Carl Panzram: Ο αμετανόητος – IV

Προηγούμενο

carl_panzram-at-leavenworth

Της Νίνας Κουλετάκη

«Θέλω να με κρεμάσουν και δεν θέλω να επέμβει κανείς από εσάς τους βρωμερούς, προς όφελός μου.  Ξέρω τα πάντα για τον κόσμο και την κακή φύση του ανθρώπου, δεν είμαι υποκριτής.  Είμαι περήφανος που σκότωσα τόσους και μετανιώνω που δεν σκότωσα περισσότερους».

Carl Panzram

Leavenworth

OCarlPanzram πέρασε την βαριά πύλη του Leavenworth την 1η Φεβρουαρίου του 1929.  Τον οδήγησαν μπροστά στον Διευθυντή της φυλακής, T. B. White, ο οποίος του διάβασε τον κανονισμό της φυλακής.  Όταν τελείωσε, ρώτησε τον Panzram αν είχε καμιάν απορία.  «Θα σκοτώσω τον πρώτο που θα με ενοχλήσει», απάντησε σοβαρά εκείνος.  Ο White κάλεσε τους φρουρούς και οδήγησαν τον κρατούμενο Νο 31614 στο κελί του.

Ο Panzram είχε χαρακτηριστεί εξαιρετικά επικίνδυνος και δεν του επέτρεπαν να συγχρωτίζεται με άλλους κρατούμενους.  Κι εκείνος, όμως, προτιμούσε τη μοναξιά του, καθώς ήξερε πως η συναναστροφή με τους υπόλοιπους κατάδικους, αργά ή γρήγορα, θα του δημιουργούσε προβλήματα.  Έγραψε ένα γράμμα στον White στο οποίο του ζητούσε να τον τοποθετήσει στο πλυντήριο των φυλακών.  «Θέλω αυτή τη δουλειά γιατί θα είμαι μέσα για πολλά χρόνια, είμαι παλιά καραβάνα και θέλω την ησυχία μου.  Είμαι σακάτης και η δουλειά αυτή είναι κατάλληλη για μένα, καθώς δεν θα χρειάζεται να στέκομαι όρθιος διαρκώς.  Ειλικρινά δικός σας, CarlPanzram, κατάδικος Νο 31614».

carl_panzram-at-leavenworth-1929

Τοποθετήθηκε στο πλυντήριο, όπου δούλευε όλη μέρα μονάχος, ξεχωρίζοντας και πλένοντας τα ρούχα των καταδίκων.  Είχε ελάχιστη επαφή με άλλους και το προτιμούσε έτσι.  Επόπτης του ήταν ο RobertWarnke, ένας πολιτικός υπάλληλος, γνωστός για τις συχνές του αναφορές εναντίων καταδίκων, ακόμα και με ασήμαντες αφορμές.  Το Leavenworth ήταν πολύ αυστηρό αναφορικά με την τήρηση του κανονισμού και οι τιμωρίες ήταν αυστηρές: απομόνωση, άρση προνομίων όπως πρόσβαση στη βιβλιοθήκη και άλλων, ακόμα και βασανισμοί.  Από την αρχή ο Panzram είχε προβλήματα με τον Warnke, o οποίος συχνά τον ανέφερε για παραπτώματα ήσσονος σημασίας, με αποτέλεσμα ο Panzram να βρίσκεται συχνά στην απομόνωση.  Την τελευταία φορά που βγήκε από την «τρύπα», είπε στους άλλους κρατούμενους «να κρατιούνται μακριά από τον Warnke, γιατί σύντομα θα πέθαινε».  Σε γράμμα που έστειλε στο φίλο του Lesser, με τον οποίο διατηρούσε επαφή, έγραψε «βρίσκομαι μπροστά σε αλλαγές.  Δεν θα αργήσουν».

Leavenworth

Leavenworth

Το πρωί της 20ης Ιουνίου του 1929, ο Panzram ήταν στο πλυντήριο, όπως κάθε άλλη μέρα.  Ξαφνικά σήκωσε μια 20κιλη σιδερένια μπάρα που βρίσκονταν δίπλα στην πόρτα και χτύπησε με αυτήν στο κεφάλι τον Warnke, που ήταν καθισμένος στο γραφείο του ασχολούμενος με γραφική δουλειά, τσακίζοντάς του το κρανίο.  Εκείνη τη στιγμή στο πλυντήριο βρίσκονταν και μερικοί ακόμη κρατούμενοι, που μετέφεραν ρούχα.  Έντρομοι είδαν τον Panzram να δολοφονεί τον Warnke και στη συνέχεια να στρέφεται εναντίον τους.  Χτύπησε αρκετούς, έσπασε μέλη σε δυο τρεις από αυτούς και έσπειρε πανικό.  Στη φυλακή χτύπησε συναγερμός και δεκάδες οπλισμένοι φύλακες συγκεντρώθηκαν έξω από την κλειδωμένη πόρτα του πλυντηρίου.  «Μόλις σκότωσα τον Warnke», δήλωσε ο Panzram.  «Ανοίξτε μου».  Οι φρουροί τον πρόσταξαν να πετάξει τη σιδερένια μπάρα, πράγμα που έκανε, και μετά του άνοιξαν.  Κατευθύνθηκε ήσυχα προς το κελί του και κάθισε στο κρεβάτι του σιωπηλός.

Το κελί του Panzram στο Leavenworth

Το κελί του Panzram στο Leavenworth

Το κελί του Panzram στο Leavenworth

Το κελί του Panzram στο Leavenworth

Η δίκη και η καταδίκη

Ο Panzram οδηγήθηκε σε δίκη, για το φόνο του Warnke, στις 14 Απριλίου του 1930.  Όλο το διάστημα που μεσολάβησε από το φόνο μέχρι τη δίκη του, παρέμεινε ήσυχος στη φυλακή.  Κανείς δεν τον ενοχλούσε και κανέναν δεν ενοχλούσε.  Έγραφε διαρκώς γράμματα στον Lesser, όπου του περιέγραφε τη ζωή του στις φυλακές.  Έλεγε πως η βιβλιοθήκη της φυλακής είχε τρομακτικές ελλείψεις, αλλά το φαγητό ήταν εξαιρετικό.  Έγραφε πως είχε πια ηρεμήσει, πως στη φυλακή ένοιωθε άνθρωπος και όχι το κτήνος που γινόταν έξω από αυτήν.  Και κατέληγε: «Κανείς δεν απλώνει χέρι πάνω μου, κανείς δεν με κακοποιεί με κανένα τρόπο.  Προσπάθησα να καταλάβω, να εξηγήσω τη ζωή μου, και κατέληξα στο συμπέρασμα πως αν στην αρχή της ζωής μου μου είχαν συμπεριφερθεί όπως μου συμπεριφέρονται τώρα, τότε δεν θα υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι που ληστεύτηκαν, βιάστηκαν και σκοτώθηκαν».

panz-mug-white-border

Κατά τη διάρκεια της δίκης του ο Panzram ήταν εριστικός, επιθετικός και καθόλου συνεργάσιμος.  Αρνήθηκε την εκπροσώπησή του από δικηγόρο και απειλούσε διαρκώς την έδρα και τους μάρτυρες.  Στο τέλος της ακροαματικής διαδικασίας, το σώμα των ενόρκων χρειάστηκε μόνο 45 λεπτά λεπτά για να τον κρίνει ένοχο.  Ο δικαστής διέταξε την κράτησή του στο Leavenworth, μέχρι τα χαράματα της 5ης Σεπτεμβρίου του 1930, οπότε και θα εκτελούταν δι’ απαγχονισμού.

Η καταδίκη του Panzram σε θάνατο χαιρετίστηκε με ανακούφιση από τον τύπο της εποχής.  Θεωρούταν ένας ιδιαίτερα επικίνδυνος και ανάλγητος δολοφόνος και η κοινή γνώμη συντάχτηκε με τα δημοσιεύματα των εφημερίδων.  Ήδη, όμως, από τότε στην Αμερική, μια μερίδα της εναντιωνόταν στη θανατική ποινή και υπήρχαν διάφορες οργανώσεις που δραστηριοποιούνταν προς την ολοκληρωτική κατάργησή της.  Μία από αυτές, η Κοινωνία για την Κατάργηση της Θανατικής Ποινής, κατέθεσε, για λογαριασμό του Panzram, αίτηση χάριτος στο γραφείο του Κυβερνήτη της περιοχής, γεγονός που εξαγρίωσε τον Panzram.  Έστειλε μιαν επιστολή στην οργάνωση και τους έγραφε: «η μόνη ανταπόδοση που θα έχετε από μένα για τις προσπάθειές σας, είναι η ευχή μου να είχατε έναν λαιμό και να μπορούσα να βάλω τα χέρια μου πάνω του.  Δεν έχω καμιά πρόθεση να αναμορφώσω τον εαυτό μου.  Η μόνη μου επιθυμία είναι να αναμορφώσω τους ανθρώπους που θέλουν να με αναμορφώσουν, και ο μόνος τρόπος για να το κάνω αυτό είναι σκοτώνοντάς τους».

163728940_b6cd6223a7

Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρθηκε και σε μία ομάδα γιατρών, επικεφαλής της οποίας ήταν ο DrKarlMenninger, η οποία είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ιδιαίτερη σκληρότητα και η βάναυση κακοποίηση που είχε υποστεί ο Panzram κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, ήταν η αιτία για την συμπεριφορά του ως ενηλίκου και ζητούσε και αυτή να του χαριστεί η ζωή.  Είπε στον Menninger: «Θέλω να με κρεμάσουν και δεν θέλω να επέμβει κανείς από εσάς τους βρωμερούς, προς όφελός μου.  Ξέρω τα πάντα για τον κόσμο και την κακή φύση του ανθρώπου, δεν είμαι υποκριτής.  Είμαι περήφανος που σκότωσα τόσους και μετανιώνω που δεν σκότωσα περισσότερους».

Η εκτέλεση

Για τον Panzram η θανατική ποινή ήταν ανακούφιση και αντιστάθηκε σε όλες τις προσπάθειες που έγιναν για να του χαριστεί η ζωή.  «Περιμένω τόσο ανυπόμονα να χορέψω στην άκρη του σχοινιού, όσο ανυπόμονα περιμένει ο γαμπρός τη νύχτα του γάμου του». Ανησυχώντας, δε, μήπως οι υπέρμαχοι για την κατάργηση της θανατικής ποινής επιτύχουν κάτι στην περίπτωσή του έστειλε, στις 30 Μαΐου του 1930, μιαν επιστολή στον τότε Πρόεδρο των ΗΠΑ, HerbertHoover, στην οποία έγραφε: «Είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από τη δίκη μου και την ποινή που μου επιβλήθηκε.  Δεν επιθυμώ άλλη δίκη.  Αρνούμαι να δεχτώ οποιαδήποτε τροποποίηση της ποινής μου και οποιαδήποτε απονομή χάριτος».

panzram4

Στις 05.55’ το πρωί της 5ης Σεπτεμβρίου του 1930, ο Panzram οδηγήθηκε από το κελί του στην αγχόνη.  Εκτός από τους φρουρούς που τον συνόδευαν, υπήρχαν και κάποιοι δημοσιογράφοι και φύλακες, ως μάρτυρες της εκτέλεσης.

Ο CarlPanzram βάδισε ήρεμα και σταθερά προς την αγχόνη και ανέβηκε τα 13 σκαλοπάτια της. Πριν προλάβουν δυο φρουροί να του περάσουν την κουκούλα στο κεφάλι, έφτυσε το δήμιο στο πρόσωπο και του φώναξε: «Τελείωνε, άχρηστε, στη θέση σου θα είχα κρεμάσει δέκα, τόση ώρα!».  Το επόμενο λεπτό σφάδαζε στην άκρη του σχοινιού.  Ο CarlPanzram έζησε μια βίαιη ζωή και είχε έναν εξίσου βίαιο θάνατο.  Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο της φυλακής, στη σειρά Νο 6, τάφος Νο 24.  Πάνω στην πλάκα του αναγράφεται ο αριθμός του ως καταδίκου στο Leavenworth: No 31674.

5a

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

1. Στο Leavenworth ο Panzram ήταν συγκρατούμενος με έναν άνδρα, προαγωγό στο επάγγελμα, που είχε καταδικαστεί σε θάνατο για το φόνο ενός πελάτη κάποιας από τις πόρνες που εκμεταλλευόταν, καθώς και ενός φρουρού μέσα στη φυλακή.  Οι δυο άντρες δεν έκαναν ιδιαίτερη παρέα, αλλά έδειχναν έναν αμοιβαίο σεβασμό.  Ο συγκρατούμενος του Panzram δεν ήταν άλλος από τον RobertStroud, τον αποκαλούμενο και «Άνθρωπο με τα πουλιά του Αλκατράζ» (BirdmanofAlcatraz).

Robert Stroud

Robert Stroud

Παρά το παρατσούκλι αυτό, ο Stroud είχε πουλιά μόνο στο Leavenworth, πριν από τη μεταφορά του στο Ακατράζ.  Ξεκίνησε από τρία σπουργίτια που βρήκε τραυματισμένα στο προαύλιο της φυλακής και σύντομα άρχισε να εκτρέφει καναρίνια.  Μελέτησε πολύ για τα πουλιά και, μάλιστα, έγραψε και δυο βιβλία για τις ασθένειές του, που απολαμβάνουν εκτίμησης στους κύκλους των ορνιθολόγων.  Τελικά, η θανατική ποινή του Stroud μετατράπηκε σε ισόβια.

2. ODrKarlMenninger έγραψε ένα βιβλίο για τον Panzram, με τίτλο «Άνθρωπος εναντίον του εαυτού του», (Managainsthimself), το οποίο εκδόθηκε το 1938.

man-against

3. Ο HenryLesser, μοναδικός φίλος του Panzram σε ολόκληρη τη ζωή του, και κάτοχος του χειρογράφου με τα απομνημονεύματά του, προσπάθησε για χρόνια να τα εκδώσει.  Τελικά τα κατάφερε το 1970.  Τα χειρόγραφα εκδόθηκαν σε ένα βιβλίο με τίτλο «Killer: AJournalofMurder», την επιμέλεια του οποίου έκαναν οι JimLong και ThomasGaddis (συγγραφέας, επίσης, του «TheBirdmanofAlcatraz»).

O Henry Lesser σε μεγάλη ηλικία

O Henry Lesser σε μεγάλη ηλικία

Τα χειρόγραφα του Panzram και το βιβλίο που προέκυψε από αυτά.

Τα χειρόγραφα του Panzram και το βιβλίο που προέκυψε από αυτά.

book-poster-draft

4.To 1996 προβάλλεται η ταινία του Tim Metcalfe,  με τίτλο ίδιο με αυτόν του βιβλίου.  Πρωταγωνιστούν ο JamesWoods, στον ρόλο του Panzram, και ο RobertSeanLeonard σε αυτόν του Lesser.

514g20jvctl_sl500



5. Το 2008 άρχισε να γυρίζεται το ντοκυμανταίρ του JohnBorowski «CarlPanzram», το οποίο βρίσκεται ακόμη στη διαδικασία παραγωγής.  Είναι το τρίτο ντοκυμανταίρ που γυρίζει ο Borowski με θέμα τη ζωή κάποιου διαβόητου κατά συρροή δολοφόνου, μετά από τα αντίστοιχα για τους H.H. Holmes και AlbertFish.

poster2

ΠΗΓΕΣ

-Carl Panzram, Too Evil To Live – Mark Grado

-Carl Panzram in Monstropedia

-Killer: A Journal of Murder – Long/Gaddis

~ από Nina C στο 11/04/2009.

22 Σχόλια to “Carl Panzram: Ο αμετανόητος – IV”

  1. Συστήνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο «Killer: A Journal of Murder» του Lesser. Θα το βρείτε στο http://www.amazon.com.

    Συγχαρητήρια για το άρθρο, πλήρες και εκλυστικό😀

  2. Μπραβο! πολυ καλη δουλεια!!

    η μονη απορια που εχω ειναι οτι εφοσον αυτος ο ανθρωπος ηθελε να πεθανει τοσο πολυ, γιατι δεν αυτοκτονουσε..? ξερουμε ηδη οτι δεν ειχε ηθικους φραγμους, ουτε πιστη στο θεο,και ομως δεν εκανε ποτε καμια αποπειρα αυτοκτονιας παρολο που ελεγε οτι ηθελε να πεθανει…

  3. Δεν ήθελε να πεθάνει, ήθελε να σκοτώσει όσο περισσότερους μπορούσε και μετάνιωνε που δεν πρόλαβε να σκοτώσει κι άλλους.
    Απλά προφανώς, δεν τον ένοιαζε να πεθάνει εφόσον δεν είχε πια τη δυνατότητα να εκδικείται ασύστολα το ανθρώπινο γένος.

    Ουσιαστικά, όσες ομάδες ενεργούσαν υπερ της μη επιβολής της θανατικής ποινής στον Carl, τον εκνεύριζαν γιατί δεν πίστευε πως οι άνθρωποι μπορούν να τον αναμορφώσουν, παρά μόνο να τον βλάψουν, εξ ου και η δική του μέθοδος «αναμόρφωσης»…

    All the best.

  4. «Προσπάθησα να καταλάβω, να εξηγήσω τη ζωή μου, και κατέληξα στο συμπέρασμα πως αν στην αρχή της ζωής μου μου είχαν συμπεριφερθεί όπως μου συμπεριφέρονται τώρα, τότε δεν θα υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι που ληστεύτηκαν, βιάστηκαν και σκοτώθηκαν».

    Το «γνῶθι σαὐτόν» στο μεγαλείο του. ‘Ηταν πολύ λογικός για να κάνει κακό στον εαυτό του. Δεν φάνηκε στιγμή να βρίσκεται σε απόγνωση. Η εκδίκηση ήταν γλυκιά και ακατανίκητη ώστε να ικανοποιηθεί απλά με μερικούς φόνους.

    Νίνα υποκλίνομαι. Θαυμάσια δουλειά. Όμως γιατί μας κρατάς σε αγωνία με μια δημοσίευση την εβδομάδα;

  5. Καταπληκτική δουλειά, όπως πάντα!🙂

  6. Νινα ευχαριστω πολυ για το αρθρο…….:D

  7. Συγκλονιστικό… Σκότωσε τόσους κι εγώ τον λυπήθηκα… Είναι φυσιολογικό αυτό τώρα;;;;

  8. @Ριτα, αν δεν ειναι φυσιολογικο.. τοτε ειμαστε ολοι τρελλοι😉

  9. Καταπληκτικό το site σας. Πρώτη φορά «μπήκα» χθες και έχω κολλήσει κυριολεκτικά. Μπράβο και πάλι!

  10. Ο Πάνζραμ είναι ένας από τους αγαπημένους μου κατά συρροή δολοφόνους, αν μπορούμε να πούμε πως έχω τέτοιους! Του αναγνωρίζω πως δεν υποστήριξε ποτέ τίποτα, πως δεν προσπάθησε να δικαιολογήσει τις πράξεις του με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν ισχυρίστηκε πως «άκουγε φωνές», δεν είχε κάποιο «σχέδιο», δεν υπήρξε γι αυτόν «μοντέλο» θύματος. Ήξερε τι έκανε και γιατί το έκανε. Και δεν απέφυγε την υπέρτατη τιμωρία, όταν του δόθηκε η ευκαιρία να το κάνει. Η ενσάρκωση του απόλυτου, τέλειου, συνειδητοποιημένου κακού!!!

  11. Θέμη, καλωσορίσατε στην παρέα μας! 😀

  12. Γοητευμένη…

  13. Μamma, εγώ από εσάς, Κυρία μου, και από το κουκουβαγιόπαιδό σας! 😀

    Καλωσορίσατε!

  14. mexri tora einai autos pou mou exei kanei tin megaliteri entiposi, gia to logo oti itan eilikrinis kai apolita logikos oxi kana psixaki. to vivlio tou mpike idi sti lista. h tainia xerei kanenas an einai kali…

  15. απιστευτη ιστορια πραγματικα… δηλαδη αν θεωρηθηκε ο Panzram εγκληματιας, τοτε ολοι αυτοι που τον βασανισαν, τον κακοποιησαν, τον βιαζαν και δημιρουγρησαν μια τοσο τρομερη προσωπικοτητα τι ητανε??? τα αγγελακια του Κυριου? πιστευω πως η προσωπικοτητα του Carl ηταν απολυτως αναμενομενη μετα απο τετοια συμπεριφορα… κακη μεν, αναμενομενη και εν μερη δικαιολογιμενη δε… καταπληκτικη δουλεια πραγματικα…

  16. καλημέρα και από εμένα! Συγχαρητήρια για το πολύ ενδιαφέρον blog το παρακολουθώ ανελλιπώς από τότε που το ανακάλυψα, πραγματικά εξαιρετική δουλειά.
    keep walking!!!

    O Πάνζραμ είναι μία ειδική περίπτωση, ανάμεσα στους υπόλοιπους σειριακούς δολοφόνους είναι ο μοναδικός με τόσο υψηλό επίπεδο αυτογνωσίας και συνειδητοποίησης. Όλα δείχνουν ότι αυτά που έκανε δεν ήταν απλά προϊόν ενστικτώδους παρόρμησης αλλά αποτελέσματα κατόπιν κριτικής σκέψης και λογικής επεξεργασίας από μέρους του. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι το πως είναι δυνατόν τελικά ένας άνθρωπος να γίνει τόσο σκληρός, τόσο άκαμπτος σαν ατσάλι. Πως είναι δυνατόν κάποιος με τη θέληση του να απολέσει τόσο απόλυτα οτιδήποτε ανθρώπινο; Ανεξάρτητα από τις κακουχίες και την συνεχόμενη έκθεση σε κάθε μορφή βίας, συνήθως κάτι ανθρώπινο μένει ή ίσως σαν μορφή άμυνας ο άνθρωπος προσπαθεί να διαφυλάξει κάποιο μικρό κομμάτι ανθρωπιάς μέσα του, για να παραμείνει άνθρωπος. Ο Πάνζραμ είναι ίσως το μοναδικό ανθρώπινο ον που κατάφερε να απαρνηθεί καθολικά τα ανθρώπινα συναισθήματα στην πράξη.

  17. διαβαζω εδω και μερικες μερες τα αρθρα σας,μπραβο σας κανετε πολυ σοβαρη δουλεια!

  18. […] on Όλα τα παιδιά του Θεού: Willie Bosket – Vsakis on Carl Panzram: Ο αμετανόητος – IVΕΚΑΤΗ on Μέθοδοι εκτέλεσης: 9. Θανατηφόρα ένεσηRodia on […]

  19. Αυτός τιμωρήθηκε για τα εγκλήματά του. Οι δεσμοφύλακες-βασανιστές όχι. Πήραν την σύνταξή τους, χάρηκαν τα εγγόνια τους και τις διακοπές τους στην Φλόριντα και πέθαναν εν ειρήνη,πρόσωπα ευυπόληπτα και στυλοβάτες του συστήματος.

  20. Carl Panzram Σ’αγαπω!!!

  21. (Κοινωνική ψυχολογία, δραση-αντιδραση), κρίμα που μια ψυχή κατέληξε να βασανιστεί τόσο πολύ και να προκαλέσει με την σειρά της μια θανατηφόρα αλυσιδωτή αντίδραση, λυπάμαι πραγματικα.

  22. αγιος ανθρωπος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: