Επίκληση στο πνεύμα της Mary Ann Cotton

Του Wes Unruh

Attrition: All mine enemys whispers (The Story of Mary Ann Cotton) – 2008.

Υπάρχουν τόνοι και διακυμάνσεις ήχων που μπορούν να κατευθύνουν τη συναισθηματική ανταπόκριση κατευθείαν στη συνείδηση του οποιουδήποτε.  Η περιοδικότητα των ρυθμών και η ψυχοακουστική  έχουν τη δυνατότητα να αποσπάσουν ιδιαίτερες συναισθηματικές ανταποκρίσεις και να δημιουργήσουν αφηγηματική εμπειρία.  Λίγοι μουσικοί έχουν την ικανότητα να δημιουργήσουν κομμάτια με τέτοιο τρόπο, ώστε να ανταποκριθούν επιτυχώς σε αυτά, και ακόμη πιο λίγοι είναι ικανοί να διατηρήσουν αυτή την αίσθηση σε ολόκληρο άλμπουμ.

Οι Attrition είναι σίγουρα από αυτούς τους ελάχιστους.  To ανωτέρω είναι σίγουρα το πιο ανησυχαστικό άλμπουμ που έχω ακούσει εδώ και χρόνια, που με διατάραξε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο έργο, προορισμένου για μαζική κατανάλωση.  Τα έξι κομμάτια του άλμπουμ είναι κενά διαστήματα μέσα στα οποία το μυαλό ξεδιπλώνει τον πλήρη μύθο της Mary Ann Cotton,  ένα ηχητικό έργο που αποπνέει το άρωμά της.  Εάν κάποια μουσική ακολουθία έχει τη δυνατότητα να καλέσει από το υπερπέραν μιαν οντότητα, τότε σίγουρα είναι αυτή.

Αρχίζει με μιαν επίκληση, το παιδικό τραγουδάκι που ανοίγει το πρώτο κομμάτι:

«Mary Ann Cotton, she’s dead and she’s rotten.

She lies in her bed, with her eyes wide open.

Sing, sing, oh, what can I sing,

Mary Ann Cotton is tied up with string.

Where? Where? Up in the air,

Selling black puddens, a penny a pair».

Ο θρύλος λέει ότι τη νύχτα του Halloween, που οι τοίχοι μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και των νεκρών είναι πολύ λεπτοί, αν κάποιος τραγουδήσει αυτό το τραγουδάκι πάνω από τον τάφο της Mary Ann Cotton, όχι μόνο θα ακούσει τις σπαρακτικές φωνές των θυμάτων της, αλλά θα δει να υλοποιούνται μπρος στα μάτια του τα βασανισμένα παιδιά που υπέφεραν στα χέρια της.  Την εποχή της βασίλισσας Βικτώριας στην Αγγλία, το αρσενικό ήταν ένας ευρύτατα διαδεδομένος τρόπος δολοφονίας,  λίγοι όμως δολοφόνοι ήταν τόσο παραγωγικοί όσο η Mary Ann Cotton.

Στο πρώτο άκουσμα, το έργο μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι πρόκειται για τη μουσική επένδυση μιας ταινίας τρόμου, αλλά σίγουρα πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο από αυτό.  Η προσεκτική και επαναλαμβανόμενη ακρόαση, η επιθυμία του να επανέρχεσαι σε αυτό ξανά και ξανά, το καθιστά πολύ πιο ολοκληρωμένο έργο από ένα soundtrack  Ενώ η μουσική που χρησιμοποιείται για να «ντύσει» μια ταινία στην πραγματικότητα υπογραμμίζει την οπτική του σκηνοθέτη της, το άλμπουμ των Attrition αποτελεί μιαν επίκληση στη Mary Ann Cotton και την ιστορία της, άρρηκτα συνδεδεμένης με το κουτί ραπτικής της.

Και θα εξηγήσω αμέσως τι σχέση έχει το κουτί ραπτικής της Mary Ann Cotton με το άλμπουμ των Attrition.  Η αδελφή της προ-προ-προγιαγιάς του Martin Bowes, ψυχής του συγκροτήματος, Louisa McCutheon, μοδίστρα στο επάγγελμα, είχε λάβει αυτό το κουτί ραπτικής από τη Mary Ann Cotton ως πληρωμή για κάποιο φόρεμα που της είχε ράψει.  Η Mary Ann είχε συλληφθεί και φυλακιστεί και, λίγο πριν την εκτέλεσή της, τον Μάρτιο του 1873, ξεπλήρωσε τη Louisa για τις υπηρεσίες της με αυτό το κουτί.  Πρόκειται για το ίδιο κουτί που ακούμε να «παίζει» ο Bowes στο πέμπτο κομμάτι του άλμπουμ, δίνοντας υφή σε ένα από τα πιο συγκινητικά κομμάτια του δίσκου.

Το πρώτο κομμάτι, με τίτλο «What shall I sing?», μπορείτε να το κατεβάσετε και να το ακούσετε ΕΔΩ, και είναι μια εκπληκτική εισαγωγή στο έργο.  Το αγαπημένο μου, όμως είναι το πέμπτο, ένα ανατριχιαστικό κομμάτι με τίτλο «The Gates of Eternity», που χωρίζεται σε δύο μέρη.  Στο Short Drop και στο Rock Angels, ένα απίστευτο κομμάτι διάρκειας 10,5 λεπτών που καταφέρνει να ζωντανέψει στο μυαλό του ακροατή τη σκηνή της εκτέλεσης της Mary Ann Cotton, μέσα από την εκπληκτική μουσική του Bowes, που θαρρείς και καλεί τα φαντάσματα, και την εξαίρετη διασκευή στο τσέλο της Erica Mulkey, αυτού που ήταν ο αγαπημένος ύμνος της Μary Ann Cotton, σύμφωνα με δήλωσή της.  Τα φωνητικά της Emilie Autumn στο , Rock Angels, καταφέρνουν να είναι εξίσου εξαγνιστικά και χαμένα , και δίνουν σάρκα και οστά στην πνευματικότητα που δημιουργεί το άλμπουμ.

Συνολικά, μια από τις καλύτερες δουλειές του Bowes.  Στο «All Mine Enemys Whispers» συνεργάστηκαν επίσης ο Ned Kirby των Stromkern, Erica Mulkey των Unwoman and Rasputina και Laurie Reade των High Blue Star and Pigface. Αν δεν έχετε ακούσει Attrition αξίζει να δείξετε σημασία σε αυτό το άλμπουμ και να ψάξετε τις παλαιότερες δουλειές τους.

~ από Nina C στο 05/12/2009.

4 Σχόλια to “Επίκληση στο πνεύμα της Mary Ann Cotton”

  1. Ο χριστος και η παναγια…αυτο δεν ειναι τραγουδι…
    Μεγας εισαι Κυριε…
    Πισω μου σ’εχω σατανα…
    Φτου,φτου,φτου…Μακρια απο μας….
    Τι αλλο λενε για να φυγει το κακο?

  2. Που να φυτρώσουνε στο λάκκο της παλούκια (ποντιακό αποτροπαικο για τα κακά πνευματα!)

  3. οξω βουρδουλακα………εγω παντως λεω να φαω ενα πιατο σκορδαλια για καλο και για κακο!!!

  4. Άκουσα το πρώτο κομμάτι. Πολύ ατμοσφαιρικό, ωστόσο λέω να μην αγοράσω το album για να αποφύγω διαταραχές ύπνου! Τα σχόλια πάντως που διαβάζω μου φαίνονται υπερβολικά. Πώς κάνετε έτσι βρε παιδιά;
    Νίνα προσοχή στην παρουσίαση βιβλίου, ελλοχεύει ο κίνδυνος να σε ραντίσουν με αγιασμό !!!🙂
    ΥΓ. Ευχαριστώ για την εμπεριστατωμένη απάντηση σε προηγούμενο σχόλιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: