Υπόθεση Lindbergh – Το έγκλημα του αιώνα IV

Προηγούμενο

01.jpg

Της Νίνας Κουλετάκη

Η δίκη

Η δίκη του Hauptmann άρχισε στις 3 Ιανουαρίου του 1935, στο Flemingtonτου NewJersey και διήρκεσε πέντε εβδομάδες.Όπως ήταν αναμενόμενο συγκέντρωσε το αποκλειστικό ενδιαφέρον του τύπου της εποχής και το κοινό την παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα.Ο CharlesLindbergh ήταν ένας ζωντανός θρύλος, ένας ήρωας της Αμερικής και ο κόσμος ξενυχτούσε έξω από το δικαστήριο, προκειμένου να εξασφαλίσει μια θέση στην αίθουσα όπου διεξαγόταν η δίκη του αιώνα. Η αστυνομία υπολόγισε ότι 16.000 αυτοκίνητα έφθασαν στο Flemingtonτο πρώτο Σαββατοκύριακο της δίκης.Όταν ο σερίφης JohnCurtisάνοιξε τις πόρτες του δικαστηρίου για το κοινό, 5.000 άνθρωποι, δυο φορές ο πληθυσμός του Flemington, προσπάθησαν να μπουν μέσα σπρώχνοντας.

02.jpg

03.jpg

Δημοσιογράφοι από όλη τη χώρα είχαν κατακλύσει τα ξενοδοχεία της πόλης και η δημοσιότητα της δίκης ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.Στα διαλείμματα της δίκης, δημοσιογράφοι και κοινό έσπευδαν στο γειτονικό UnionHotel, για ένα ποτό ή έναν καφέ στα όρθια.

04.jpg

05.jpg

Η δίκη έγινε αιτία να ξεσπάσουν πολλές διαμάχες. Πολλοί άνθρωποι πίστευαν τότε –και μερικοί πιστεύουν ακόμα- πως ο Hauptmann ήταν αθώος. Αυτοί που εμμένουν στη αθωότητά του υποστηρίζουν ότι το κατηγορητήριο στηρίχθηκε σε τυχαία περιστατικά. Κανείς δεν είδε τον Bruno Hauptmann να σκαρφαλώνει στο δωμάτιο του μωρού, κανείς δεν τον είδε με το ίδιο το μωρό. Σε αντίθεση, αποδεικτικά στοιχεία που συνήθως επιτυγχάνουν μια καταδίκη, όπως δακτυλικά αποτυπώματα και το όπλο του εγκλήματος, δεν προσκομίστηκαν ποτέ.

08.jpg

Επίσης επισημάνθηκε η αδυναμία της κατηγορούσας αρχής να ανταποκριθεί σε διάφορα αθωωτικά στοιχεία, όπως η αρχική έκθεση του F.B.I., κατά την οποία η απαγωγή ήταν έργο τουλάχιστον δύο ατόμων και η αδυναμία της αστυνομίας να περισώσει αποδεικτικά στοιχεία, όπως οι πατημασιές που βρέθηκαν κοντά στο σπίτι των Lindbergh. Τέλος, πολλοί είχαν εντυπωσιαστεί από τον ίδιο τον Hauptmann, ο οποίος επέμενε για την αθωότητά του, μέχρι την τελευταία στιγμή στην ηλεκτρική καρέκλα.
Μολαταύτα, η κατηγορία εναντίον του Hauptmann ήταν αρκετά γερά δομημένη. Τα βασικώτερα στοιχεία της περιγράφονται πιο κάτω.

06.jpg

1. Η απόδειξη-κλειδί ότι ο Hauptmann είχε σχέση με την απαγωγή ήταν το γεγονός ότι σανίδες από το πάτωμα της σοφίτας του σπιτιού του ήταν απόλυτα ταιριαστές με το ξύλο που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της περιβόητης σκάλας, που ξέμεινε στον τόπο του εγκλήματος. Επιπλέον τα σημάδια από τα καρφιά που υπήρχαν στη σκάλα ταίριαζαν με καρφιά που ανακαλύφθηκαν στη σοφίτα του Hauptmann. Αρκετοί ένορκοι είπαν, μετά τη δίκη, ότι τα αποδεικτικά στοιχεία τα σχετικά με τη σκάλα, ήταν αυτά που βάρυναν περισσότερο στην απόφασή τους.

ladder.jpg

2. Ο Hauptmann είχε βεβαρημένο ποινικό μητρώο στη Γερμανία. Μία από τις καταδίκες του αφορούσε μια επιχείρηση στην οποία είχε χρησιμοποιηθεί σκάλα.
3. Ο Millard Whited, που ζούσε σε απόσταση ενός μιλίου από το σπίτι των Lindbergh, κατέθεσε ότι είχε δει δυο φορές τον Hauptmann να περιφέρεται εκεί γύρω, πριν την απαγωγή.

haf.jpg

4. Ο γραφικός χαρακτήρας του Hauptmann είχε ομοιότητες σε πολλά σημεία με τον γραφικό χαρακτήρα που υπήρχε στα σημειώματα των λύτρων. Ο τρόπος γραφής των N, o, t και y ήταν ίδιος.
5. Τόσο ο Hauptmann, όσο και ο συγγραφέας των σημειωμάτων, έγραφαν λάθος αρκετές λέξεις που ήταν κοινές και στους δύο. Π.χ. οι λέξεις where, our, later, signature και boat γράφονταν και από τους δύο ως were, ouer, latter, signature και boad αντίστοιχα.

09.jpg

6. Ο John Condon, που είχε ενεργήσει ως μεσάζων μεταξύ των απαγωγέων και των Lindbergh, κατέθεσε ότι ο άνθρωπος που του παρουσιάστηκε ως John έμοιαζε με τον Bruno Hauptmann.
7. Ο Charles Lindbergh κατέθεσε ότι η φωνή του John ακούγονταν ίδια με τη φωνή του Hauptmann.

10.jpg

8. Ο οδηγός ταξί που παρέδωσε ένα από τα σημειώματα των λύτρων κατέθεσε ότι ο άνδρας που του το είχε δώσει ήταν ο Hauptmann.
9. Το τηλέφωνο και η διεύθυνση του Condon βρέθηκαν σε ένα χαρτί στο σπίτι του Hauptmann.
10.Ο Hauptmann παράτησε τη δουλειά του λίγες μέρες μετά την απαγωγή.

12.jpg

11.Ο ιδιοκτήτης ενός πρατηρίου βενζίνης επιβεβαίωσε ότι ο Hauptmann τον είχε πληρώσει με ένα από τα ομόλογα των λύτρων.
12.Ένα μεγάλο ποσό από τα λύτρα βρέθηκε σε ένα τσίγγινο κουτί, που ήταν καλά κρυμμένο στο σπίτι του Hauptmann.

Όταν ο Hauptmannκατέθεσε, αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στην απαγωγή, επέμενε ότι είχε κερδίσει χρήματα παίζοντας στο χρηματιστήριο και fisch.jpgείπε ότι ένας γνωστός του, ο IsidorFisch, είχε αφήσει τα χρήματα στο σπίτι του.Ο Fisch είχε γεννηθεί το 1906 στη Γερμανία και είχε φτάσει στην Αμερική το 1925 με το φίλο του HenryUhlig.Στις αρχές του 1932 γνώρισε τον Hauptmannκαι έγιναν φίλοι και συνέταιροι.Μοιράζονταν κέρδη και ζημιές, τόσο από την επιχείρηση με γουναρικά που είχε ο Fisch, όσο και από τις επενδύσεις του Hauptmannστο χρηματιστήριο.Αδύναμος και αρρωστιάρης ο Fisch, πήγε στη Γερμανία για να επισκεφθεί τους δικούς του, το χειμώνα του 1933.Την παραμονή της αναχώρησής του άφησε πολλά προσωπικά του είδη στο σπίτι του Hauptmann.Δεν επέστρεψε ποτέ για να τα πάρει.ΠέθανεστηΛειψίατηςΓερμανίαςστις 29 Μαρτίουτου 1934.

Οι παράγοντες της δίκηςkatigoros-david-wilentz.jpg

Στις 32 ημέρες που διήρκεσε η δίκη του Hauptmann, τα στοιχεία που παρουσίασε ο δημόσιος κατήγορος DavidWillentz, θεωρήθηκαν ισχυρότατα.Ιδίως τα χρήματα των λύτρων που βρέθηκαν στο σπίτι του και η άποψη των γραφολόγων ότι τα σημειώματα θα μπορούσαν να είχαν γραφεί από τον Hauptmann.Η κατάθεση των ειδικών δασολόγων για το είδος του ξύλου της σκάλας και αυτού που βρέθηκε στο σπίτι του Hauptmann, δεν έκανε καλύτερα τα πράγματα, αν και ο Hauptmannείπε ότι κανένας ξυλουργός δεν θα έκανε τόσο άτεχνη κατασκευή.

Ο συνήγορος υπεράσπισης, EdwardReilly, ήταν ένας επιδεικτικός δικηγόρος από το Brooklyn, ρέκτης του ποτού.Τον hauptre.jpgείχε προσλάβει το εκδοτικό συγκρότημα των εφημερίδων του Hearst, προκειμένου να δώσει “χρώμα” στη δίκη!Ο Reilly χλεύασε όλα τα στοιχεία της κατηγορούσας αρχής, χωρίς όμως να αντιτάξει άλλα.Υποστήριξε ότι οι δράστες της απαγωγής ανήκαν είτε στο υπηρετικό προσωπικό, είτε σε συμμορίες εγκληματιών, είτε ο Fisch με κάποιον συνένοχο, είτε, ακόμα, ο διαμεσολαβητής JohnCondon.Επιτέθηκε στην αστυνομία λέγοντας πως είχαν κατασκευάσει τα αποδεικτικά στοιχεία και τα τοποθέτησαν στο σπίτι του Hauptmann για να τον ενοχοποιήσουν, προκειμένου να καλύψουν την ανικανότητά τους να φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης τους πραγματικούς δράστες.Στα νιάτα του ο Reilly ήταν διάσημος για τον τρόπο που επιβαλλόταν στην αίθουσα του δικαστηρίου και για την ικανότητά του να πείθει τους ενόρκους να παραβλέπουν ακόμα και τα πιο ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία.Δυστυχώς για τον Hauptmann, οι καιροί αυτοί είχαν προ πολλού περάσει, ο Reilly βρισκόταν στη δύση της καριέρας του, αλκοολικός και πάσχων από σύφιλη. Οι ένορκοι, μετά τη δίκη, τον περιέγραψαν ως έναν αλαζόνα δανδή, που έκανε ελάχιστα για να βοηθήσει τον Hauptmann.

OWilentz, στην πεντάωρη σύνοψη της δίκης, τόνισε στους ενόρκους να μην παρασυρθούν από οίκτο και δείξουν έλεος στον κατηγορούμενο.Τους είπε πως είχαν μόνο δύο επιλογές: είτε να αθωώσουν “αυτό το κτήνος, τον υπ΄ αριθμόν ένα δημόσιο εχθρό” ή να τον βρουν ένοχο για φόνο πρώτου βαθμού.

Οι ένορκοι και η ετυμηγορία

Παρά την απόρριψη κάποιων ενόρκων από την υπεράσπιση, η οποία έκρινε ότι είχαν επηρεαστεί από αρνητικά δημοσιεύματα του τύπου και ραδιοφωνικά προγράμματα, η επιλογή τους ήταν ομαλή. 12 άτομα επιλέχθηκαν, 8 άνδρες και 4 γυναίκες, εξίσου αποδεκτά από κατηγορούσα αρχή και υπεράσπιση.Ο Reilly, μάλιστα, δήλωσε πως ήταν πεπεισμένος ότι ο Hauptmann θα απολάμβανε μιας δίκαιας δίκης στο Flemington, όσο και σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.

13.jpg

Το ενδιαφέρον του τύπου για την υπόθεση ήταν τόσο μεγάλο, ώστε αναγκαστικά οι ένορκοι απομονώθηκαν, κάτι που δεν είχε ξαναγίνει.Πέρασαν τις τρεις εβδομάδες της δίκης στο UnionHotel, απέναντι από το δικαστήριο, με την εντολή να μη μιλήσουν σε δημοσιογράφους, να μη διαβάσουν εφημερίδες και να μην ακούσουν ραδιόφωνο.Όμως ο επηρεασμός τους ήταν αναπόφευκτος, παρά την απομόνωση:δυο φορές τη μέρα που πήγαιναν στο δικαστήριο περνούσαν μέσα από το εξαγριωμένο πλήθος που ούρλιαζε απαιτώντας την καταδίκη του Hauptmann σε θάνατο και άκουγαν τους εφημεριδοπώλες να διαλαλούν τα τελευταία νέα και τους τίτλους των εφημερίδων.Τέλος, είναι πολύ πιθανό να άκουσαν και ραδιόφωνο στο μπαρ του ξενοδοχείου, όπου συνέρεαν δημοσιογράφοι και κοινό,καθώς και να συνομίλησαν με διάφορους, μια και έτρωγαν στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου.

11.jpg

Μετά το πέρας των καταληκτικών αγορεύσεων, ο ThomasTrenchard, ο πρόεδρος του δικαστηρίου, έστειλε τους ενόρκους στο ξενοδοχείο τους για διανυκτέρευση.Ο Hauptmann επέστρεψε στο κελί που τον κρατούσαν, στο πίσω μέρος του δικαστηρίου.

hauptmkkknn.jpg

Και η σύζυγός του Anna, με τον ενός έτους γιο τους, κατέλυσε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της.

anna-hauptmann.jpg

Το επόμενο πρωί της 13ης Φεβρουαρίου του 1935, ο Trenchard συνόψισε τα αποδεικτικά στοιχεία και ενημέρωσε τουςjudgethomastrendchard.jpg ενόρκους για τα καθήκοντά τους.Κάποιοι είχαν παρατηρήσει ότι ο θάνατος του παιδιού οφειλόταν σε ατύχημα αλλά κατέστη σαφές στους ενόρκους ότι ακόμα και ένας θάνατος από ατύχημα κατά την εκτέλεση μιας ληστείας, αποτελεί κακούργημα και επισύρει την ποινή του θανάτου.

Το σώμα των ενόρκων διαβουλεύτηκε για 11 ώρες και διεξήγαγε πέντε ψηφοφορίες πριν καταλήξει σε ομόφωνη απόφαση.Για την ιστορία του πράγματος, δεν αμφέβαλαν ούτε στιγμή ότι ο Hauptmann ήταν ένοχος.Οι διαφωνίες εστιάστηκαν στο αν θα έπρεπε να καταδικαστεί σε ισόβια ή σε θάνατο.Τελικά η ομόφωνη απόφαση ήταν “ένοχος” και η καταδίκη “εις θάνατον”.

14.jpg

Η υπεράσπιση άσκησε έφεση που απορρίφθηκε, εξαιτίας της εμμονής του Hauptmann να δηλώνει αθώος. Στις 2 Απριλίου του 1936, κάθισε στην ηλεκτρική καρέκλα της κρατικής φυλακής του Trenton.

chair.jpg

Παράρτημα

Κινηματογραφημένα στιγμιότυπα από τη δίκη και την κατάθεση του BrunoHauptmann.


Συνεχίζεται

Advertisements

~ από Nina C στο 21/07/2007.

13 Σχόλια to “Υπόθεση Lindbergh – Το έγκλημα του αιώνα IV”

  1. Συγκλονιστικό, όμως δικαστικά είναι γεμάτο τρύπες! (Όχι η δουλειά σας κυρία Ντόλλυ, η δική τους!)
    Πολλά πράγματα απλά δεν κάθονται σωστά. Ακόμα κι αν ο Hauptmann ήταν ένας από τους ενόχους (που το πιθανότερο ήταν), δεν μπορεί να έδρασε μόνος του. Πολύ κακή δουλειά από μέρους του δικαστηρίου. Πρόχειρη και βιαστική, απλά για να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίσθημα για δικαιοσύνη.

    (Αντιθέτως, πολύ καλή η δουλειά σας για άλλη μια φορά!)

  2. Τ α΄πε όλα η μέλλουσα νομικός. Εκπληκτική δουλειά έχει κάνει, Νίνα! 😉

  3. Δύσκολο να είσαι αντικειμενικός.. το σύστημα με τους ενόρκους ποτέ δε το κατάλαβα.. keep walkig:)

  4. Εξαιρετικό!

    Η πείρα με έχει διδάξει ότι ασφαλές συμπέρασμα δεν μπορεί να βγάλει κανείς αν δεν έχει πλήρη γνώση της ιδκογραφίας και αν δεν ζει την υπόθεση από κοντά.

  5. @Μεγαλειοτάτη, η συγκεκριμένη υπόθεση έχει αφήσει ίχνη κακοδικίας και παραπλάνησης πίσω της…

    @Renata,
    @Koulpa,
    @Nefeloessa,

    Ευχαριστώ πολύ. Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο κομμάτι είχε αρκετή δουλειά. Και πλούσιο υλικό που ήθελε ξεσκαρτάρισμα.

  6. εχω μεινει αφωνη…εχετε κανει τρομερη δουλεια, και δεν εννοω μονο γιαυτη την υποθεση..Μολις σημερα σας ανακαλυψα και εχω παθει πλακα..Ευχαριστω πολυ!

  7. @Γωγώ, καλώς ορίσατε! Ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια. Είδα ότι «τριγυρίσατε» μέσα στο μπλογκ. Χαίρομαι πολύ που σας άρεσε! 🙂

  8. […] Συνεχίζεται […]

  9. […] Προηγούμενο […]

  10. Πριν από μερικά χρόνια διάβασα το βιβλίο ‘Και ήρθε μια αράχνη» του Πάτερσον, απλά γιατί μου αρέσουν οι αράχνες και μου έκανε απίστευτη εντύπωση η ιστορία της απαγωγής του μωρού με την οποία άρχιζε το βιβλίο. Έψαξα, αλλά δε βρήκα άλλα στοιχεία… πριν από ακόμη πιο πολλά χρόνια, στο λύκειο, διάβαζα μετά μανίας το αγαπημένο μου περιοδικό, το ‘after crime», κάπου στην πορεία όμως το έχασα… έψαξα γι’αυτό ξανά προχτές και βρήκα το blog αυτό, και σήμερα χάρη σε σας, βρήκα και την ιστορία του μωρού του Λιντμπεργκ. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο χαρούμενη είμαι, μπορώ όμως να σας δώσω συγχαρητήρια για όλη την δουλειά που κάνετε εδώ πέρα. Μετρήστε λοιπόν άλλη μια φανατική σας αναγνώστρια και καλή συνέχεια!!!

    υγ. συγνώμη για το μεγάλο σχόλιο. έχω να χαρώ τόσο όμως από τότε που έμαθα για τον όγδοο τόμο του Μαύρου Πύργου!!!

  11. […] να διαβάσετε την υπόθεση εδώ: Μέρος Α, Μέρος Β, Μέρος Γ, Μέρος Δ, Μέρος Ε). Την ίδια χρονιά με την απαγωγή του Brooke Hart, […]

  12. […] υπάρχει στο «Έγκλημα και Τιμωρία», σε πέντε μέρη: 1, 2, 3, 4, 5).  Εκείνο τον Δεκέμβρη του 1957, στο Sycamore δεν […]

  13. […] υπόθεση στο «Έγκλημα και Τιμωρία», σε πέντε μέρη: 1, 2, 3, 4, 5) και το δεύτερο η δολοφονία των γυναικών της […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: