Αδελφές Wardlaw: Οι κυρίες με τα μαύρα – II

Προηγούμενο

Οι αδελφές Wardlaw

Της Νίνας Κουλετάκη

Η έρευνα

Οι υποψίες για το θάνατο της Ocey, από την αρχή, έπεσαν στα μέλη της οικογένειάς της και, συγκεκριμένα, τη μητέρα και τις δύο θείες της.  Κατά την ενδελεχή έρευνα που διεξήχθη στο, σχεδόν, άδειο σπίτι των Wardlaw, ανακαλύφθηκαν πολλά ασφαλιστικά συμβόλαια στο όνομα της Ocey, σε διαφορετικές ασφαλιστικές εταιρίες.  Δικαιούχοι της αποζημίωσης σε περίπτωση θανάτου της, ήταν οι τρεις αδελφές.  Ίσως, όμως, περισσότερο ενοχοποιητικά να ήταν τα στοιχεία που δεν βρέθηκαν.  Σε ολόκληρο το σπίτι δεν υπήρχε ίχνος χαρτιού, μολυβιού ή γραφικής ύλης οποιουδήποτε είδους, γεγονός που από μόνο του ήγειρε σοβαρές αναρωτήσεις για το πώς η Ocey έγραψε το σημείωμα της αυτοχειρίας της.  Συνεχίζοντας, οι αστυνομικοί ανακάλυψαν κάποια συνταγή του Dr Pettit στο Μπρούκλιν και από αυτόν έμαθαν αρκετά.

Στο μεταξύ, ο θάνατος της Ocey αποδόθηκε σε πνιγμό, με τη λιμοκτονία επικουρούσα αιτία.  Ιατροδικαστής που ήρθε στο Ήστ Όραντζ ειδικά γι’ αυτό το σκοπό, πραγματοποίησε νεκροψία στο πτώμα της άτυχης κοπέλας, κατέληξε πως ακόμα και αν δεν είχε πνιγεί, η νέα ήταν πολύ κοντά στο θάνατο από λιμοκτονία. Ειδικός γραφολόγος που εξέτασε το σημείωμα, αποφάνθηκε πως είχε γραφεί με ένα είδος μελάνης και είχε υπογραφεί με ένα άλλο.

Με δεδομένο το οικονομικό όφελος που θα αποκόμιζαν οι αδελφές από το θάνατο της Ocey, την εγκατάλειψη της κοπέλας να πεθάνει από πείνα και την έλλειψη οποιουδήποτε μέσου για να γραφεί το σημείωμα, ο Wilbur Mott, εισαγγελέας της περιοχής, κατέληξε πως αντιμετώπιζε μια δολοφονία.  Εξέδωσε ένταλμα για τη σύλληψη της Virginia Wardlaw και την κράτησή της ως βασικής υπόπτου.

Ο τύπος της εποχής έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στη σύλληψη αυτή και οι δημοσιογράφοι περίμεναν με τις ώρες έξω από το αστυνομικό τμήμα, προκειμένου να αποσπάσουν κάποια κουβέντα από τη Virginia ή –έστω-  μια φωτογραφία της.  Όλο αυτό το διάστημα παρέμεινε σιωπηλή και αρνήθηκε να σηκώσει το βέλο της.

Η σύλληψη της Virginia

Η αστυνομία δεν σταμάτησε τις έρευνες και ανακρίνοντας τους γείτονες έμαθε για τις περίεργες συνήθεις των αδελφών Wardlaw και άρχισε να αναζητά τις εξαφανισμένες Mary και Caroline.  Δεκάδες ασφαλιστικά συμβόλαια, για ήδη νεκρά μέλη της οικογένειας, που βρέθηκαν σε όλα τα σπίτια που είχαν κατοικήσει οι αδελφές, έκανε τους αστυνομικούς να συνειδητοποιήσουν με φρίκη το γεγονός ότι οι αδελφές Wardlaw αποδεκάτιζαν τους συζύγους και τα παιδιά τους για να επωφελούνται των ασφαλιστικών τους συμβολαίων.  Ψάχνοντας το γενεαλογικό τους δέντρο, διαπίστωσαν πως επρόκειτο για απογόνους μιας από τις πιο παλιές οικογένειες του Νότου, που είχε αναδείξει δικαστές, πολιτικούς, κληρικούς, ιατρούς χειρουργούς, προέδρους κολλεγίων και, γενικά, ήταν μια από τις πλέον επιφανείς προπολεμικά.

Η αστυνομία της Νέας Υόρκης και του Νιού Τζέρσυ, κατάφερε να εντοπίσει την Mary Snead, η οποία βρισκόταν στο σπίτι της υπερήλικης μητέρας της, στη Νέα Υόρκη.  Η Mary ήταν ντυμένη με τα ίδια μαύρα ρούχα και το πυκνό βέλο, όπως και η Virginia.  Επιβεβαίωσε τα λεγόμενα της αδελφής της και πρόσθεσε μερικές λεπτομέρειες.  Είπε πως η Ocey ήταν ταυτόχρονα ανηψιά και νύφη της, καθώς είχε παντρευτεί το γιο της Fletcher.  Δήλωσε πως δεν είχαν, στο παραμικρό, κακομεταχειριστεί την Ocey, και αν την άφησαν ποτέ χωρίς φαγητό, αυτό έγινε λόγω έλλειψης χρημάτων.  Ισχυρίστηκε πως δεν ήθελαν να ζητήσουν βοήθεια από φίλους και γείτονες για να μην ντροπιάσουν το καλό όνομα  της οικογένειας και γιατί δεν τους το επέτρεπε η περίφημη «νότια περηφάνεια» τους, με αποτέλεσμα να προτιμήσουν το θάνατο από την ατίμωση.  Η Μαίρη αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε πληροφορία που θα οδηγούσε στον εντοπισμό της τρίτης αδελφής, και μητέρας της Ocey, Caroline.  Επίσης αρνήθηκε να εγκαταλείψει το διαμέρισμα της μητέρας της.  Καθώς οι αστυνομικοί δεν είχαν ένταλμα σύλληψης στο όνομά της, αναγκάστηκαν να φύγουν, αφήνοντάς την στην εποπτεία του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης.

Ocey Snead

Στις 7 Δεκεμβρίου η Ocey οδηγήθηκε να αναπαυθεί στην τελευταία της κατοικία, το κοιμητήριο Μάουντ Χόουπ της Νέας Υόρκης.  Στην κηδεία της ήταν παρούσα μόνο η Mary, καθώς οι αρχές αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν το αίτημα της Virginia να παραστεί στην κηδεία της ανηψιάς της.  Η μητέρα της Ocey ήταν, επίσης, απούσα.

Με τη μία αδελφή στη φυλακή και την άλλη να παρακολουθείται στενά από την τοπική αστυνομία, οι ντετέκτιβς του Ηστ Όραντζ συνέχιζαν τις έρευνες για τον εντοπισμό της τρίτης, της Caroline Martin.  Οι έρευνες έφεραν στο φως και άλλες πληροφορίες σχετικά με τις αδελφές.  Και οι τρεις είχαν εργασθεί στην εκπαίδευση και, μάλιστα, είχαν συνυπηρετήσει.  Έγιναν γνωστές οι περίεργες συμπεριφορές τους, που οδήγησαν στις απολύσεις τους και στην οικονομική καταστροφή των σχολείων όπου είχαν διδάξει.

Στις 14 Δεκεμβρίου του 1909, η αστυνομία της Νέας Υόρκης δέχθηκε ένα τηλεφώνημα από τον διευθυντή του Ξενοδοχείου Μπάγιαρντ, που ήθελε να αναφέρει τις περίεργες ενέργειες μια ενοίκου, η οποία είχε καταλύσει εκεί την προηγούμενη ημέρα.  Την περιέγραψε ως μια ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα και με ένα πυκνό βέλο μπροστά στο πρόσωπό της, με κινήσεις που κάποιος θα τις χαρακτήριζε εύκολα ύποπτες.  Οι αστυνομικοί ήταν σίγουροι πως είχαν εντοπίσει την τρίτη από τις «κυρίες με τα μαύρα» και έσπευσαν στο ξενοδοχείο.

Μαζί τους, όμως, έσπευσαν και οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι παρακολουθούσαν στενά την υπόθεση από την αρχή της.  Η Caroline αρνήθηκε να ανοίξει την πόρτα στους αστυνομικούς οι οποίοι δεν μπόρεσαν να την αναγκάσουν, καθώς δεν είχαν ένταλμα.  Σε συνεννόηση με τον ξενοδόχο και προκειμένου να αποφύγουν επέμβαση των δημοσιογράφων, της άλλαξαν δωμάτιο, γεγονός στο οποίο συγκατατέθηκε η Caroline, καθώς επεδίωκε να κρατήσει την παρουσία της κρυφή από τον τύπο, και ενημέρωσαν τους ανήσυχους ρεπόρτερς πως «η κυρία Martin είχε αναχωρήσει από το ξενοδοχείο».  Αρκετοί δεν πείστηκαν και συνέχισαν την πολιορκία τους.  Ένας από αυτούς, κατάφερε να μπει στο προηγούμενο δωμάτιο της Caroline και να το ψάξει εξονυχιστικά.  Ανακάλυψε ένα κουτί, το οποίο η ιδιοκτήτριά του είχα απρόσεκτα λησμονήσει, μέσα στο οποίο βρέθηκαν τρία σημειώματα αυτοχειρίας, ίδια με εκείνο που είχε αφήσει η Ocey, με τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα και περιεχόμενο.  Τα παρέδωσε στους αστυνομικούς, οι οποίοι εφοδιάστηκαν αμέσως με ένταλμα για τη σύλληψη της μητέρας της Ocey.

Η Caroline Martin οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης και περίμενε την έκδοσή της στο Νιου Τζέρσυ.  Όταν ρωτήθηκε, έδωσε τις ίδιες απαντήσεις με τις αδελφές της.  Η Ocey, είπε, «είχε ταλαιπωρηθεί από τη συνεχιζόμενη αδυναμία της και δεν άντεχε άλλο.  Συχνά μας απειλούσε πως θα αυτοκτονούσε και τα τρία ενοχοποιητικά σημειώματα που βρήκε ο δημοσιογράφος δεν ήταν τίποτε άλλο από δοκιμές του τελικού σημειώματος που άφησε και που είχα κατασχέσει σε μια προσπάθεια να την αποτρέψει από αυτές τις σκέψεις».  Δήλωσε με ύφος στους αστυνομικούς πως «οι καλλιεργημένοι και μορφωμένοι άνθρωποι, συνηθίζουν να αφήνουν σημειώματα πριν την αυτοχειρία τους, σε αντίθεση με τους αγράμματους και άξεστους και βρίσκω απόλυτα φυσιολογικό το γεγονός ότι έκανε δοκιμές, προκειμένου να αφήσει ένα άψογο σημείωμα».  Η αστυνομία, από μεριάς της, έβρισκε το ίδιο γεγονός εντελώς αφύσικο.

Από την αλληλογραφία των αδελφών που κατασχέθηκε, καθώς και από μαρτυρίες πρώην φίλων της οικογένειας και γειτόνων, οι αστυνομικοί κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η Caroline Martin ήταν η δύναμη που καθοδηγούσε ολόκληρη την οικογένεια,  Επίσης ήταν σίγουροι για την ανάμιξη της Mary Snead στο θάνατο της Ocey, έτσι –δυο μέρες μετά τη σύλληψη της Caroline – εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης και για εκείνη και γρήγορα έσμιξε με την αδελφή της στο κελί στη Νέα Υόρκη.  Κάνοντας έρευνα στο διαμέρισμα της Mary, ανακάλυψαν στο υπόγειο και άλλα σημειώματα αυτοχειρίας της Ocey, πάνω από εκατό, τα οποία κάλυπταν όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους θανάτου!

Συμπτωματικά, την ίδια μέρα, ο υποτιθέμενος νεκρός γιος της Mary και σύζυγος της Ocey, Fletcher Snead, ανακαλύφθηκε από δημοσιογράφους με εξαιρετική υγεία!  Εργαζόταν στον Καναδά και, αρχικά, αρνήθηκε την ταυτότητά του αλλά μερικές μέρες αργότερα ενέδωσε στις πιέσεις και παραχώρησε μια συνέντευξη.  Εκεί ισχυρίστηκε πως έφυγε από την Αμερική προκειμένου να αποφύγει να καταθέσει εναντίον ενός παιδικού του φίλου, ο οποίος ήταν κατηγορούμενος για κάποιο οικονομικό αδίκημα. «Είχε να κάνει με τη νότια περηφάνεια», δήλωσε.  Η μητέρα του και οι θείες του διέδωσαν πως είχε πεθάνει για να τον προστατέψουν, καθώς ήταν θέμα τιμής.  Επέμεινε πως είχε αγαπήσει την Ocey με όλη του την καρδιά και πως ήταν σίγουρος ότι η οικογένεια δεν είχε ανάμιξη στο θάνατό της.  Την αγαπούσαν εξίσου με εκείνον.  Ο Fletcher αρνήθηκε να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και οι αρχές δεν μπορούσαν να τον αναγκάσουν.  Επιπλέον δεν ξαναμίλησε για την υπόθεση.

Στις 22 Δεκεμβρίου του 1909, το Ανώτατο Δικαστήριο παρέπεμψε τις τρεις «Κυρίες με τα Μαύρα» για φόνο καθώς και για βοήθεια, συνέργεια και καθοδήγηση της Ocey Snead σε αυτοκτονία.  Έτσι διατυπωμένη η κατηγορία, επέτρεπε στον δημόσιο κατήγορο, Wilbur Mott, να δικάσει οποιαδήποτε από τις τρεις αδελφές ως δολοφόνο και τις άλλες ως συνεργούς, ή και τις τρεις ως δολοφόνους, εάν είχαν διευκολύνει την Ocey στην αυτοκτονία της.  Η Caroline και η Mary μεταφέρθηκαν στη φυλακή του Έσσεξ, όπου ήδη βρισκόταν η Virginia, και επετράπη στις τρεις αδελφές μια σύντομη συνάντηση, πριν τις οδηγήσουν σε ξεχωριστά κελιά.

Στις 29 Ιανουαρίου του 1910, οι τρεις αδελφές έκαναν την πρώτη κοινή τους εμφάνιση σε αίθουσα δικαστηρίου. Καθώς ήταν όλες ντυμένες στα μαύρα, με τα βέλα κατεβασμένα, ήταν αδύνατον για τον οποιοδήποτε να τις ξεχωρίσει.  Άκουσαν το κατηγορητήριο και δήλωσαν την αθωότητά τους.  Η δίκη των αδελφών Wardlaw ορίστηκε για την 11η Απριλίου 1910.

Η δίκη

Είναι αλήθεια πως τα πράγματα είχαν προχωρήσει αρκετά γρήγορα, για μια τέτοια υπόθεση, χωρίς να χρονοτριβήσουν στα γρανάζια της δικαιοσύνης, όπως γινόταν συνήθως.  Όμως, διάφοροι αστάθμητοι παράγοντες δημιούργησαν καθυστερήσεις.  Στις αρχές του Απριλίου, η Virginia Wardlaw ασθένησε και η δίκη πήρε αναβολή.  Το Μάιο, ο ντετέκτιβ William O’Neal, ένας από τους βασικούς μάρτυρες κατηγορίας, προσβλήθηκε από οστρακιά και νέα αναβολή ήταν αναγκαία.  Τον Ιούνιο, η Martha Elisa Wardlaw, μητέρα των τριών αδελφών και ο David Snead, γιος της Ocey, πέθαναν αμφότεροι, επιμηκύνοντας ακόμη περισσότερο το χρόνο έναρξης της δίκης.  Επιπλέον ο δημόσιος κατήγορος έπαθε αποπληξία κατά τις θερινές του διακοπές και η Virginia ασθένησε εκ νέου, αυτή τη φορά μάλλον σοβαρά.

William O’Neal

Καθώς η Virginia εξασθενούσε ραγδαία, οι αρχές της φυλακής υποπτεύθηκαν ότι ήταν πιθανόν να αυτοκτονούσε λιμοκτονώντας.  Οι δεσμοφύλακες την παρακολούθησαν διακριτικά και αντιλήφθηκαν πως μοίραζε το φαγητό της στις άλλες κρατούμενες, το πετούσε όταν δεν την έβλεπαν ή, απλά, το τάιζε στα ποντίκια της φυλακής.

Η φυλακή, όπως σώζεται μέχρι σήμερα

Το αναρρωτήριο, όπως σώζεται μέχρι σήμερα

Την μετέφεραν στο αναρρωτήριο, όπου την τάιζαν δια της βίας, αλλά ήταν ήδη αργά.  Η νεώτερη αδελφή της οικογένειας, παντρεμένη μακριά, Bessy Sprinde και ο μικρός τους αδελφός Αιδεσιμότατος Albert Wardlaw, επισκέφτηκαν την, εντελώς εξασθενημένη, Virginia στη φυλακή, στις 11 Αυγούστου του 1910.  Στην Caroline και τη Mary δεν δόθηκε άδεια να δουν την ετοιμοθάνατη αδελφή τους.  Το ίδιο απόγευμα η Virginia κατέληξε.

Bessy Sprinde

Ο θάνατος της Virginia Wardlaw καθιστούσε μια ήδη δύσκολη υπόθεση ακόμα πιο δυσμενή.  Το μόνο πρόσωπο που είχε ομολογήσει πως βρισκόταν στο σπίτι την ώρα του θανάτου της Ocey Snead, ήταν νεκρό και υπήρξαν διαδόσεις πως η κατηγορούσα αρχή θα απέσυρε τις κατηγορίες από τις δύο εναπομείνασες αδελφές.  Αντιθέτως, καμία τέτοια πρόθεση δεν υπήρχε και ορίστηκε νέα δικάσιμος για τις αρχές του Σεπτέμβρη.  Είναι απίστευτο, αλλά ένας από τους δικηγόρους υπεράσπισης αρρώστησε βαριά, με αποτέλεσμα να πάρει νέα αναβολή η δίκη.

Αιδεσιμώτατος Albert Wardlaw

Στις 24 Σεπτεμβρίου, ημέρα των 65ων γενεθλίων της Caroline Martin, η υπόθεση παίρνει μια νέα τροπή.  Ένας δικηγόρος που έχει προσληφθεί από τα αδέλφια των Wardlaw, Bessy και Albert, ξεκινά τις διαδικασίες για να κηρυχθεί η Caroline νομικά παράφρων.  Το δικαστήριο διέταξε την εξέτασή της από τρεις ψυχιάτρους και όρισε ημερομηνία ακροαματικής διαδικασίας για τον Νοέμβριο.  Στις 2 Νοεμβρίου η Caroline εμφανίστηκε στο δικαστήριο και ο δικηγόρος της άρχισε την επιχειρηματολογία του.  Ημέρα με την ημέρα, δεκάδες μάρτυρες κατέθεσαν για την πνευματική αστάθεια της κατηγορουμένης.  Μίλησαν για τις περίεργες συνήθειές της να μαζεύει άσχετα αποκόμματα εφημερίδων, τη σχεδόν παθολογική εμμονή της με τα χρήματα, τη συσσώρευση παλιών, κατεστραμμένων ρούχων σε κάθε δωμάτιο του σπιτιού, την κακή της προσωπική υγιεινή και –κυρίως- τον αφύσικη επιρροή που ασκούσε στις αδελφές της και που οδήγησε στην καταστροφή της ζωής τους.

Το δικαστήριο, όπως είναι σήμερα

Από μεριάς της, η Caroline συμφωνούσε με την κατηγορούσα αρχή: είχε απολύτως «σώας τας φρένας».  Σε σχετική αναφορά του προέδρου της έδρας, ένας από τους ψυχιάτρους δήλωσε πως αυτό ήταν μια συνήθης ψευδαίσθηση των πνευματικά διαταραγμένων ατόμων.  Ο δικαστής δεν πείστηκε και στις 9 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε την απόφασή του: η κ. Martin, αν και ήταν συναισθηματικά ασταθής, ήταν απολύτως λογική και μπορούσε να παραπεμφθεί σε δίκη.  Η Caroline είχε κερδίσει: αυτή και η αδελφή της θα δικάζονταν για φόνο.

Η πολυαναμενόμενη δίκη άρχισε στις 9 Ιανουαρίου του 1911, 404 ημέρες μετά το θάνατο της Ocey Snead, και τελείωσε την ίδια μέρα.  Μέσω του δικηγόρου της η Caroline έκανε συμφωνία με το δημόσιο κατήγορο και δήλωσε ένοχος ανθρωποκτονίας εξ αμελείας.  Η μέγιστη ποινή που θα μπορούσε να της επιβάλει το δικαστήριο ήταν η δεκαετής φυλάκιση, με δεδομένη όμως την ασταθή πνευματική της κατάσταση θα μπορούσε να επιτύχει έναν εγκλεισμό σε κρατικό ψυχιατρικό ίδρυμα ή, ακόμα, και την απελευθέρωσή της και ανάθεση της φροντίδας της στην οικογένειά της.  Ο δικαστής ανέτρεψε τις προβλέψεις και την καταδίκασε σε επταετή φυλάκιση στις κρατικές φυλακές του Νιου Τζέρσυ.

Στις 8 Φεβρουαρίου η Caroline αποχαιρέτησε με δάκρυα την αδελφή της Mary και οδηγήθηκε στις φυλακές.  Την επόμενη μέρα η Mary Snead εμφανίστηκε στο δικαστήριο και, καθώς η αδελφή της είχε δηλώσει ένοχη ανθρωποκτονίας εξ αμελείας, αφέθηκε ελεύθερη καθώς, σύμφωνα με το νόμο, δεν μπορούσε να είναι συνεργός σε ανθρωποκτονία εξ αμελείας.

Επίλογος

Η Caroline Martin δεν έπαψε ποτέ να ελπίζει πως κάτι θα συνέβαινε και θα ήταν και πάλι ελεύθερη.  Προσελάμβανε τον έναν δικηγόρο μετά τον άλλον, για να κάνουν εφέσεις και να επανεξετάσουν την υπόθεσή της, χωρίς αποτέλεσμα.  Καθώς οι μέρες γίνονταν εβδομάδες και οι εβδομάδες μήνες, έχανε το κουράγιο και τις ελπίδες της. Περνούσε από περιόδους κατάθλιψης σε φάσεις υστερίας, μέχρι που –τελικά- μεταφέρθηκε στο Δημόσιο Ψυχιατρείο του Νιου Τζέρσυ.

Η Mary Snead μετοίκισε στο Κολοράντο, κοντά στον τρίτο της γιο, και τελείωσε εκεί τη ζωή της, προσπαθώντας να ξεχάσει το σκοτάδι και τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Το σπίτι όπου η Ocey Snead έχασε τη ζωή της από την ίδια της την οικογένεια, στέκεi μέχρι σήμερα, βουβό μνημείο της «νότιας περηφάνειας» ή του ενδοοικογενειακού εγκλήματος.  Ό,τι επιλέξει ο καθένας…

Το σπίτι όπου δολοφονήθηκε η Ocey, όπως είναι σήμερα

ΠΗΓΕΣ

*Three Sisters in Black – Norman Zierold – Little, Brown & Co – 1968

*New York Times Archives – Years 1909-1913

*The Mysterious Black Sisters – Marc Gribben

*The Southwest Virginia Ghost Hunters Society

*The East Orange bathtub Mystery

*Scrapbook of Photographic Evidence Regarding the Death of Ocey Snead – University of Medicine & Dentistry of New Jersey Libraries

*New Jersey History’s Mysteries – Monthly Magazine

~ από Nina C στο 24/04/2010.

20 Σχόλια to “Αδελφές Wardlaw: Οι κυρίες με τα μαύρα – II”

  1. ax teleio! exw diavasei ola ta posts pou uparxoun sto blog k perimenw k ola ta epomena!😀

  2. Τελικά δηλαδή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και οι τρεις τιμωρήθηκαν..
    Πολύ καλή παρουσίαση για άλλη μια φορά.
    Ευχαριστούμε!🙂

  3. Τι επιδημία έπεσε μέχρι να γίνει η δίκη τελικά; Απίστευτη ιστορία που αν την έβλεπα σε ταινία θα έλεγα ότι τέτοιες περιπτώσεις μόνο στην φαντασία ενός σεναριογράφου υπάρχουν!

    Νίνα γιατί και πάλι περιόρισες τις ιστορίες σε μια φορά την εβδομάδα;

  4. οντως ειναι περιεργο που συνεβησαν τοσα παραξενα πραγματα πριν την δικη……Ολη η ιστορια ειχε κατι το αποκοσμο…..

  5. αυτή η οικογένεια είχε τελικά ένα περίεργο κάρμα που το μετέδιδε σε όσους την «ακουμπούσαν». Άλλο ένα μπράβο για την ωραία και ξεκούραστη γραφή, φανατική αναγνώστρια σας!

  6. Ξέρω ότι θέλουν ησυχία και ηρεμία οι ιστορίες σας για να διαβαστούν (και να γραφτούν!) Μεσάνυχτα παρασκευής λοιπόν: θα περιμένω !

    Αγαπητή Νίνα γράφετε γοητευτικά μυθιστορήματα εδωμέσα, θα προσπαθήσω να τα διαβάσω όλα σιγά-σιγά (στο παρελθόν έχω υπάρξει αμελής (😦 )

    Τούτη εδώ η ιστορία θα μπορούσε να γίνει άνετα μυθιστόρημα και μάλιστα φωκνερικό… Ο «νότος» σ’ όλο του το μεγαλείο… Αλλά και το «κάρμα» και το «απόκοσμο» που επισημαίνουν και οι αναγνώστριες σας… Και έτοιμο υλικό για ταινία – δεν ξέρω, έχει υπάρξει;

    ευχαριστίες🙂

  7. Yπογράψτε για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος

    http://strangejournal.wordpress.com/2010/04/26/υπογραψτε-για-το-δντ/

  8. Πολύ ενδιαφέρον!!! Μπράβο σας!!

  9. Άψογη για άλλη μια φορά!🙂

  10. Είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει εδώ και καιρό. Ξεπερνάτε ακόμα και ξένα αφιερώματα!! Μπράβο σας!!!

  11. Ευχαριστώ όλες και όλους για την παρουσία σας εδώ. 🙂

  12. Η περηφάνεια του Αμερικανικού Νότου…
    Ωραία δικαιολογία για φόνο!
    Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν αρκετές παρόμοιες ιστορίες στον Α.Νότο βασισμένες πάνω στην… περηφάνεια τους.
    Άψογη παρουσίαση και αφήγηση, όπως πάντα. 🙂

  13. Συγχαρητηρια για την ενδελεχη αναζήτηση και την κατανοητη συνθεση του παροντος. Θα ήθελα ευγενικά να διορθώσω οτι είναι «συνέργεια» και όχι «συνεργεία». Και πάλι μπραβο.

  14. @athensLawSchool καλωσορίσατε! Εννοείται πως είναι συνέργεια, συνεργεία είναι του κυρ Μήτσου του φαναρτζή και του Τάκη του ηλεκτρολόγου! :))) Αν αυτό είναι το μόνο που μου ξέφυγε (γράφω πάντα νύχτα, ξέρετε), θεωρώ εαυτόν εξαιρετικά τυχερό!

  15. eutixos i diki mou oikogeneia einai kanoniki, pados i parousiasi itan katapliktiki.

  16. Κάνετε πολύ καλή αφήγηση.Φοβερή ιστορία…Θα διαβάσω όλες τις ιστορίες του blog!Είμαι πλέον θαυμάστριά σας!!!

  17. […] Συνεχίζεται […]

  18. Συγχαρητήρια για τη δουλειά σας!όλα τα άρθρα είναι υπέροχα!είμαι φανατική αναγνώστρια!keep going!

  19. Δολοφονίες, δολοπλοκίες, αιμομιξίες, παράλογη συμπεριφορά και αλλοπρόσαλλες πράξεις από τα περισσότερα μέλη της οικογένειας. Και επιπρόσθετα περίεργες και σκοτεινές συμπτώσεις… Απορώ που δεν έχει γίνει ταινία η παρούσα ιστορία. Θα είχε νομίζω μεγάλη επιτυχία σαν αστυνομικό- ψυχολογικό θρίλερ… Επιπρόσθετα ιατρικά θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μελετηθεί το DNA όλων των εμπλεκόμενων προσώπων της οικογένειας ή/και οι εγκέφαλοί τους. Τόσα ψυχολογικά προβλήματα σε μια οικογένεια; Μπορεί να καταλήγαμε σε χρήσιμα συμπεράσματα…

  20. […] το «Έγκλημα και Τιμωρία». Οι Ahmad Suradji (Ι), Αδελφές Wardlaw (I, II), Leonarda Cianculli (I), Hélène Jégado (I, II), Christa Gail Pike (I), Albert Fish (I, II, […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: