Οι ληστές-4. Χρήστος Νάτσος, ο λήσταρχος Νταβέλης I

Του Arvanitis

Εισαγωγή

Πάει καιρός τώρα που ψάχνω ιστορίες με ληστές της ελληνικής υπαίθρου κατά τον 19ο αιώνα .
Από όλες τις ιστορίες αυτές η ιστορία του ληστή του Νταβέλη είναι αυτή που ερεθίζει την φαντασία .

Παντού είναι παρών – απών.  Κρησφύγετα αληθινά και μη σε Πεντέλη, Υμηττό, Πάρνηθα, Παρνασσό.  Σπηλιές που η ανηφόρα είναι κατηφόρα.  Ψυχανεμισμένοι μιλάνε για θεωρίες με κοίλη γη και υπόγειες στοές μήκους 10 χιλιομέτρων και βάλε, που ένωναν την Σπηλιά της Πεντέλης με το σπίτι της Δούκισσα , μέσω των οποίων γινότανε τα ερωτικά νταραβέρια του Νταβέλη.

«Επίσημη» φωτογραφία του στην Ριζάρειο που πιθανότατα δεν είναι δική του
μιας και όταν έζησε ο Νταβέλης η τεχνολογία της φωτογραφίας δεν είχε την ικανότητα αυτής της αποτύπωσης.

Άκουσα και διάβασα πολλά και το κουβάρι παραμένει μπερδεμένο.

Παίρνω λοιπόν τα ίχνη μύθου και ιστορίας και όπου με βγάλει.

Τα νεανικά χρόνια
Ο Νταβέλης καταγόταν από τα Στύρα Ευβοίας και ήταν από οικογένεια κουτσοβλάχικης καταγωγής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Χρήστος Νάτσος. Πιθανότατα γεννήθηκε εκεί γύρω στο 1830 .
Σαν μεγάλωσε έγινε ομορφάντρας ασίκης και ντελικανής και επειδή το ψωμί στο χωριό ήταν λίγο, κάπου εκεί στα 18 με 20 χρόνια του έρχεται στη Αθήνα να κάνει τον γαλατά στην μονή Πετράκη με την βοήθεια ενός μπάρμπα του που ήταν ήδη ιερέας στην Μονή.

Επειδή όμως στην ζωή για αλλού ξεκινάμε και αλλού η ζωή μας πάει και με τον Νταβέλη έγινε η στραβή.

Ήταν στην μονή, προϊστάμενός του θα λέγαμε, σήμερα ο πάτερ Συμεών «άνθρωπος του Θεού», με σαρκικά πάθη όμως . Ο πάτερ λοιπόν είχε να συνάψει ερωτικές σχέσεις με μια καλόγρια, τη Νεζώ από το γυναικείο μοναστήρι του Άγιο Παντελεήμονα.
H απόσταση που τους χώριζε όμως, ήταν τεράστια για τα δεδομένα της εποχής και ο πάτερ Συμεών σκέφτηκε πώς κάποιος θα’ πρεπε να μεσολαβούσε μεταξύ τους έτσι ώστε να έχουν επικοινωνία μέσω αλληλογραφίας. Θεώρησε λοιπόν ως κατάλληλο άτομο τον 20χρονο Χρήστο . Έτσι τον έπιασε μια μέρα και του είπε ότι καθώς πηγαίνει το γάλα στην κυρά Νεζώ στη μονή όπου διέμενε, να της δώσει και ένα σημείωμα το οποίο έγραφε δήθεν για κάποιες δουλειές του μοναστηριού που της είχε αναθέσει .
Ο ανύποπτος Νταβέλης παρέδωσε το σημείωμα στην καλόγρια και εκείνη με τη σειρά της του έδωσε ένα άλλο σημείωμα. Αυτό γινόταν συνεχώς για πολύ καιρό και το σούρτα φέρτα του Νταβέλη έκανε την Νεζώ να τον ερωτευτεί (ήταν ωραίος άντρας στα ντουζένια του ο Χρήστος είπαμε).
Επειδή όμως τα ωραία πράγματα τελειώνουν γρήγορα , με κάποιον τρόπο ο πάτερ Συμεών κατάλαβε τα νταραβέρια της Νεζώ με τον Νταβέλη και φούντωσε η ζήλια μέσα του . Έτσι για να τον εκδικηθεί έπαιρνε το γάλα που μοίραζε ο Νταβέλης και το αραίωνε με νερό, με αποτέλεσμα να κάνει ο κόσμος παράπονα. Σαν να μην έφτανε αυτό έκρυψε κάπου ένα πρόβατο από τη στάνη της μονής και πήγε ύστερα στον ηγούμενο λέγοντας του ότι το’κλεψε ο Νταβέλης.
Ένα απόγευμα λοιπόν που γύρναγε ο Χρήστος απ΄το γάλα τον περίμεναν δύο χωροφύλακες για τα περαιτέρω. Πέρασε ολόκληρη νύχτα στα υπόγεια της μοιραρχίας των Αθηνών και τελικά τον άφησαν ελεύθερο όταν δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο εναντίον του αλλά προφανέστατα όμως θα έφαγε ένα γερό μερεμέτι ξύλο κατά την συνήθεια της εποχής.
Ύστερα από αυτό ο αδικημένος , ταπεινωμένος και ξυλοφορτωμένος 20χρονος Χρηστος Νάστος γύρισε στο χωριό του τα Στύρα.
Αλλά «θέλει ο χριστιανός να αγιάσει αλλά δεν τον αφήνουν οι διάολοι» λέγανε οι παλιοί για να δικαιολογήσουν τα ανομήματα τους. Και ο Νταβέλης δεν αποτέλεσε εξαίρεση.

Στο χωριό επιχείρησε να ζήσει μια νομοταγή ζωή , ερωτεύτηκε μια όμορφη τσούπρα την κόρη του πάρεδρου και θέλησε να την παντρευτεί και να νοικοκυρευτεί. Ο πάρεδρος όμως δεν την είχε για τα μούτρα του αλλά για κάποιο τσελιγκόπουλο.
Εκεί στο «δεν στην δίνω» ο ένας , «όχι θα την πάρω με το στανιό» ο άλλος, μια Κυριακή γιορτή, στο χωριό έφτασε ένα απόσπασμα το οποίο αναζητούσε κάποιους λιποτάκτες ανάμεσα τους και κάποιον ονόματι Νάστο. Ο πάρεδρος ευκαιρία βρήκε και τους κατέδειξε τον Νταβέλη ο οποίος λεγόταν Χρήστος Νάτσος και όχι Νάστος. Εξαιτίας αυτής της ηχητικής ομοιότητας των ονομάτων ξεκίνησαν όλα.
Δέκα άντρες του αποσπάσματος μαζί με τον φρούραρχο, πήγαν προς το μέρος της πλατείας όπου γινόταν χορός και γλέντι. Και τότε λίγο το γιορτινό κρασί λίγο η αψάδα της νιότης ,έγινε συμπλοκή μεγάλη. Η παρέα του Νταβέλη όταν πήγαν να τον συλλάβουν πέσανε απάνω στους άντρες του αποσπάσματος .Ανεξακρίβωτες πληροφορίες είπαν ότι τρείς από τους φίλους του λαβώθηκαν βαριά στον καυγά, το σίγουρο είναι ότι O ίδιος, κατάφερε να ξεφύγει και αφού χώθηκε μέσα σε μια ρεματιά εξαφανίστηκε . Δεν κατόρθωσαν να τον βρουν ποτέ παρ όλες τις επίμονες προσπάθειες της χωροφυλακής.

Στο κλαρί
Το να βγεις στο κλαρί τότες ήταν το μόνο εύκολο. Μιλάμε για το 1850 η Ελλάδα ήταν κατακλυσμένη από ληστές δύο ειδών. Τους ληστές των ορέων ανθρώπους που είτε πεινάγανε και ψάχνανε μια διέξοδο στην ληστεία είτε συνηθισμένοι στον ελευθέριο τρόπος ζωής δεν σήκωναν το καπίστρι που προσπαθούσε να τους βάλει η κεντρική εξουσία και με το παραμικρό άρπαζαν ένα ντουφέκι και ντουγρού για το βουνό.  Οι άλλοι ήταν οι ληστές των πεδινών , άνθρωποι που τα οικονόμησαν σαν ληστές των ορέων και κατέβηκαν «νομοταγείς» πλέον στα πεδινά. Στους τελευταίους καλό ήταν να συμπεριληφθούν και οι πολιτικοί – κομματάρχες της εποχής .

Αυτούς τους καιρούς λοιπόν, εμφανίζεται και ο Νταβέλης στο βουνό με την ελπίδα , όπως το κάνανε και πολλοί άλλοι να κλέψει και να περάσει από την μια κοινωνική τάξη στην άλλη .
Γρήγορα «μυήθηκε» σε διάφορες συμμορίες και έγινε και αυτός ληστής.
Ο Νταβέλης όμως το ‘χε . Ήταν ηγέτης, ρωμαλέος και με πειθώ. Έτσι σύντομα κατόρθωσε και έφτιαξε δικιά του συμμορία της οποίας έγινε αρχηγός και που τα κυριότερα μέλη της ήταν ο «αποτρόπαιος Κακαράπης» (Λουκάς Μπελούλιας απο το Κυριάκι Λιβαδειάς), «ο κτηνώδης Καλαμπαλίκης«, ο «απαίσιος και ωμός Τσιμπουκλάρας«, αλλά και άλλοι, όπως ο Φουντούκης, ο Ντελής, και ο Ζαφείρης.
Η νέα συμμορία άρχισε αμέσως την δράση της εισβάλλοντας στην Αθήνα και ρημάζοντας το σπίτι κάποιου ονόματι Ευλάμπιου. Το συμβάν κατέπληξε ολόκληρη την πόλη των Αθηνών που σύντομα θα είχε και άλλες εκπλήξεις.

Μετά τη ληστεία η συμμορία κατευθύνθηκε προς το Δαφνί. Εκεί σε ένα πανδοχείο ο Νταβέλης γνωρίστηκε με τον περίφημο Ιωάννη Μέγα, υπολοχαγό του Πεζικού , πρώην ληστή και με τον οποίο σύντομα έγιναν αδερφικοί φίλοι. Μια φιλία όμως που σύντομα μετατράπηκε σε μίσος αφού λίγο καιρό αργότερα ο Μέγας ζήτησε από τον Νταβέλη να αιχμαλωτίσει και να του παραδώσει την πανέμορφη Ιταλίδα Κόμισσα Μπανκόλι την οποία ο Μέγας είχε ερωτευθεί παράφορα αλλά εκείνη του έριξε χυλόπιτα .Όντως ο Νταβέλης απήγαγε την κόμισσα αλλά αντί να την παραδώσει στον φίλο του την άφησε ελεύθερη… και τα κουτσομπολιά της εποχής δώσανε και πήρανε.


Η «καταξίωση»
Μέχρι τότε η συμμορία του ήταν σαν όλες τις άλλες κλέβανε κανέναν πλούσιο τους κυνηγούσαν τα αποσπάσματα ξεφεύγανε και φτου από την αρχή. Ώσπου μια μέρα συνέλαβε έξω από το Δαφνί τον αρχηγό του Γαλλικού αποσπάσματος, λοχαγό Μπερτώ. Με την απαγωγή αυτή ο Νταβέλης προσπάθησε να εκβιάσει την κυβέρνηση για να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερα λύτρα όμως ο Μπερτώ άνηκε στον στρατό κατοχής των Αγγλογάλλων στον Πειραιά (Ο στρατός κατοχής είχε σκοπό να καταπνίξει την επανάσταση στην Ήπειρο-Θεσσαλία κατά τον πόλεμο της Κριμαίας) και έτσι ο Νταβέλης φάνηκε σαν να ήταν ο μοναδικός που έδινε μάχη εναντίον του στρατού κατοχής κι αυτό τον ανέβασε πολύ στην εκτίμηση του λαού. Μύθοι και θρύλοι άρχισαν να κυκλοφορούν γι αυτόν.
Προσωπικά εκτιμώ ότι το προσωνύμιο «νταβέλης» του δόθηκε τότε.(devil=νταβέλης)
Η συμμορία διανυκτέρευσε μαζί με τον λοχαγό σε ένα δάσος και το πρωί αναχώρησαν προς άγνωστη κατεύθυνση. Οι ληστές έστειλαν γράμμα που έλεγε ότι ζητούσαν 30.000 φράγκα για την απελευθέρωση του αιχμαλώτου και ότι έπρεπε η Κυβέρνηση να δώσει διαταγή να αποσυρθούν όλα τα στρατιωτικά αποσπάσματα που ήταν στο κατόπιν τους.
Και έτσι έγινε. Τα λύτρα δόθηκαν ,τα αποσπάσματα έφυγαν ο Μπερτώ απελευθερώθηκε .Μετά την επιτυχία αυτή η συμμορία γλυκάθηκε.
Ο Κακαράπης μαζί με κάποιους από τη συμμορία όρμησε στο χωριό του Αγ.Γεωργίου του δήμου Πέτρας και ακολούθησε συμπλοκή με το στρατιωτικό απόσπασμα, το οποίο έτρεψαν σε φυγή (!!) έπειτα συνέλαβαν το δήμαρχο ζητώντας λύτρα 30.000 δραχμών. Όταν είδε οτι τα λεφτά δεν ερχόντουσαν, κατάσφαξε τον δήμαρχο και λεηλάτησαν όλα τα σπίτια του χωριού παίρνοντας αμέτρητα λάφυρα.
Το νέο έφτασε στην Αθήνα και η Κυβέρνηση απελπίστηκε. Δεν ήξερε τι άλλο να κάνει. Είχε στείλει ήδη μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις στο κατόπι των ληστών χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι αποφάσισε να λάβει άλλα μέτρα και να εξοντώσει τους ληστές δια μέσου επικηρύξεων και προδοσιών , αλλά απέτυχε.  Ο Νταβέλης έσφαξε 4 από τους συντρόφους του γιατί τους υποψιάστηκε για προδότες και κανένας δεν διανοήθηκε να κουνηθεί ρούπι.

Τα χρήματα άρχισαν να τελειώνουν και η συμμορία έκανε νέα απαγωγή στην περιοχή της Αράχωβας ζητώντας πάλι λύτρα. Ο «τυχερός» ήταν κάποιος Παπασταθόπουλος, ονομαστός νοικοκύρης της περιοχής.

Συνεχίζεται


~ από Nina C στο 09/01/2010.

9 Σχόλια to “Οι ληστές-4. Χρήστος Νάτσος, ο λήσταρχος Νταβέλης I”

  1. Μπράβο!

  2. Well done, dear:)

  3. Αναμένουμε τη συνέχεια με πολύ ενδιαφέρον! Να ευχηθώ με τη σειρά μου καλή και ενδιαφέρουσα χρονιά σε σένα, στους συνεργάτες και στους αναγνώστες σου. Απείχα την περίοδο των εορτών (του χρόνου λέω να στείλω κάρτες με τον δολοφονημένο Αϊ Βασίλη – μα ΠΟΥ το βρήκες;;;), αλλά φρόντισα και ενημερώθηκα.
    ΥΓ. Λίγο ετεροχρονησμένο το σχόλιο, αλλά από που ορμώμενος ο teo έστειλε σε αυτό το μπλόγκ αυτό το σχόλιο…θου κύριε…

  4. Νάτσιας δεν λέει η εικόνα;

  5. Αυτό παρατήρησες xenos ή που το όπλο έχει το ίδιο ύψος με τον Νταβέλη; Κανόνι κουβαλούσε ο λήσταρχος;
    Μα καλά που τα βρίσκεις τούτα; Ορίστε. Ιστορίες που δεν γνωρίζαμε. Μπράβο!

  6. Όπως βλέπεις, stifos, στη φωτό κάτω, πρέπει να ήταν κοντός…

  7. Καλώς τους όλους! Νάτσιας λέει η ΖΩΓΡΑΦΙΑ και επειδή ακριβώς είναι ΖΩΓΡΑΦΙΑ και όχι φωτό, λέει ότι θέλει και το δείχνει όσο μεγάλο θέλει. Το όπλο. Η ΖΩΓΡΑΦΙΑ.

    (Στιφός και Ξινός, σκέπτομαι να μαζέψω υπογραφές από τους άλλους αναγνώστες και να σας εκδιώξω βιαίως…)😛

  8. […] Νάτσος, ο λήσταρχος Νταβέλης 1, 2, 3 -Φώτης Γιαγκούλας -Οι Ρε(ν)τζαίοι και η ληστεία της […]

  9. […] Νάτσος, ο λήσταρχος Νταβέλης 1, 2, 3 –Φώτης Γιαγκούλας -Οι Ρε(ν)τζαίοι και η ληστεία της […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: