Ο δολοφόνος με το τσεκούρι – II

Προηγούμενο

Της Ζέτας Ταλιαδώρου

Η επόμενη επίθεση

Δυο εβδομάδες από τη δολοφονία των Maggioπέρασαν και ο κόσμος σιγά σιγά άρχισε να ησυχάζει. Τότε, τον Ιούνιο, (ο Newton λέει στις 28 Ιουνίου) ο JohnZanca πήγε να παραδώσει μια παραγγελία ψωμιού σε έναν πελάτη του, ιδιοκτήτη παντοπωλείου, τον LouisBesumerBesemer). Βρήκε το κατάστημά του, στην γωνία των οδών Dorgenois και LaHarpe κλειδαμπαρωμένο. Αυτό ήταν ασυνήθιστο καθώς ο 59χρονος και Πολωνικής καταγωγής κος Besumer ξυπνούσε πάντα νωρίς περιμένοντας το ψωμί.

Ο Zanca πήγε γύρω από το σπίτι και χτύπησε την πλαϊνή πόρτα. Ησύχασε όταν άκουσε από μέσα κινήσεις. Τότε ο Besumer άνοιξε την πόρτα και ο Zanca είδε σοκαρισμένος ότιτο πρόσωπό του ήταν γεμάτο αίματα. Ο Besumer του είπε ότι κάποιος του είχε επιτεθεί και με τρεμάμενο χέρι έδειξε προς το υπνοδωμάτιο. Ο Zanca πήγε να κοιτάξει και βρήκε την γυναίκα του Besumer (η οποία αποδείχθηκε οτι ήταν η ερωμένη του) στο κρεβάτι σκεπασμένη με ένα σεντόνι βουτηγμένο στο αίμα. Είχε μία φρικτή πληγή στο κεφάλι και ματωμένα ίχνη οδηγούσαν από το κρεββάτι σε μια κουρελιασμένη περούκα.

Ο Zanca ήθελε να καλέσει την αστυνομία αλλά ο Besumer προσπάθησε να τον σταματήσει θέλοντας να καλέσει αντί για την αστυνομία τον προσωπικό του γιατρό. Ωστόσο ο Zanca ήρθε σε επαφή με την αστυνομία και ζήτησε ασθενοφόρο και για τα δύο θύματα.

Για ακόμη μια φορά, οι ερευνητές της αστυνομίας βρήκαν ότι η είσοδος είχε γίνει στο σπίτι από την παραβιασμένη πίσω πόρτα (πάλιένα κομμάτι από την ξύλινη πόρτα είχε βγεί με ένα σκαρπέλο), και για ακόμη μια φορά ένα σκουριασμένο τσεκούρι ήταν το φονικό όπλο. Ανήκε στον Besumer και βρέθηκε στο μπάνιο. Ο Besumer ωστόσο δεν ήταν Ιταλός και ζούσε στην πόλη εδώ και τρεις μήνες μόνο. Παρά το γεγονός ότι ήταν ζωντανός και είχε τις αισθήσεις του δεν μπορούσε να περιγράψει ούτε την επίθεση ούτε τον δράστη. Το άλλο θύμα η AnnaHarrietLoweμεταφέρθηκε στο νοσοκομείο.

Οι υποψίες έπεσαν σε κάποιον μαύρο που είχε προσλάβει ο Besumer την προηγούμενη εβδομάδα. Συνελήφθη αλλά παρόλο που έπεσε σε αντιφάσεις, τον άφησαν ελεύθερο.

Η Anna πριν υποκύψει στα τραύματά της είπε διάφορες ιστορίες. Πρώτα είπε ότι της είχεεπιτεθεί ένας μιγάς (mulatto). Ύστερα άλλαξε την ιστορία της και κατηγόρησε τον Besumer ότι τη χτύπησε με μία αξίνα και ότι ήταν μέλος μιας Γερμανικής συνωμοσίας-ότι στην πραγματικότητα δηλαδή αυτός ήταν κατάσκοπος. Εκείνη την εποχή με την αδημονία για τον πόλεμο στα ύψη, μια τέτοια ιστορία έγινε αμέσως πιστευτή. Οι εφημερίδες δημοσίευσαν παραμύθια για μπαούλα που είχαν βρεθεί στο σπίτι του Besumer γεμάτα μυστικά έγγραφα, για το κατάστημά του ότι ήταν «βιτρίνα» για τις υποθέσεις του και ότι είχε επιστολές γραμμένες στα Γερμανικά, τα Ρωσικά και τα Yiddish. Ότι είχε επίσης οπιούχα σκευάσματα και ένας γείτονας είπε ότι αυτός και η σύζυγός του ήταν ναρκομανείς.Οι Ομοσπονδιακές Αρχές ανέλαβαν την έρευνα αλλά η τοπική αστυνομία αναρωτιόταν μήπως το αποξενωμένο ζευγάρι έλεγαν απλώς πράγματα για να πληγώσουν ο ένας τον άλλον.

Όταν ο Besumer βγήκε από το νοσοκομείο παραδέχτηκε ότι η Anna δεν ήταν νόμιμη σύζυγός του παρ’όλο που ζούσαν μαζί. Έπειτα ζήτησε να του ανατεθεί η έρευνα της υπόθεσής του. Αυτό δημιούργησε υποψίες στην αστυνομία, αφού ο Besumerήτανπαντοπώλης και όχι αστυνομικός. Ήταν φανερό γι’ αυτούς ότι κάτι ήθελε να αποσιωπήσει. Άρχισαν να σκέφτονται ότι η επίθεση ήταν το αποτέλεσμα μιάς ιδιωτικής οικιακής βίαιης διαμάχης και ότι ο Besumer είχε απλά επινοήσει την ιστορία της επίθεσης. Αν και η λήψη αποτυπωμάτων ήταν γνωστή στις αστυνομικές έρευνες εκείνη την εποχή, κανείς δεν είχε πάρει αποτυπώματα ούτε από το σπίτι του Besumer ούτε από το σπίτι των Maggio. Δεν υπάρχει αναφορά για το τι έκαναν με τα ματωμένα ίχνη ποδιών αν και κάποια στιγμή και η Lowe και ο Besumer παραδέχθηκαν ότι περπάτησαν στο πάτωμα μετά την επίθεση που δέχτηκαν.

Συνέλαβαν τον Besumerγια φόνο. Δεν ήταν όμως αυτός ο Δολοφόνος με το Τσεκούρι.

Η σκοτεινή φιγούρα

Δύο μήνες μετά το περιστατικό με τον Besumer, στις 5 Αυγούστου (την ίδια μέρα που η AnnaLowe πέθανε), ένας επιχειρηματίαςο EdwardSchneider είχε μείνει να δουλέψει μέχρι αργά στο γραφείο του. Επέστρεψε στο σπίτι του εκείνο το βράδυ περιμένοντας την έγκυο γυναίκα του να τον προϋπαντήσει στην πόρτα. Περίμεναν σύντομα το μωρό τους και ήθελε να είναι εκεί κι αυτός για να της συμπαραστέκεται. Όταν όμως άνοιξε την πόρτα το σπίτι ήταν υπρβολικά ήσυχο. Φώναξε τη γυναίκα του αλλά δεν πήρε απάντηση.

Με την αυξανόμενη ανησυχία, έψαξε όλο το απίτι ώσπου έφτασε στο υπνοδωμάτιο. Εκεί, πάνω στο κρεββάτι ήταν ξαπλωμένη η γυναίκα του. Ήταν γεμάτη αίματα, με μια χάσκουσα πληγή στο κεφάλι της και της έλειπαν και μερικά δόντια. Ο Edward έτρεξε προς το μέρος της και διαπίστωσε ότι ήταν ακόμα ζωντανη, έτσι κάλεσε την αστυνομία και το ασθενοφόρο.

Η κυρία Schneider έμεινε στο νοσοκομείο λίγες μέρες σε κρίσιμη κατάσταση, τελικά όμως ανέκτησε τις αισθήσεις της. Όταν την ανέκριναν πιεστικά, δεν μπόρεσε να θυμηθεί πολλές λεπτομέρειες από την επίθεση. Εξήγησε ότι είχε αποκοιμηθεί και όταν ξύπνησεείδε μια σκοτεινή φιγούρα να σκύβει απειλητικά από πάνω της. Ύστερα, έπεσε το τσεκούρι και αυτά ήταν όλα όσα θυμόταν.

Ευτυχώς, η επίθεση δεν επηρέασε την εγκυμοσύνη της. Έμεινε στο νοσοκομείο καΙ,μια εβδομάδα αργότερα, γέννησε ένα υγιές κοριτσάκι.

Όταν οι εφημερίδες δημοσίευσαν την ιστορία, σκόρπισαν το φόβο στον πληθυσμό ρωτώντας στους τίτλους τους με κεφαλαία γράμματα: «ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΝΑΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΜΕ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΗ ΝΕΑ ΟΡΛΕΑΝΗ;» Τσεκούρια και σκαρπέλα βρέθηκαν έξω από τα σπίτια αρκετών ανθρώπων, και πολλοί ισχυρίζονταν ότι είχαν εκφοβίσει και διώξει κάποιον πιθανό εισβολέα.

Pauline και Mary Bruno

Pauline και Mary Bruno

Πέντε ημέρες μετά την επίθεση κατά των Schneider, στις 10 Αυγούστου, άλλη μια γυναίκα βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σκοτεινή φιγούρα στο σπίτι της. Η Paulineκαι η MaryBruno ξύπνησαν νωρίς εκείνο το πρωί από δυνατά υπόκωφα χτυπήματα που ακούγονταν από το δωμάτιο του θείου τους Joseph. Η Pauline ανασηκώθηκε και είδε την ψηλή,σκοτεινή φιγούρα ακριβώς εκεί, στο δωμάτιό της, να στέκεται πάνω από το κρεββάτι της (ή βγήκε έξω στο χώλ και τον ειδε εκεί) κι έτσι ούρλιαξε. Όποιος κι αν ήταν ο ψηλός άνδρας, γύρισε και έφυγε από το σπίτι. Το κορίτσι αργότερα είπε ότι έμοιαζε σαν να είχε φτερά. «ήταν φοβερά γρήγορος» είπε σε έναν δημοσιογράφο.

Με την κραυγή της, ο JosephRomano πήγε στο δωμάτιό της (ή εκείνη πήγε στο δικό του) όμως δεν ήταν σε κατάσταση να της προσφέρει βοήθεια. Το νυχτικό του ήταν γεμάτο αίμα από βαθιές πληγές στο πρόσωπό του. «Δεν ξέρω ποιός το έκανε» είπε στην Pauline. Δίνοντάς της οδηγίες να καλέσει το Νοσκομείο Charity με την τελευταία του ανάσα, κατέρρευσε στο πάτωμα και πέθανε δυο μέρες (ή μισή ώρα) αργότερα.

Κατοπιν ερευνών, λένε οι BrianLane και WilfredGregg, βρήκαν ένα κομμάτι της πόρτας να είναι βγαλμένο με σκαρπέλο και ένα τσεκούρι παρατημένο στην αυλή. Ωστόσο ο Romano αν και ήταν Ιταλός δεν ήταν παντοπώλης αλλά κουρέας και το δωμάτιό του έμοιαζε λεηλατημένο.

Τώρα οι άνθρωποι στη Νέα Ορλεάνη ήταν τρομοκρατημένοι. Ήταν φανερό ότι κυκλοφορούσε ελεύθερος ένας δολοφόνος που κατάφερνε να μπαίνει στα απίτια των ανθρώπων ενώ κοιμόνταν. Οι πολίτες επαγρυπνούσαν για μυστηριώδεις φιγούρες, και οι αναφορές πλημμύρισαν τα γραφεία της αστυνομίας. Υποτίθεται ότι τον είχαν δει σε όλη την πόλη. Ένας άνδρας, παντοπώλης, βρήκε ένα σκαρπέλο για ξύλο έξω από την πόρτα του. Ένας άλλος ανέφερε ότι από την πόρτα του έλειπε ένα κομμάτι ξύλο και ότι βρήκε ένα τσεκούρι στην αυλή. Ένας άλλος, επειδή άκουσε θόρυβο, πυροβόλησε από τη μέσα μεριά της πόρτας, και όταν ήλθε η αστυνομία βρήκε πελεκημένη την πίσω πόρτα.

Ωστόσο, με δεδομένη τη ροπή των κατοίκων της Νέας Ορλεάνης για φανταστικές ιστορίες, ήταν δύσκολο για τους ερευνητές να προσδιορίσουν ποιός έλεγε την αλήθεια και ποιός απλώς ζητούσε την προσοχή τους. Άκουσαν ακόμα ότι ο «Δολοφόνος με το Τσεκούρι» κυκλοφορούσε ντυμένος σαν γυναίκα.

Απ’ όσο μπορούσαν να προσδιορίσουν, ο εισβολέας δεν άφησε αποτυπώματα (δεν διευκρινίζεται από τις διηγήσεις άν χρησιμοποίησαν μεθόδους σήμανσης η απλά έψαξαν για αποτυπώματα δια γυμνού οφθαλμού) και δεν υπήρχε συσχετισμός ανάμεσα στα θύματα. Φαινόταν ότι είχαν επιλεχθεί τυχαία. Οι περισσότεροι, αλλά όχι όλοι, ήταν παντοπώλες. Η αστυνομία διερωτάτο άν όλο αυτό ήταν έργο ενός μόνο «ανώμαλου» η κάποιων διαφορετικών ανθρώπων. Ένας αστυνομικός είχε μια θεωρία.

Τζέκυλ και Χάυντ

Το 1886 ο Σκώτος συγγραφέας RobertLouisStevenson είχε δημοσιεύσει την ιστορία ενός επιφανούς πολίτη, που παίρνοντας ένα μυστικό ελιξήριο μεταμορφώνεται σε έναν μαινόμενο παράφρονα. Εμπνευσμένη από ένα όνειρο, η ιστορία ακολουθεί τις επιθέσεις του τέρατος. Κανείς δεν υποψιάζεται τον DrJekyll, ο οποίος είναι στην πραγματικότητα ο ένοχος, αφού κατά τα φαινόμενα, είναι ένας φυσιολογικός επιστήμονας. Το μικρό αυτό βιβλίο δημιούργησε παγκόσμια αίσθηση και πάνω από έναν αιώνα αργότερα αποτελεί ακόμα σημείο αναφοράς όταν οι ερευνητές θέλουν να περιγράψουν κάποιον που φαίνεται να λειτουργεί με δύο αντίθετες προσωπικότητες – μία καλή και την άλλη κακή. Είχαν ακούσει γι΄αυτό και στη Νέα Ορλεάνη.

Ο ντετέκτιβ JosephDantonio, ο οποίος είχε ερευνήσει τις δολοφονίες με το τσεκούρι το 1911 και αμέσως μετά συνταξιοδοτήθηκε, έκανε κάποια αναφορά σε αυτόν τον τύπο ανθρώπου όταν έδωσε συνέντευξη σε τοπικές εφημερίδες.

«Οι σπουδαστές εγκληματολογίας», είπε, «έχουν επιβεβαιώσει ότι ένας εγκληματίας του τύπου της διπλής προσωπικότητας, μπορεί να είναι ένας αξιοσέβαστος και νομιμόφρων πολίτης. Έπειτα ξαφνικά, τον καταλαμβάνει η παρόρμηση να σκοτώσει και πρέπει να υπακούσει». Σύμφωνα με το συλλογισμό του Dantonio, η πρόσφατη έξαρση των επιθέσεων συνδεόταν με αυτές που ο ίδιος είχε ερευνήσει. Πίστευε ότι ο άνδρας αυτός θα μπορούσε να ζει αξιοσέβαστα για μια δεκαετία και ύστερα ξαφνικά είχε πάλι την παρόρμηση. Ότι αυτό σήμαινε για τους ανθρώπους που ακολουθούσαν αυτή τη γραμμή σκέψης, ήταν ότι ο δολδοφόνος ήταν λιγο – πολύ αόρατος, ζώντας και δουλεύοντας δίπλα ακριβώς από τα εν δυνάμει θύματά του, και κανείς δεν θα μάθαινε τίποτα περισσότερο. Στην πραγματικότητα, φαινόταν κάτι το υπερφυσικό στην ικανότητά του να μπαινοβγαίνει σε μέρη, ακόμα και να τον βλέπουν τα θύματά του χωρίς να μπορούν να θυμηθούν σαφείς λεπτομέρειες. Δεν ήταν δυνατόν να πάνε να συλλάβουν «μια σκοτεθνή, απειλητική φιγούρα». Ωστόσο, δεν εμφανίστηκε την υπόλοιπη χρονιά. Οι κάτοικοι της πόλης τελικά επανήλθαν στις φυσιολογικές τους δραστηριότητες. Μήνες πέρασαν χωρίς αναφορά του «Δολοφόνου με το Τσεκούρι». Οι άνθρωποι αναρωτιόνταν αν είχε φύγει από την περιοχή ή αν η δολοφονική του ατζέντα είχε συμπληρωθεί. Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε και οι σκέψεις τους πήγαν σε άλλα προβλήματα. Σύντομα θα ανακάλυπταν ότι τα συμπεράσματά τους σχετικά με τον τοπικό τους δολοφόνο ήταν λαναθασμένα.


Δολοφόνος-μιμητής ή λάθος αναγνώριση;

Όλα ξανάρχισαν την Δευτέρα, 10 Μαρτίου 1919, αυτή τη φορά όμως ήταν στην απέναντι μεριά του ποταμού, στο Gretna, ένα προάστιο μεταναστών. Σύμφωνα με τον Tallant, από ένα σπίτι στη γωνία των οδών Jefferson και Second, ακούστηκαν κραυγές. Ένας γείτονας, ο IorlandoJordano ( ή Jourdano), έτρεξε να βοηθήσει και βρέθηκε μπροστά σε μιά φοβερή σκηνή. (οι εφημερίδες δημοσίευσαν ότι πελάτες του παντοπωλείου – δυο παιδιά – βρήκαν τα θύματα και ότι δεν ακούστηκαν κραυγές).

Οι Cortimiglia

Οι Cortimiglia

Η κυρία RosieCortimiglia, άσχημα τραυματισμένη, κρατούσε στα χέρια της ένα νεκρό δίχρονο κοριτσάκι, την κόρη της Mary. Ο σύζυγός τηςCharles, ένας παντοπώλης, ήταν πεσμένος σε μια λίμνη αίματος στο πάτωμα. ΗRosie είπε ότι τους επιτέθηκαν ενώ κοιμοντουσαν. Το νεκρό μωρό της κοιμόταν στην αγκαλιά της και σκοτώθηκε από ένα μοναδικό χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Αν και ο Charles είχε συμπλακεί με τον δράστη, οι γείτονες είπαν ότι δεν άκουσαν τίποτα.

Η αστυνομία «χτένισε» το σπίτι και την περιοχή γύρω από αυτό, αλλά για ακόμη μια φορά δεν βρήκαν αποδεικτικά στοιχεία. Όπως συνήθως, ένα κομμάτι ξύλο είχε πελεκηθεί και είχε αφαιρεθεί από την πόρτα της κουζίνας, και φαινόταν ότι ο δράστης είχε στοιβάξει ξύλα δίπλα στο φράχτη για να διευκολύνει τη διαφυγή του. Αργότερα η αστυνομία έψαξε για αποτυπώματα και δεν βρήκε κανένα, εντόπισαν όμως ένα ματωμένο τσεκούρι πίσω από ένα σκαλί στη κουζίνα. Τα χρήματα που υπήρχαν στο υπνοδωμάτιο δεν είχαν κλαπεί, έτσι δεν φαινόταν η ληστεία να είναι το κίνητρο. Ο ανακριτής είπε ότι η επίθεση ήταν έργο κάποιου μανιακού.

Όταν η RosieCortimiglia ανέρρωσε από τις πολυάριθμες πληγές της,στις οποίες περιλαμβάνονταν πέντε κοψίματα στο κεφάλι, ήταν έτοιμα να κατηγορήσει κάποιους. Ο Frank και οIorlandoJordano γιός και πατέρας που ήταν γείτονες και ανταγωνιστές επαγγελματικά με τον Charles, συνελήφθησαν. Ο Iorlando ήταν ο άνθρωπος που είχε τρέξει να βοηθήσει (λέει ο Tallant), και τώρα ήταν ένας από τους κατηγορούμενους. Δυστυχώς, είχε καταθέσει λίγες μέρες πρίν στον ανακριτή ότι είχε μια διαίσθηση ότι κάτι κακό επρόκειτο να συμβεί στον γείτονά του. Ο Charles είχε πει ότι του είχε επιτεθεί ένας λευκός άνδρας και είχε κατονομάσει τον FrankJordano σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων εκείνη την εποχή, αν και αρκετοί συγγραφείς επιμένουν ότι αμφισβήτησε την κατηγορία της γυναίκας του και άφησε και την ίδια ξεκρέμαστη.

Εν πάσει περιπτώσει, η μαρτυρία της Rosie κατά των δύο ανδρών στη δίκη τους ήταν τόσο πειστική ώστε και οι δύο καταδικάστηκαν-παρά το ότι ο μεγαλόσωμος και βαρύς Frank δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει περάσει από την τρύπα στην πόρτα της κουζίνας, και ότι ο Charles (αν και ήταν πραγματικά ακόμα ζωντανός) δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει στο δικαστήριο ως τον εισβολέα. Ακόμα κι ένας μάρτυρας κατέθεσε ότι η Rosie είχε δηλώσει αμέσως μετά την επίθεση ότι ο ίδιος της ο σύζυγος το είχε κάνει (αλλά ήταν προφανές ότι δεν θα μπορούσε να έχει προκαλέσει ο ίδιος τις πληγές στο κεφάλι του). Τελικά, ο Frank καταδικάστηκε σε θάνατο και ο πατέρας του καταδικάστηκε σε ισόβια.

Ακόμα και τότε που η έρευνα βρισκόταν σε αρχικά στάδια, συνέβη ένα γεγονός το οποίο μπορεί ίσως να συνδεθεί με αυτή τη σεειρά των επιθέσεων. Τρείς μέρες μετά την επίθεση εναντίον των Cortimiglia, ο εκδότης της εφημερίδας TimesPicayune έλαβε μία επιστολή θα συνέδεε τον Δολοφόνο με το Τσεκούρι στο μυαλό μερικών ανθρώπων, με μια σειρά εξίσου διαβόητων σφαγών.

Συνεχίζεται

~ από Nina C στο 24/01/2009.

6 Σχόλια to “Ο δολοφόνος με το τσεκούρι – II”

  1. Τι πανικός είναι αυτός…? Δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση. Οτι κανένα απο τα θύματα που έζησαν δεν μπορούσε να πει λεπτομέριες. Και ότι ακόμα και τα θύματα δεν ήξεραν τι έλεγαν. Σε μια περίπτωση είπε το ένα θύμα ότι το έκανε ο άντρας της, μετά ότι δεν ήξερε ποιός το έκανε, η άλλη κατηγορούσε τον γείτονα, αλλά ο άντρας της την άφησε ξεκρέμαστη ουσιαστικά… πολύ περίεργα γεγονότα, αλλά φυσικά μιλάμε και για το 1911-1919 έχουν περάσει πολλά χρόνια και πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί απο τότε…
    Αναμένοντας την συνέχεια…

    Lykos

  2. Πολύ παράξενη αυτή η υπόθεση για τους λόγους που έχει προαναφέρει και ο λύκος πιο πάνω.
    Κανείς δεν θυμόταν ένα πρόσωπο και αρκετοί άλλαζαν την ιστορία τους…

  3. Την ίδια απορία έχω κι εγώ. Μου εξάψατε την περιέργεια!!

  4. Υπομονεύετε! Την Τρίτη η συνέχεια! 😛

  5. Ενδιαφέρουσα και παράξενη ιστορία. Θα ανυπομονώ ως την Τρίτη…

  6. […] Προηγούμενο Νέα Ορλεάνη […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: