητές της Μήδειας, αποτελούν πράγματι μια -δύσκολα να χαρακτηρισθεί- περίπτωση συμπεριφοράς ανθρώπου. Όμως είναι μια πραγματικότητα. Στη σύγχρονη Ψυχοπαθολογία μιλάει κανείς για μια διαταραχή της συμπεριφοράς, στην οποία η συμπεριφορά ενός ατόμου αποκλίνει από τις προσδοκίες των άλλων ή από τους κανόνες της κοινωνικής και γενικά της ανθρώπινης ζωής.

Έχει σημασία να τονιστεί ότι η χρήση του όρου «διαταραχή», αντί του συνήθως παλαιότερα χρησιμοποιούμενου στην Ψυχοπαθολογία όρου «ασθένεια» δηλώνει μια επιεική και σκόπιμα επιστημονικά καλή τοποθέτηση απέναντι στις τόσο παράξενες αυτές μορφές ή περιπτώσεις συμπεριφοράς.

Ποια μπορεί να είναι η ερμηνεία του φαινομένου; Οπωσδήποτε υπάρχει μια εμπλοκή στοιχείων και ικανοτήτων της προσωπικότητας του ατόμου που προβαίνει σε μια τέτοια πράξη. Αυτή αφορά κυρίως τη συναισθηματική πλευρά και τις επιμέρους νοητικές ικανότητες, από τις οποίες λειτουργούν στη συνέχεια μόνο μερικές, όσες βρίσκονται σε συνάρτηση με τη δράση του ατόμου προς το σκοπό της εκδίκησης. Οι άλλες νοητικές ικανότητες που σχετίζονται με την κοινωνική διάσταση της συμπεριφοράς, αλλά και εκείνες που σχετίζονται με τον πατρικό ή μητρικό ρόλο, την πατρική ή μητρική σχέση ατονούν ή παραμένουν ανενεργές. Ετσι το άτομο-δράστης του εγκλήματος αυτού προβαίνει μεθοδικά, θα λέγαμε, στην επιτέλεση της πράξης για την οποία είχε συγχρόνως καταστρώσει και το σκηνικό.

Σε τελευταία ανάλυση πρόκειται για άτομα με «κενά» θα λέγαμε στην όλη συγκρότηση και λειτουργικότητα της προσωπικότητάς τους. Αυτά οφείλονται συνήθως σε τραυματικές εμπειρίες που δεν κατορθώθηκε η επούλωση. Και γι’ αυτά τα κενά που παρέμειναν, δεν είναι ανεύθυνο το ίδιο το άτομο και οπωσδήποτε ούτε το κοινωνικό σύνολο μέσα στο οποίο ζούσε ο δράστης.

Ίσως να είναι σύμπτωση ότι τέτοια εγκλήματα παρουσιάζονται κυρίως ή σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό στην επαρχία. Αν όμως δεν δεχθούμε αυτή τη σύμπτωση, τότε θα μπορούσαμε να συσχετίσουμε το γεγονός αυτό με την ένταση και το πάθος που δημιουργείται, λόγω του άμεσου κοινωνικού αντίκτυπου στο στενό περιβάλλον και στις αντίστοιχες στενές σχέσεις που λειτουργούν, στην περίπτωση αυτών των προβληματικών ατόμων, αρνητικά».

«Συναισθηματική ψυχρότητα»

Δημήτρης Μπούκουρας, κλινικός ψυχολόγος

«Η παιδοκτονία ερμηνεύεται σαν πράξη εγκλήματος. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι κατ’ αρχήν έχουμε να κάνουμε με μια προσωπικότητα εγκληματία. Είναι μια ανώριμη προσωπικότητα, εγωκεντρική, η οποία έχει δυσκολία συναισθηματικής συμμετοχής και διακρίνεται ως εκ τούτου για την ψυχρότητα και την απόσταση που έχει στη σχέση του με τους άλλους.

Το άτομο με τέτοιου είδους προσωπικότητα δεν ανέχεται ούτε την παραμικρή ανοχή πάνω στην επιφάνεια του ναρκισσισμού του. Επειδή στο έγκλημα του Ηρακλείου, που ο πατέρας σκότωσε τα τρία του παιδιά, έχουμε το αίσθημα της απόρριψης, το οποίο αποτελεί την τραυματική επίδραση στο ναρκισσισμό του δράστη, η εξισορρόπηση αυτού του συναισθήματος γίνεται μέσα από την έκκληση μαζικής επιθετικότητας και βίας.

Έτσι, λοιπόν, παρουσιάζεται η παρορμητικότητα και ερμηνεύεται μέσα από την αδυναμία να την ελέγξει, διότι οι μηχανισμοί άμυνάς του είναι ανεπαρκείς, λόγω της ανωριμότητάς του και του ναρκισσισμού του.

Ειδικότερα, ο δράστης που χρησιμοποιεί τα παιδιά σαν μέσο εκδίκησης ενάντια σε συγκεκριμένο πρόσωπο, δηλαδή στη μητέρα, δείχνει ότι αφενός μεν έχει πλήρη επαφή με την πραγματικότητα, δηλαδή δεν διακατέχεται ούτε από παραλήρημα ούτε από ακουστικές ή οπτικές ψευδαισθήσεις, ούτε πιστεύει ότι τον καταδιώκουν, στοιχεία που χαρακτηρίζουν μια αποδιοργανωμένη προσωπικότητα, αλλά προσχεδιάζει στο μυαλό του το τι θα κάνει, γνωρίζοντας τις συνέπειες.

Συμπερασματικά, λοιπόν, είναι θέμα χρόνου ή να το απωθήσει τελείως και να δημιουργήσει κενό μνήμης, όπως συμβαίνει με μερικούς από τους δολοφόνους ή εν καιρώ να έρθει σε επαφή με την πραγματικότητα της πράξης του και να δώσει τέλος στη ζωή του.

Η συγκρότηση μιας προσωπικότητας έχει να κάνει με τη δυνατότητα του ατόμου να ελέγχει ορμές, παρορμήσεις και επιθυμίες από την πρωτόγονη πλευρά του εαυτού του.

Κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων αυτών, είτε πρόκειται για άνδρα είτε πρόκειται για γυναίκα: Η εκπληκτική συναισθηματική ψυχρότητα και απόσταση απέναντι στις ανθρώπινες βιολογικές και ψυχικές αξίες».

27/9/1999 – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

About these ads

~ από Nina C στο 28/10/2008.

49 Σχόλια to “Παιδοκτόνοι”

  1. Emeina afwnos, eksairetiko!

  2. Τι πιο φρικτό. Αυτός που δίνει ζωή, να την αφαιρεί .
    Τα εγκλήματα που αφορούν παιδιά, με αρρωσταίνουν. Όχι, πως είμαι ανεκτική σε άλλα ειδεχθέστερα ίσως εγκλήματα, αλλά αυτά είναι τόσο ανυπεράσπιστα…

  3. Πραγματικα πιστευω οτι αυτο ειναι το χειροτερο εγκλημα….Κ το πιο φρικτο ειναι οτι γινεται απο τους ιδιους τους γονεις……….

  4. Αθλιοι, αρρωστοι, παρανοϊκοι ανθρώποι…
    Πως μπορείς να αφαιρέσεις τη ζωή του σημαντικότερου πλασματος στη ζωή σου? Κατι που ο ίδιος εχεις δημιουργήσει?

  5. Εξαιρετικο αρθρο!!!
    Μα τι χαλασματα κουβαλανε στο μυαλο τους οι αθλιοι?
    ειναι τραγικη η πραξη κι ακομα τραγικοτερο οτι σκοτωνουν
    τα σπλαχνα τους για να ικανοποιησουν τον ΕΓΩΙΣΜΟ τους.
    ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ!

  6. Συμφωνω mpatsono με την θανατικη ποινη που λες……Δεν εχω καταλαβει γιατι οι περισσοτεροι ειναι εναντια…..Δεν με ενδιαφερει να σωφρονιστει ενα τετοιο ατομο κ ακομα κ αν τα καταφερει δεν θα θελω να ζει στην ιδια κοινωνια κ να εχει τα ιδια δικαιωματα με εμενα………..Δεν ειναι σκληρο αυτο….τουλαχιστον οχι σκληροτερο απο την δικη του εγκληματικη πραξη…..

  7. einai na sa skotwneis enan sxizofrenh pou nomizei oti ton zwnoun fidia kai exei taseis autoktonias…
    milame gia ARRWSTOUS…

    oxi sofronismos, symfwnw.
    oute omws thanatos.
    apla, prospathia therapeias kai egklismos isovia an de therapeuetai…

    kalhspera se olous.

  8. Είναι πραγματικά παράξενο το οτί υπάρχει “κάτι” τόσο δυνατο που μπορεί να κάνει ένα γονέα να ενεργήσει εγκληματικά απέναντι στο ίδιο του το παιδί, αδρανοποιώντας το πατρικό/μητρικό ένστικτό του. Ο ίδιος έφερε στον κόσμο αυτό το πλάσμα, του έδωσε το δώρο της ζωής και μετά, σε μια στιγμή παραφροσύνης, βλέπει στο πρόσωπο της σημαντικότερης για αυτόν ύπαρξης στον κόσμο, κάτι που αξίζει τη χειρότερη αντιμετώπιση.. Είναι παράλογο και ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρον να καταλάβει κανείς πώς ακριβώς δημιουργείται αυτή η ψυχολογία που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την φύση.
    Ευχαριστούμε για το κείμενο αυτό. Τελικά, κάποιοι άνθρωποι απλά δεν πρέπει να γίνονται γονείς…

  9. tha symfwnhsw apolyta me thn KaterinaK, omws as min ksexname oti orismenoi opws oi tsigganoi kanoun paidia gia na aukshsoun to eisodhma tous vazontas tous na poulane-pouliountai…
    epishs na ypogrammisw oti yparxei h pithanothta o anthrwpos na paranohsei ksafnika, xwris istoriko h pathiseis…

    Kalo vrady.

  10. Με εθλιψε το παρον,αγαπητη Νινα.Διαθετω μια ιδιαιτερη ευαισθησια σε οτι εχει να κανει με παιδια.Και δεν θεωρω καμια ποινη αρκετα αυστηρη για εγκληματα κατα των παιδιων,τα οποιοα ουτε ξερουν ουτε καταλαβαινουν τι και γιατι γινεται.Ο θανατος για αυτα τα τερατα της φυσης δεν ειναι τιμωρια παρα σωτηρια.

  11. θα συμφωνησω απολυτα με την ευη.με καλυψε.φερνουν παιδια στον κοσμο για να τα σκοτωνουν στο τελος?ΓΙΑΤΙ?
    αθωα πλασματα που γινονται ερμαια στα χερια αυτων που δεν ειναι αξιοι να τους προσφερουν τιποτα παρα μονο το θανατο.
    και ας μη μακρυγορουμε
    ΑΣ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ
    ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕΤΑ ΠΟΙΟΣ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙ ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ?
    γιατι εκει ειναι ολη η ουσια.
    ο φοβος φυλαει τα ερμα ξερω να πω αγαπητοι μου!

  12. Μια επισημανση μονο. Νομικα τα εγκληματα που περιγραφονται στο αρθρο ΔΕΝ ειναι παιδοκτονιες. Παιδοκτονια συντρεχει οταν μια γυναικα κατα τη διαρκεια η αμεσως μετα τον τοκετο κι ενοσω η συνειδηση κι ο οργανισμος της ειναι ακομα διαταραγμενα σκοτωνει το παιδι που φερνει ή μολις εφερε στη ζωη
    Οσο γιατι σοτωνουν οι γονεις τα παιδια τους…Περα απο ακραιες περιπτωσεις οπως της Τσιφρικα (μια διεστραμμενη εκδοχη “ξεπλυματος ντροπης”)του Κοσμα (τραβηγμενη “νομιζομενη αμυνα” δεδομενης της ψυχικης καταστασης του παιδιου) και της Αναγνωστιδου (αυτη ηταν τρελη για δεσιμο) βασικη αιτια ειναι, νομιζω, η εκδικηση, αλλα κι η αισθηση του δραστη οτι εχει ελεω Θεου δικαιωμα ζωης και θανατου σε ενα πλασμα που ο ιδιος εφερε στον κοσμο (κατα το κοινως λεγομενο “δικο μου ειναι, ό,τι θελω το κανω”)
    mpatsono και να επαναφερθει η θανατικη ποινη δεν θα μειωθουν τα σχετικα εγκληματα. Αν ενα μυαλο εχει πωρωθει δεν το σκιαζει τιποτα. Ενδεικτικο παραδειγμα ο Λυμπερς. Οταν σκοτωσε και μαλιστα με τοσο απεχθη τροπο τη γυναικα του και τα παιδια του η θανατικη ποινη ισχυε στην Ελλαδα. Ο τυπος ηξερε οτι αμα; τον πιανανε θα’χωνε το κεφαλι του στον ντορβα. Δεν βλεπω να συγκρατηθηκε καθολου…

  13. geia sto stoma sou Aleksandra, einai gnwsto oti oi psyxika diataragmenoi anthrwpoi de skeftomai pote tis synepeies, gi autous oi synepeies tha einai olethries mono an den diapraksoun tis prakseis pou epithymoun..

  14. Αλεξανδρα απαντησε μας τοτε σε παρακαλω ο δουρης που βιασε και σκοτωσε το παιδι του (αν θυμαστε το εγκλημα,ο μικρος ηταν κακοποιημενος,βιασμενος παρα φυσιν (εννοειται)και καμμενος.
    Ο αχρηστος (πατερας του)δηλ.του εβαλε και φωτια!!!
    ΑΥΤΟΣ ΠΟΙΟΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΚΔΙΚΗΘΕΙ?
    ο λυμπερης πονταρε στο οτι δεν θα τον πιασουν και επισης
    οταν διεπρατε το εγκλημα δεν ηταν νηφαλιος(τα κοπαναγε ολη τη μερα στο καφενειο).
    θα συμφωνησω στο οτι μιλαμε παντα για διαταραγμενες προσωπικοτητες.
    θα διαφωνησω καθετα στο θεμα ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΠΟΙΝΗ.
    και θα επαναλαβω οτι Ο ΦΟΒΟΣ ΦΥΛΑΕΙ ΤΑ ΕΡΜΑ.
    κανεις μα οποιος και να ειναι αυτος δεν εχει δικαιωμα να αφαιρει τη ζωη ενος παιδιου και ποσο μαλλον του δικου του!
    ουτε μπορει ο καθε νομος αυτο το τερας να το αφηνει να κυκλοφορει μετα 10 χρονια ελευθερο?
    Ε ΕΙΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΜΑΤΑ

  15. Να που γίνεται, για άλλη μια φορά, συζήτηση για τη θανατική ποινή, στο μπλογκ αυτό! Οι απόψεις μου είναι γνωστές, δεν θα κουράσω επαναλαμβάνοντάς τις. Όμως, Mpatsono, θα σου θυμίσω πως, ενώ σε πολλές πολιτείες της ΗΠΑ η θανατική ποινή είναι σε ισχύ και εφαρμόζεται, η εγκληματικότητα δεν έχει περιοριστεί. Αντίθετα, τα εγκλήματα, στην πλευρά αυτή του ωκεανού, γίνονται όλο και ειδεχθέστερα και οι εγκληματίες εφευρετικότεροι…

    Η Αλεξάνδρα έχει απόλυτο δίκιο, αναφορικά με το τι σημαίνει παιδοκτονία: παιδοκτόνος είναι μόνο η μάννα που σκοτώνει το παιδί κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τον τοκετό. Όλες οι άλλες είναι ανθρωποκτονίες, αλλά έχει επικρατήσει να χρησιμοποιείται ο όρος, ακριβώς για να τις διαφοροποιήσει από τις άλλες. Ο φόνος παιδιού, και μάλιστα από τα χέρια του γονέα, είναι ένα από τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα.

  16. Αυτο ακριβως υποστηριξα.Ο φονος παιδιου και μαλιστα απο τα χερια του γονεα ειναι απο τα πιο αποτροπαια εγκληματα και σε αυτες τις περιπτωσεις ΑΤΙΜΩΡΗΤΑ.

  17. Τωρα οσον αφορα στη θανατικη ποινη ο καθενας εχει τις αποψεις του.
    Μα κι εσυ Νινα μου τις ΗΠΑ βρηκες να αναφερεις?
    Τι περιμενεις απο ενα λαο που εχει για τοσα χρονια προεδρο τον μπους?φυσικα και αυξηθηκε η εγκληματκοτητα λαλησανε οι ανθρωποι!!
    χαχαχα!

  18. mpatsono sou thimizw oti o mpous ton opoio swstotata katakrineis, einai megas ypermaxos ths thanatikhs poinhs.
    Xarakthristika epishmainw oti epi mpous kyvernhth texas, oi dolofnies enoxwn me thanatikh poinh apoteloun to ypsilotero noumero sthn istoria ths poinhs gia thn Amerikh…

    Kai oi dikes mou apopseis einai gnwstes peri autou,
    kalh synexeia!

  19. mpatsono σεβαστες απολυτα οι αποψεις σου-αν και διαφωνω. Ο Δουρης λειτουργησε υπό το πρισμα του “παιδι μου ειναι, ο,τι θελω το κανω).
    Κι ενα ακομα επιχειρημα για τη θανατικη ποινη (το εχω πει και σε αλλο ποστακι και θα καταντησω μονοτονη στο τελος. Αντε και τον σκοτωσαμε τον φονια παιδιου-Ειναι αναλογη η ποινη με το εγκλημα? Ας τους αφησουμε ζωντανους, αλλα ισοβια… (Ο Δουρης παντως “καλοπερασε” τοσο στις φυλακες απο συγκρατουμενους του, που αυτοκτονησε -ή τον…αυτοκτονησανε- πριν το Εφετειο)

  20. Καλημέρα. Διαβάζω το blog εδώ και ένα περίπου χρόνο. Είναι η πρώτη φορά βέβαια που αφήνω σχόλιο. Θα ήθελα να πω ένα μπράβο και ένα ευχαριστώ για την καταπληκτική δουλειά που κάνουν οι συγγραφείς.
    Επί του θέματος τώρα: Αν είναι απάνθρωπο να σκοτώσεις έναν ενήλικο, και αποτρόπαια φρικτό να σκοτώσεις ένα παιδί τότε σίγουρα καμία λέξη δεν είναι ικανή να αποδώσει την αποστροφή απέναντι στην παιδοκτονία. Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε δολοφόνος πάσχει ψυχικά. Δεν μπορώ να εντάξω κάποιον που αφαιρεί μια ζωή στην ομάδα των ψυχικά υγιών ανθρώπων. Πόσο μάλλον κάποιον που σκοτώνει το ίδιο το παιδί του. Δεν είναι δυνατόν να είσαι “στα λογικά” σου όταν αφαιρείς τη ζωή που εσύ έφερες στον κόσμο. Επιπρόσθετα πιστεύω ότι στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλο κενό ενημέρωσης πάνω στο θέμα της ψυχικής υγείας. Οι έλληνες όταν ακούμε για ψυχικές ασθένειες, το εκλαμβάνουμε ως ψυχικές “ασθένειες”. Με άλλα λόγια όχι και τόσο πραγματικές ασθένειες. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι για παράδειγμα η κατάθλιψη είναι τόσο ασθένεια όσο και ο καρκίνος.
    Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι οι πράξεις της ανθρωποκτονίας και εν προκειμένω της παιδοκτονίας δεν συνιστούν εγκλήματα και ότι οι υπαίτιοι δεν θα πρέπει να τιμωρηθούν για αυτές. Μα άλλο πράγμα η τιμωρία άλλο η θανατική ποινή. Το να δολοφονείς το δολοφόνο για να στιγματίσεις τη δολοφονία είναι σαν να προσπαθεί ένας δάσκαλος να μάθει στους μαθητές του ότι είναι κακό πράγμα ο αναλφαβητισμός όντας ο ίδιος αναλφάβητος. Και άλλωστε όταν το κράτος νόμιμα σκοτώνει όσους θεωρεί εχθρούς του ηθικά νομιμοποιεί και τον πολίτη να σκοτώνει τον εκάστοτε εχθρό του. Δημιουργεί υποσυνείδητα την αίσθηση ότι αφού το κράτος έχει δικαίωμα να σκοτώνει, το ίδιο δικαίωμα ως τμήμα και μέλος του κράτους έχω και εγώ. Έχω την γνώμη ότι όσοι θέτουν θέμα επαναφοράς της θανατικής ποινής, για οποιοδήποτε έγκλημα θα έπρεπε να τιμωρούνται από το νόμο με βάση την ίδια λογική με την οποία η Γαλλία τιμωρεί τους αρνητές του ολοκαυτώματος. Είναι εν δυνάμει ηθικοί αυτουργοί πολλαπλών φόνων…
    Οι παιδοκτόνοι πρέπει να τιμωρηθούν, να σωφρονιστούν, να θεραπευτούν αν ψυχίατρος το θεωρεί σκόπιμο και να επανενταχτούν στην κοινωνία. Μια κοινωνία που πρέπει να συγχωρεί. Άλλωστε όπως είπε και κάποιος 2000 χρόνια πριν, «Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο…».

    Και τέλος να πω ότι μερικές φορές καμία τιμωρία δεν είναι μεγαλύτερη από αυτή που η ίδια η συνείδηση μας επιβάλει στον εαυτό μας…

    ΥΓ. Αγαπητή Νίνα ζήτω συγνώμη για το μεγάλο μέγεθος του σχολίου αλλά με συγκλόνισε πραγματικά το άρθρο, λόγο ηλικίας θυμόμουν μόνο την υπόθεση της Παναγιώτας Τσιφλικα και έπεσαν στο μυαλό μου πολλές ανατριχιαστικές πληροφορίες μαζί, και με συγκλόνισε ακόμη περισσότερο το πόσο εύκολα καταφεύγουμε ακόμα και σήμερα στην “εύκολη λύση” της θανατικής ποινής και ξέφυγα λίγο… Υπόσχομαι να μην επαναληφθεί.

  21. @Δημήτρη, καλωσόρισες! Συμφωνούμε απόλυτα. Όσο για το μέγεθος του σχολίου, παρακαλώ να “ξεφεύγεις” όσο συχνά θέλεις! :D

  22. Συμφωνώ με Νίνα, να γράφεις πολύ να διαβάζουμε εμπεριστατωμένες και ενδιαφέρουσες απόψεις και οι υπόλοιποι.
    Καλώς ήρθες Δημήτρη!

  23. Δηλαδη αγαπητε μας Δημητρη οι παιδοκτονοι να κανουν κατι σαν (εκανα μπανιο,ντυθηκα και βγηκα εξω βολτα).Κι αυτοι που μπηκανε στο χωμα (μιλαμε για αθωα παιδια)να ειναι εκει εξαιτιας αυτου,που κατα τη δικη σου αποψη του αξιζει ο σωφρονισμος.
    Αναφερθηκα στο θεμα της θανατικης ποινης οσων αφορα στα εγκληματα που αφορουν παιδια.
    Οσων αφορα αλλα εγκληματα σιγουρα παντα δε φταιει ο φονιας.
    Αλλα κοιταξτε σας παρακαλω προσεκτικα τη φωτο με το παιδακι με τα μαυρισμενα ματια.
    Πειτε μου μπορειτε να διανοηθειτε τι περασε αυτη η ψυχουλα στα χερια αυτου που του πηρε τη ζωη?
    Τι φοβο ενιωσε,ποσα βασανιστηρια.ΕΛΕΟΣ

  24. Φίλε mpatsono δεν προσπαθώ να είμαι αγαπητός σε κανέναν, λέω απλά την άποψη μου. Και θα παρακαλούσα να ΜΗΝ μου απευθύνεσαι στον πληθυντικό. Τον χρησιμοποιούν οι πολιτικοί, οι δημόσιες υπηρεσίες και οι άνθρωποι που δεν έχουν καμία διάθεση για συνεννόηση και διάλογο και δεν ανήκω σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. (Για να μην παρεξηγούμαι δεν θεωρώ ότι ανήκεις ούτε κι εσύ.) Δεν θα επαναλάβω γιατί θεωρώ ότι κάθε εγκληματίας αξίζει σωφρονισμό, αν διαβάσεις πιο προσεκτικά το παραπάνω σχόλιο μου το αιτιολογώ. Το μόνο που λέω στην τελική είναι ότι δοθέντος του προβλήματος δεν είναι συνετό να λέμε παιδοκτόνος, άρα όχι άνθρωπος μα κτήνος, επομένως του αξίζει να πεθάνει. Θεωρώ ότι η υπεύθυνη στάση είναι να τον αντιμετωπίσουμε σαν άνθρωπο και να ανακαλύψουμε τι τον οδήγησε σε μια τέτοια συμπεριφορά, σε μια τέτοια πράξη. Πράξη που, πίστεψε με, είναι τόσο αποκρουστική και φρικιαστική για σένα όσο είναι και για μένα, όσο είναι για τον κάθε άνθρωπο, όσο είναι ακόμα και αν σου μοιάζει παράλογο για τον ίδιο τον παιδοκτόνο. Δεν μπορεί αυτός ο άνθρωπος να ξύπνησε ένα όμορφο πρωινό και να είπε: “Α, τι θα κάνω σήμερα για να περάσει η ώρα μου???? Ας σκοτώσω το παιδί μου έτσι για αλλαγή…” Όσους παιδοκτόνους και αν εκτελέσεις πάντα θα παρουσιάζονται κι άλλοι. Αν όμως μάθεις τι προκαλεί αυτή τη συμπεριφορά, τόσο ιατρικά όσο και κοινωνικά , μάθεις να αναγνωρίζεις τα συμπτώματα στους ανθρώπους γύρω σου πριν να είναι αργά και τους προσφέρεις θεραπεία και στήριξη, ίσως να έχεις λιγότερα νέκρα παιδιά και περισσότερους ευτυχισμένους γονείς. Κι αν έχεις τη θεραπεία πρέπει να την προσφέρεις στον παιδοκτόνο, και αφού βέβαια πληρώσει για την πράξη του να του δόσεις μια δεύτερη ευκαιρία.

    Και τέλος δεν θα ήθελα ποτέ να βρεθώ στη θέση ενός παιδιού τη στιγμή που το σκοτώνει ο πατέρας του, ούτε στη θέση του πατέρα τη στιγμή που συνειδητοποιεί ότι αυτό που σκότωσε είναι το παιδί του.

  25. Φιλε Δημητρη μιλας με γυναικα,25 χρονων.
    Δεν σου απευθυνθηκα στον πληθυντικο παρακαλεσα ολους σας.
    Αιτιολογεις και λες οτι θα πρεπε να τιμωρουνται ….με τη λογικη της Γαλλιας…
    Αντιλαμβανεσαι φανταζομαι οτι η αιτιολογια σου δεν με καλυπτει.
    Ανοιχτη ειμαι σε διαλογο γι αυτο και σου απαντησα.
    Δεν εχω καμοια διαθεση να ανακαλυψω τη ψυχοσυνθεση του καθε παιδοκτονου.
    Ας φροντιζε να θεραπευτει πριν κανει κακο στο ιδιο του το σπλαχνο.
    Απο κει και περα,ο ψυχιατρος στο αρθρο λεει οτι ηξεραν πολυ καλα τι εκαναν και με βρισκει απολυτα συμφωνη.
    Μπορει να με χαρακτηρισεις ψυχρη αλλα η τιμωρια τους θα επρεπε να ειναι ιδια με των παιδιων τους.
    Συμφωνω απολυτα με την εκτελεση και θα ημουν εγω αυτη που θα τους προσφερε την τιμωρια χωρις κανενα ενδοιασμο και καθολου μα καθολου τυψεις.
    Να επαναλαβω οτι αναφερομαι παντα σε φονους που αφορουν παιδια.

  26. mpatsono αν μου επιτρέπεται η παρέμβαση, να επισημάνω ότι σχεδόν ουδείς εκ των ανθρώπων που πάσχουν από ψυχική ασθένεια τέτοιου βαθμού γνωρίζουν το πρόβλημα αλλά κυρίως και τη λύση αυτού.
    Άνθρωπος που “οι φωνές” τον έβαλαν να σκοτώσει το παιδί του και ναι, “το έκανε αμέσως” δε νομίζω να έχουν την παραμικρή συνείδηση της φύσης των πράξεων τους, αν και ξέρουν καλά ότι σκοτώνουν, και ποιόν μάλιστα…
    Διαφωνώ κάθετα με το να πάρουμε τη ζωή κάποιου που πήρε τη ζωή, ακόμα κι αν αυτός πήρε τη ζωή με άθλιο τρόπο.
    Κάθε άνθρωπος αξίζει σωφρονισμό και θεραπεία, ειδικά αν μιλάμε για τέτοιου είδους παθήσεις που φέρνουν σε κίνδυνο αθώα πλάσματα και όχι μόνο.
    Πρόκειται για παθόντες, όχι κτήνη. Και πιστεύω ότι είναι ότι χειρότερο να πάσχει κανείς από τόσο βαριές ψυχικές ασθένειες.
    Προτείνω εγκλεισμό μέχρι να αποκατασταθεί η ψυχική υγεία και φυσικά αυτό σπάνια επιτυγχάνεται. Αν λοιπόν ο ασθενής ο οποίος διέπραξε ένα τέτοιας φύσης κτηνώδες έγκλημα δεν θεραπεύεται όπως συνήθως, να μείνει ισόβια κλεισμένος σε κάποιο ίδρυμα

    Αυτά από μένα.
    Φιλικά, The MiRRor.

  27. Τhe mirror διαβασε προσεκτικα το αρθρο !!!

  28. Αγαπητή mpatsono λοιπόν, συγνώμη για τον λάθος μου όσον αφορά το φύλο σου. Να σου πω επίσης πως έχουμε την ίδια ηλικία.
    Με ενδιαφέρει να ξέρω την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων για να αποφεύγονται τέτοια γεγονότα όπως οι παιδοκτονίες.
    Ποσά εγκλήματα θα αποφεύγαμε αν ο κοινωνικός περίγυρος του θύτη δεν είχε αδιαφορήσει για αυτά που βλέπει να συμβαίνουν στη διπλανή του πόρτα? Ή αν γνώριζε πώς να βοηθήσει?
    Είπα ότι όσοι στηρίζουν τη θανατική ποινή κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να τιμωρούνται. Με κοινωνική εργασία, σε ένα νοσοκομείο, σε ένα ίδρυμα για παιδιά, σε μια ψυχιατρική κλινική, όχι με, ανώφελη κοινωνικά, φυλάκιση.
    Δεν θα εκτελούσα κανέναν, όσα παιδιά κι αν είχε σκοτώσει, γιατί τότε θα ήμουν κι εγώ δολοφόνος. Και θα έπρεπε να με βάλω στη φυλακή.
    Στα υπόλοιπα συμφωνώ λέξη προς λέξη με το παραπάνω σχόλιο του / της The MiRRor.

  29. Κανενας κοινωνικος περιγυρος δεν θα ενδιαφρεθει για τον (τρελο )ας μη γελιομαστε.
    Στη κοινωνια που εχουμε φτιαξει κανενας δεν ενδιαφερεται για τους ασθενεις και κανεις δεν πιστευει πως ειναι επικινδυνοι μεχρι αποδειξεως.
    Κανενα εγκλημα δεν θα αποφευγαμε γιατι κανεις δεν θελει να βοηθησει(που να μπλεκουμε με τους τρελους και τετοια).Ετσι απαντα ο κοινωνικος περιγυρος σε τετοιες καταστασεις.
    Εσυ Δημητρη μου εχεις αλλη αποψη γιατι θα προσεφερες τη βοηθεια ου απλοχερα και εγω το ιδιο.
    Απαντησα και στο παραπανω σχολιο του Τhe MiRRor δωσεις βαση στην αναλυση του ψυχολογου θα διαπιστωσεις οτι οι ανθρωποι αυτοι ειχαν πληρη επιγνωση του τι εκαναν και μαλιστα σε πολλες περιπτωσεις τα εγκληματα ηταν προμελετημενα.
    Καταλαβαινεις τωρα τι ειναι αυτο που με εξοργιζει τοσο?

  30. Δε διαφωνώ, ίσα ίσα το είπα και γω ότι οι άνθρωποι αυτοί ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν.
    Αυτό που επισήμανα είναι ότι δεν έχουν αντιληφθεί τη βαρύτητα της αποτρόπαιας αυτής πράξης τους και φυσικά δε νιώθουν άρρωστοι και άρα είναι αδύνατον να θεραπευτούν από μόνοι τους πριν φτάσουν στο σημείο του φόνου.
    Συμφωνώ και πάλι με Δημήτρη,

    Καλημέρα σε όλους.

  31. @Αυτό που, περισσότερο, απολαμβάνω και με κάνει να χαίρομαι στα σχόλια, είναι ο διάλογος μεταξύ των αναγνωστών του blog.

    Ευχαριστώ όλους σας που είστε εδώ! :D

  32. Αν και λιγο καθυστερημενα, να καλοσωρισω κι εγω τον Δημητρη. Κι ενα σχολιο: Κάθε ανθρωπος που εγκληματει, ακομη κι ο πιο διαταραγμενος, ξερει τι κανει. Η ελλειψη καταλογισμου εχει να κανει με την συνειδητοποιηση της (απ)αξιας της πραξης του. Θυμαμαι πριν αρκετα χρονια (θα’μουνα 7-8 χρονων) στη Θεσσαλονικη ειχε γινει σουσουρο με μια γυναικα που στραγγαλισε το παιδι της. Ηξερε οτι το σκοτωνε. Αλλα το εκανε πιστευοντας πως ο μικρος ειχε δαιμονιστει κι ο θανατος του ηταν ο μονος τροπος να το σωσει απο το δαιμονα (μιλαμε για θεουσα σε βαθμο παρακρουσης). Το εγκλημα ηταν, με τη λογικη της mpatsono (και την κοινη λογικη εν γενει) προμελετημενο (το ηθελε, το σχεδιασε, το εκτελεσε). Μπορουμε να μιλαμε για στυγνη εγκληματια? Δε νομιζω
    Καθε περιπτωση θελει μελετη in concreto (Αλεξιαδης). Γενικευσεις δεν επιτρεπονται

  33. Το πρόβλημα είναι πολύ έντονο και πρέπει να μας προβληματίσει όλους μας.

    Έχω περάσει πολύ δύσκολες καταστάσεις στο παρελθόν και δεν ήταν η πρώτη φορά που βίωσα την ενδοοικογενειακή βία στο ίδιο μου το κορμί. Ο πατέρας μου, αν και απότομος στην συμπεριφορά του και στις πράξεις του, δεν θα έφτανε ποτέ στο σημείο να γίνει το alter ego του Απόστολου Κοσμά.

    Η πιο πρόσφατη διένεξη μεταξύ πατήρ-υιού στις 28 Απριλίου του 2002 θα είχε τραγική κατάληξη αν δεν υπήρχε κάποιος στο σπίτι για να μας χωρίσει! Παρά τους αφόρητους πόνους, κατάφερα να τα βγάλω πέρα με μια θλάση στο αριστερό μου χέρι….

    Δεν νομίζω να θελήσει ο πατέρας μου κάποια στιγμή να μου αφαιρέσει την ζωή με την δικαιολογία ότι είμαι Asperger και δημιουργώ προβλήματα στο οικογενειακό περιβάλλον.

    Το να αφαιρέσεις με βιαίο τρόπο την ζωή ενός ατόμου που υποφέρει από το σύνδρομο Asperger θα επιδείνωνε τα προβλήματα αντί να τα βελτιώσει.

  34. John,συμφωνώ με τα λεγόμενα σου όμως τις περισσότερες (δεν λέω όλες-παραείναι γελοίο) φορές που γίνεται θέμα για εγκλήματα με θύματα ψυχικά ασθενείς τ’αποθέματα υπομονής και “καθαρής σκέψης” του θύτη έχουν εξαντληθεί εδώ και πολύ καιρό.Φαντασου για παραδειγμα 2 γονεις σ’ενα χωριο που ζουν με τον ψυχικα ασθενη και χρηστη ουσιων γιο τους που πιθανον δημιουργει πολλα προβληματα εκτος των οικονομικων που ειναι το προφανες. Φυσικα αυτο δεν δικαιολογει το γεγονος οτι μπορει ενας απ’τους δυο να δολοφονησει το παιδι που μονος του επελεξε να φερει στην ζωη (και ισως φταει σε μεγαλο βαθμο για την ψυχικη του υγεια σημερα),απλα εξηγει ενα κομματι της συμπεριφορας του. Τα υπολοιπα κομματια του παζλ διαιρουνται σε ισα μερη και αποδιδονται σε βιολογικα αιτια,γονιδια,βιωματα και εμπειριες,παιδικων χρονων κυριως. Δεν σημαινει πως ολοι οσοι ερχονται σ’επαφη με ψυχικα ασθενεις θα γινουν απαραιτητα δολοφονοι και παιδοκτονοι,αλλα εχουν αυξημενες πιθανοτητες ν’αναπτυξουν την ιδια η και αλλες ασθενειες. Για παραδειγμα,αν ενα υγιη ατομο ζει με καποιον χρονιο καταθλιπτικο,αυξανεται κατα πολυ ο κινδυνος να χασει κ’αυτος το ενδιαφερον του για την ζωη. Εξηγουμαστε για να μην παρεξηγουμαστε: Οι εν λογω πραξεις,και ειδικα οι παιδοκτονιες ειναι αποτροπαια εγληματα με θυματα που-δυστυχως-δεν προλαβαν να φτασουν σε ηλικια αριθμο που να ειναι διψηφιος. Απλα λεω πως σε τετοιες περιπτωσεις (και ειναι λογικο αλλωστε) ο ανθρωπος κρινει(και κατακρινει) το εγκλημα και τον θυτη βασιζομενος στα συναισθηματα που γεννιουνται μεσα του (οργη,πονος,θυμος,φρικη…) και οχι στην λογικη (που φαινομενικα απουσιαζει και απ’την ιδια την πραξη του εγκληματος). Απλα υπαρχουν λογοι που συμβαινει το καθετι,και ξανατονιζω πως δεν δικαιολογουν την πραξη αλλα την εξηγουν,γεγονος που μπορει να βοηθησει στην προληψη και αποφυγη μελλοντικων παρομοιων πραξεων.
    Συγχωρεστε το μεγαλου μεγεθους σχολιο μου-βλεπετε η εμπνευση μ’επισκεπτεται κατα κυριο λογο τις μεταμεσονυκτιες ωρες

  35. ayta ta pragmata dn einai sosta autoi oi anthropoi prepei n pethanoun

  36. ΤΟ ΝΑ ΣΚΩΤΟΝΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΠΙΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΩΤΗΣΑ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΟΤΙ Η ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΗΤΑΙ ΟΥΤΕ ΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΠΡΑΤΕΙ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΑ ΤΡΕΛΟΣ.ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΑ Ο ΘΥΤΗΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΕΙΡΙΑ ΚΑΠΟΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΠΡΞΕΙ ΟΠΟΙΔΗΠΟΤΕ ΕΓΚΛΗΜΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΤΡΕΛΟΣ ΔΗΛΑΔΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ PSYCHO.ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ.ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΨΕΤΕ ΑΝ ΣΑΣ ΠΥΝ ΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΑΠΑΡΑΙΤΤΗΤΟ ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟ.ΑΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΥΞΟΥΝ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ.ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ,ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΠΩΣ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΟΘ ΣΚΩΤΟΣΑΝ.

  37. Πες τα crysaστομη!!

  38. Νίνα,βρήκα τυχαία το blog σου και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις!Θέτεις τα θέματα με ψυχραιμία,χωρίς να κατακρίνεις και να αναθεματίζεις όπως κάνουν πολλοί ενισχύοντας το μίσος και τον φανατισμό.Η ανάγνωση κάποιων σχολίων που άφησαν άλλοι αναγνώστες σου ,με προβλημάτισε πολύ.Πώς είναι δυνατόν στις μέρες μας να συζητάμε για την πιθανή αναγκαιότητα της επαναφοράς της θανατικής ποινής; Η παιδοκτονία είναι κάτι φρικτό κι αποτρόπαιο,αλλά βρίσκεται βαθειά ριζωμένη στη σκοτεινή φύση του ανθρώπου.Ακόμα και μία λογικφανής παιδοκτονία(π.χ με κίνητρο την εκδίκηση)κρύβει κάποια ψυχική “ανωμαλία”…
    Αν κάποιος σκοτώσει τον δολοφόνο του παιδιού του,το κατανοώ και το “συγχωρώ”.Είναι μια πράξη αυτοδικίας.Αντιθέτως την ψυχρή,υπολογισμένη και μεθοδική θανάτωση ενός ατόμου από πλευράς της πολιτείας,με τη σύμφωνη γνώμη(και τον απωθημένο αιμοχαρή ενθουσιασμό!) του κοινωνικού συνόλου,δεν πρόκειται να τη δεχτώ ποτέ!!!

  39. Γείας και από εμένα… μπήκα στη σελίδα αυτή γιατί θέλω να αχοληθώ με την εκληματολογία. Επειδή είμαι αρκετά ευαίσθητη με τα παιδιά -ίσως είναι αμαρτία που το λέω- αλλά και γω είμαι υπερ της θανατικής ποινής σε άτομα που αφαιρούν τη ζωή του παιδιού τους αλλά για αίτια όπως κοινωνικός ρατσισμός, εκδίκηση, κ.τ.λ…Γιατί σαφώς δεν θα ήταν σωστό να τημωρήσουμε με θανατική ποινή ένα ψυχικά άρρωστο άτομο… Θέλω επίσης να ρωτήσω αν γίνεται να ασχοληθώ πλέον με την εγκληματολογία αφού σπουδάζω φιλολογία, και αν ναι, με ποιον τρόπο…ευχαριστώ!!!

  40. Down with the sicknesssssssssss of some people

  41. Για το θέμα αυτό έχει γίνει πολύς λόγος τα τελευταία χρόνια.

    Μια έμπειρη ψυχολόγος (αναφέρω για παράδειγμα την κ. Αλεξάνδρα Καππάτου ή την κ. Χαρά Νομικού στην συγκεκριμένη περίπτωση) μπορεί να μας δώσει πειστικές απαντήσεις γι’αυτό το άκρως ανησυχητικό φαινόμενο, το οποίο οφείλεται σε διάφορους παράγοντες.

    Ο γονειακός υπερπροστατευτισμός είναι μια από τις βασικές αιτίες που οδηγούν σ’αυτές τις ακραίες καταστάσεις. Συνεπώς είναι δύσκολο να αποκατασταθούν οι σχέσεις ενός παιδιού με το οικογενειακό περιβάλλον (ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με αυταρχικούς γονείς).

    Προσωπικά θεωρώ κοινωνικά άδικο να συμβαίνουν τέτοια φρικιαστικά γεγονότα μέσα στην οικογένεια.

    Είναι γεγονός ότι οι περισσότερες παιδοκτονίες γίνονται κατά κύριο κανόνα για ασήμαντη αφορμή. Τα θύματα αυτών των εγκληματικών πράξεων είναι κυρίως άτομα μεταξύ 12 και 40 ετών ενώ θύτες είναι οι ίδιοι οι οικογενειάρχες.

    Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, πολλά παιδιά βιώνουν την φρίκη από την κούνια.

  42. Τι βλακειες ειναι αυτες?Δεν υπαρχει απαντηση σε τετοιες περιπτωσεις…Και σιγουρα κανενας ΅επιστημονας’ψυχολογος΅δεν μπορει να ε3ηγησει γιατι γινονται καποιοι παιδοκτονοι!Αυτοι οι ανθρωποι ειτε ειναι ψυχολογικα διαταραγμενοι ειτε βρισκονται σε βαρια καταθλιψη.!!Δεν ειναι δυνατον να σκοτωσεις τα ιδια σου τα παιδια απο εκδικηση κτλ.Και δεν εχει σημασια μονο το οτι σκοτωσαν τα ιδια τους τα παιδια αλλα το γεγονος το οτι ηρθαν σε σημειο εγκληματικης φυσεωσ…Και ας μην ηταν το ιδιο τουσ το παιδι και μονο που σκεφτηκαν να αφαιρεσουν μια ζωη φαινεται το ποσο διαταραγμενοι ειναι…Φανταστειτε εσας καθε φορα που θελετε να εκδικηθειτε καποιον να σκοτωνετε τα παιδια σας….Δεν θα ειχε απομεινει ουτε 1 τωρα…Για μενα αυτοι οι ανθρωποι ειναι διαταραγμενοι και τιποτα αλλο…

  43. [...] http://eglima.wordpress.com/2008/10/28/pedoktoni/ [...]

  44. Το πρόβλημα γίνεται εντονότερο σε περιόδους οικονομικής κρίσης και ύφεσης όπως αυτή που διανύουμε. Θα πρέπει να υπάρξει επαγρύπνηση τόσο σε κοιωνικό όσο και πολιτικό επίπεδο εάν θέλουμε να αποτρέψουμε παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον, πράγμα που το θεωρώ δύσκολο αλλά όχι ανέφικτο.

    Δυστυχώς από τότε που η Ελλάδα βρέθηκε στις δαγκάνες της τρόϊκας οι παιδοκτονίες και η εγκληματικότητα γενικότερα αυξήθηκαν ραγδαία. Ουδείς γνωρίζει μέχρι πού θα φτάσει το πράγμα.

  45. Αυτοι οι ανθρωποι κατα τη γνωμη μου δεν αξιζουν ουτε μια μερα ζωης απο την ημερα του εγκληματος.Λογω επαγγελματος ισως επρεπε να ειμαι πιο διαλλακτικη αλλα τωρα που βρισκομαι στην αλλη πλευρα αυτης της δουλειας (της δικηγοριας ως πολιτικη αγωγη) πρεπει να απελευθερωσω τα αισθηματα μου για εκεινους.Κανενας!δεν εχει δικαιωμα σε τετοιες ωμοτητες και εγκληματα κατα της ανθρωποτητας. Πολλοι ανθρωποι εφτασαν στο φονο για θεματα αληθινης τιμης. Ομως αυτοι ειναι αλλη ιστορια.Και δεν ισχυουν ισχυρισμοι περι νοητικης ασθενειας. Απο τη στιγμη που το μεγεθος της πραξης τους δεν αποκαθισταται δεν υπαρχει λογος περεταιρω συζητησης. Αξιζουν μια θεση στην Ηλεκτρικη Καρεκλα.

  46. Αγαπητή Ξένια, θα διαφωνήσω μαζί σου στο θέμα της θανατικής ποινής, το οποίο κατά τη γνώμη μου θα επιδείνωνε την ψυχική κατάσταση του θύτη.

    Για μένα η θέση τους είναι σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα και όχι στην ηλεκτρική καρέκλα. Είμαι ριζικά αντίθετος στην θανατική ποινή ως έσχατο μέσο αντεκδίκησης.

    Το να αφαιρέσεις τη ζωή ενός ανθρώπου που αφαίρεσε την ζωή ενός αλλου εξαιτίας της “κακιάς στιγμής” δεν είναι η λύση.

    Αυτά τα περιστατικά παραπέμπουν σ’ ένα πολύ παλιό ελληνικό μύθο που αφηγείται τον άδικο θάνατο του Ιππόλυτου, του νεαρού γιού του βασιλιά της Αθήνας Θησέα, τον οποίο ερωτεύεται η μητριά του Φαίδρα. Στην ερωτευμένη γυναίκα συμπαρίστανται η αφοσιωμένη τροφός της και ο χορος των γυναικών.

    Τον παράφορο και απαγορευμένο έρωτα της Φαίδρας της τον έχει εμπνεύσει η θεά Αφροδίτη στην προσπάθειά της να καταστρέψει τον Ιππόλυτο και να τον τιμωρήσει για την ύβρη που διαπράττει απέναντί της διότι υπερασπίζεται με πάθος την αγνότητά του και είναι απόλυτα αφοσιωμένος στη λατρεία της Αρτέμιδας, με αποτέλεσμα να μην τιμά τον έρωτα και επομένως την ίδια την Αφροδίτη. Η τροφός της Φαίδρας στην προσπάθειά της να τη βοηθήσει αποκαλύπτει το μυστικό στον Ιππόλυτο, εκείνος αρνείται τον έρωτά της, την κατηγορεί ότι προδίδει τον πατέρα του και στο μονόλογό του καταφέρεται εναντίον των γυναικών απαριθμώντας τα (κατά τον ίδιο) ελαττώματά τους. Η Φαίδρα συγκλονίζεται από την οργισμένη αντίδραση του Ιππόλυτου και αποφασίζει να αυτοκτονήσει αφήνοντας όμως ένα γράμμα απευθυνόμενο στο Θησέα, στο οποίο ισχυρίζεται ότι ο προγονός της επιχείρησε να τη βιάσει και τον κατηγορεί ως ηθικό αυτουργό του θανάτου της. Ο Θησέας οργίζεται από αυτό που διαβάζει, αρνείται να δεχθεί τις εξηγήσεις του γιου του και τον καταριέται. Ο θεός Ποσειδώνας εκπληρώνει την κατάρα του Θησέα λόγω μιας παλαιότερης συμφωνίας μεταξύ τους και ο Ιππόλυτος τραυματίζεται θανάσιμα.

    Ολοκληρώνεται, λοιπόν, το γνωστό μοτίβο ύβρις-τίσις-νέμεσις, βάση του συνόλου των αρχαιοελληνικών τραγωδιών. Στο τέλος η Άρτεμις είναι εκείνη η οποία λύνει το δράμα που βρίσκει πατέρα και γιο συμφιλιωμένους και αποκαθαρμένους αποκαλύπτοντας την αλήθεια.

    Ανήμπορη να αντιδράσει στα σχέδια της Αφροδίτης το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να υποσχεθεί ότι θα την εκδικηθεί με τον ίδιο τρόπο όταν βρεθεί η κατάλληλη ευκαιρία και να τοποθετήσει τον Ιππόλυτο στον ουρανό ως αστερισμό τιμώντας τον για την ευσέβεια και την αγνότητά του.

    Ουσιαστικά αυτά τα γεγονότα δεν είναι τίποτε άλλο από την τραγωδία του Ευριπίδη στη σύγχρονη εκδοχή της.

  47. [...] Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου [...]

  48. Εγω θα συμφωνήσω πως οι παιδεραστές, και οι κατα συρροη δολοφόνοι να εκτελούνται. Πιστεύω πως είναι τόσο άρρωστοι στο μυαλό που δεν υπάρχει τρόπος να θεραπευτούν. Ειδικά για παιδόφιλους.

  49. Εχω την αισθηση οτι η θανατικη ποινη σε ολα αυτα τα ατομα-ΤΕΡΑΤΑ (που κατα λαθος η φυση τα εχρισε γονεις), παρα το γεγονος οτι θα ηταν παραδειγματικη τιμωρια (ενα αποβρασμα λιγοτερο), δεν θα επαυε για τα ιδια να ειναι λυτρωση… Πιστευω πως ο ισοβιος βασανισμος σε καθημερινη βαση μεσα στις φυλακες, θα ηταν αυτο που λεμε τιμωρια που ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΕΙ..! Ουδολως με ενδιαφερει αν εχουν μετανοιωσει η οχι. Τα παιδια ειναι Θειο Δωρο, δεν ειναι αναλωσιμα ειδη ή αντικειμενα προς χρηση εκδικησης! Κανενας γονεας δε δικαιουται να καθιστα τον εαυτο του υπερανω των παιδιων του λογω σωματικης ή ιεραρχικης ισχυος μεσα στην οικογενεια…Ντροπη, ουτε ο Θεος να μην τους συγχωρησει…

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 362 other followers

%d bloggers like this: