Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα

mamaloukas4.jpg

Της Νίνας Κουλετάκη

Την Κυριακή που μας πέρασε ήταν η παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Δημήτρη Μαμαλούκα «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα», στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Κορωπίου. Ακολουθεί η εισήγηση της Composition Doll που -διατί να το κρύψωμεν, άλλωστε?- υπήρξε η καλυτέρα όλων και συνέβαλε τα μέγιστα στην εποικοδομητική συζήτηση που ακολούθησε!!!

Τον Δημήτρη Μαμαλούκα τον γνώρισα πρώτα ως άνθρωπο και μετά ως συγγραφέα. Θα ρωτήσετε, τώρα, και με το δίκιο σας: «οι συγγραφείς δεν είναι άνθρωποι?». Τι να σας πω, κοιτάξτε τους και μόνοι σας (εδώ δείχνω στο κοινό, με μια δραματική, θεατρική κίνηση, Μαμαλούκα, Γκίκα και Ευθυμιάδη, χε χε χε) μήπως βγάλετε κάποιο συμπέρασμα, η επιστήμη δεν έχει ακόμα αποφανθεί οριστικά και οι απόψεις διίστανται. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι το καινούργιο βιβλίο του Μαμαλούκα: «Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα». Αλλά πριν σας μιλήσω γι’ αυτό θέλω να σας μιλήσω για το Μαμαλούκα.

Όπως είπα, όταν τον γνώρισα δεν τον είχα διαβάσει. Όταν, μάλιστα, συνειδητοποίησα πως έγραφε αστυνομικά μυθιστορήματα, με έπιασε ένας κόμπος στο λαιμό. Γιατί η αστυνομική λογοτεχνία αποτελεί τη μεγάλη μου αγάπη, στην οποία εντρυφώ από την τρυφερή ηλικία των 11 ετών, όταν πρωτοδιάβασα Άγκαθα Κρίστι. Μέχρι τα 13 την είχα εξαντλήσει. Τα επόμενα χρόνια, μέχρι να φτάσω στα σημερινά, σχεδόν 47 μου, διάβασα τα άπειρα αστυνομικά, από μικρούς, μεγαλύτερους, γνωστούς και λιγότερο γνωστούς συγγραφείς, ξένους και έλληνες. Ομολογώ ότι οι έλληνες δεν ήταν ποτέ η πρώτη επιλογή μου, τους έβρισκα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ανεπαρκείς και αδύναμους σε σχέση με τους αλλοδαπούς συναδέλφους τους. Έτσι λοιπόν, ένοιωσα άβολα με το Μαμαλούκα, γιατί φαντάστηκα πως θα έπρεπε να τον διαβάσω και, χειρότερο, θα έπρεπε να πω και τη γνώμη μου.

Ξεκίνησα να διαβάζω Μαμαλούκα μουδιασμένη, από «υποχρέωση» στο φίλο που είχε ήδη γίνει. Και βρέθηκα μπροστά σε μιαν αποκάλυψη. Ο Μαμαλούκας ήταν καλός! Ή μάλλον όχι: ήταν ΠΟΛΥ καλός! Κριτικός λογοτεχνίας δεν είμαι και ούτε ευελπιστώ να γίνω. Είμαι, μόνο, μια συνεπής βιβλιόφιλη αναγνώστρια και ως τέτοια μιλώ απόψε. Το πρώτο βιβλίο του Δημήτρη που διάβασα ήταν «Ο μεγάλος θάνατος του Βοτανικού» και με συνεπήρε. Ποτέ, μέχρι τότε, κάποιο βιβλίο έλληνα συγγραφέα δεν κατάφερε να με κάνει να το προβάλω στην οθόνη του μυαλού μου σαν ταινία. Ο Μαμαλούκας με το συγκεκριμένο το κατάφερε. «Έβλεπα» το βιβλίο να μεταμορφώνεται σε μια ταινία καταιγιστικής δράσης μπρος στα μάτια μου. Βρισκόμουν μπροστά στον έλληνα Jean-Patrick Manchette. Και ήμουν ενθουσιασμένη!

Στη συνέχεια διάβασα την «Απαγωγή του εκδότη». Συνέλαβα τον εαυτό μου να μου λέει να μην είμαι ενθουσιώδης, να μην περιμένω πολλά, μπορεί το πρώτο να ήταν τυχαίο. Διαψεύστηκα. Τίποτα στη γραφή του Μαμαλούκα δεν είναι τυχαίο. Έχει τη φαντασία, έχει την ικανότητα να δημιουργεί, έχει την «πένα». Και καταφέρνει να συνταιριάζει και τα τρία με τρόπο μοναδικό.

Όταν πήρα στα χέρια μου τη «Χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα», το ένστικτό μου έλεγε πως κρατάω κάτι πολύ καλό. Αυτή τη φορά δεν διαψεύστηκα! Το βιβλίο είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει ο Μαμαλούκας και όλα όσα έχει γράψει είναι πολύ καλά. Στην πλοκή του μπλέκονται δυο ιστορίες, φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους: η ιστορία που ο τίτλος του βιβλίου μαρτυρά, η αναζήτηση των πολύτιμων βιβλίων μιας χαμένης βιβλιοθήκης, από καιροσκόπους, πραγματικά αγνούς βιβλιόφιλους αλλά και αδίστακτους τέτοιους, και η ιστορία της «Αντιτερατικής Ομάδας», μιας «συμμορίας» εκδικητών που δικάζει, καταδικάζει και εκτελεί βιαστές και δολοφόνους παιδιών και γυναικών. Και με τον αριστουργηματικό, αφηγηματικό τρόπο του Μαμαλούκα, οι παράλληλες ιστορίες τελικά συγκλίνουν σε μια, που τη διαβάζεις με αμείωτο ενδιαφέρον και με κομμένη την ανάσα.

Για τους χαρακτήρες του βιβλίου τι να πρωτοπώ? Είναι ολοκληρωμένες προσωπικότητες, καθόλου «χάρτινες». Ο Μαμαλούκας μας δίνει τόσα στοιχεία γι αυτούς, όσα μας είναι απαραίτητα για να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει και να «στήσουμε» τη ζωή τους. Καθένας τους θα μπορούσε άνετα να είναι ο πρωταγωνιστής ενός άλλου μυθιστορήματος.

Ο Δημήτρης Μαμαλούκας έχει ζήσει χρόνια στην Ιταλία και την αγαπά. Αυτό είναι εμφανές στα δύο τελευταία του βιβλία. Οι περιγραφές των ιταλικών πόλεων σου δίνουν την εντύπωση πως δεν αποτελούν τις μνήμες ενός έλληνα φοιτητή εκεί, αλλά ενός Ιταλού, που βλέπει και περιγράφει τη χώρα του με μάτι αντικειμενικό μεν, τρυφερό δε.

Ο Μαμαλούκας είναι, όμως, και ένας «εμμονικός» συγγραφέας και οι εμμονές του είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού στα βιβλία του. Αγαπά τα αυτοκίνητα, τα ρολόγια, τα whiskey. Όλα ακριβά. Μη σας ξεγελά το κουλτουριάρικο ύφος του, κατά βάθος είναι ένας καπιταλιστής του χειρίστου είδους: του αρσενικού, που έχει φετίχ και του αρέσει να τα επιδεικνύει!

Σου πετάω το γάντι, λοιπόν, Δημήτρη Μαμαλούκα: σε προκαλώ στο επόμενο βιβλίο να έχεις πρωταγωνίστρια γυναίκα. Να μην έχει ιδέα από αυτοκίνητα, να μη φορά ρολόι και να πίνει μόνο Perrier! Να είναι η ενσάρκωση του απόλυτου κακού και στο τέλος να θριαμβεύει. Να παίρνει τα λεφτά και τον πιο όμορφο άντρα του βιβλίου και να χάνεται στον ορίζοντα, την ώρα που δύει ο ήλιος!

Θα τελειώσω με το εξής. Ρωτήθηκα πριν λίγο καιρό για το ποιοι είναι οι αγαπημένοι μου συγγραφείς. Απάντησα πως είναι αυτοί που καταφέρνουν να συνδυάσουν τη λογοτεχνία με την αστυνομική πλοκή και καταλήγεις να τους θαυμάζεις για την ποιότητα της πρώτης. Μπορώ, λοιπόν, να πω χωρίς επιφύλαξη πως ο Δημήτρης Μαμαλούκας είναι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς.

Το βράδυ της Κυριακής ήταν ένα από τα πιο όμορφα που έχω περάσει τον τελευταίο καιρό. Ο Μαμαλούκας έλαμπε ανάμεσα στην κούκλα γυναίκα του και τα πανέμορφα μωρά του (ναι, της μάνας τους μοιάζουν!), οι γονείς Μαμαλούκες ωραίοι και κοτσωνάτοι να καμαρώνουν το γιο και με το δίκιο τους, κι εμείς, οι φίλοι του, να χαιρόμαστε πάρα-πάρα πολύ που βρισκόμαστε εκεί. Και πρέπει να ευχαριστήσουμε και από εδώ το Δήμο Κορωπίου για την υπέροχη φιλοξενία και τη βασιλική περιποίηση που μας επιφύλαξε και -κυρίως- την Ελένη Γκίκα, που έκανε όλο αυτό πραγματικότητα.

Η βραδιά είχε πολύ κέφι, πολλή χαρά, πολύ γέλιο. Περάσαμε όλοι εξαιρετικά. Φυσικά υπήρξαν και παραλειπόμενα, όπως το ανομολόγητο πάθος μεταξύ δύο κυρίων (ναι…. κυρίων….), η συγκλονιστική αποκάλυψη ότι μια φίλη που βλέπαμε συχνά-πυκνά είναι μια από τις καλύτερες πένες της μπλογκόσφαιρας (κι ας μην έχει blog ακόμη…), το ότι μια άλλη φίλη δεν θυμόταν που ήταν το σπίτι της, με αποτέλεσμα να τριγυρνάμε στη Ραφήνα 2 η ώρα το πρωί για να το βρούμε, το γεγονός ότι από το πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου (που ΔΕΝ λέω σε ποιους ανήκε…), παρακολουθούσα έντρομη τον συνοδηγό να μπαλαμουτιάζει την οδηγό μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα σε παντελώς άγνωστες, σε όλους μας, περιοχές, την εντελώς freaky στιγμή που οδηγός διερχόμενου αυτοκινήτου σταμάτησε μπροστά μας σε έναν εντελώς έρημο δρόμο, κατέβηκε από το αυτοκίνητό του και μας πλησίασε, φέρνοντάς μου στο νου την ιστορία του Γιου του Σαμ με αποτέλεσμα να κλείσω τα μάτια μου και να περιμένω τους πυροβολισμούς που -ευτυχώς- δεν ήρθαν (ο συνοδηγός σταμάτησε, προς στιγμήν, το μπαλαμούτι, και έδωσε στον αλλοδαπό τις πληροφορίες που ζητούσε) και πολλά άλλα τέτοια, τα οποία αρνούμαι να σας αναφέρω με ονόματα και διευθύνσεις, καθότι το blog είναι αξιοπρεπές και σοβαρό, ένα κόσμημα της μπλογκόσφαιρας και δεν ασχολείται με κουτσομπολιά!!!

Αυτό που είναι σίγουρο, πάντως, είναι το γεγονός ότι το χαρήκαμε κι εμείς όσο κι ο Μαμαλούκας, μην πω και περισσότερο! Πάντα τέτοια!!!

~ από Nina C στο 18/06/2007.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: