Carl Panzram: Ο αμετανόητος – ΙΙ

Προηγούμενο

panzram_c

Της Νίνας Κουλετάκη

«Είμαι ο άντρας που περιπλανιέμαι στον κόσμο, κάνοντας καλό στους ανθρώπους. Το σύνθημά μου είναι: Λήστεψέ τους, γάμησέ τους και, μετά, σκότωσέ τους. Αυτός είμαι.»

Carl Panzram

Στη φυλακή ξανά
Για μήνες, το 1915, ο Panzram περιπλανήθηκε σε διάφορες πολιτείες της Αμερικής: Washington, Idaho, Nebraska, South Dakota. Ζούσε με τον συνήθη τρόπο του: κλοπές, ληστείες, εμπρησμούς. Μια νύχτα του Ιουνίου του 1915, μπήκε σε ένα σπίτι και έκλεψε αντικείμενα και ρούχα, που η αξία τους δεν υπερέβαινε τα 20 δολλάρια. Συνελήφθη λίγες μέρες αργότερα, ενώ προσπαθούσε να πουλήσει ένα κλεμμένο ρολόι. Με το βεβαρημένο του παρελθόν, ο δικαστής δεν δυσκολεύτηκε να τον καταδικάσει σε φυλάκιση επτά ετών. Στις 24 Ιουνίου του 1915, ο Carl Panzram έγινε ο κρατούμενος με τον αριθμό 7390, στις Κρατικές Φυλακές του Όρεγκον, στο Σάλεμ.

Από την πρώτη στιγμή οι φύλακες κατάλαβαν πως είχαν να κάνουν με έναν πολύ σκληρό κρατούμενο. Οι σκληροί κρατούμενοι, όμως, δεν αποτελούσαν πρόβλημα γι αυτούς. Μέσα στις φυλακές του Σάλεμ ίσχυε ένας απόλυτος νόμος, ο νόμος του ισχυρού. Και ο ισχυρός, στην προκειμένη περίπτωση, ήταν οι φύλακες. Η σκληρότητά τους ήταν απερίγραπτη. Οι ταπεινώσεις και οι βασανισμοί των κρατουμένων ήταν φαινόμενα καθημερινά, ακόμα και για ασήμαντη αφορμή. Στέρηση τροφής, απομόνωση, ξυλοδαρμοί, μαστιγώματα, κρέμασμα ανάποδα ήταν μερικές μόνο από τις μεθόδους σωφρονισμού που χρησιμοποιούσαν. Ο Carl Panzram, πνεύμα ανυπόταχτο, βρέθηκε γρήγορα σε μπελάδες.

panzramΟ προσωπικός του φάκελος στις φυλακές, αναφέρει πως τον Ιανουάριο του 1916 τον είχαν κρεμάσει ανάποδα για δύο ημέρες, επί δέκα ώρες την ημέρα. Έναν μήνα αργότερα, τον ξανακρέμασαν για 12 ώρες και στη συνέχεια τον έκλεισαν στην απομόνωση, μόνο με ψωμί και νερό, για τρεις εβδομάδες. Είχαν βρει πάνω του ένα αιχμηρό αντικείμενο, το οποίο σκόπευε να χρησιμοποιήσει σαν όπλο.

Το μόνο που απασχολούσε τον Panzram ήταν το να καταφέρει να αποδράσει. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες (εμπρησμούς εγκαταστάσεων των φυλακών, λιμάρισμα των κάγκελων στο κελί του κ.α.) το επιτυγχάνει τον Σεπτέμβριο του 1917. Μπαίνει σε ένα σπίτι και κλέβει ρούχα και ένα 38άρι περίστροφο. Λίγες μέρες, όμως, αργότερα, ένας αστυνομικός τον αναγνωρίζει από τις αφίσσες που είχαν αναρτηθεί και προσπαθεί να τον συλλάβει. Ο Panzram ανοίγει πυρ εναντίον του αστυνομικού. Όταν τελειώνουν οι σφαίρες του συλλαμβάνεται. Μεταφέρεται ξανά στις φυλακές και ρίχνεται στην απομόνωση.

Με έναν μυθιστορηματικό, θα έλεγε κανείς, τρόπο, δραπετεύει οριστικά από τις φυλακές του Σάλεμ τον Μάιο του 1918. Λιμάρει τα κάγκελα του παραθύρου στο κελί του και πηδάει από τον ψηλό τοίχο της φυλακής. Μέσα σε έναν καταιγισμό πυρών που εξαπολύουν οι φρουροί, ο Panzram χάνεται τρέχοντας στο δάσος. Σκαρφαλώνει σε ένα εμπορικό τραίνο και εξαφανίζεται. Αλλάζει το όνομά του σε John O’ Leary, ξυρίζει το μουστάκι του και κατευθύνεται προς την ανατολική ακτή.

Ο Carl Panzram ως John O' Leary

Ο Carl Panzram ως John O' Leary

Φόνοι…
Το καλοκαίρι του 1920 περιπλανάται στην πόλη του New Haven στο Κονέκτικατ. Διάλεξε τη συγκεκριμένη πόλη γιατί είναι πολυπληθής και με μεγάλη δραστηριότητα. Έτσι έχει μεγαλύτερο πεδίο δράσης. Ληστεύει σπίτια και μαγαζιά, σοδομίζει αγόρια σε σκοτεινά δρομάκια. Κάποιο βράδυ εντοπίζει ένα σπίτι τριόρωφο, αποικιακού στυλ, που σίγουρα θα ήταν γεμάτο με πράγματα αξίας. Ο Carl αποφασίζει να το χτυπήσει. Σπάει ένα παράθυρο, μπαίνει στο σπίτι κι αρχίζει να τριγυρίζει στις κρεβατοκάμαρες και να αφαιρεί οτιδήποτε του φαινόταν πολύτιμο. Σε μια από αυτές βρίσκει πολλά κοσμήματα, ομόλογα και ένα 45άρι περίστροφο. Πάνω στα ομόλογα υπάρχει το όνομα William H. Taft. Ναι, είναι ο πρώην Πρόεδρος των ΗΠΑ, και νυν καθηγητής Δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Yale, ο ίδιος που ως Υπουργός Δικαιοσύνης είχε κλείσει τον Panzram στο Leavenworth!

William Howard Taft

William Howard Taft

Ταξιδεύει για τη Νέα Υόρκη, όπου πουλά τα κλεμμένα κοσμήματα και το μεγαλύτερο μέρος των μετοχών. Με τα χρήματα που αποκομίζει αγοράζει ένα σκάφος, το «Akista», το δηλώνει στο όνομα John O’ Leary και ξεκινά το ταξείδι του από τον Ανατολικό Ποταμό, για να συνεχίσει κατά μήκος της βραχώδους ακτής του Κονέκτικατ. Στο δρόμο του ληστεύει δεκάδες σκάφη στα αγκυροβόλιά τους, παίρνοντας ποτά, προμήθειες, όπλα, οτιδήποτε μπορούσε να πάρει. Μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στην Αμερική της ποτοαπαγόρευσης, και τα σκάφη ήταν ένας συνήθης και δημοφιλής χώρος για αποθήκευση –και κατανάλωση- παράνομου αλκοόλ.

Με πρόσχημα εργασίες που πρέπει να γίνουν στο σκάφος του, προσλαμβάνει ναυτικούς που συχνάζουν στο λιμάνι του City Island. Με ιδιαίτερα αναπτυγμένη ναυσιπλοΐα την εποχή εκείνη, καθώς το μεγαλύτερο μέρος τόσο αγαθών, όσο και επιβατών διακινείται δια της θαλασσίας οδού, ο Panzram βρίσκει πάντα πρόθυμα χέρια. Βρίσκει πάντα θύματα. Εκείνο το καλοκαίρι θα σκοτώσει πάνω από 10 νέους άντρες. Τους παρασύρει στο σκάφος, τους μεθά και όταν πέφτουν για ύπνο τους βιάζει και μετά τινάζει τα μυαλά τους στον αέρα, με το 45άρι περίστροφο που είχε κλέψει από τον Taft. Στη συνέχεια, τους δένει βάρος στα πόδια και τους πετάει στη θάλασσα.

Akista

Akista

Η ανέμελη ζωή στο σκάφος τελειώνει άδοξα, όταν ένα μπουρίνι, στα τέλη του Αυγούστου του 1920, ρίχνει το Αkista στα βράχια και το κομματιάζει. Ο Panzram ρίχνεται στη θάλασσα, κολυμπά και βγαίνει μισοπεθαμένος στην ακτή. Συνεχίζει να επιβιώνει με κλοπές και κάνει ένα εξάμηνο στη φυλακή του Κονέκτικατ.

Το 1921, ναυτολογείται σε ένα πλοίο που ταξιδεύει για την Αγκόλα, πορτογαλική αποικία στη δυτική ακτή της Αφρικής, όπου προσλαμβάνεται ως επιστάτης στην Εταιρεία Πετρελαιοειδών Sinclair. Εκεί θα βιάσει και θα δολοφονήσει ένα δεκάχρονο αγόρι. «Ένας μικρός νέγρος ήρθε χοροπηδώντας», θα γράψει αργότερα. «Τον άρπαξα και τον τράβηξα μέσα στο κτήριο της εταιρίας. Του έλειωσα το κεφάλι με μια πέτρα, πρώτα όμως τον πήδηξα. Όταν τον άφησα, τα μυαλά του έβγαιναν από τα’ αυτιά του». Οι κάτοικοι τον υποπτεύονται για το φόνο, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις.

Παραιτείται από τη Sinclair και περνά αρκετές εβδομάδες σ’ ένα ψαράδικο χωριό στο Lobito Bay, στο Κονγκό. Εκεί, προσλαμβάνει έξι ιθαγενείς για να κυνηγήσουν κροκοδείλους, το δέρμα των οποίων θα πουλούσαν σε Ευρωπαίους, στο Κονγκό. Το κυνήγι που, όμως, ο Panzram είχε στο μυαλό του ήταν εντελώς διαφορετικό. Πυροβολεί πισώπλατα και σκοτώνει, τον έναν μετά τον άλλο, και τους έξι άνδρες και, στη συνέχεια πετάει τα πτώματα στους κροκοδείλους. Αργότερα θα σχολιάσει πως «ήταν εξαιρετικά εύκολο να σκοτώσω έξι νέγρους με μιας. Ήταν πολύ πιο εύκολο από τους φόνους των 11χρονων ή των 12χρονων που έκανα αργότερα». Μετά και από αυτούς τους φόνους το Κονγκό γίνεται επικίνδυνο γι αυτόν, καθώς αρκετοί τον είχαν δει στο λιμάνι να προσλαμβάνει τους έξι άνδρες. Ανεβαίνει τον ποταμό Κόνγκο και φτάνει μέχρι τη Χρυσή Ακτή. Σε όλη τη διαδρομή δεν παύει να ληστεύει αγρότες. Μαζεύει αρκετά χρήματα για να αγοράσει ένα εισιτήριο για τα Κανάρια Νησιά, όπου όμως εκεί δεν υπάρχει τίποτα αξιόλογο για να κλέψει. Άφραγκος και απογοητευμένος επιβιβάζεται σε ένα πλοίο με προορισμό τη Λισαβώνα της Πορτογαλίας. Όταν φτάνει εκεί τον περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη. Η αστυνομία της Λισαβώνας έχει ενημερωθεί για τη δολοφονική του μανία στην Αφρική και τον αναζητά. Επιβιβάζεται λαθραία σε ένα πλοίο που αναχωρεί για τις ΗΠΑ και το καλοκαίρι του 1922 πατά ξανά το χώμα της πατρίδας του.

carl_panzram-at-clinton-state-prisonΤον Panzram τον είχε συνεπάρει το γεγονός της ευκολίας ενός φόνου. Όχι μόνο δεν είχε τύψεις, αλλά η συγκεκριμένη ενέργεια του προκαλούσε και άφατη ευχαρίστηση. Άρχισε να ονειρεύεται καριέρα εκτελεστή συμβολαίων όπου, όχι μόνο θα σκότωνε –γεγονός που τον χαροποιούσε ιδιαίτερα- αλλά θα τον πλήρωναν και από πάνω για να το κάνει. Είχε φέρει μαζί του το όπλο που είχε χρησιμοποιήσει για τους φόνους στο Κονγκό και του είχε προσαρμόσει ένα σιγαστήρα ο οποίος, όμως, δεν του έδινε το αθόρυβο αποτέλεσμα που επιζητούσε.

Συνέχισε να ζει με τον ίδιο τρόπο, με ληστείες και φονικά. Περιπλανιόταν διαρκώς για να αποφεύγει τη σύλληψη και τη φυλάκιση. Μετά από κάθε φόνο άλλαζε τόπο. Ζούσε σαν κυνηγημένο αγρίμι, νοιώθοντας τους διώκτες του να ανασαίνουν στο λαιμό του. Παρ’ όλα αυτά, εξακολούθησε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα. Να σκοτώνει.

…φόνοι…
Ήδη από τις πρώτες μέρες της επιστροφής του στις ΗΠΑ, ο Panzram επισκέφτηκε το παράρτημα του Υπουργείου Ναυτιλίας στη Νέα Υόρκη και ανανέωσε το ναυτικό του φυλλάδιο και τα χαρτιά του σκάφους του Akista, το οποίο είχε ναυαγήσει δυο χρόνια πριν. Σκοπός του ήταν να βρει και να κλέψει ένα παρόμοιο σκάφος, το οποίο θα νομιμοποιούσε ως το Akista. Κατά τη διάρκεια αυτής του της αναζήτησης ταξίδεψε από τη Νέα Υόρκη στο Ρόουντ Άιλαντ, την Πρόβιντανς και τη Βοστώνη, χωρίς όμως να καταφέρει να βρει το σκάφος που χρειαζόταν. Τον Ιούλιο του 1922 έφτασε στην πόλη του Σάλεμ, γνωστή για τις δίκες μαγισσών που είχαν διεξαχθεί εκεί τον 17ο αιώνα.

carl_panzramsalem-police-deptΕκείνο το πρωινό της 18ης Ιουλίου του 1922, ο 12χρονος George Henry McMahon, έφυγε από το μαγαζί της θείας του για να πάει να της κάνει κάποιο θέλημα. Αυτό που δεν ήξερε ήταν το ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ, καθώς ο δρόμος του θα διασταυρωνόταν με αυτόν του Carl Panzram. Ο Panzram εντόπισε το παιδί να περπατά στο πεζοδρόμιο της Boston Street και το πλησίασε. Το ρώτησε αν ήθελε να κερδίσει 50 σεντς και ο μικρός συμφώνησε. Το παρέσυρε σε ένα ερημικό σημείο της πόλης και έμεινε μαζί του τρεις ώρες, στη διάρκεια των οποίων το βίασε έξι φορές. Τέλος, του άνοιξε το κεφάλι με μια πέτρα. Σκέπασε το πτώμα του αγοριού με κάτι κλαδιά και, κατά τα συνηθισμένα, μετά το φόνο έφυγε από το Σάλεμ. Το πτώμα του άτυχου αγοριού ανακαλύφθηκε τρεις μέρες αργότερα.

Υπήρχαν αρκετοί μάρτυρες που είχαν δει το αγόρι να περπατά με έναν άντρα με μπλε κοστούμι και τραγιάσκα. Η αστυνομία εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό και συλλάμβανε κάθε ξένο που υπήρχε στην πόλη. Ανάμεσά τους και ένας γνωστός παιδόφιλος, ο οποίος βαρυνόταν με διάφορες επιθέσεις εναντίον παιδιών της πόλης. Ο Panzram, όμως, δεν βρισκόταν ανάμεσά τους. Η υπόθεση θα έμενε άλυτη για πολλά χρόνια, μέχρι το 1928, που ο Panzram συνελήφθη για ένα φόνο στη Washington D.C. Τότε ήταν που οι μάρτυρες τον αναγνώρισαν ως τον άντρα που είχαν δει με το αγόρι εκείνο το πρωινό του Ιουλίου του 1922.

newspaper…φόνοι
Μετά το Σάλεμ ο Panzram επιστρέφει στη Νέα Υόρκη και πιάνει δουλειά ως φύλακας σε μια αλευροβιομηχανία. Την ίδια εποχή καταφέρνει να κλέψει ένα σκάφος από μια από τις μαρίνες του κόλπου, ένα καλό σκαρί μήκους 38 ποδιών, εξοπλισμένου με τα τελειότερα μηχανήματα. Απέπλευσε για το Long Island, μια περιοχή που ήξερε καλά και στους δρόμους της οποίας ένοιωθε ασφαλής να περιπλανιέται και να αναζητά θύματα να ληστέψει και να βιάσει. Πέρασε τις επόμενες εβδομάδες ταξιδεύοντας και ληστεύοντας σκάφη και σπίτια που συναντούσε. Ήδη οι εφημερίδες αποκαλούσαν τον άγνωστο, μέχρι στιγμής, ληστή «πειρατή του ποταμού». Έκλεβε συνήθως κοσμήματα, μετρητά, όπλα και ρούχα. Ένα από τα γιωτ που λήστεψε, και από το οποίο αφαίρεσε –μεταξύ άλλων- και ένα 38άρι περίστροφο, ανήκε στον αστυνομικό επιθεωρητή της New Rochelle.

Στις 23 Ιουνίου του 1923, ανέβηκε τον ποταμό Hudson και άραξε στο Yonkers για διανυκτέρευση. Εκεί συνάντησε τον 15χρονο George Walosin, τον οποίο έπεισε να αποπλεύσει μαζί του την επόμενη μέρα και να εργαστεί στο σκάφος. Ο μικρός δέχτηκε. Δυο μέρες αργότερα ο Panzram τον βίασε.

12aΣυνέχισαν να ανεβαίνουν τον ποταμό. Έφτασαν στο Kingston, όπου ο Panzram ξεγέλασε έναν πλούσιο έμπορο με τον ισχυρισμό ότι ήθελε να πουλήσει το σκάφος του. Ο επίδοξος αγοραστής ανέβηκε στο σκάφος, το βράδυ της 27ης Ιουνίου, μόνο και μόνο για να ληστευθεί και να δολοφονηθεί από τον Panzram. Ο φόνος που έγινε μπροστά στα μάτια του μικρού George, τον τρομοκράτησε και τον έκανε να τραπεί σε φυγή. Την ώρα που το σκάφος απέπλεε, πήδηξε στη θάλασσα και έφτασε κολυμπώντας στην ακτή. Εκεί κατέδωσε τον Panzram στην αστυνομία, που έστειλε σήμα σε όλους τους λιμενικούς σταθμούς. Τελικά, ο Panzram συνελήφθη στις 29 Ιουνίου του 1923. Δήλωσε ως όνομα το John O’ Leary, τόπο γέννησης τη Nevada και ισχυρίστηκε πως ήταν 40 ετών.

Κλείνεται στη φυλακή της πόλης, απ’ όπου επιχειρεί –χωρίς επιτυχία- να δραπετεύσει, στις 2 Ιουλίου. Γίνεται αντιληπτός και κλείνεται στην απομόνωση. Προσλαμβάνει έναν δικηγόρο, κάποιον Peter Cashin, και του τάζει το σκάφος, αξίας 5.000 έως 10.000 δολλαρίων, όπως του λέει, εάν τον βγάλει από τη φυλακή. Ο Cashin δέχεται, πληρώνει την εγγύησή του και ο Panzram αποφυλακίζεται για να διαφύγει προς άγνωστη κατεύθυνση. Όσο για το δικηγόρο του, σίγουρα η έκπληξή του ήταν μεγάλη όταν διαπίστωσε, ενώ πήγε να δηλώσει το σκάφος στο όνομά του, πως ήταν κλεμμένο!

Συνεχίζεται

~ από Nina C στο 28/03/2009.

14 Σχόλια to “Carl Panzram: Ο αμετανόητος – ΙΙ”

  1. Η δράση του ξεπερνά τα όρια της φαντασίας τελικά! Κι όπως φαίνεται η κάθε του κίνηση δεν είχε λογική. Είχε μάθει να ξεγελά, να βιάζει και να σκοτώνει κυρίως αθώα παιδιά. Σχιζοφρένεια και η παράνοια στο μεγαλείο της.

    Εν αναμονή της συνέχειας!

  2. 8Ο 8Ο 8Ο

    Απορώ πραγματικά πως αντέχεις να διαβάσεις τόσα και να γράψεις την ιστορία του.

  3. Magnfique!!

    Δηλώνω ερωτευμένος με τον «Έγκλημα και Τιμωρία» once again!

  4. *Magnifique, διορθώνω και επαναλαμβάνω πως το έχω ήδη διαβάσει 2 φορές και ας γνωρίζω σχεδόν κατά γράμμα την ιστορία!

    Ηοhohhoho,

    Καλό βράδυ!

  5. Χθες,διαβασα σε μια εφημεριδα (πραγμα σπανιο)οτι κυκλοφορει βιντεο στο διαδικτυο οπου βιαζεται ενα κοριτσακι 4 χρονων μεσα σε μια μπανιερα γεματη νερο.
    Συνελληφθησαν λεει οσοι το ειχαν στην κατοχη τους απο τη διωξη ηλεκτρονικου εγκληματος.
    Συνελληφθη ενας 45χρονος ιδιωτικος υπαλληλος να το εχει στη κατοχη του εδω και 3 χρονια.
    Δε θα κουρασω λεγοντας παλι τα ιδια και τα ιδια αλλα
    μετα σου λενε οτι ο Ηρωδης δεν ηταν καλος ανθρωπος.
    Θεε μου Θεε μου !!

  6. O άνθρωπος δεν ήταν σχιζοφρενής. Η εγκληματική του δραστηριότητα είχε αρχίσει από την ηλικία των 8 ετών. Ήταν ψυχοπαθητική προσωπικότητα που λόγω των τραυματικών βιωμάτων και των εξεφτελισμών που είχε υποστεί τον έφτασαν σε τέτοια επίπεδα παραβατικότητας. Αυτός είχε τα εχέγγυα να γίνει εγκληματίας στην Αμερική του μεσοπολέμου όπου η πραγματική έννοια του σωφρονισμού ήταν άγνωστη και χωρίς αυτά τα βιώματα. Αν σε αυτά προσθέσουμε το γεγονός ότι τα μέσα ανίχνευσης και καταστολής ήταν επίσης ανύπαρκτα έχουμε το αποτέλεσμα της εμφάνισης των φαινομένων Panzram, Fish και άλλων ψυχοπαθητικών προσωπικοτήτων που όσο βίαζαν και σκότωναν χωρίς να συλλαμβάνονται έννιωθαν παντοδύναμοι. Ψυχοπαθείς και αντικοινωνικές προσωπικότητες υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν.Ζουν ανάμεσά μας και κάποιοι απ’αυτούς δεν έχουν ακόμη σκοτώσει έχουν όμως γρονθοκοπήσει τη γυναίκα τους, έχουν εμπλακεί με το παραμικρό σε καυγάδες και δεν αποκλείεται καποτε να σκοτώσουν. Σήμερα ο Panzram θα είχε γίνει γρήγορα αντιληπτός (μην ξεχνάμε οτι συλλαμβανόταν συχνά και εύκολα) και η εγκληματική του δραστηριότητα θα περιοριζόταν μέσα από τα κάγκελα σε πιο αδύναμους απ’αυτόν κρατούμενους.

  7. Τι σχέση έχει ο Ηρώδης καλέ mpatsono? Ο Ηρώδης ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι σκότωνε παιδάκια όχι παιδεραστές!:ppp
    Όλους αυτούς που συνέλαβαν για το βιασμό του παιδιού που λέει ο mpatsono έχει νόημα να πιάσουν απλά και να τους βάλουν 5-6 χρόνια φυλακή? Άμα βγουν μετά δηλαδή θα είναι πλέον ακίνδυνοι για τα παιδιά μας?

  8. Να τους κλείσουν ισόβια μέσα και να τους φτύνουν όλοι οι κρατούμενοι και οι φύλακες together:-)

  9. Αυτο που ειπα Eri ειναι οτι ο Ηρωδης δε σκοτωσε παιδακια γενικα σκοτωσε αγορακια.
    εξηγωντας το εννοω οτι εαν ηταν ενας συγχρονος Ηρωδης πολυ καλα θα εκανε να ειχε σκοτωσει και αυτους που κανουν το κακο πριν το κανουν.
    Αυτο ειπα και το ειπα χαριτολογωντας δεν κυριολεκτουσα σε καμοια περιπτωση.
    Η mpatsono Eri μου.

  10. Χαχαχα, Mpatsono sorry γλυκιά μου απλά ήταν λίγο ουδέτερο το nick και μπερδεύτηκα.
    Πάντως αυτές οι περιπτώσεις είναι πολλές φορές σαν τα ντόμινο, το ένα ρίχνει το άλλο. Δηλαδή και αυτοί με τη σειρά τους ίσως να κατέληξαν έτσι επειδή είχαν υποστεί και εκείνοι τα ίδια σε μικρή ηλικία, αλλά αυτό το πράγμα πρέπει να σταματήσει κάπου είτε με το καλό είτε με το κακό.
    Όσο για τον συγκεκριμένο άνθρωπο (τον Carl Panzram) κατά τη γνώμη μου –και παρόλο που υποστηρίζω πως για το ότι έγινε δολοφόνος κατά 90% είχαν την ευθύνη αυτοί που του φέρθηκαν έτσι- καλώς τον καταδίκασαν σε θάνατο. Δεν πιστεύω ότι είχε κανένα περιθώριο ούτε να θεραπευτεί από τις ψυχικές διαταραχές του, ούτε να αλλάξει φυσικά χαρακτήρα.
    The mirror σταμάτα να είσαι τόσο σκληρός πια!! Ξέρεις τι αποτρόπαιο που είναι για έναν παιδεραστή να τον Φτύνουν οι φύλακες και οι κρατούμενοι παρέα? Jesus! κανείς δεν θα το άντεχε αυτό το βασανιστήριο πόσο μάλλον έναν παιδεραστής που έχει τόσο ευαίσθητο ψυχικό κόσμο:ppppp (χαχαχα πλακίτσα κάνω ελπίζω να μην παρεξηγηθείς!)
    Όπως βλέπεις όμως the mirror σε κάποιες περιπτώσεις η θανατική ποινή επιβάλλεται θέλοντας και μη άμα ο άλλος είναι τόσο επικίνδυνος! Τον Panzram τόσες φορές τον είχαν βάλει φυλακή και είχε αποδράσει παίρνοντας τόσο κόσμο στο λαιμό του.

  11. δε θεωρω οτι η θανατικη ποινη ειναι η λυση. ειναι απλα αυτο που θα κανει τους υπολοιπους να αισθανθουν καλα, οτι ωραια ξεμπερδεψαμε απο αυτον, τον βγαλαμε μεσα απο τα ποδια μας.

    Δε συμφωνω. ειτε μας αρεσει ειτε οχι, αυτος ο ανθρωπος ηταν δημιουργημα της κοινωνιας. μπορει να ειχε καποια προδιαθεση..αλλα ο οποιοσδηποτε αν ειχε υποστει ολα αυτα, θα ειχε αντιδρασει το ιδιο πιστευω και χειροτερα. εδω με το παραμικρο που μας θιγουν και ορμαμε να φαμε τον διπλανο μας, τι λεμε τωρα..
    ΜΟΝΟ οταν αρχισει να υπαρχει σωστος σωφρονισμος και επανενταξη στην κοινωνια θα εχουμε το δικαιωμα να κατακρινουμε καποιον ως ΣΦΑΛΜΑ της φυσης, και να νιπτουμε τα χειρας μας.. μεχρι τοτε ειμαστε ολοι υπευθυνοι.. δυστυχως.
    Ολοι οσοι μπαινουν φυλακη, αναμορφωτηριο κτλ, βγαινουν πολυ χειροτεροι απο οτι μπηκαν… αυτοι φταινε? δε νομιζω…😦

  12. Το ίδιο πράγμα λέμε Γωγώ (Δες και τα σχόλια στο νούμερο ένα της ιστορίας) και εγώ είμαι της γνώμης πως αν δεν είχε μπει στο αναμορφωτήριο και δεν είχε βιαστεί και κακοποιηθεί θα ήταν ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Συμφωνώ ότι πάνω απ όλα πρέπει να καταδικαστούν όλοι όσοι τον έφεραν σε αυτήν την κατάσταση γιατί από αυτούς ξεκινάει το κακό.
    Αλλά δεν πιστεύω πως έτσι είναι όπως είναι ο κόσμος και το σωφρονιστικό σύστημα (όλων των χωρών του κόσμου) υπήρχε άλλη λύση στην περίπτωση του ( καταρχάς δεν έπρεπε να ήταν σε φυλακή αλλά σε ψυχιατρείο και μάλιστα κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας αλλά δεν υπάρχει πουθενά η κατάλληλη υποδομή γι αυτούς τους ανθρώπους)

  13. Απαισια εποχη παντως αν σκεφτει κανεις οτι οι περισσοτεροι και οι χειροτεροι μανιακοι εζησαν και εδρασαν τοτε.Τοσοι αθωοι ανθρωποι πεθαναν για το τιποτα…….
    Οπως θα ελεγαν και τοτε PLEASURE TO KILLLLLL

  14. […] Συνεχίζεται […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: