Robert John Maudsley: Hannibal the Canibal – II

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Ο Robert Maudsley σήμερα

Παρόλο που ο Maudsleyείναι 55 χρονών και δεν έχει διαπράξει έγκλημα για περισσότερα από 30 χρόνια, έχει καταχωριστεί επίσημα ως ο πιο επικίνδυνος κρατούμενος της Μ.Βρετανίας, με αποτέλεσμα να βρίσκεται εδώ και 30 χρόνια σε ουσιαστική απομόνωση.Καθώς δεν υπάρχει προοπτική απελευθέρωσής του, θα παραμείνει στη φυλακή και στην απομόνωση, μέχρι να πεθάνει.

Το 2005 ο Maudsleyέγραψε ένα γράμμα στην εφημερίδα TheTimesόπου, μεταξύ άλλων, έγραφε τα εξής: «οι αρχές της φυλακής με βλέπουν σαν πρόβλημα και η λύση που σκέφτηκαν να δώσουν ήταν να με κλείσουν στην απομόνωση και να πετάξουν το κλειδί, να με θάψουν ζωντανό σε ένα συμπαγές φέρετρο.Δεν τους ενδιαφέρει αν είμαι τρελός ή κακός.Δεν γνωρίζουν την απάντηση και ούτε ενδιαφέρονται να τη μάθουν.Αρκεί να με κρατάνε μακριά από το οπτικό τους πεδίο κι έξω από το μυαλό τους. Με έχουν αφήσει να μουχλιάζω, να φυτοζωώ και να παλινδρομώ.Με έχουν αφήσει να αντιμετωπίζω την απομόνωσή μου με ανθρώπους που έχουν μάτια αλλά δεν βλέπουν, που έχουν αυτιά αλλά δεν ακούν και που έχουν στόματα αλλά δε μιλάνε.Η ζωή μου στην απομόνωση δεν είναι τίποτ’ άλλο από μια μακρά, αδιάκοπη περίοδος κατάθλιψης….Γιατί δεν μου επιτρέπουν να έχω ως κατοικίδιο έναν παπαγάλο, αντί για τις μύγες, τις αράχνες και τις κατσαρίδες που έχω τώρα; Υπόσχομαι να τον αγαπώ, να τον φροντίζω, να του μάθω να μιλάει.Δεν θα τον φάω».

Αυτά τα λόγια επικαλούνται οι υποστηρικτές του, οι οποίοι πιστεύουν πως ο Maudsley υπήρξε το θύμα ενός αδιάφορου και άπονου σωφρονιστικού συστήματος, το οποίο στην πραγματικότητα του αρνείται τη θεραπεία και δεν κάνει το παραμικρό για την επανένταξή του.

Ο RobertMaudsley κρατείται σε ένα «γυάλινο κλουβί», μια μονάδα που αποτελείται από δυο κελιά ενωμένα μεταξύ τους στη φυλακή Wakefield, που μοιάζει πολύ με εκείνο στο οποίο κρατούσαν τον Δρ Λέκτερ στη «Σιωπή των αμνών».Κατασκευάστηκε ειδικά για τον Maudsley το 1983, επτά χρόνια πριν γυριστεί η ταινία.Τα δυο ενωμένα κελιά είναι κατά τι μεγαλύτερα από τα συνήθη και έχουν μεγάλα παράθυρα με αλεξίσφαιρα τζάμια, μέσα από τα οποία παρακολουθούνται οι κρατούμενοι.Τα μοναδικά έπιπλα είναι μια καρέκλα και ένα τραπέζι από κόντρα πλακέ.Ο νιπτήρας και η λεκάνη της τουαλέτας είναι βιδωμένα στο πάτωμα, ενώ ένα χτιστό κρεβάτι συμπληρώνει την «επίπλωση».

Ο Anthony Hopkins, ως Hannibal Lecter, στο "κλουβί" του, στη "Σιωπή των Αμνών"

Ο Anthony Hopkins, ως Hannibal Lecter, στο κλουβί του, στη "Σιωπή των Αμνών"

Μια συμπαγής, ατσάλινη πόρτα ανοίγει μέσα σε ένα μικρό κλουβί (τα κάγκελα του οποίου είναι επενδεδυμένα με χοντρό, ενισχυμένο ελαστικό) μέσα στο κελί, με μια μικρή σχισμή στο κάτω μέρος, απ’όπου οι φύλακες περνούν στον Robert το φαγητό του και άλλα πράγματα.Παραμένει στο κελί 23 ώρες την ημέρα.Κατά τη διάρκεια της ωριαίας άσκησής του στο προαύλιο της φυλακής, συνοδεύεται από 6 φύλακες.Δεν του επιτρέπεται να έρθει σε επαφή με άλλους κρατούμενους.Πρόκειται για την απόλυτη απομόνωση.Ποτέ, κανείς άλλος κρατούμενος δεν έχει αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο και τα αποτελέσματά του δεν μπορούν να προβλεφθούν.

Ο RobertMaudsleyέχει δείκτη νοημοσύνης μεγαλοφυΐας, αγαπά την κλασική μουσική, την ποίηση και την τέχνη.Κατάφερε να πάρει πτυχίο Θεωρίας Μουσικής από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.Οι φίλοι του και η οικογένειά του τον περιγράφουν ως ήπιο, ευγενικό και πολύ έξυπνο.Απολαμβάνουν τόσο τη συντροφιά του, όσο και την αίσθηση χιούμορ που τον διακρίνει. «Από τότε που γνώρισα τον Bob, είδα πολλά ντοκουμέντα της φυλακής που αφορούσαν σε αυτόν», λέει η JaneHeaton, η οποία άρχισε να γράφει στον Maudsley πριν από 8 χρόνια και, έκτοτε, τον έχει επισκεφτεί πολλές φορές.«Όλοι επικεντρώνονται στα εγκλήματα που διέπραξε πριν από 30 χρόνια.Είναι σαν να έχουν παγιδευτεί στο παρελθόν και να μην βλέπουν αυτό που ο Robert είναι σήμερα.Θα ήθελα να επανεξεταστεί η περίπτωσή του και να βρεθεί ο σωστός τρόπος θεραπείας και αντιμετώπισής του».

Η φωτογραφία στην αρχή του άρθρου, είναι η πιο πρόσφατη δική του που υπάρχει.Πρόκειται για ένα στιγμιότυπο από ένα ντοκυμαντέρ που είχε γυριστεί για εκείνον, πριν από 30 χρόνια κι ενώ βρισκόταν ήδη για ένα διάστημα στην απομόνωση.Οι κακουχίες της απομόνωσης τον έχουν κάνει να μοιάζει σήμερα μεγαλύτερος από τα 55 του χρόνια.Έχει μια γκρίζα γενειάδα, τα μαλλιά του είναι μακριά και αραιά, είναι κατάχλωμος από την μη έκθεση στο φως του ήλιου και έχει ρουφηγμένα μάγουλα.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας δίκης του, το 1979, το δικαστήριο άκουσε πως, κατά τη διάρκεια των βίαιων εκρήξεών του, ο Maudsley πίστευε πως τα θύματα ήταν οι γονείς του.Οι φόνοι, υποστήριξαν οι δικηγόροι του, ήταν το αποτέλεσμα της διαρκούς και σκληρής κακοποίησης που υπέστη κατά την παιδική του ηλικία.

«Όταν σκοτώνω, έχω τους γονείς μου στο μυαλό μου», είπε. «Αν τους είχα δολοφονήσει το 1970, κανείς από αυτούς τους ανθρώπους δεν θα είχε πεθάνει κι εγώ τώρα θα ήμουν ελεύθερος, αντί να υποφέρω έτσι».

Κατά τη διάρκεια καταναγκαστικής εργασίας που έκανε στο Parkhurst, στο IsleofWight, ο Robert συνάντησε τον ψυχίατρο DrBobJohnson ο οποίος, μετά από τρία χρόνια συνεντεύξεων και συνεδριών, πίστευε πως έκανε μεγάλη πρόοδο και είχε συμπληρώσει τα τρία τέταρτα του δρόμου προς την αποθεραπεία και την απαλλαγή από την ανεξέλεγκτη και εκρηκτική βία, που έκαναν τον Maudsley τόσο επικίνδυνο.Όμως, χωρίς προειδοποίηση, η θεραπεία διεκόπη ξαφνικά και ο Robert μεταφέρθηκε πίσω στη Wakefield.

Η φυλακή Parkhurst, στο Isle of Wight

Η φυλακή Parkhurst, στο Isle of Wight

«Προσωπικά πιστεύω πως προσπαθούν να τον τσακίσουν», λέει ο αδελφός του Paul.«Κάθε φορά που τον βλέπουν να σημειώνει μια μικρή πρόοδο, δημιουργούν προβλήματα.Πέρασε ένα διάστημα στη φυλακή Woodhill και τα πήγαινε καλά με το προσωπικό, έπαιζε ακόμα και σκάκι μαζί τους.Είχε πρόσβαση σε βιβλία, μουσική και τηλεόραση.Τώρα τον έκλεισαν πάλι στο κλουβί της Wakefield.Όλα του τα προβλήματα άρχισαν από τότε που ο πατέρας μας τον είχε κλείσει για έξι μήνες στο δωμάτιό του.Το μόνο που καταφέρνουν με εγκλεισμό αυτού του είδους, είναι να μην αφήνουν εκείνο το παλιό τραύμα να κλείσει».

Ο ίδιος ο Maudsley συμφωνεί και επαυξάνει: «το μόνο για το οποίο έχω να ελπίζω είναι περισσότερα ψυχικά μαρτύρια και ενδεχόμενη αυτοκτονία.Για πολλούς λόγους πιστεύω πως σε κάτι τέτοιο ελπίζουν οι αρχές.Με αυτόν τον τρόπο το πρόβλημα που λέγεται RobertJohnMaudsley, θα λυθεί εύκολα και αποτελεσματικά».

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα (25 Αυγούστου 2008) στον αγγλικό τύπο, ο Maudsley βαδίζει ολοταχώς προς το θάνατο.Έχει χάσει πολύ βάρος και ένας γιατρός τον βλέπει δύο φορές την ημέρα.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

1. Ένα video γυρισμένο της εποχή της ακμής του Liverpool, όταν η Οικιστική Επιτροπή παρουσίαζε τις καινούργιες εργατικές πολυκατοικίες.


2. Το Λίβερπουλ της παιδικής ηλικίας του Robert.

ΠΗΓΕΣ

Στοιχεία αντλήθηκαν από τις βρετανικές εφημερίδες (της εποχής και σύγχρονες):

The Guardian

The Observer

The Independent

The Times

The Daily Mirror

καθώς και από τους διαδικτυακούς τόπους του  BBCNews και των φυλακών της Μ. Βρετανίας.

Advertisements

~ από Nina C στο 16/12/2008.

17 Σχόλια to “Robert John Maudsley: Hannibal the Canibal – II”

  1. Νομίζω οτι ειναι η πρώτη φορά που θα πω οτι λυπάμαι έναν τέτοιο κατάδικο. Ισως θα πρεπε να τον έχουνε πιο ελεύθερο μεσα στη φυλακή και όχι στην απομονωση για τοσα χρόνια.
    Στο κάτω κάτω, σκότωσε 3-4 παιδεραστές, όχι κανένα αθώο…
    Πολύ καλή δουλειά!

  2. Συμφωνω απολυτα με ELGRECO.

  3. Εξαιρετική περίπτωση, λατρεμένη θα έλεγα.
    Δε γνώριζα ότι είναι μόνο 55 ετών, αλλά κάτι μου λέει ότι δε θα προλάβω να τον επισκεπτώ ακόμα και αν είχα την ευκαιρία…

    Νίνα για άλλη μια φορά ΜΠΡΑΒΟ;)

  4. British serial killer Robert Maudsley is reported to be near death following 26 years in solitary confinement.
    The Daily Mirror reported Monday Maudsley has lost a good deal of weight because of drugs given to him to control his violent mood swings have dulled his appetite.

    Πολιτισμένη χώρα η Βρετανία κατά τα άλλα…
    Πραγματικά αν είναι δυνατόν.

  5. Είναι πραγματικά λυπηρό..Εδώ άλλοι σκοτώνουν αθώους και δεν έχουν τέτοια κατάληξη. Είναι απάνθρωπο να τον κρατάνε στην απομόνωση τόσα χρόνια επειδή απλά είναι ανίκανοι να διασφαλίσουν τη συνύπαρξή του με άλλους κρατούμενους..
    Με συγκλόνισε το αίτημα του για έναν παπαγάλο.. Δείχνει άνθρωπο που έχει ανάγκη από μια συντροφιά, ακόμα και αν αυτή δεν είναι ανθρώπινη.. Κρίμα!
    ΥΓ.Συγχαρητήρια! Για μια ακόμα φορά πολύ καλή δουλειά!

  6. Νινα, οπως παντα πολυ καλη δουλεια. Πρεπει να δεις αυτό, αφορα μια ιστορία ενός destructive cult με πολυ παραξενη φιλοσοφικη θεση.

    http://www.protoporia.gr/product_info.php/products_id/260206

    Σταθερη αναγνωστης σου

  7. Για κάποιον περίεργο λόγο, όσο έγραφα το άρθρο, τόσο ένοιωθα να μεγαλώνει μέσα μου η συμπάθεια γι αυτή την ταραγμένη ψυχή. Προσπάθησα να αντιπαθήσω τον Μώντσλυ και να τον δω ως άλλον ένα παρανοϊκό δολοφόνο, αλλά δεν τα κατάφερα.

    @Curiosity Cat, ευχαριστώ πολύ. Δεν έχει τύχει να διαβάσω, μέχρι τώρα, Χρυσόπουλο. Θα τον αναζητήσω.

  8. Πολυ καλη δουλεια………..
    Αν κ το γεγονος οτι δολοφονουσε εγκληματιες δεν τον κανει λιγοτερο εγκληματια κ τον ιδιο…..Τα βιωματα του….Η ασχημη παιδικη ηλικια…..οι μετεπειτα δυσκολιες….το οτι εν τελει ηταν κ αυτος θυμα…..τον κανουν συμπαθητικο……όμως δεν γνωριζουμε το εαν παρεμενε ελευθερος για περισσοτερο διαστημα ποια θα ηταν η φυση των εγκληματων του……Ισως να αρχιζε να δολοφονουσε αθωους…..

  9. Για άλλη μια φορά διαβάζουμε για το απαράδεκτο του σωφρονιστικού συστήματος. Δεν μπορώ να πω ότι τον συμπάθησα, ούτε ότι τον αντιπάθησα. Δεν μπορώ να μπω σε μια τέτοια λογική. Διαφωνώ όμως με τους περισσότερους που έγραψαν σχόλιο και είπαν ότι δεν σκότωσε αθώους, οπότε αυτό είναι κάτι σαν ελαφρυντικό για αυτόν. Όσο απάνθρωπα φέρθηκαν σε αυτόν κλείνοντας τον σε απομόνωση για 30 χρόνια τόσο απάνθρωπα φέρθηκε και αυτός στα θύματα του. Μπορεί να ήταν παιδεραστές αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τίποτα. Και αυτοί με την σειρά τους μπορεί να είχαν στην πλάτη τους τις σκληρές ιστορίες και τις βιοπραγίες των δικών τους γονιών, μπορεί να είχαν και αυτοί ανάγκη από κάποια ιατρική βοήθεια. Το ίδιο τραγική ιστορία μπορεί να είχαν και αυτοί και μπορεί και χειρότερη. Ίσως εάν διαβάζαμε την ιστορία ενός άλλου που σκότωσε τον Robert John Maudsley που σκότωνε τα θύματα του και έτρωγε τον εγκέφαλο τους, να νιώθαμε κάποια συμπάθεια για αυτόν, που σκότωσε ένα τέτοιο καθίκι… όλο είναι σχετικά και έχουν να κάνουν με το από πια μεριά τα βλέπουμε και τι πληροφορίες ξέρουμε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το σωφρονιστικό σύστημα σε όλες τις χώρες του κόσμου είναι απάνθρωπο και εκδικητικό όπως ακριβώς αυτούς που το έφτιαξαν. Είναι ακριβώς αυτό που περίγραψε ο Maudsley ένα σύστημα που το έφτιαξαν άνθρωποι που «δεν τους ενδιαφέρει αν είμαι τρελός ή κακός. Δεν γνωρίζουν την απάντηση και ούτε ενδιαφέρονται να τη μάθουν… Αρκεί να με κρατάνε μακριά από το οπτικό τους πεδίο κι έξω από το μυαλό τους.» και αυτή είναι η κοινωνία που φροντίζουμε, συντηρούμε και υπάρχουμε μέσα σε αυτή…

    Lykos

  10. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ..ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΟΜΟΛΟΓΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΗΞΕΡΑ…ΜΠΡΑΒΟ!!
    ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΩ ΑΝΑΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΗ ΕΠΙΛΟΓΗ..ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΣΙΓΑ ΤΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ..ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΟΙ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΣΚΟΤΩΜΑ..ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΟΥΛΕΣ ΜΙΚΡΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ….

  11. ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΠΩΣ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΚΑΝ ΑΠΟ ΔΙΚΗ ΚΑΙ ΕΖΗΣΕ ΚΑΙ ΠΕΘΑΝΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ…

  12. σεριαλ κιλλερ δεν μπορεις να τον πεις…..

  13. […] Συνεχίζεται […]

  14. Παρατήρησα ότι ο Robert John Maudsley δεν κακοποίησε κανένα παιδί παρά την σκληρή κακοποίηση που υπέστη σαν παιδί ο ίδιος. Αντίθετα έχω την αίσθηση ότι προσπάθησε να προστατέψει υποψήφια θύματα (παιδιά) των ανθρώπων που σκότωσε αφού τους θεωρούσε παιδεραστές. Μάλλον στην προσπάθειά του αυτή, έχανε το μέτρο και την ισορροπία του εξαιτίας της απαράδεκτα απάνθρωπης συμπεριφοράς των γονιών του.
    Αναρωτιέμαι πως θα είχε εξελιχτεί, άν τον είχαν αφήσει στο ορφανοτροφείο με τις καλόγριες αντί να τον πάρουν μαζί με τα άλλα αδέλφια του πίσω.
    Ειλικρινά, κ.Κουτελάκη το άρθρο σας είναι γραμμένο με ευαισθησία και με έκανε να αναρωτηθώ για την διαχωριστική γραμμή του πραγματικού εγκληματία και του Εγκληματία-θύματος με συμπεριφορά πληγωμένου αγριμιού. Δεν γνώριζα την ιστορία του Robert John Maudsley. Ευχαριστώ.

  15. ειναι απο τις λιγες φορες που μπορω να πω οτι ειναι αδικοτατη η ποινη σε ενα κατα εξακολουθηση δολοφονο…δεν ειναι να βγει ελευθερος αλλα σιγουρα αξιζει καποιας καλυτερης αντιμετωπισης….στο κατω κατω δεν δολοφονησε και αγγελουδια αλλα ανθρωπους που και εμεις ποσες φορες εχουμε πει αν τους ειχαμε μπροστα μας θα τους….εκεινο και το αλλο κτλ

  16. Συμφωνώ με το σχόλιο της Εύης. Παρόλα αυτά, τον θεωρώ μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και σπάνια περίπτωση δολοφόνου, που προκαλεί συμπάθεια και κατανόηση για τα κίνητρα και τις πράξεις του μια και δολοφονούσε μόνο άτομα που «άξιζαν» να πεθάνουν και οι πράξεις τους συνδέονταν με την άσχημη μεταχείριση που είχε από τους γονιούς του.(βάζω σε εισαγωγικά το άξιζαν γιατί, είμαι κατά της θανατικής ποινής και πιστεύω ότι είναι μια α-νόητη μέθοδος τιμωρίας. Αυστηρή τιμωρία ναι, θάνατος όχι)

  17. Κι εγώ συμφωνώ με ELGRECO. Παιδόφιλους σκότωσε, καθίκια, που μολύνουν και σκοτώνουν αθώες παιδικές ψυχές και καταστρέφουν ζωές! Γιατί θα πρέπει να νιώσω συμπάθεια και λύπη για τα θύματα στο συγκεκριμένο θέμα όταν εκείνοι δεν επέδειξαν καμιά στα δικά τους? Το πρώτο θύμα του Robert, γράφει εδώ, πως περήφανο έδειξε φωτογραφίες των θυμάτων του! Πραγματικά και Χίλια τις εκατό, συμφωνώ με το σχόλιο σου ELGRECO

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: