Marcel Petiot: Ο γιατρός του θανάτου II

Προηγούμενο

marcelim16.jpg

Της Νίνας Κουλετάκη

Μια ανώμαλη νεότητα

ΟMarcelAndré HenriFélixPetiot γεννήθηκε στην Auxerre, 100 χλμ. νότια του Παρισιού, στις 17 Ιανουαρίου του 1897.Οι γείτονες, αργότερα, είπαν πολλές ιστορίες για την παράξενη παιδική του ηλικία, αλλά παραμένει άγνωστο πόσες και ποιες από αυτές ήταν, στην πραγματικότητα, κατασκευάσματα του τύπου.Απολάμβανε να βασανίζει μικρά ζώα έως θανάτου, έλεγαν.Οι πρώτοι του δάσκαλοι έβρισκαν τον Petiot έξυπνο, να διαβάζει σαν 10χρονος σε ηλικία μόλις 5 ετών, αλλά ήταν μοναχικός χωρίς να μπορεί να συγκεντρώνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα.Επέδειξε μια πρώιμη λαγνεία, προτείνοντας σε έναν συμμαθητή του να κάνουν σεξ και μοιράζοντας πορνογραφικό υλικό στους άλλους μαθητές.Σε ηλικία 11 ετών έκλεψε το περίστροφο του πατέρα του και πυροβόλησε μέσα στην τάξη, κατά τη διάρκεια του μαθήματος της Ιστορίας.Σε μια άλλη περίσταση, παρουσίασε ένα νούμερο τσίρκου στο σχολείο, στήνοντας έναν συμμαθητή του μπροστά σε μια πόρτα και πετώντας του μαχαίρια.

Ήταν φυσικό να ανησυχούν οι γονείς του.Ανάμεσα στο 1907 και το 1909, είπαν στους γιατρούς πως ο Marcel είχε σπασμούς, υπνοβατούσε και «έβρεχε» τα παντελόνια του και το κρεβάτι του συχνά.Η μητέρα του πέθανε το 1912 και ο πατέρας του βρήκε μια καινούρια δουλειά στο Joigny, 15 μίλια από την Auxerre.Ο Marcel και ο Maurice πήγαν να ζήσουν με μια θεία τους, μέχρι που ο Marcel απεβλήθη από το σχολείο του, προς το τέλος του χρόνου.Πηγαίνοντας να ζήσει με τον πατέρα του στο Joigny, κατάφερε να αποβληθεί και από το εκεί σχολείο για ανάρμοστη συμπεριφορά.

9e.jpg

Ο Petiot πέρασε σύντομα από τις παιδικές αταξίες στην εγκληματική συμπεριφορά.Σε ηλικία 17 ετών λήστεψε ένα ταχυδρομικό κουτί και κατηγορήθηκε για κλοπή αλληλογραφίας και καταστροφή δημόσιας περιουσίας.Το δικαστήριο ζήτησε ψυχολογική εκτίμηση.Στις 26 Μαρτίου του 1914 παρουσιάστηκε η αναφορά του ψυχιάτρου η οποία παρουσίαζε τον Petiot ως έναν «διαταραγμένο έφηβο που υποφέρει από προσωπικά και κληρονομικά προβλήματα τα οποία περιορίζουν σε σημαντικό βαθμό την ευθύνη του για τις πράξεις του».Αυτή η έκθεση είχε ως αποτέλεσμα να αρθούν οι κατηγορίες εναντίον του και ο δικαστής να τον κηρύξει αθώο «λόγω πνευματικής διαταραχής».

Ένα πρότυπο άρχισε να σχηματίζεται.Ο Petiot αποβλήθηκε άλλες δυο φορές από σχολεία στη inDijon και στην Auxerre, πριν να ολοκληρώσει, τελικά, την εκπαίδευσή του στο Παρίσι, σε ένα ειδικό σχολείο, τον Ιούλιο του 1915.Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν σε εξέλιξη και ο Petiot στρατολογήθηκε στο γαλλικό πεζικό τον Ιανουάριο του 1916, και αποσπάστηκε στο μέτωπο τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς. Ενώ πολεμούσε στην περιοχή της Aisne, έξι μήνες αργότερα, ο Petiot τραυματίστηκε από θραύσματα χειροβομβίδας.Οι πληγές του γιατρεύτηκαν, αλλά ο Petiot επέδειξε σημάδια ψυχικής διαταραχής που τον έστειλαν σε μια σειρά από κλινικές και αναρρωτήρια. Κατηγορήθηκε για κλοπή κουβερτών από το στρατό και φυλακίστηκε στην Orléans, και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε μια ψυχιατρική κλινική στο Fleury-les-Aubrais.Οι γιατροί εκεί διέγνωσαν πως ο Petiot έπασχε από «πνευματική ανισορροπία, νευρασθένεια, πνευματική κατάθλιψη, μελαγχολία, εμμονές και φοβίες».Για άλλη μια φορά κρίθηκε αθώος λόγω ψυχασθένειας.

petiot_mo.jpg

Εντούτοις, η διάγνωση αυτή δεν ήταν αρκετή για να τον αποτάξουν.Επέστρεψε στο μέτωπο τον Ιούνιο του 1918, όπου έπαθε μια «νευρική κατάπτωση» και πυροβολήθηκε μόνος του στο πόδι.Μεταφέρθηκε στα μετόπισθεν, εκδήλωσε σπασμούς τον Ιούλιο και ήταν αναίσθητος το μεγαλύτερο μέρος της μέρας.Αυτό το επεισόδιο του απέφερε τρεις εβδομάδες άδεια, αλλά επέστρεψε σε νέο σύνταγμα τον Σεπτέμβριο του 1918.Η εκκεντρική συμπεριφορά του μαζί με τους πονοκεφάλους από τους οποίους ισχυριζόταν πως έπασχε, το έστειλαν στη Rennes, το Μάρτιο του 1919, για ψυχιατρική θεραπεία. Αυτή τη φορά στη διάγνωση προστέθηκαν η αμνησία, η υπνοβασία, η κατάθλιψη και οι αυτοκτονικές τάσεις.Επιτέλους, τον απέταξαν με αναπηρική σύνταξη 40% τον Ιούλιο.Η υπόθεσή του επανεξετάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1920 και το ποσοστό αναπηρίας του ανέβηκε στο 100%.Ο εισηγητής πρότεινε τον εγκλεισμό του σε άσυλο.

Στην πραγματικότητα ο Petiot είχε ήδη μπει σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, αλλά όχι ως ασθενής.Εκμεταλλευόμενος ένα ταχύρυθμο εκπαιδευτικό πρόγραμμα για βετεράνους του πολέμου, είχε τελειώσει την ιατρική σχολή στον χρόνο ρεκόρ των οκτώ μηνών και υπηρετούσε ως εκπαιδευόμενος για δυο χρόνια στο ψυχιατρείο του Evreux.Στις 15 Δεκεμβρίου του 1921 πήρε το πτυχίο του από την Ιατρική Σχολή του Παρισιού.

Παρόλη την εγκληματική του παράνοια, ο Petiot έγινε ένας κανονικός γιατρός.

Κακή ιατρική

Εξοπλισμένος με το πτυχίο του γιατρού, ο Petiot μετακόμισε στο Villeneuve-sur-Yonne, ένα χωριό στον ποταμό Yonne, 25 μίλια από την Auxerre.Με την άφιξή του, ο 25χρονος γιατρός τύπωσε φυλλάδια, συγκρίνοντας τον εαυτό του με τους δυο ηλικιωμένους γιατρούς του χωριού.Τα φυλλάδια έγραφαν: «Ο DrPetiot είναι νέος και μόνο ένας νεαρός γιατρός μπορεί να συμβαδίζει με τις τελευταίες μεθόδους θεραπείας και να ακολουθεί τα αλματώδη βήματα της προόδου.Γι αυτό οι έξυπνοι ασθενείς τον εμπιστεύονται.Ο DrPetiot θεραπεύει χωρίς να εκμεταλλεύεται τους ασθενείς του».

Στην πραγματικότητα, ενώ ο Petiot ήταν γοητευτικός και δημοφιλής ανάμεσα στους ασθενείς του, τους δήλωνε κρυφά για ιατρική συνδρομή από το κράτος, με αποτέλεσμα να διπλοπληρώνεται για τις υπηρεσίες του: μία από το κράτος και μια από τους ίδιους τους ασθενείς.Συνταγογραφούσε συχνά εθιστικά ναρκωτικά.Όταν ένας φαρμακοποιός παραπονέθηκε για τη σχεδόν μοιραία δόση ενός φαρμάκου που είχε γράψει για ένα παιδί, ο Petiot του απάντησε: «Κι εσένα τι σε νοιάζει;Δεν είναι προτιμότερο να ξεμπερδεύουμε με αυτό το παιδί το οποίο δεν προσφέρει τίποτα στον κόσμο παρά μόνο βασανίζει τη μάνα του;»

petiotpresc250605.jpg

Κατά τα λοιπά ο Petiot παρέμενε μοναχικό άτομο, που μπορούσε να μετατρέψει καθημερινές, ανώδυνες συζητήσεις σε έντονες φιλονικίες, διατηρώντας συνήθως για τον εαυτό του την τελευταία λέξη.Ζούσε μετρημένα αλλά κυκλοφορούσε επιδεικτικά με ένα σπορ αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε σαν τρελός μέσα στο χωριό, προκαλώντας πολλά ατυχήματα.Καθ’ έξιν κλέφτης, ο Petiot έκλεβε από φίλους, συγγενείς και αγνώστους.Ο αδελφός του Maurice επέμενε να του ψάχνει τις τσέπες, κάθε φορά που ο Petiot τον επισκεπτόταν.Όταν ένας σπιτονοικοκύρης του έκανε έξωση για κλοπή επίπλων –μέχρι και εντοιχισμένων!- ο Petiot του απάντησε ότι δεν μπορεί να του κάνει τίποτα, γιατί ως ψυχικά ασθενής δεν θα καταδικαζόταν.

Περίπου την ίδια εποχή, το Μάρτιο του 1922, η υγειονομική επιτροπή κάλεσε τον Petiot να παρουσιαστεί προκειμένου να επανελεγχτεί μέσω νέας ψυχιατρικής εξέτασης για τη συνέχιση της αναπηρικής του σύνταξης.Ο Petiot απάντησε πως δεν δέχεται καμία εξέταση και αρνείται οποιαδήποτε καταβολή σύνταξης, καθώς αυτό τον υποβιβάζει.Τελικά επανεξετάστηκε τον Ιούλιο του 1923, η νέα αναφορά περιείχε περιγραφή της τραυματισμένης του γλώσσας λόγω επιληπτικών κρίσεων καθώς και μια σημείωση για το ότι ο Petiot εμφανιζόταν παντελώς αδιάφορος για το μέλλον του.Το ποσοστό αναπηρίας του μειώθηκε στο 50%.

Το 1926 ο Petiot εξέπληξε τους γείτονές του, κάνοντας μια παθιασμένη σχέση με τη νεαρή LouiseDelaveau, κόρη της MadameFleury, μιας ηλικιωμένης ασθενούς του. Λίγο μετά την έναρξη της σχέσης το σπίτι των Fleury ληστεύτηκε και κάηκε.Κανείς δεν συσχέτισε τα γεγονότα, αλλά ο Petiot θεωρήθηκε ύποπτος όταν η Louise εξαφανίστηκε τον Μάιο του 1926.Οι γείτονες κατέθεσαν πως είχαν δει τον Petiot να τοποθετεί ένα μεγάλο μπαούλο στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου του, το οποίο έμοιαζε αρκετά με ένα που «ψαρεύτηκε» στον ποταμό εβδομάδες αργότερα και περιείχε το διαμελισμένο, αποσυντεθειμένο πτώμα μιας νεαρής γυναίκας που δεν αναγνωρίστηκε ποτέ.Αγνοώντας τη σύμπτωση, η αστυνομία έψαξε επιπόλαια για τη Louise και στη συνέχεια τη χαρακτήρισε φυγάδα και έκλεισε την υπόθεση.Είναι πολύ πιθανό να ήταν το πρώτο θύμα δολοφονίας του Petiot.

Όχι πολύ μετά την εξαφάνιση της Louise, oPetiot έβαλε υποψηφιότητα για δήμαρχος του Villeneuve-sur-Yonne. Η μακρά, σκληρή περίοδος κλιμακώθηκε τον Ιούλιο του 1926, όταν ο Petiot προσέλαβε έναν συνένοχο για να διασπάσει μια πολιτική συζήτηση που είχε με τον αντίπαλό του.Όταν ο Petiot ολοκλήρωσε την ομιλία του, ο συνεργάτης του έκοψε τα καλώδια του ηλεκτρικού ρεύματος, βυθίζοντας το χωριό στο σκοτάδι και βάζονταν φωτιές σε διάφορα σημεία.Ο Petiot κέρδισε τις εκλογές με μεγάλη πλειοψηφία.

petiot.jpg

Ο πολιτικός

Η Villeneuve-sur-Yonne είχε έναν επιβεβαιωμένο παράφρονα για δήμαρχο και ο Petiot έπαιξε το ρόλο του.Η κλεπτομανία του ήταν κοινό μυστικό.Ο δήμαρχος Petiot ήταν ύποπτος για την κλοπή χρημάτων από το ταμείο του Δήμου, ενός τύμπανου από μια τοπική μπάντα, ακόμη και ενός πέτρινου σταυρού για τον οποίο είχε κάποτε εκφράσει τη δυσαρέσκειά του. Κάποιοι επέκριναν τον Petiot, άλλοι τον θεωρούσαν τον καλύτερο δήμαρχο που είχε ποτέ το χωριό. Ο Petiot, από μεριάς του, απέδιδε όλες τις επικρίσεις στους «αναίσθητους πολιτικούς του αντιπάλους».

Τον Ιούνιο του 1927, ο Petiot παντρεύτηκε τη GeorgetteLablais, την 23χρονη κόρη ενός πλούσιου γαιοκτήμονα από το Seignelay. Το μοναδικό τους παιδί, ο γιος τους Gerhardt, γεννήθηκε τον επόμενο Απρίλιο.

Οκτώ μήνες μετά το χαρμόσυνο γεγονός, ο Petiot κατηγορήθηκε πως είχε κλέψει αρκετούς τενεκέδες με λάδι από την αποθήκη του σιδηροδρομικού σταθμού.Όπως αποδείχτηκε, ο Petiotείχε αγοράσει το λάδι νομίμως, αλλά διέπραξε απάτη με το να ισχυριστεί πως δεν τα είχε παραλάβει και να απαιτήσει αποζημίωση.Στις αρχές του 1930 το δικαστήριο του επέβαλε πρόστιμο 200 φράγκων και τον καταδίκασε σε τρίμηνη φυλάκιση.Ο Petiot τέθηκε σε διαθεσιμότητα από τη θέση του δημάρχου για τέσσερις μήνες, αλλά επέτυχε να αρθεί η καταδίκη κατά την έφεση.

Στο μεταξύ, τα χειρότερα έπονταν.

Μια νύχτα του Μάρτη του 1930, ξέσπασε φωτιά στο σπίτι του συνδικαλιστή της βιομηχανίας γαλακτοκομίας ArmandDebauve.Η σύζυγός του Henriette βρέθηκε στο σπίτι, χτυπημένη έως θανάτου με ένα αμβλύ όργανο.Η αστυνομία υποπτεύθηκε ληστεία μετά φόνου, καθώς έλειπαν 20.000 φράγκα από το σπίτι.Τα ίχνη από τις πατημασιές που βρέθηκαν οδηγούσαν στα λιβάδια, προς την κατεύθυνση της Villeneuve-sur-Yonne.Υπήρξαν φήμες πως η HenrietteDebauve ήταν ερωμένη του Petiot και πως τον είχαν δει κοντά στο σπίτι της τη νύχτα του φόνου.Ο μάρτυρας, ένας κ. Fiscot, δήλωσε την επιθυμία του να καταθέσει αλλά, αντί αυτού, έκανε μια μοιραία επίσκεψη στο ιατρείο του Dr. Petiot.Ο Fiscot πήγε για να αναζητήσει φάρμακο για τους ρευματισμούς του.Ο Petiot του έκανε μια ένεση και ο Fiscot πέθανε τρεις ώρες αργότερα.Ο γιατρός υπέγραψε το πιστοποιητικό θανάτου, όπου απέδιδε το θάνατο σε ανεύρυσμα.

petiot_marcel_jpg.jpg

Τον Απρίλιο ο ArmandDebauve είπε στους αστυνομικούς πως ένας κάτοικος της Villeneuve-sur-Yonne ισχυριζόταν πως ο γιατρός Petiot μπορούσε να αναγνωρίσει το δολοφόνο της Henriette.Η τοπική χωροφυλακή ζήτησε εγγράφως βοήθεια από το αρχηγείο στο Παρίσι, αλλά το έγγραφο κάπου «παράπεσε» και παρέμεινε εξαφανισμένο μέχρι τον Απρίλιο του 1946, δηλαδή δεκαέξι ολόκληρα χρόνια!Μέχρι τότε το Petiotήταν ήδη κατηγορούμενος για πολλαπλούς φόνους στο Παρίσι και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να ξανανοίξει την υπόθεσηDebauve.

Κατά τη διάρκεια των επομένων 16 μηνών, η νομαρχία της περιοχής δέχτηκε αρκετές καταγγελίες εναντίον του Δημάρχου Petiot, οι περισσότερες από τις οποίες είχαν να κάνουν με οικονομικές ατασθαλίες. Η εισαγγελία διεξήγαγε έρευνα κατά την οποία διαπίστωσε πως 138 αιτήσεις αλλοδαπών και ποσό 2,890 φράγκων που τις συνόδευε είχαν κρατηθεί στο δημαρχείο, χωρίς ποτέ να προωθηθούν στις αρμόδιες αρχές.Ο Petiot έριξε την ευθύνη στη γραμματέα του, η οποία την αποδέχτηκε.Ο Petiot τίθεται για δεύτερη φορά σε διαθεσιμότητα, τον Αύγουστο του 1931, και την επόμενη μέρα παραιτείται.Σε ένδειξη αλληλεγγύης, το δημοτικό συμβούλιο παραιτήθηκε επίσης, αφήνοντας πίσω του λειψά και μισοκατεστραμένα αρχεία.

Ο Petiot παίρνει την οικογένειά του και εγκαθίσταται στο Παρίσι, τον Ιανουάριο του 1933.

Συνεχίζεται

~ από Nina C στο 04/03/2008.

17 Σχόλια to “Marcel Petiot: Ο γιατρός του θανάτου II”

  1. κοίτα να δεις που είμαι το πρώτο σχόλιο.

    πολύ καθαρματάκι ο τύπος, αλλά και όλος αυτός κόσμος ρε παιδί μου, να μην αντιδρά?

    μάγια τους έκανε?

  2. siglonistiko….. telika k evrwpaioi einai to idio parafrwnes me tous amerikanous…. poli kalo post…. adimonw g to epomeno😀

  3. Εχμ, καλά το είχα ψυλλιαστεί ότι πάμε και για τρίτη συνέχεια. Εμ, πώς να γίνει διαφορετικά με αυτόν τον τρελογιατρό; Βίος και πολιτεία ο ντόκτορ.

  4. Με εκπλήσει η ανεκτικότητα των δημοτών του. Είναι δυνατόν να υπηρχαν τόσα στοιχεία εναντίον του και να μην υπήρχε αντίδραση από πουθενά; Περίεργη ιστορία αλλά ανυπομονώ να διαβάσω τη συνέχειά της. ΥΓ. Γιατρός σε 8 μήνες; Ειλικρινά με ποια λογική το σκέφτηκε και το εφάρμοσε κάποιος αυτό;

  5. Kai kata t’alla anarrotiomaste gia ta kritiria tou eklogikou somatos… LOL!!! Eksairetiko blog! Sygxaritiria!

  6. Αναμένοντας την συνέχεια….

    Lykos ο υπομονετικός

    .

  7. Ρασκόλνικοφ (δεν ξέρω αν μου μιλάτε ακόμα!😉 ), αλλά εγώ να σας πληροφορήσω ότι μας είπε η Ντόλυ ότι θα είναι τέσσερις οι συνέχειες.

    οπλιστείτε με υπομονή και θάρρος!

  8. Έχει «θαυματουργήσει» από μικρός ο γιατρός!! Ω ρε , μανούλα μου!🙄

  9. Ήμουν καλό κορίτσι και περίμενα, τώρα θέλω συνέχεια…

    (Out of curiosity, πόσο καιρό σας παίρνει για να τα ετοιμάσετε αυτά;

    Και προτινόμενα θέματα: The beast of Jersey και η υπόθεση Haute de la Garenne που μόλις άνοιξε. )

  10. @Krot, χε χε χε… Κι ακόμα δεν έχεις δει τίποτα…

    @Μανιάνα, υπομονή μέχρι το Σάββατο! 🙂

    @MvsR, αξίζει η αναμονή, μεταξύ όλων των άλλων ο άνθρωπος ήταν και μέλος μιας αντιστασιακής ομάδας! Οι κατά συρροή δολοφόνοι μπορεί να βρίσκονται παντού…

    @ΤΕΟ, είμαστε σε ταραγμένες εποχές, από όλες τις απόψεις: μεσοπόλεμος, χαμένα πιστοποιητικά και άλλα ευκόλως παραχαράξιμα, ενδεχομένως μια ελαστικότης στις σπουδές. Όλα γίνονται…

    @Αgi, καλωσορίσατε! Δεν έχετε καθόλου άδικο, νομίζω! 🙂

    @Tsopanis, καλωσορίσατε κι εσείς. Μ’ αρέσει που είστε υπομονετικός. Αν είστε και υπάκουος θα τα πάμε μια χαρά! χαχαχαχαχα 😛

    @Krot, νομίζω πως αρχίζεις να γίνεσαι φανατική του «Εγκλήματος». It was about time!

    @Renata, τα χειρότερα έπονται!

    @Μεγαλειοτάτη, το Σάββατο, μη μπουκώσετε κιόλας!!! Χρειάζομαι αρκετό χρόνο για την έρευνα, κυρίως όταν οι πηγές είναι πολλές. Το συγκεκριμένο μου πήρε μόνο όσο να το μεταφράσω, είναι αυτούσιο το άρθρο της Crime Library. Αλλά συνήθως χρειάζομαι αρκετό χρόνο όταν πρέπει να εξετάσω μια σωρεία πλγροφοριών που, συχνά, είναι και αντικρουόμενες, αλλά και σε διαφορετικές γλώσσες. Επίσης το ψάξιμο για το οπτικοακουστικό υλικό θέλει κι αυτό το χρόνο του.

  11. Μιλάμε ο τύπος ήταν ο τέλειος εγκληματίας: δολοφόνος, εκβιαστής, ληστής κλπ. Απίστευτη ιστορία! Αναμένω με μεγάλη ανυπομονησία το τρίτο μέρος!

  12. Με πολύ δύσκολα πράγματα καταγίνεσαι. Μπράβο!

  13. poli kalo auto to blog sinexiste etsi

  14. @Χαλκίδα, το τρίτο μέρος που ακολουθεί είναι, ίσως, το πιο αποκαλυπτικό για την πρωτοφανή δράση του.

    @Φάρε, καλωσορίσατε! 🙂

    @Φάνη, καλωσορίσατε κι εσείς. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. 🙂

  15. Βρε παιδιά έλεος δηλαδή αυτές οι αθωώσεις λόγο ψυχασθένειας είναι ένα παραμυθάκι που σερβίρεται πολύ και στις μέρες μας αν είναι δυνατόν δηλαδή. Τους αθωώνουν και μετά κάνουν χειρότερα.

    Όσο αφορά το.. υποκείμενο που δυστυχώς έστω και θεωρητικά ήταν άνθρωπος «όσκαρ» εγκληματικότητας και γλιστρήματος οχιάς θα έπρεπε να είχε πάρει γρρρρ

  16. […] Συνεχίζεται […]

  17. […] Προηγούμενο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: