Θεόφιλος Σεχίδης: Η πενταπλή δολοφονία της Θάσου – II

Προηγούμενο

του Γιάννη Ράγκου

Μαρτυρίες για την οικογένεια Σεχίδη και τον Θεόφιλο

Όπως ήταν φυσικό, η είδηση της πενταπλής δολοφονίας έπεσε σαν «βόμβα» στην κοινωνία του νησιού. Πολλοί κάτοικοι γνώριζαν τα προβλήματα υγείας της Έμμυς αν και κάποιοι από αυτούς έκαναν λόγο για χρήση ναρκωτικών. Περιέγραψαν την οικογένεια ως «κλειστή», που ζούσε αρκετά απομονωμένη από τους άλλους κατοίκους, ίσως λόγω του ψυχικού προβλήματος της Έμμυς, ενώ αναφερόμενοι στον Δημήτρη Σεχίδη, τόνιζαν πως ήταν ένας πατέρας-αφέντης «που καταδυνάστευε τα παιδιά του και τους αρνιούνταν ακόμη και ένα μικρό χαρτζιλίκι, παρά το γεγονός ότι είχε μεγάλη περιουσία» (εφημερίδα «Έθνος» – Παρασκευή 10 Αυγούστου 1996). Εντούτοις, οι συνάδελφοι και οι μαθητές του τον χαρακτήριζαν άριστο προϊστάμενο και εκπαιδευτικό.

seh09.jpg

Το σπίτι της οικογένειας Σεχίδη στον Λιμένα Θάσου

Για τον Θ. Σεχίδη, οι μαρτυρίες όσων των γνώριζαν συνέκλιναν στο γεγονός πως ήταν ένας μοναχικός και κάπως ιδιόρρυθμος άνθρωπος, αλλά με υψηλό δείκτη ευφυΐας. «Ήταν πανέξυπνος. Μπήκε με την πρώτη φορά στη Θεολογική Σχολή κι επειδή δεν του άρεσε, ξανάδωσε εξετάσεις και πέρασε στη Νομική» είπε ο θείος του Θεόφιλου, Γιάννης Σεχίδης (εφημερίδα «Έθνος» – Σάββατο 10 Αυγούστου 1996). Κάποιος κάτοικος της Θάσου σημείωσε χαρακτηριστικά ότι «αυτό το παιδί ήταν σαν τα άγρια άλογα. Δεν το πλησίαζε κανένας, αλλά και δεν πλησίαζε κανέναν» (εφημερίδα «Τα Νέα» – Σάββατο 10 Αυγούστου 1996), ενώ κάποιος άλλος διευκρίνισε πως «ήταν πάντοτε ένα απομονωμένο παιδί, δεν ενοχλούσε κανένα και μέσα στην ήσυχη τρέλα του, περνούσε απαρατήρητος» (εφημερίδα «Έθνος» – Παρασκευή 10 Αυγούστου 1996).

Ο παλιός του συμμαθητής Τ. Σοφιάς δήλωσε ότι «δεν τον είδα ποτέ με γυναίκα, ήταν όμως πανέξυπνος και μου είχε πει κάποτε ότι ήθελε να πετύχει τον απόλυτο έλεγχο της προσωπικότητας των άλλων. Πρόσφατα, όταν συναντηθήκαμε τυχαία, μου είπε ότι πλησίαζε στον στόχο του». Σύμφωνα με τον Τ. Σοφιά «το μοναδικό ίσως φανερό πάθος του (…) ήταν η κλασική μουσική και το… παλιομοδίτικο ντύσιμο (γι αυτή του τη συνήθεια τον φώναζαν ‘γέρο’ στο Λιμένα Θάσου). (…) Ήταν πάντα η ισχυρότερη προσωπικότητα σ’ όλη την παρέα τους, αφού είχε τη δυνατότητα να επιβάλλει τη γνώμη του στους άλλους» (εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» – Σάββατο 10 Αυγούστου 1996). Οι συμφοιτητές του στην Κομοτηνή έλεγαν πως ο Θ. Σεχίδης «κυκλοφορούσε συνήθως μόνος του, (…) φορούσε πάντα τα ίδια ρούχα, δεν μιλούσε σε πολλούς ανθρώπους, έγραφε πολλά ποιήματα και ζωγράφιζε» (εφημερίδα «Απογευματινή» – Δευτέρα 12 Αυγούστου 1996), και ότι συχνά τους έλεγε «να ακούτε κλασική μουσική και να μην τρώτε ψημένο κρέας γιατί κάνει κακό στην υγεία» (εφημερίδα «Απογευματινή» – Δευτέρα 13 Αυγούστου 1996), ενώ ένας ιδιοκτήτης δισκοπωλείου στη Θεσσαλονίκη δήλωσε ότι «ερχόταν στο μαγαζί μου πολύ συχνά, (…) κοιτούσε τα cd και τους δίσκους, τα χάιδευε και τους μιλούσε» (εφημερίδα «Απογευματινή» – Δευτέρα 13 Αυγούστου 1996). Οι γείτονές του στην πολυκατοικία της Θεσσαλονίκης είπαν πως ήταν «αφηρημένος, περπατούσε σκυφτός, σαν κάποιος να τον κυνηγούσε, σαν κάτι να τον απασχολούσε. Τον ακούγαμε να μιλάει μόνος του στο διαμέρισμά του και άλλοτε να κλαίει και να βρίζει».

seh10.jpg

Ο Θ. Σεχίδης, πρωτοετής φοιτητής στη Νομική Σχολή

Σημειώνεται ότι, μετά από έρευνα που έγινε στο σπίτι του στην Κομοτηνή (στην οδό Σεϊμάνογλου 54), οι αστυνομικοί εντόπισαν φωτογραφίες των θυμάτων με σημαδεμένους τους λαιμούς τους, ένα στιλέτο, μαχαίρια και λάδι για πριόνια. Ωστόσο, ενδεικτικό στοιχείο της αμετροέπειας και της «σκανδαλοθηρικής» διάθεσης με την οποία ορισμένοι δημοσιογράφοι αντιμετώπισαν την προσωπικότητα του δράστη είναι και το γεγονός πως θεώρησαν ως… αποδεικτικό στοιχείο του προμελετημένου χαρακτήρα των πράξεών του το νομικό βιβλίο που βρέθηκε στη βιβλιοθήκη του με τίτλο «Αναγκαστική εκτέλεση» (αφορά στο Αστικό Δικονομικό Δίκαιο!).

Στις 9 Αυγούστου, ο τότε πρύτανης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου και καθηγητής Εγκληματολογίας Γ. Πανούσης δήλωσε στους δημοσιογράφους πως τον Θ. Σεχίδη «δεν τον θυμάμαι προσωπικά, αλλά οι συνάδελφοι που ρώτησα μού τον περιέγραψαν σαν έναν μοναχικό τύπο, τον οποίο οι άλλοι, επειδή ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία, τον έλεγαν ‘παππούλη’. ‘πατριάρχη’ και άλλα παρόμοια, αλλά δεν είχαν εντοπίσει κάποιο στοιχείο επιθετικότητας στη συμπεριφορά του».

Από την πλευρά τους, η Ελένη Σεχίδη και ο γιος της Θεόφιλος υποστήριξαν πως ο δράστης είχε σχέσεις με παραθρησκευτικές ή σατανιστικές οργανώσεις και πως ενδέχεται στις δολοφονίες να ενέχονται και άλλα πρόσωπα. Ειδικότερα, η Ελ. Σεχίδη κατέθεσε στον τακτικό ανακριτή Καβάλας Λ. Τσιγκρή στις 16 Αυγούστου πως όταν ο Θ. Σεχίδης τους επισκέφτηκε στις 3 Αυγούστου, συνοδευόταν από ένα άτομο ηλικίας 55-60 ετών, με το οποίο φαινόταν ότι παρά τη διαφορά ηλικίας γνωρίζονταν από καιρό (σ.σ.: η πληροφορία αυτή, πάντως, δεν επιβεβαιώθηκε). Επίσης, ο γιος της Θεόφιλος, καταθέτοντας στον ανακριτή πρόσθεσε πως ο πατέρας του δράστη είχε αντιληφθεί, παλιότερα, κάποιες επιστολές παραθρησκευτικής οργάνωσης της Αμερικής με οδηγίες για τελετές μαγείας και ορισμένα «ύποπτα» τηλεφωνήματα του γιου του και μάλιστα είχε ενημερώσει σχετικά τον αδελφό του Βασίλη, ενώ ο άλλος αδελφός του πατέρα, Γιάννης, εξέφρασε την πεποίθηση του ότι ο ανιψιός του και δράστης ήταν όργανο κάποιων που «έβαλαν στο μάτι» τη μεγάλη περιουσία της οικογένειας και τον χρησιμοποίησαν.

seh11.jpg

εφημερίδα «Απογευματινή» – Σάββατο 17 Αυγούστου 1996

Τέλος, σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του, που δημοσιεύτηκε εκείνες τις μέρες, ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός τόνιζε τα εξής (παρατίθεται από την εφημερίδα «Ο Χρόνος» της Κομοτηνής, όπου αναδημοσιεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου 2005):

«Φέτος, λοιπόν, εκείνο που σημάδεψε το καλοκαίρι μου ήταν ο φονιάς της γενέτειράς μου, της Θάσου. O Θεόφιλος Σεχίδης (λάθος όχι ‘της’, γιατί τη Θάσο δεν τη σκότωσε, αλλά ‘από την’). Από μια εντόπια εφημερίδα της Θάσου ωστόσο, τη δεκαπενθήμερη ανεξάρτητη ‘Θασιακή’, πληροφορήθηκα σχετικά με τον πατέρα του. Σας τα μεταφέρω για να συμπληρώσετε το ‘ιντεντικίτ’ του στυγερού δολοφόνου.

»O πατέρας Σεχίδης, λοιπόν, που συγκαταλέγεται κι αυτός ανάμεσα στα θύματα του γιου του, υπήρξε δάσκαλος. Στη Θάσο έφτασε σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός κι εκεί γνώρισε την κατοπινή γυναίκα του. Κι όπως λέει το λαϊκό διαλλογάκι: ‘Από ποιο χωριό είσαι; Από το χωριό της γυναίκας μου’, εγκαταστάθηκε ο άτυχος στον Λιμένα. O Λιμένας είναι η πρωτεύουσα του νησιού. Κι εκεί ήθελε να γίνει διευθυντής του δημοτικού σχολείου. Δεν έγινε, και τον στείλαν διευθυντή στην Κεραμωτή, που είναι ακριβώς απέναντι από το Λιμένα, σε μια γλώσσα στεριάς που εισχωρεί στη θάλασσα και όπου βγαίνουν φημισμένα καρπούζια. Αυτός μεράκι του ήταν ο Λιμένας. Ένα απραγματοποίητο όνειρο. Εξορίστηκε από το νησί της γυναίκας του, κι από το χωριό της, στην αντίπερα όχθη της ηπειρωτικής Ελλάδας. Δεν το χώνεψε ποτέ. Και όταν ένα άλλο δημοτικό της Θάσου, στο χωριό Ποταμιά, αναβαθμίστηκε σε τετραθέσιο, τον έστειλαν εκεί σαν διευθυντή του δημοτικού σχολείου. Μα δεν ήταν το ίδιο. Από το σχολείο απουσίαζε συχνά. Μάλιστα την προτελευταία χρονιά δεν πήγε καν για να επιδώσει στους μαθητές τα διπλώματα. Εκεί το έπαιξε κι ο Θεόφιλος Σεχίδης, επιμένοντας πως απουσιάζει στο εξωτερικό. Πράγματι απουσίαζε συχνά. Τα είχε με τους συναδέλφους του, κυρίως γιατί μια ζωή δεν τον έκαναν διευθυντή του Δημοτικού Λιμένα. Αλλά πλησίαζε στη σύνταξη, θα έβγαινε κανονικά φέτος το Δεκέμβρη 1998 και είχε δρομολογήσει ήδη τις άδειες για να ασχοληθεί με τα τουριστικά επαγγέλματα χτίζοντας ένα μικρό ξενοδοχείο. Για τη συμπλήρωση της εικόνας του πατέρα Σεχίδη, θα πρέπει να πούμε ότι πρωτοπήγε στη Θάσο επί χούντας και η τοπική εφημερίδα τον αναφέρει ως διαφωτιστή της μέσω του στρατού.

seh12.jpg

Το δημοτικό σχολείο Ποταμιάς, όπου ήταν διευθυντής ο Δημήτρης Σεχίδης

»Το δράμα της οικογένειας αρχίζει φαίνεται με τη αρρώστια της μεγαλύτερης αδελφής του Θεόφιλου, την Ερμιόνη ή Έμμυ. Άγνωστο από ποιες αιτίες, μπαινοβγαίνει σε ψυχιατρικές κλινικές και τα ψυχοφάρμακα που της δίνουν μεταμορφώνουν την άλλοτε πανέμορφη αυτή νέα σε ένα μπόγο κρέατος. Κυκλοφορεί στους δρόμους του Λιμένα σαν μισότρελη. Και ο πατέρας γαντζώνεται στη μοναδική ελπίδα που του απομένει, σε αυτόν που όπως λέει ‘δεν είναι άρρωστος’, στο γιο του Θεόφιλο. O οποίος είναι πολύ καλός μαθητής. Δίνει στη Νομική του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και δεν μπαίνει. Μπαίνει όμως Νομική Κομοτηνής. Είναι ευαίσθητος. Ζωγραφίζει. Πράγμα που δεν αρέσει στον πατέρα του. O πατέρας του έχει στο μεταξύ μεταβιβάσει, με το σύστημα της γονικής παροχής, πολλά ακίνητα. Ένα απ’ αυτά είναι και το λουλουδάδικο στην είσοδο της μικρής πόλης ή του μεγάλου χωριού που είναι ο Λιμένας. O Θεόφιλος ασχολείται κυρίως με τη ζωγραφική, την αφηρημένη. Ζωγραφίζει αφαιρετικά, αλλά συμμετρικά λουλούδια, που εξαγριώνουν τον πατέρα του (απαθανατίζει τα λουλούδια, με τεχνοτροπία ‘ακαταλαβίστικη’, αντί να τα πουλά) και ο πατέρας καταστρέφει τους πίνακές του. Μα η αδυναμία στο γιο παραμένει.

seh13.jpg

Παλιότερη φωτογραφία της οικογένειας Σεχίδη

»Κάποια Χριστούγεννα του ζητά τι δώρο να του κάνει. O Θεόφιλος του αποκρίνεται πως το καλύτερο δώρο που μπορεί να του κάνει είναι να κόψει ο ίδιος το κάπνισμα. O μανιακός καπνιστής που είναι ο πατέρας Σεχίδης εκπληρώνει την επιθυμία του γιου του και δεν το βάζει ξανά στο στόμα του. H ‘Θασιακή’ μας δίνει και μιαν άλλη σημαντική πληροφορία. Ότι ο Θεόφιλος είναι κρυφά ερωτευμένος με τη Βαγγελιώ. Ποια η Βαγγελιώ, δε μας λέει. Αλλά της έγραφε, έγραφε, μυστικά σημειώματα που δεν της τα έδινε ποτέ. Ακόμα μαθαίνουμε ότι ο πατέρας του είχε ζητήσει να διαγραφεί από το Σύλλογο των Δασκάλων και δεν είχε συγχωρέσει ποτέ την τοπική κοινωνία του Λιμένα που δεν τον έκανε διευθυντή στο Δημοτικό της.

»Όλα αυτά τι θέλουν να πουν; Ότι ο πατέρας έχει ένα μεγάλο απωθημένο. Ότι η αρρώστια της Ερμιόνης επιβαρύνει την οικογένεια. Ότι υπάρχει το ενδεχόμενο μιας κληρονομικότητας προς την τρέλα. Εκεί όμως έρχεται να μας διαψεύσει ένα ξαφνικό κείμενο που παρουσιάστηκε μες στο καλοκαίρι στην εφημερίδα ‘Τα Nέα’, στη ρουμπρίκα των ‘επιστολών’. Από μια μακρινή συγγένισσα της οικογένειας, τη Γιώτα Σεχίδου, που εκτός από φιλόλογος είναι και καλή συγγραφέας (…). H δεσποινίς Σεχίδου, λοιπόν, μας δίνει ένα ιστορικό της γενιάς των Σεχίδηδων (ελληνοποίηση του Σεΐχη) που κατάγονται από τον Πόντο και που πρόσφεραν τα πάντα στους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της φυλής, με εντονότατη την παρουσία τους στο αντάρτικο, όπου δώσαν και πολλά θύματα. Πώς λοιπόν, καταλήγει η συγγραφέας και επιστολογράφος, από μια τέτοια ένδοξη γενιά, φτάνουμε στα DNA του παρανοϊκού δολοφόνου;

»O Σεχίδης είπε, στην πρώτη του συνάντηση με τους δημοσιογράφους όταν ακόμα δεν είχε την άνεση να μιλά, όταν εκείνοι πεισματικά τον ρωτούσαν να τους πει πώς έγινε το φονικό, ‘χαμογελάτε, είναι μεταδοτικό’. Όσοι, ελάχιστοι μες στον Αύγουστο το ακούσαμε και το είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια να το λέει, φρικιάσαμε. Γιατί ήταν ένα σχόλιο διόλου ‘παρανοϊκού’ ανθρώπου. Στη συνέχεια είπε σε άλλο δημοσιογράφο, μιαν άλλη φορά, πως δε δέχεται να απαντάει σε ‘ανόητες ερωτήσεις’. Κάτι που όποιος έδωσε στη ζωή του έστω και μια συνέντευξη, θα σκέφτηκε να το πει, αλλά δεν το τόλμησε. Τέλος, ζητώντας για τη φυλακή Μπαχ και Μότσαρτ και μόνο βιβλία, πολλά βιβλία, ο Σεχίδης μπαίνει σε εκείνη την κατηγορία των δολοφόνων που τόσο «ενέπνεαν» τους συγγραφείς στις αρχές του αιώνα. (εμένα προσωπικά δεν με εμπνέει, γιατί αν ήταν ποτέ να εμπνευστώ από μια τέτοια υπόθεση, θα έγραφα για τη σιωπή των αμνών, που υπήρξαν οι γείτονες, οι συγγενείς, οι γνωστοί, οι συνάδελφοι της άτυχης οικογένειας.

»Αναφερόμενοι σε ένα τροχαίο και τυχαίο τραυματισμό περαστικού στο δρόμο, όπου ο killer της ασφάλτου -που οι Αμερικανοί κάποτε αποκαλούσαν hit-and-run driver- λέμε ότι δεν γύρισε για να δώσει ένα χέρι βοήθειας. Τι να πούμε τότε για πέντε ανθρώπους που κανείς δεν τους είδε επί τρεις ολόκληρους μήνες και δεν ανησύχησε κανείς; Ή το χειρότερο, φοβάται ν’ ανησυχήσει (η Αγία Ανησυχία που έγραφε κι ο Αντώνης Σαμαράκης στα 1959 στο ‘Σήμα Κινδύνου’, πού πήγε άραγε;).
»Τέλος, δεν επιμένω περισσότερο. Ελπίζω αυτή η υπόθεση που με τάραξε να μη γίνει κι αυτή μια ακόμα μέτρια ελληνική ταινία, σαν αυτές που γυρίζονται με βάση ανάλογα περιστατικά. Χρειάζεται ένας Ντοστογιέβσκι, της πένας ή του σελιλόιντ, για να μπορέσει να μην προδώσει την πολυπλοκότητα αυτής της υπόθεσης».

Συνεχίζεται

Advertisements

~ από Nina C στο 18/03/2008.

27 Σχόλια to “Θεόφιλος Σεχίδης: Η πενταπλή δολοφονία της Θάσου – II”

  1. Καταληχτική ιστοσελίδα , την ανακάλυψα τυχαία , θα σε διαβάζω από εδώ και πέρα , συνέχισε την θαυμάσια δουλειά σου .

  2. Αυτά τα στοιχεία για τον πατέρα είναι πολύ ενδιαφέροντα και αποκαλυπτικά για την ψυχοσύνθεσή του.

  3. πόσα μέρη έχει ακόμα καλέ?

  4. Ισως απο τις πιο ανατριχιαστικες ιστοριες του σαιτ….

  5. simfwnw me tn dimka oti ine apo tis anatrixiastikes istories t blog. Poli kali douleia.

  6. Πάλι με ξενύχτησες…
    Την θυμάμαι σαν τώρα την υπόθεση, θυμάμαι που όλοι έλεγαν πόσο έξυπνος ήταν, θυμάμαι τις εικόνες του βίντεο από την αναπαράσταση της δολοφονίας του θείου του. Εάν ποτέ με ρωτούσαν να πω ένα συνώνυμο του μανιακού, είμαι σίγουρος ότι το πρώτο που θα σκεφτόμουν να πω θα ήταν Σεχίδης. Αυτές οι τάσεις καταδίωξης, ότι όλοι θέλουν να του κάνουν κακό, είναι χαρακτηριστικά της σχιζοφρένιας και τα γνωρίζω προσωπικά πολύ καλά, όπως γνωρίζω ότι αρκεί απλά μια στιγμή για να ξεφύγει η κατάσταση. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι η επίσκεψη του σε κάποιο γιατρό θα είχε αποτρέψει όλα αυτά, μια και οι φαρμακευτικές αγωγές σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ “βαριές” δημιουργούν σε πολλές περιπτώσεις ανικανότητα, λήθαργο κ.α. και κάποιος σαν τον Σεχίδη δεν νομίζω ότι θα ήταν πρόθυμος να ακολουθήσει. Προφανώς το περιβάλλον της οικογένειας του δεν ήταν το καλύτερο και προφανώς ο αυταρχικός (από ότι φαίνεται) πατέρας του έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων. Δεν αισθάνομαι, όπως και τότε σοκαρισμένος, ούτε ανατριχιάζω με όλη αυτή την ιστορία. Απλά νιώθω μια λύπη, όχι για τα θύματα που έτσι και αλλιώς είναι δεδομένη, αλλά για τον ίδιο.
    Αναμένοντας, την συνέχεια…

    Lykos

    .

  7. Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι ούτε στους ψυχασθενείς δεν αρέσει η Θεολογική!!! Μήπως να μπω κι εγώ σε καμιά παραθρησκευτική οργάνωση;;; Χεχεχε!!!

  8. Dimko παρακαλώ!!
    Ευχαριστω

  9. sorry dimko dn ida kala !!!! tipota siga twra

  10. Σχετικά με τα όσα αναφέρονται περί της εξωστρέφειας του μπροστά στους δημοσιογράφους εμένα προσωπικά αυτό που μου είχε μείνει περισσότερο από το συγκεκριμένο άνθρωπο είναι ακριβώς η άνεση που είχε τόσο στην αναπαράσταση όσο και σε κάποιες συνεντεύξεις που έδωσε και κυρίως το άγχος του αν η υπόθεση είναι ακόμα στο προσκήνιο… Το τελευταίο νομίζω ότι το διάβασα σε κάποια συνέντευξη 1 χρόνο μετά το έγκλημα (για τα βιβλιογραφικά θα επανέλθω), όπου κι ο ίδιος ο δημοσιογράφος σημείωνε ότι η «υστεροφημία» του φαινόταν να είναι το μοναδικό που τον απασχολούσε. (σε συγχωρείτε για το σεντόνι)

  11. με*:P

  12. @Agi
    Δεν γνωρίζω σε ποια συνέντευξη του Θ. Σεχίδη αναφέρεσαι, ωστόσο σε επόμενη συνέχεια για την υπόθεση δημοσιεύω εκτενή αποσπάσματα από δύο συνεντεύξεις του δράστη στην εφημερίδα «Τα Νέα» και το περιοδικό «Max», που νομίζω πως παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.
    Γιάννης Ράγκος

  13. Αγαπητε κύριε Ράγκο, φιλε Γιαννη. Πραγματικα εξαιρετικη δουλεια για ενα από τα πιο ανατριχιαστικα εγκληματα της μεταπολεμικης Ελλαδας. Ισως το εγκλημα που με εκανε να αποφασισω-κοριτσακι 14 χρονων τοτε- να σπουδασω Νομικη (οχι για να μιμηθω τον Σεχιδη,προς Θεου)
    Μια μονο διορθωσουλα. Η αναγκαστικη εκτελεση δεν ειναι ορος του Εμπορικου, αλλα του Αστικου Δικονομικού Δικαιου

  14. Πριν μερικά χρόνια, καθηγητής στη Νομική Κομοτηνής αφηγούνταν στους φοιτητές του την περίπτωση του ανεκδιήγητου δημοσιογράφου που είχε εισχωρήσει στο σπίτι του Σεχίδη συνοδεία κάμερας και επεδείκνυε το βιβλίο της καθηγήτριας Γέσιου – Φαλτσή «Αναγκαστική Εκτέλεση» (πανεπιστημιακό εγχειρίδιο που αφορά την Πολιτική Δικονομία και ειδικώς τη διαδικασία εκτέλεσης των αποφάσεων των αστικών δικαστηρίων – όχι το Εμπορικό Δίκαιο), κραυγάζοντας: «Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται η κυκλοφορία τέτοιων βιβλίων; Ιδού τα αποτελέσματα!»…

    Να αναφέρω, επίσης, ότι σε ένα από τα (πρώην πλέον) κτίρια της Νομικής Κομοτηνής, εκεί όπου μάλλον τριγύριζε ο Σεχίδης, γράφηκε αργότερα το αμίμητο «Οι καθηγητές είναι πατεράδες μας (υπογραφή) Θ. Σεχίδης»!

    Κύριε Ράγκο,
    τα θερμότερα συγχαρητήριά μου για τη δουλειά σας. Σκεφτήκατε, αλήθεια, την πιθανότητα συγγραφής κάποιου σχετικού βιβλίου;

  15. @ Αλεξάνδρα
    @ Nikos 10
    Έχετε απόλυτο δίκιο ως προς τον όρο «Αναγκαστική Εκτέλεση». Για την αποκατάσταση της ορθότητας, το σχετικό απόσπασμα θα διορθωθεί με την πρώτη ευκαιρία. Κατά τα λοιπά, ευχαριστώ θερμά για τα καλά σας λόγια.

  16. Όντως, ανατριχιαστική ιστορία – που είναι και αρκετά πρόσφατη, κι’έτσι τη θυμόμαστε. Να υποθέσω ότι σε κάποια χρόνια ο Θεόφιλος θα βγει απ’τη φυλακή? Νομίζω ότι σύμφωνα με τη Νομοθεσία, ουδείς μένει έγκλειστος πάνω από 20 χρόνια…
    Πολύ καλή δουλειά στην ιστοσελίδα!

  17. Zerox σε περιπτωση συρροης εγκληματων (δηλαδη οταν ο δραστης εχει κανει πανω απο ενα εγκληματα- εδω εχουμε 10: 5 ανθρωποκτονιες και αντιστοιχα 5 περιυβρισεις νεκρου) το οριο ειναι στα 25 χρονια. Και ορθως κατα τη γνωμη μου. Οσο «φριχτο» κι αν ειναι ενα εγκλημα, στοχος δεν ειναι η αχρηστευση του δραστη του αλλα ο σωφρονισμος κι η επανενταξη. Στην περιπτωση Σεχιδη δεν νομιζω να υπαρξει «υποτροπη» οποτε ορθως θα αποφυλακιστει σε καποια φαση

    Γιαννη εχω καποιες καλες ιδεες για νεα θεματα: Τι θα ελεγες πχ για την υποθεση Μπεσκου? Μιλαω για τον φυσιοθεραπευτη-«δρακο της παραλιακης».

  18. κανετε τρομερη δουλεια σε αυτον τον χωρο……………..μπραβο!!…….συνεχιστε!!!!!!!!!
    …….κ σχετικα με το θεμα……..απλα κριμα!!!……….

  19. Ειδα την φωτογραφια και μου ηρθε στην μνημη

    Πριν μερικα χρονια που ημουν διακοπες στην θασο καλοκαιρι περπατουσα μαζι με ενα φιλο μου ντοπιο θασιτη και μου λεει «Αυτο ειναι το σπιτι του σειχιδη»

    αμεσως επιταχυνα βημα!!
    καλα που ητανε και μεσα στο καταμησερο αν ηταν νυχτα θα γινομουν κεντερης!
    ενοιετε πως δεν ξαναπερασα απο εκεινο το σημειο

  20. @Eύη
    @Αντο,

    Ευχαριστούμε και καλωσορίσατε! 🙂

  21. Χε χε, έφτιαξα βίντεο για τον Σεχίδη.

  22. άκυρο το άπο πάνω, θα φτιάξω άλλο όπωτε έχω όρεξη

  23. […] Συνεχίζεται […]

  24. […] Προηγούμενο […]

  25. […] ιστότοπος. Το άθρο είναι σπασμένο σε μέρη: πρώτο μέρος, δεύτερο μέρος τρίτο μέρος τέταρτο μέρος πέμπτο […]

  26. […] Ακης Πάνου σκοτώνει τον σύντροφο της κόρης του, ο φοιτητής Θεόφιλος Σεχίδης σκοτώνει πέντε μέλη της οικογένειάς […]

  27. Καλησπέρα και συγχαρητήρια για τα εξαιρετικά σας άρθρα. ΄Ηθελα να κάνω ένα σχόλιο σχετικά με τη διεύθυνση όπου διέμενε ο Σ. Θ. στην Κομοτηνή. Δεν είναι Σεϊμάνογλου αλλά Σισμάνογλου. Ευχαριστώ και καλή συνέχεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: