Αλεξάνδρα Μαρίνινα: Η Ρωσίδα Άγκαθα Κρίστι

του Γιώργου Πιτροπάκη

Στο μικρό διαμέρισμα της συγγραφέως Αλεξάνδρας Μαρίνινα, στο κέντρο της Μόσχας, τα πάντα είναι πολύ τακτοποιημένα και μόνο ο γάτος της μπορεί ν’ αλωνίζει ελεύθερα.

Συλλέκτρια κουδουνιών, η κυρία λατρεύει τις όπερες του Βέρντι, τα αστυνομικά μυθιστορήματα, την κινέζικη κουζίνα, τα λεπτεπίλεπτα σιγαρέτα των 120 χιλιοστών που καπνίζει αρειμανίως και παίζει παθιασμένα πρέφα με τον υπολογιστή της. Είναι το «βασίλειο» της Ρωσίδας Αγκάθα Κρίστι, όπως την αποκαλούν οι λάτρεις των μυθιστορημάτων της.

Λένε ότι απεχθάνεται τους δημοσιογράφους, αλλά μας δέχτηκε πολύ φιλικά. Για τους ρώσους συναδέλφους, όμως, δεν μάσησε τα λόγια της: «Οι περισσότεροι είναι φιλόδοξοι βλάκες που κάνουν μονίμως τις ίδιες ανόητες ερωτήσεις και προσπαθούν να αναδειχθούν οι ίδιοι, αντί να προβάλουν ή να κριτικάρουν σοβαρά ένα έργο». Η αλήθεια είναι ότι μια μερίδα του τύπου της Μόσχας την αποκαλεί «Ρωσοχωριάτα «Αγκαθα Κρίστι»» και παρότι δεν είναι εβραία, προσπαθούν ν’ αναμοχλεύσουν τα αντισημιτικά αντανακλαστικά των συμπατριωτών τους. Την κατηγορούν ότι δεν γράφει η ίδια τα βιβλία της, αλλά έχει προσλάβει «λογοτεχνικούς δούλους» που εργάζονται γι’ αυτήν.

Η Μαρίνα Ανατόλιεβνα Αλεξέεβα, όπως είναι το αληθινό της όνομα, γεννήθηκε το 1957 στο Λβοβ (Ουκρανία). Ήταν βρέφος όταν οι γονείς της μετακόμισαν στο Λένινγκραντ, όπου έμειναν μέχρι το 1971, πριν εγκατασταθούν μόνιμα στη Μόσχα. Το 1979 μπήκε στην Ακαδημία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης της ΕΣΣΔ. Δύο φορές παντρεύτηκε και τις δύο με αστυνομικούς. «Η εμπιστοσύνη και ο ορθολογισμός που χαρακτηρίζουν τη ζωή μου, είναι αξίες που απέκτησα στο αστυνομικό σώμα», λέει η ίδια. «Και τώρα ακόμα που έχω αποστρατευτεί, γράφω ακολουθώντας πάντα το ίδιο ωράριο που είχα όταν υπηρετούσα στην αστυνομία. Εκείνα τα χρόνια πάντως δεν κάθησα ποτέ στο γραφείο. Επισκεπτόμουν τακτικά τους κρατούμενους στις φυλακές και έκανα μελέτες για εγκληματίες με ψυχικές παθήσεις, σεξουαλικές ιδιαιτερότητες και άτομα με ροπή στο έγκλημα».

Έτσι έγραψε περισσότερες από 30 επιστημονικές μελέτες και έρευνες. Το 1998 αποστρατεύτηκε με το βαθμό της αντισυνταγματάρχη. Και το 1991, το παιδικό της όνειρο να γίνει συγγραφέας άρχισε να πραγματοποιείται. «Μαζί με τον συνάδελφό μου Αλέξανδρο Γκόρκιν, γράψαμε «Τα έξι φτερά του Σεραφείμ», για το περιοδικό της αστυνομίας». Μόνη άρχισε να γράφει από τον επόμενο χρόνο και το πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 1995. Διατήρησε όμως το ψευδώνυμο Αλεξάνδρα Μαρίνινα. Τώρα πια είναι πολύ γνωστή μ’ αυτό για να τ’ αλλάξει. Τα τελευταία δώδεκα χρόνια έχει εκδώσει περισσότερα από 30 βιβλία, που έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες, μεταξύ αυτών και στα ελληνικά (εκδόσεις «Πατάκη»). Ορισμένα μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο και έγιναν σίριαλ σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Τη μερίδα του λέοντος φυσικά κατέχουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα, χωρίς να λείπουν οι κωμωδίες και τα θεατρικά, που παίζονται στα θέατρα της Ρωσίας. Ωστόσο η ίδια απεχθάνεται τις δημόσιες και κοσμικές εμφανίσεις αλλά και τις μεγάλες συναθροίσεις. «Όταν γύρω μου υπάρχουν περισσότερα από τέσσερα άτομα νιώθω τρομερή νευρικότητα. Λατρεύω τους ανθρώπους, αλλά όχι όλους μαζί».

– Τι προσπαθείτε να μας «πείτε» με τα μυθιστορήματά σας;

«Γράφω όχι για να διηγηθώ ένα έγκλημα, αυτό από μόνο του δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, βρίσκω όμως πολύ ενδιαφέρουσες τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις ανησυχίες και κυρίως τη θέληση των ανθρώπων που δημιουργούν αυτή τη «δράση». Υπάρχει και κάτι άλλο, πολύ σημαντικό για μένα, γι’ αυτό και φαίνεται σε κάθε μου βιβλίο: στον κόσμο δεν υπάρχει ούτε το απόλυτο καλό, ούτε το απόλυτο κακό. Το κακό και το καλό περιπλέκονται τόσο πολύ που η ανθρωπότητα τόσα χρόνια δεν κατάφερε να δώσει τον ακριβή ορισμό για το τι είναι το ένα και τι το άλλο».

– Επίκεντρο των μυθιστορημάτων σας είναι η δυνατή και πολύπλοκη ίντριγκα, στην οποία ισορροπούν οι ψυχολογικές και κοινωνιολογικές προεκτάσεις. Ομως η ίδια «ίντριγκα» επικρατεί και γύρω από σας. Οι σχέσεις σας με τον τύπο δεν είναι οι καλύτερες και η επονομαζόμενη «ελίτ της ρωσικής διανόησης» είναι θυμωμένη επειδή… σας διαβάζει. Τι λέτε για όλα αυτά;

«Όλοι είμαστε όμηροι μιας ταμπέλας, μιας σφραγίδας. Οι διανοούμενοι λένε ότι τους μεγάλους ρώσους λογοτέχνες σαν τον Ντοστογέφσκι και τον Τολστόι επιβάλλεται να τους διαβάζουμε, όχι όμως και τη Μαρίνινα, που όπως το χαρτί τουαλέτας, είναι μόνο για να το χρησιμοποιούμε. Καταλαβαίνω ότι ο Ντοστογέφσκι είναι μεγάλος κλασικός συγγραφέας, δεν καταλαβαίνω γιατί είναι κακό να χρησιμοποιούμε… χαρτί υγείας. Κανένας, κι εγώ ακόμα περισσότερο, δεν αμφισβητεί τους μεγάλους κλασικούς, αλλά και κανένας δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να διαβάζουμε αστυνομικά μυθιστορήματα έστω και στην τουαλέτα. Άλλωστε εκεί έχουν γραφτεί πολλές μεταπτυχιακές εργασίες».

– Αν κρίνω από τον όγκο του έργου σας, δεν πρέπει να δυσκολεύεστε ιδιαίτερα στο γράψιμο, παρ’ όλα αυτά κάποιες δυσκολίες πρέπει να συναντάτε. Ποιες είναι αυτές;

«Η μεγαλύτερη δυσκολία μου είναι στη δράση. Όποια κι αν είναι αυτή πρέπει να είναι λογική και να πηγάζει από τη χαρακτηροδομή του κάθε ήρωα».

– Έχετε γράψει ποτέ βασιζόμενη σε πραγματικά γεγονότα;

«Συχνά, μια ιδέα μου τη χτίζω ή τη συμπληρώνω από μικρές λεπτομέρειες που έχω συναντήσει στη δουλειά μου ως αστυνομικού. Άλλες φορές βασίζομαι σε αποκλειστικά δικές μου ιδέες. Δεν γράφω επιστημονική φαντασία: ό,τι συμβαίνει στα βιβλία μου είναι πολύ πιθανό να έχει συμβεί κάποτε».

«Με λίγους πρωταγωνιστές καταλαβαίνεις τον δολοφόνο»

– Στα βιβλία σας συναντάμε μεγάλο «συνωστισμό» ηρώων. Γιατί συμβαίνει αυτό;

«Από τη μία υπάρχει το «κλασικό» βρετανικό αστυνομικό μυθιστόρημα, όπου όλη η δράση γίνεται σε περιορισμένο χώρο, π.χ. στα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Ένα μικρό ξενοδοχείο στην επαρχία και μερικοί επισκέπτες είναι αρκετά για να «πλέξει» την ιστορία της και τον Ηρακλή Πουαρό να δίνει λύσεις. Όμως με τόσους λίγους πρωταγωνιστές ο αναγνώστης καταλαβαίνει αμέσως τον «δολοφόνο». Επιπλέον στις μέρες μας το έγκλημα έχει αλλάξει μορφή και σε κάθε περίπτωση εμπλέκονται πολλοί άνθρωποι. Κι από την άλλη όπου δουλεύει η αστυνομία, αυτό επίσης γίνεται με πολλά πρόσωπα. Τέλος θεωρώ αναγκαίο να γράψω για τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο των πρωταγωνιστών».

– Η ηρωίδα σας, η Αναστασία Καμένσκαγια, είστε εσείς;

«Σε συντριπτικό ποσοστό ναι. Έχουμε ίδια παιδεία, εκπαίδευση και οικογενειακούς δεσμούς, «εκείνη» βέβαια είναι μερικά χρόνια νεότερη. Έχουμε όμως ίδιες σχέσεις με τους συζύγους και ίδια γούστα στο φαγητό και στο ντύσιμο. Η Καμένσκαγια όμως είναι εξυπνότερη, μιλάει πολλές ξένες γλώσσες, έχει δυνατότερο χαρακτήρα και τα καταφέρνει σε πολλά πράγματα που εγώ δεν μπορώ, π.χ. οδηγεί αυτοκίνητο».

– Εσείς θα μπορούσατε να φτάσετε στο έγκλημα;

«Δύσκολη ερώτηση. Νομίζω πάντως, αν δεχόμουν επίθεση, θα τα έβγαζα πέρα με το μυαλό μου. Όμως πάλι, αυτές τις στιγμές δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς, άρα ποτέ δεν ξέρεις…»

– Ας υποθέσουμε ότι θέλω να γίνω συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, τι θα με συμβουλεύατε;

«Πρώτα απ’ όλα να καθίσετε και να γράψετε. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ν’ αρχίσετε, μετά θα καταλάβετε μόνος σας τι χρειάζεται για τη συνέχεια. Ακόμα κι αν δεν σας ικανοποιεί το πρώτο αποτέλεσμα, θα μπείτε στη διαδικασία να το διορθώσετε».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

7 – 12/12/2004

~ από Nina C στο 07/02/2009.

Ένα Σχόλιο to “Αλεξάνδρα Μαρίνινα: Η Ρωσίδα Άγκαθα Κρίστι”

  1. Απ΄τη Ρωσία με αγάπη στο έγκλημα!😀

    (Ξέρω, φουλ στην κοινοτοπία ο τίτλος, αλλά δεν μπορούσα ν΄αντισταθώ!😉 )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: