Μέθοδοι εκτέλεσης: 1. Κάψιμο στην πυρά

witchcraft_1_lg.gif

Της Νίνας Κουλετάκη

Το κάψιμο στην πυρά δημόσια, χρησιμοποιήθηκε στη Βρετανία ως ποινή για τους αιρετικούς και, σε κάποιες περιπτώσεις, σε υποθέσεις μαγείας. Αφορούσε και στα δύο φύλα αλλά μόνο τελευταία είχε εφαρμογή στις γυναίκες που βρίσκονταν ένοχες προδοσίας. Οι άντρες που κρίνονταν προδότες του κράτους, απαγχονίζονταν, σέρνονταν με άμαξα στους δρόμους της πόλης και διαμελίζονταν. Αυτός ο τρόπος θανάτωσης, όμως, δεν ήταν ενδεδειγμένος για γυναίκες, επειδή είχε ως επακόλουθο τη γύμνια. Το αδίκημα της προδοσίας είχε δύο διαβαθμίσεις: την προδοσία μείζονος σημασίας η οποία, εκτός από την προδοσία κατά του κράτους, συμπεριλάμβανε και την παραχάραξη. Για κάποιον περίεργο λόγο τους άντρες που κρίνονταν ένοχοι προδοσίας τους απαγχόνιζαν και δεν τους έκαιγαν στην πυρά. Η προδοσία ελάσσονος σημασίας αφορούσε σε γυναίκες που δολοφονούσαν τους συζύγους ή τις αφεντικίνες τους, καθώς τόσο οι σύζυγοι όσο και οι εργοδότες, θεωρούνταν ανώτεροί τους σύμφωνα με το νόμο.

one.jpg

two.jpg

three.jpg

Δεν είναι γνωστό πότε χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το κάψιμο στην πυρά ως τρόπος εκτέλεσης, αλλά υπάρχει μια καταγραφή για τέτοια εκτέλεση το 1222, όταν ένας διάκονος κάηκε στην Οξφόρδη επειδή ασπάστηκε την ιουδαϊκή πίστη, προκειμένου να παντρευτεί μιαν εβραία.

execution.jpg

Το κάψιμο στην πυρά γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής τρόπος εκτέλεσης για “αιρετικούς και μάγους”, από το 1400 και μετά. Ο Ερρίκος ο 8ος ήταν φανατικός υποστηρικτής αυτής της μεθόδου, το ίδιο και η κόρη του Μαίρη Τυδώρ, η “Ματωμένη Μαίρη” όπως την αποκαλούσαν. Κατά τη διάρκεια της πενταετούς βασιλείας της, στα μέσα του 16ου αιώνα, καταγράφηκαν 274 εκτελέσεις με κάψιμο στην πυρά. Στις περισσότερες των περιπτώσεων το αδίκημα ήταν ο ασπασμός του προτεσταντικού έναντι του καθολικού δόγματος. Στο Λονδίνο της εποχής, ο συνηθισμένος τόπος εκτέλεσης ήταν στο Smithfield. Μια γκραβούρα της εποχής δείχνει ότι οι μελλοθάνατοι στέκονταν πάνω σε άδεια βαρέλια και στη συνέχεια συσσώρευαν γύρω τους δεμάτια ξύλων. Η πυρά ήταν έτοιμη. Δεν τους θανάτωναν πριν τους κάψουν και έτσι ο θάνατός τους ήταν αργός και ιδιαίτερα μαρτυρικός, καθώς τους έκαιγαν ζωντανούς.

four.jpg

Το κάψιμο στην πυρά ήταν ευρέως διαδεδομένο ως τρόπος εκτέλεσης σε όλη την Ευρώπη και το χρησιμοποιούσε κατ΄εξοχή η Ιερά Εξέταση, αφενός γιατί δεν περιελάμβανε διάχυση του αίματος του θύματος, κάτι που απαγορευόταν από το ρωμαιοκαθολικό δόγμα και αφετέρου γιατί με το κάψιμο καταστρέφονταν το σώμα του μελλοθάνατου, έτσι ώστε δεν είχε σώμα να πάρει μαζί του στην επόμενη ζωή, κάτι που θεωρούνταν τρομακτική τιμωρία από μόνη της! Επίσης πίστευαν ότι με την καύση εξαγνίζονταν η ψυχή, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό σε περιπτώσεις αίρεσης και μαγείας.

five.jpg

Αν και πολλοί συσχετίζουν το κάψιμο στην πυρά με τη μαγεία, αυτό ίσχυε μόνο σε συγκεκριμένες χώρες της Ευρώπης, όπως στη Γαλλία, την Ελβετία και τις Σκανδιναβικές χώρες. Στην Αγγλία ελάχιστες “μάγισσες” κάηκαν. Οι περισσότερες απαγχονίστηκαν, ίσως για οικονομικούς λόγους, ίσως για να μην ξεσηκώσουν το λαό, ο οποίος θα αποδοκίμαζε τη συχνή χρήση ενός τόσο βάρβαρου τρόπου εκτέλεσης. Η τελευταία αγγλίδα που κρεμάστηκε ως μάγισσα ήταν η Alice Molland, το 1686 στο Έξετερ. Στη Σκωτία, εντούτοις, συνέχισαν να χρησιμοποιούν τον θάνατο στην πυρά ως τρόπο εκτέλεσης μέχρι το 1722, όπου και υπάρχει καταγεγραμμένη η τελευταία. Εκτιμάται ότι πάνω από 200.000 άτομα κάηκαν στην πυρά με την κατηγορία της μαγείας κατά τον 16ο και 17ο αιώνα.

six.jpg

Για τον θάνατο στην πυρά χρησιμοποιούνταν τρεις, ελαφρά διαφορετικές, μέθοδοι. Κατά την πρώτη σχημάτιζαν έναν σωρό από δεμάτια ξύλων, πάνω από τα οποία κρεμούσαν τον καταδικασμένο με αλυσίδες ή σιδερένιους δακτυλίους. Η Βρετανική και η Ισπανική Ιερά Εξέταση προτιμούσαν αυτή τη μέθοδο για το θέαμα που παρείχε.

method1.jpg

Η δεύτερη μέθοδος, χρησιμοποιούμενη κυρίως επί μαγισσών, ήταν να δένουν την καταδικασμένη σε ένα στύλο και να στοιβάζουν γύρω της δεμάτια με ξύλα. Όταν τους έβαζαν φωτιά, οι φλόγες έκρυβαν την “μάγισσα” που πέθαινε χωρίς, όμως, η αγωνία της να είναι ορατή στους άλλους, καθώς την έκρυβε ένα πύρινο τείχος. Με αυτή τη μέθοδο εκτελέστηκε η Ιωάννα της Λωραίνης.

joanofarc3.jpg

method2.jpg

Η τρίτη μέθοδος, που χρησιμοποιήθηκε στη Γερμανία και στις Σκανδιναβικές χώρες, περιελάμβανε μια σχεδόν κάθετη σκάλα, πάνω στην οποία έδεναν το μελλοθάνατο, και η οποία ήταν στερεωμένη στο πάνω μέρος της σε ένα πλαίσιο. Στη συνέχεια άναβαν φωτιά από κάτω και ανεβοκατέβαζαν σε αυτή τον καταδικασμένο, μέχρι να πεθάνει.

bighogen.jpg

Από το 1700 και μετά επετράπη δια νόμου ο στραγγαλισμός των καταδίκων πριν το κάψιμο στην πυρά. Έτσι το μαρτύριό τους παρέμενε ίδιο με αυτό ενός συνηθισμένου απαγχονισμού. Άλλες φορές, έδεναν πάνω στο μελλοθάνατο ένα μικρό βαρέλι με μπαρούτι, το οποίο, μόλις έρχονταν σε επαφή με της φλόγες, ανατιναζόταν, με αποτέλεσμα τον άμεσο θάνατο του καταδικασμένου. Στις περιπτώσεις που ούτε τους στραγγάλιζαν ούτε τους ανατίναζαν, πέθαιναν από έναν συνδυασμό φριχτών πραγμάτων, όπως ασφυξία, σοκ και εγκαύματα, μέσα σε φριχτούς πόνους.

big1.jpg

Οι εκτελέσεις στην πυρά συνεχίστηκαν και κατά τον 18ο αιώνα, οπότε και σταμάτησαν για ανθρωπιστικούς λόγους. Μέχρι τότε εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι είχαν πεθάνει μέσα σε φριχτούς πόνους, ανάμεσά τους και αρκετοί αφρικανοί σκλάβοι, στις νεοϊδρυμένες πολιτείες της Αμερικής.

last.jpg

Η θανατική ποινή βρήκε άλλες διεξόδους.

executionofjaquesdemolayprint1.jpg


~ από Nina C στο 01/09/2007.

8 Σχόλια to “Μέθοδοι εκτέλεσης: 1. Κάψιμο στην πυρά”

  1. «Οι εκτελέσεις στην πυρά σταμάτησαν για ανθρωπιστικούς λόγους». Πώς το έθεσαν στην γλώσσα της εποχής; Για ποιον λόγο τους λυπήθηκαν έτσι ξαφνικά;

  2. Άρχισες τη σειρά? Ωραία!🙂
    Καλό μήνα, κούκλα!

  3. Για εξαγνισμο και προδοσια…
    Να μην χυθει αιμα(το απαγορευε το δογμα)…
    Το σταματησαν για «ανθρωπιστικους» λογους…
    Μηπως και για ανθρωπιστικους λογους τους εκαιγαν ζωντανους…
    Ή τους εκαναν χαρι στι τελος που τους στραγγαλιζαν πιο πριν…

  4. @Montag, το σίγουρο είναι πως δεν τους λυπήθηκαν ξαφνικά. Η ανθρώπινη ζωή τις εποχές εκείνες είχε μικρότερη αξία ακόμα και από τη σημερινή εποχή. Το λαϊκό αίσθημα που άρχισε να πλήγεται με τις δημόσιες, οδυνηρές εκτελέσεις από τη μια, και η πρόοδος και ο πολιτισμός από την άλλη, ήταν αυτά που ώθησαν τους νομοθέτες να εφεύρουν, άλλους, πιο ανθρωπιστικούς τρόπους εκτέλεσης. Με την πρόοδο των σχετικών άρθρων θα δούμε ότι οι μέθοδοι εκτέλεσης εξελίσσονταν, όσο εξελίσσονταν και οι κοινωνίες, ψάχνοντας συνεχώς τρόπους θανάτωσης γρήγορους και, όσο το δυνατόν, ανώδυνους για τους καταδικασμένους σε θάνατο. Μέχρι σήμερα επικρατεί η άποψη ότι ο πλέον ανθρωπιστικός τρόπος εκτέλεσης είναι ο αποκεφαλισμός, εφόσον γίνει σωστά.

    @Ρενάτα, καλό μήνα, κοριτσάκι μου!

    @Gia, κι όμως, όσο και αν φαίνεται περίεργο ο στραγγαλισμός πριν ήταν προτιμότερος από το να καεί κάποιος ζωντανός. Και όσο οξύμωρο αν μας ακούγεται ήταν μια ανθρωπιστική ενέργεια.

  5. Ο αποκεφαλισμός; Αυτό δεν το ήξερα! Νόμιζα ότι ήταν η ενδοφλέβια…
    Πολύ ενδιαφέρον το νέο σας πόνημα κυρία Ντόλυ!
    (κι αν μπορώ να προσθέσω, μου αρέσει ο επαγγελματισμός σας σε τέτοια θέματα, εγώ δε θα το άντεχα!)

  6. @Μεγαλειοτάτη, η ένεση είναι η τελευταία και πιο σύγχρονη μέθοδος εκτέλεσης. Όμως ο αποκεφαλισμός, από έναν έμπειρο δήμιο, παραμένει η πλέον ανθρωπιστική, γιατί ο θάνατος είναι -σχεδόν- ακαριαίος. Στην πραγματικότητα, ακαριαίος θάνατος δεν υπάρχει, μεσολαβούν κάποια δευτερόλεπτα, ελάχιστα ενδεχομένως που το θύμα αισθάνεται τα πάντα.

  7. Μα επίτηδες το κάνεις κι εσύ;;; Στην ΠΥΡΑ;;; Δε μας φτάνανε οι φωτιές;

  8. Επίκαιρο όμως του θανατά!😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: