Albert Fish: Η επιτομή της διαστροφής (II)

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Η εξαφάνιση της Grace Budd πυροδότησε μια έρευνα πρωτοφανή σε όλη την πόλη της Νέας Υόρκης εκείνο το φθινόπωρο, ιδίως όταν οι αστυνομικοί και η οικογένεια έδωσαν την ιστορία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η φωτογραφία της Grace εμφανίστηκε στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων και προκάλεσε χιονοστιβάδα σχολίων και πληροφοριών από το θυμωμένο και πανικόβλητο κοινό. Χιλιάδες φυλλάδια τυπώθηκαν και στάλθηκαν σε όλα τα αστυνομικά τμήματα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Οι Budd βυθίζονταν στην απελπισία καθώς όλες οι πληροφορίες που έφταναν δεν οδηγούσαν πουθενά. Δυο μήνες μετά την εξαφάνιση της Grace, ακόμα και οι πιο επίμονοι ντετέκτιβς –με εξαίρεση τον Will King– εγκατέλειψαν την υπόθεση ως αδύνατη προς επίλυση.

Ένα από τα χιλιάδες φυλλάδια που μοιράστηκαν στα αστυνομικά τμήματα της Αμερικής

Ο King ήταν ήδη θρύλος στους αστυνομικούς κύκλους της Νέας Υόρκης και ήταν ο μόνος από τους ερευνητές που δεν εγκατέλειψε κάθε ελπίδα. Δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να μην απασχολήσει τη σκέψη του η Grace και οι συντετριμμένοι γονείς της και που να μην ασχοληθεί με την υπόθεση, ακολουθώντας ίχνη και κάνοντας τηλεφωνήματα. Δεν άφησε απολύτως καμία από τις πληροφορίες που συσσωρεύονταν στο γραφείο του χωρίς να την ελέγξει.

Κάποια στιγμή νόμισε πως βρήκε τον άνθρωπο που αναζητούσε, στο πρόσωπο του Albert Corthell, ενός γκριζομάλλη απατεώνα και παραχαράκτη, ο οποίος κρυβόταν για να αποφύγει τη σύλληψη, επειδή είχε προσπαθήσει να απαγάγει ένα μικρό κορίτσι από ένα πρακτορείο υιοθεσιών. Ο King ακολουθούσε για μήνες τα ίχνη του Corthell, κυνηγώντας τον από πόλη σε πόλη και από πολιτεία σε πολιτεία. Τελικά τον συνέλαβε για να διαπιστώσει, γεμάτος συντριβή, ότι ο Corthell ήταν έγκλειστος σε φυλακή του Seattle όταν απήχθη η Grace.
Ο Corthell αποδείχτηκε μία από τις δύο ισχυρές ενδείξεις που ακολούθησε ο King σε περίοδο έξι χρόνων. Ένας άλλος ύποπτος, ο Charles Edward Pope, επίσης συνελήφθη και, μάλιστα, του απαγγέλθηκε κατηγορία για την απαγωγή της Grace. Εντούτοις, η κ. Budd, βασική μάρτυρας στην υπόθεση, παραδέχτηκε στο δικαστήριο πως είχε αναγνωρίσει λάθος άνδρα. Αποδείχτηκε ότι ο Pope κατηγορήθηκε για την απαγωγή από την εκδικητική πρώην σύζυγό του και αφέθηκε ελεύθερος.

Οι γονείς της Grace Budd

Περίπου την ίδια εποχή που οι εξονυχιστικές έρευνες είχαν εστιάσει στον Corthell και τον Pope, ένας άλλος γκριζομάλλης άνδρας συνελήφθη στη Νέα Υόρκη και κατηγορήθηκε για την αποστολή χυδαίου υλικού, κυρίως επιστολών, μέσω ταχυδρομείου. Στις επιστολές ο Fish, γιατί αυτός ήταν ο άνδρας, ισχυριζόταν πως ήταν γνωστός παραγωγός ταινιών του Χόλλυγουντ και προσέφερε μεγάλα χρηματικά ποσά σε γυναίκες, προκειμένου να συμμετέχουν σε σαδομαζοχιστικά όργια μαζί του. Μετά τη σύλληψή του στάλθηκε στο ψυχιατρείο Bellevue, για παρατήρηση δέκα ημερών. Εκεί, ο συγγραφέας των επιστολών, ισχυρίστηκε πως, αν και οι φίλοι του τον γνώριζαν με το όνομα Albert, το πραγματικό του ήταν Hamilton Fish και ήταν συγγενής της συνονόματης επιφανούς οικογένειας της Νέας Υόρκης. Θα επαναλάμβανε τον ίδιο ισχυρισμό όταν συνελήφθη για την απαγωγή και το φόνο της Grace Budd, τέσσερα χρόνια αργότερα Είναι αξιοπερίεργο ότι ποτέ δεν αμφισβητήθηκε η καταγωγή του από την ευυπόληπτη αυτή οικογένεια. Ο Fish έμεινε στο Bellevue για περίπου τριάντα ημέρες, εκείνο τον χειμώνα του 1930. Ήταν ευγενικός και συνεργάσιμος και οι γιατροί τον έκριναν «έχοντα σώας τας φρένας», αν και με σεξουαλικά προβλήματα που αποδίδονταν σε παραφροσύνη λόγω γήρατος. Παρ’ όλα αυτά τον θεώρησαν άκακο και του έδωσαν εξιτήριο για να τεθεί υπό την επιτήρηση της κόρης του Άννας.

Εν τω μεταξύ τα χρόνια περνούσαν και, παρά τις άοκνες προσπάθειες του ντετέκτιβ King, φαινόταν πως η υπόθεση της Grace Budd θα παρέμενε άλυτη. Τότε, στις 11 Νοεμβρίου του 1934, έξι χρόνια μετά την απαγωγή της, η κ. Budd λαμβάνει ένα ανυπόγραφο ανώνυμο γράμμα με το ταχυδρομείο. Ο αποστολέας ισχυριζόταν πως ήταν φίλος κάποιου που τον αποκαλούσε Καπετάνιο John Davis. Σύμφωνα με τον επιστολογράφο ο Davis ήταν ναυτικός ο οποίος, σε ένα από τα ταξίδια του στην Κίνα, και συναντώντας εκεί λιμό, γεύτηκε ανθρώπινο κρέας, κυρίως παιδιών. Η επιστολή συνέχιζε λέγοντας πως όταν ο Davis επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, είχε απαγάγει και δολοφονήσει δυο μικρά αγόρια, τα οποία μαγείρεψε και στη συνέχεια έφαγε! Μετά τον ισχυρισμό του Davis ότι το κρέας των μικρών αγοριών ήταν «καλό και τρυφερό», ο διαταραγμένος αποστολέας του γράμματος αποφάσισε να δοκιμάσει κι εκείνος. Επισκέφθηκε τους Budd και αναχώρησε με το γεύμα του, τη μικρή Grace!

Grace Budd

Η κ. Budd έκλαιγε υστερικά, καθώς η επιστολή συνέχιζε να εξιστορεί με λεπτομέρειες πως ο αποστολέας είχε οδηγήσει τη Grace σε ένα άδειο σπίτι στο Westchester της Νέας Υόρκης. Την άφησε να μαζέψει λουλούδια από τον κήπο, ενώ εκείνος γδυνόταν στο σπίτι. Την φώναξε, μετά, μέσα και όταν το μικρό κορίτσι είδε τον γκριζομάλλη ηλικιωμένο άντρα γυμνό, άρχισε να φωνάζει. Προσπάθησε να το σκάσει, έγραφε, αλλά την έπιασε, την έγδυσε και τη στραγγάλισε. Στη συνέχεια τη διαμέλισε, μαγείρεψε και έφαγε τα μικρότερα κομμάτια. Το περίεργο είναι ότι ενώ το γράμμα έβριθε ανατριχιαστικών περιγραφών, ο αποστολέας είχε καταβάλει κάθε προσπάθεια για να πείσει τη δύστυχη μάνα ότι η μικρή της δεν είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά. «Πέθανε παρθένα», την καθησύχαζε.

Μετά την τρομακτική επιστολή, οι ερευνητές έπιασαν πάλι δουλειά, σηκώνοντας κάθε πέτρα προκειμένου να ανακαλύψουν το τέρας που την είχε γράψει. Και πάλι επικεφαλής των ερευνών τέθηκε ο ντετέκτιβ King ο οποίος, δύο χρόνια νωρίτερα, είχε αναβάλει τη συνταξιοδότησή του, προκειμένου να συνεχίσει να εργάζεται στην υπόθεση Grace Budd. Ο King συνέκρινε αμέσως τον γραφικό χαρακτήρα στην επιστολή με εκείνον του Howard από το αρχικό τηλεγράφημα στους Budd: ήταν ο ίδιος. Ο Howard και ο συγγραφέας της επιστολής ήταν, χωρίς καμία αμφιβολία, το ίδιο πρόσωπο. Ο King χρησιμοποίησε μικροσκόπιο και ανακάλυψε ένα δυσδιάκριτο υδατογράφημα στο πτερύγιο του φακέλου της επιστολής. Η εξέταση έδειξε πως επρόκειτο για τα αρχικά Τ.Α.Ι.Ο.Ν.Υ. και μια γρήγορη έρευνα στον τηλεφωνικό κατάλογο της Νέας Υόρκης απέδειξε πως ήταν το Ταμείο Αρωγής Ιδιωτικών Οδηγών Νέας Υόρκης, με γραφεία στον αριθμό 627 της Λεωφόρου Lexington. Το Ταμείο άνοιξε ευχαρίστως τις πόρτες και τα αρχεία του στον ντετέκτιβ King, ο οποίος πέρασε ατελείωτες ώρες διαβάζοντας αρχεία και συγκρίνοντας γραφικούς χαρακτήρες, από τα 400 μέλη τους. Δυστυχώς, όμως, δεν βρήκε τίποτα που να ταιριάζει. Απτόητος, κάλεσε όλα τα μέλη μαζί και τους μίλησε ζωηρά. Έκανε έκκληση για οποιαδήποτε πληροφορία απέβαινε χρήσιμη για την επίλυση της υπόθεσης. Υποσχέθηκε ατιμωρησία για όποιον είχε κλέψει γραφική ύλη από το ταμείο. Το μόνο που ήθελε ήταν να συλλάβει τον σαδιστή δολοφόνο παιδιών.

O Albert Fish σε αστυνομική φωτογραφία από παλαιότερη σύλληψή του

Μετά τη δραματική του έκκληση στους αυτοκινητιστές, ο King αποτραβήχτηκε σε ένα γραφείο του Ταμείου, ελπίζοντας τα λόγια του να βρουν ανταπόκριση. Λίγα λεπτά αργότερα ένας απερίγραπτος τύπος με στολή οδηγού, ο Lee Sicowski, χτύπησε την πόρτα. Είπε στον King ότι συνήθιζε να παίρνει επιστολόχαρτα και φακέλους από το ταμείο και να τα χρησιμοποιεί. Είπε ότι είχε αφήσει αρκετά αχρησιμοποίητα σε ένα δωμάτιο που έμενε στον αρ. 622 της Lexington. Αστυνομικοί όρμησαν στα ενοικιαζόμενα δωμάτια της διεύθυνσης αυτής, αλλά δεν βρήκαν τίποτα. Ο King πίεσε τον Sicowski να θυμηθεί οποιοδήποτε άλλο μέρος στο οποίο θα μπορούσε να είχε αφήσει επιστολόχαρτα και φακέλους. Ο Sicowski θυμήθηκε ότι είχε μείνει για μικρό διάστημα σε ένα φτηνό οικοτροφείο στον αρ. 200 της 52ης Οδού. Ίσως να είχε αφήσει μερικά και εκεί.

Η διεύθυνση αποδείχτηκε πως ήταν ένα καταγώγιο στο οποίο, όμως, οι ντετέκτιβς χτύπησαν φλέβα χρυσού. Η σπιτονοικοκυρά, η κ. Frieda Schneider, είπε ότι στο παλιό δωμάτιο του Sicowski έμενε τώρα ένας άνδρας, η περιγραφή του οποίου ταίριαζε στον Frank Howard. Το όνομά του ήταν Albert Fish. Ο King εξέτασε ενδελεχώς την υπογραφή του στο βιβλίο ενοικιαστών και βεβαιώθηκε πως ο γραφικός του χαρακτήρας ήταν ίδιος με εκείνον του επιστολογράφου. Όμως ο Fish είχε πρόσφατα εγκαταλείψει το οικοτροφείο. Η σπιτονοικοκυρά δήλωσε πως επέστρεφε για να παραλαβάνει μια μηνιαία επιταγή που ένας από τους γιους του έστελνε με το ταχυδρομείο σε αυτή τη διεύθυνση. Για τον King μερικές, ακόμη, εβδομάδες αναμονής δεν ήταν τίποτα. Έτσι έπιασε δωμάτιο στο οικοτροφείο, στην κορυφή της σκάλας, απ’ όπου μπορούσε να ελέγχει την είσοδο και τους διαδρόμους.

O Will King συλλαμβάνει τον Albert Fish

Χρειάστηκε να περιμένει μόνο τρεις ημέρες και ύστερα, στις 13 Δεκεμβρίου του 1934, ο King δέχτηκε ένα επείγον τηλεφώνημα από το οικοτροφείο, το οποίο είχε αφήσει για να πεταχτεί μέχρι το αστυνομικό τμήμα και να ρίξει μια ματιά στα έγγραφά του. Στο τηλέφωνο ήταν η σπιτονοικοκυρά, η οποία του είπε ότι ο Fish είχε επιστρέψει. Όταν έφτασε εκεί, η κ. Schneider τον περίμενε στην πόρτα. Του είπε ότι ο Fish είχε φτάσει πριν μισή ώρα και, προκειμένου να τον καθυστερήσει μέχρι να έρθει ο King, του είχε προσφέρει τσάι και τον είχε προσκαλέσει να καθήσει. Προσπαθώντας να παραμείνει ήρεμος ο King τράβηξε το ρεβόλβερ του και μπήκε στο δωμάτιο όπου καθόταν ο Fish. Αυτό που αντίκρισε ήταν ένα άκακο γεροντάκι με γκρίζα μαλλιά και μουστάκι και γαλανά, ξεθωριασμένα μάτια, που ρούφαγε τσάι από ένα φλυτζάνι. Ο King έδωσε τα στοιχεία του και ο Fish δεν κατέβαλε καμία προσπάθεια να κρύψει τα δικά του. Στη συνέχεια ο King του ζήτησε να τον ακολουθήσει στο αστυνομικό τμήμα για να τον ανακρίνουν. Τα έχασε όταν, τότε, το φαινομενικά αθώο γεροντάκι, έβγαλε από την τσέπη του ένα ξυράφι και χίμηξε κατά πάνω του. Ο χειροδύναμος ντετέκτιβ έπιασε τον Fish από τον καρπό και του τον έστριψε μέχρι που το ξυράφι έπεσε στο πάτωμα. Πέρασε χειροπέδες στον ηλικιωμένο άντρα και τον έψαξε. Με τρόμο διαπίστωσε ότι οι τσέπες του ήταν γεμάτες με κοφτερά μαχαίρια και ξυράφια. Στη συνέχεια, γύρισε τον άντρα προς το μέρος του και κοίταξε επίμονα το σταφιδιασμένο του πρόσωπο. «Σε έχω!», είπε θριαμβευτικά ο King, βάζοντας έτσι τέλος σε ένα ανθρωποκυνηγητό έξι χρόνων.

Συνεχίζεται

~ από Nina C στο 23/02/2007.

7 Σχόλια to “Albert Fish: Η επιτομή της διαστροφής (II)”

  1. πωπω!!!!… περιμενω με ανυπομονησια τη συνεχεια…ελπιζω να μην αργησει..α.. και καλη αρχη στο καινουριο σας «σπιτι»!

  2. Ειλικρινά δείχνουν τόσο απίστευτες όλες αυτές οι ιστορίες… Και στην προκειμένη περίπτωση που να πάει ανθρώπου νους ότι αυτός ο καχεκτυκός γεράκος, είναι ένας μανιακός δολοφόνος! Ελπίζω να’χουμε σύντομα και την συνέχεια!

  3. …και κανίβαλος, Μαρία…

    Ωραία μας άφησες στον γκρεμό Dolly!! Γράφε για το επόμενο!!!

    Φιλιά🙂

    ΥΓ. Πάω βόλτα στο Crime Library… Το έχω ξεζουμίσει τελευταία!!

  4. ειμαί 16 χρονών και κάνω μια έρευνα για το μάθημα της τεχνολογίας. Το θέμα μου είναι «η ψυχολογία του εγκληματια» και βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα αυτή την ιστορία! Αν ολοκληρωθεί σύντομα ίσως να προλάβω να την συμπεριλάβω, γι αυτό τελειώνεται!!! Περιμένω με ανυπομονησία…

  5. […] Συνεχίζεται […]

  6. Για καποιο περιεργο λογο παντα μου φαινονταν περιεργοι οι παππουδες..Δεν ξερω γιατι αλλα ποτε δεν τους πλησιαζα…Τελικα δεν ξερεις ποιος ειναι ο «γειτονας» σου..

  7. […] (I, II), Leonarda Cianculli (I), Hélène Jégado (I, II), Christa Gail Pike (I), Albert Fish (I, II, III), Elizabeth Bathory (I, II, III, IV), Οικογένεια Bender (I, II) αλλά και ο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: