Τα λουτρά οξέως του John George Haigh – II

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Το τελευταίο θύμα

Στις αρχές του 1949 το οικονομικό πρόβλημα του Haigh είναι αρκετά οξύ: η τράπεζα τον πληροφορεί ότι τα χρήματά του έχουν εξαντληθεί και ο διευθυντής του ξενοδοχείου Onslow Court αρχίζει να τον πιέζει για τις καθυστερημένες οφειλές.  Ο Haigh αντιλαμβάνεται πως ήρθε και πάλι καιρός για δράση.  Και τη βρίσκει στο εστιατόριο του ξενοδοχείου: απέναντί του κάθεται η κυρία Henrietta Helen Olivia Robarts Durant-Deacon, μια πάμπλουτη 69χρονη χήρα, η οποία βρίσκει τον «αγαπητό ιδιοκτήτη γραφείου ενοικιάσεως πολυτελών αυτοκινήτων, κ. Haigh» ιδιαίτερα συμπαθή.  Πιστεύοντας ότι λόγω του πλούσιου πελατολογίου του ο Haigh θα μπορέσει να τη βοηθήσει στην εύρεση συνεργατών, του εμπιστεύεται την επιχειρηματική της ιδέα, μια πατέντα για την κατασκευή πλαστικών νυχιών.

Ο Haigh προσποιείται τον ενθουσιασμένο και την προσκαλεί στο εργαστήριό του, προκειμένου να συζητήσουν τη μελλοντική συνεργασία τους ανενόχλητοι και να σχεδιάσουν το επόμενο βήμα τους.  Η είσοδος στο εργαστήριο είναι για την Henrietta το τελευταίο βήμα που θα κάνει:  ο Haigh την πυροβολεί στο πίσω μέρος του κεφαλιού και στη συνέχεια τη ρίχνει στο οξύ, αφού προηγουμένως έχει αφαιρέσει από το πτώμα τα ρούχα και τα κοσμήματα.  Τη λάσπη, ότι απέμεινε από την άτυχη γυναίκα, την έριξε σε μιαν άκρη, στην πίσω αυλή του εργαστηρίου.  Σύμφωνα με την μετέπειτα κατάθεσή του «το να ξεφορτωθώ τη γριά ήταν ιδιαίτερα κουραστικό, κάποια στιγμή σταμάτησα και πήγα να τσιμπήσω κάτι στο γειτονικό εστιατόριο Ye Olde Anciet Prior’s Restaurant.  Έφαγα αυγά με φρυγανισμένο ψωμί.  Ύστερα επέστρεψα να τακτοποιήσω το εργαστήριο».

Henrietta Helen Olivia Robarts Durant-Deacon

Το κέρδος που του απέφερε η δολοφονία της Henrietta ήταν πολύ μικρό και απείχε κατά πολύ από τις προσδοκίες του. Από την πώληση των κοσμημάτων της και του γούνινου, αστρακάν, παλτού της δεν κέρδισε παρά μερικές εκατοντάδες λίρες που δεν έλυναν το πρόβλημά του.  Χρησιμοποίησε, όμως, τα χρήματα για να πληρώσει τον λογαριασμό του στο ξενοδοχείο και να τακτοποιήσει κάποιους άλλους επείγοντες λογαριασμούς.  Έψαχνε, ήδη, το επόμενο θύμα του.

Η αλήθεια είναι πως ο Haigh ήταν αρκετά ανήσυχος από το γεγονός ότι είχε αναγκαστεί να δράσει τόσο κοντά στον τόπο κατοικίας του.  Προκειμένου να μην τον υποψιαστούν, αποφάσισε να ξεκινήσει πρώτος αυτός τις ερωτήσεις για την τύχη της.  Έτσι πλησίασε την κ. Constance Laine, φίλη της Henrietta και επίσης ένοικο του ξενοδοχείου.

«Πού χάθηκε η φίλη σας;», τη ρώτησε. «Μήπως είναι άρρωστη;  Γνωρίζετε πού βρίσκεται;».  Η απόκριση της Constance τον κεραυνοβόλησε: «Εσείς δεν γνωρίζετε; Μου είχε πει ότι θα πηγαίνατε μαζί στο εργαστήριό σας».  Ο Haigh αρνήθηκε το γεγονός, με την αιτιολογία ότι το εργαστήριο δεν ήταν ακόμη τακτοποιημένο για να υποδεχθεί μια κυρία.

Το επόμενο πρωί η Constance του δήλωσέ την πρόθεσή της να καταγγείλει την εξαφάνιση της Henrietta στην αστυνομία και, προκειμένου να ελέγχει την κατάσταση αφενός και να άρει τυχόν υποψίες αφετέρου, προσφέρθηκε να την συνοδέψει στο αστυνομικό τμήμα του Chelsea.  Εκεί, ένας από τους αστυνομικούς αναγνώρισε στο πρόσωπο του Haigh τον παλιό απατεώνα και κατάδικο και άρχισε να ψάχνει τον φάκελο του.

Η σύλληψη του Haigh

Η σύλληψη

Το εγκληματικό παρελθόν του Haigh ήρθε στην επιφάνεια και η Αστυνομία τον κάλεσε για ανάκριση στις 28 Φεβρουαρίου του 1949.  Στην αρχή, αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμιξη στην εξαφάνιση της Henrietta.  Όσο ο Haigh βρισκόταν ανακρινόμενος στο αστυνομικο τμήμα, οι ντετέκτιβς έψαχναν το εργαστήριο και το δωμάτιό του στο ξενοδοχείο.

Μια λίστα για ψώνια του Haigh, στην οποία έχει σημειώσει και πράγματα που χρησιμοποιούσε για την εξαφάνιση των πτωμάτων των θυμάτων του.

Στο εργαστήριο, διάφορα μακάβρια ευρήματα ήταν αρκετά για να αναγνωριστεί η ταυτότητα του θύματος.  Επρόκειτο, φυσικά, για την Henrietta.  Αν και το μεγαλύτερο μέρος του σώματός της είχε γίνει μια σκληρή λάσπη που κάλυπτε μιαν άκρη της αυλής του εργαστηρίου, ο ιατροδικαστής απομόμωσε σχεδόν 13 κιλά ανθρωπίνου λίπους, τα μισοδιαβρωμένα οστά ενός ανθρωπίνου ποδιού, την πλαστική τσάντα της Henrietta που δεν είχε διαλυθεί στο οξύ, μια πλαστική θήκη κραγιόν, μια πλήρη οδοντοστοιχία άνω γνάθου και τρεις πέτρες από ανθρώπινο νεφρό.  Ένα από τα οστά της λεκάνης είχε διατηρηθεί αδιάβρωτο κατά το μεγαλύτερο μέρος του, και κατέστησε σαφές ότι το θύμα ήταν γυναίκα.

Το ίδιο απρόσεκτος, όπως στο εργαστήριο, ήταν ο Haigh και στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.  Οι αστυνομικοί βρήκαν ένα ημερολόγιο, στο οποίο ο Haigh είχε κρατήσει σημειώσεις για τα προηγούμενα εγκλήματά του.  Επίσης, παντού στο δωμάτιο, βρίσκονταν προσωπικά αντικείμενα των McSwan και των Henderson.  Στον χαρτοφύλακά του ανακάλυψαν μιαν απόδειξη καθαριστηρίου, όπου βρήκαν το αστρακάν παλτό της Henrietta, καθώς και πολλά έγγραφα που αφορούσαν στους McSwan και Henderson.

Όταν ο Haigh πληροφορήθηκε από τους αστυνομικούς το αποτέλεσμα της έρευνάς τους στο εργαστήριο και το δωμάτιό του, δήλωσε: «Η κ. Durand-Deacon δεν υπάρχει πια!  Τη διέλυστα στο οξύ.  Δεν μπορείτε ν’ αποδείξετε φόνο χωρίς πτώμα!».  Η αυτοπεποίθηση, αυτή, του Haigh  δεν είχε απολύτως καμία βάση.  Ο Haigh είχε αντιληφθεί λάθος την λατινική νομική έκφραση Corpus Delicti, θεωρώντας ότι αναφέρεται σε πτώμα, αντί του ορθού «σώματος του εγκλήματος»,  το έγκλημα δηλαδή, αυτό καθεαυτό.  Έτσι, εκτός από τη δολοφονία της Henrietta, ομολόγησε και αυτές των McSwan και των Henderson, αλλά και τρεις επιπλέον:  ενός νεαρού που άκουγε στο όνομα Max, ενός κοριτσιού από το Eastbourne και μιας γυναίκας από το Hammersmith.  Ήταν σίγουρος ότι δεν θα καταδικαζόταν ποτέ και το χειρότερο που θα είχε να αντιμετωπίσει ήταν εγκλεισμός στο ψυχιατρείο του Broadmoor.  Κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του, μάλιστα, ρώτησε τον Επιθεωρητή Albert Webb: «Πες μου ειλικρινά, τι πιθανότητες έχει κάποιος να απολυθεί από το Broadmor;»

Έξω από το δικαστήριο

Η δίκη

Μετά τη σύλληψή του ο Haigh κρατήθηκε στο Κελί 2 του αστυνομικού τμήματος του Horsham, στην οδό Barttelot. Κατηγορήθηκε μόνο για τη δολοφονία της Henrietta Durand-Deacon, καθώς δεν υπήρχαν αποδείξεις για τους προηγούμενους φόνους.  Γνώριζε ότι αντιμετώπιζε την θανατική ποινή, οπότε ήταν αποφασισμένος να επικαλεστεί παράνοια.  Πίστευε ότι θα τον έστελναν στο Broadmor, ένα ψυχιατρείο-φυλακή, απ’ όπου θα μπορούσε, ενδεχομένως, να δραπετεύσει.

Έξω από το δικαστήριο

Έτσι έκανε μακροσκελείς, ανατριχιαστικές καταθέσεις, ισχυριζόμενος ότι η δίψα του για αίμα δεν ήταν μόνο μεταφορική.  Ισχυρίστηκε ότι ήπιε τουλάχιστον ένα ποτήρι αίμα από κάθε του θύμα και περιέγραψε, με όλες τις φρικιαστικές λεπτομέρειες, τι ακριβώς έκανε στα θύματά του, αφού τα είχε δολοφονήσει και πριν τα εξαφανίσει με το οξύ.

Οι εφημερίδες της εποχής ανακάλυψαν πεδίον δόξης λαμπρόν, αναμεταδίδοντας για τους αναγνώστες τους τις περιγραφές των δολοφονιών.  Η London Daily Mirror, στις 4 Μαρτίου 1949, πληροφόρησε τα 15 εκατομμύρια των αναγνωστών της ότι «… ο δολοφόνος-βαμπίρ δεν θα ξαναχτυπήσει.  Βρίσκεται στα χέρια της αστυνομίας,  πίσω από ασφαλή κάγκελα, ανίκανος να παρασύρει άλλα θύματα σε φρικτό θάνατο.» Και πάνω από αυτό το πρωτοσέλιδο, υπήρχε ο τίτλος «Βαμπίρ – Ένας άνδρας κρατείται».

Τα βρετανικά δικαστήρια έκριναν το δημοσίευμα απαράδεκτο και πρόστιμο 10.000 λιρών επιβλήθηκε στην εφημερίδα.  Επίσης ο διευθυντής της Silvester Bolam, καταδικάστηκε σε τρίμηνη φυλάκιση για περιφρόνηση δικαστηρίου, καθώς είχε αγνοήσει προηγούμενη δικαστική απόφαση που του κοινοποιήθηκε μέσω της Scotland Yard, να μην δημοσιεύσει το παραμικρό για την υπόθεση, πριν από τη δίκη του Haigh.  Η ειρωνεία είναι ότι ο Bolam φυλακίστηκε στην ίδια φυλακή όπου ήταν κρατούμενος και ο Haigh, ο οποίος εξακολουθούσε να πείσει για το ότι ήταν ψυχικά ασθενής, πίνοντας τα ούρα του μπροστά στους φύλακες και επιδιδόμενος σε κάθε είδους παράλογη συμπεριφορά.  Οι πράξεις του αυτές έπεισαν αρκετούς μεταγενέστερους συγγραφείς, που ειδικεύονταν στο έγκλημα ή στο παράδοξο, για την παραφροσύνη του Haigh, οδηγώντας τους στη συγγραφή απόψεων εντελώς λανθασμένων για την υπόθεση αυτή.  Για παράδειγμα, ο Hans Holzer, ένα υποτιθέμενο μέντιουμ το οποίο επικοινωνούσε με το πνεύμα του Elvis Prisley, επανέλαβε τους ιστορίες του Haigh, προσπαθώντας, μάλιστα, να εξηγήσει την πόση των ούρων λέγοντας ότι ο Haigh είχε παρερμηνεύσει ένα εδάφιο της Βίβλου, το οποίο έλεγε ότι οι άνθρωποι πρέπει να πίνουν μόνο από τα δικά τους πηγάδια.

Έξω από το δικαστήριο.

H δίκη του Haigh έγινε στις 18 Ιουλίου του 1949, στο Lewes Assizes.  Πρόεδρος της έδρας ήταν ο Justice Travers Humphreys και Εισαγγελέας ο Sir Hartley Shawcross KC, ο οποίος ζήτησε πειστικά από τους ενόρκους να απορρίψουν το αίτημα του συνηγόρου Sir David Maxwell Fyfe KC περί αποδεδειγμένης παράνοιας του Haigh.  Έτσι κι έγινε: οι ένορκοι χρειάστηκαν μόνο δεκαπέντε λεπτά για να βγάλουν ετυμηγορία, αγνοώντας τις καταθέσεις των μαρτύρων υπεράσπισης (μεταξύ αυτών και εκείνη του Dr Henry Yellowless), που υποστήριξαν με θέρμη τα περί ψυχασθένειας του Haigh.  Η απόφαση ήταν σαφής:  θάνατος.

Η οδός Leopold, όπου βρισκόταν το εργαστήριο του Haigh, σήμερα.

Η εκτέλεση

Περιμένοντας, στο κελί του, την εκτέλεση, ο Haigh έγραψε τα απομνημονεύματά του, σε μια σύντομη αλλά εφιαλτική καταγραφή, περιγράφοντας πώς όλες του οι απολαύσεις ως παιδί, καταστρέφονταν από τους, γεμάτους θρησκευτικό φανατισμό, γονείς του.

Ο πατέρας του, ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα, είχε ένα ατύχημα το οποίο του άφησε ένα μελανό σημάδι στο μέσον του μετώπου του.  O Haigh έγραψε τα λόγια που του είχε πει ο πατέρας του, όταν εκείνος ήταν μικρό παιδί: «Αμάρτησα και ο Σατανάς με τιμώρησε.  Αν αμαρτήσεις ποτέ, ο Σατανάς θα σε σημαδέψει με το μολύβι του, όπως κι εμένα». Όλα τα χρόνια της παιδικής του ηλικίας ο Haigh τα πέρασε μέσα στην αγωνία και το άγχος, αγγίζοντας διαρκώς το μέτωπό του και κοιτάζοντας το πρόσωπό του σε καθρέφτες, τρέμοντας μήπως ο Σατανάς του είχε βάλει το μελανό του σημάδι ενώ αυτός κοιμόταν.

Ένας αστυνομικός επιδεικνύει την επίδραση του οξέως στη διάλυση ενός ανθρωπίνου σώματος

Ο Haigh ανέφερε επίσης έναν συχνό εφιάλτη, που το πρωτοπαρουσιάστηκε μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα το 1944, χρονιά που άρχισαν οι φόνοι, στο οποίο τραυματίστηκε και αίμα έτρεχε από το μέτωπό του μέσα στο στόμα του. «Είδα μπροστά μου ένα δάσος από σταυρούς οι οποίοι, σταδιακά, μετατρέπονταν σε δέντρα.  Αρχικά μου φάνηκε ότι δροσιά ή βροχή έσταζε από τα κλαδιά τους, αλλά όταν πλησίασα διαπίστωσα πως ήταν αίμα.  Ξαφνικά εμφανίστηκε ένας άντρας με ένα κύπελλο και άρχισε να συλλέγει το αίμα από τα δέντρα.  Όταν το κύπελλο γέμισε με πλησίασε και μου είπε να πιω.  Δεν μπορούσα να κουνηθώ».

Πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι αυτή η καταγραφή έγινε από έναν άνθρωπο που, μέχρι την τελευταία στιγμή ήλπιζε πως θα κατάφερνε να τον στείλουν στο ψυχιατρείο αντί στην αγχόνη.  Ο Haigh ήταν ιδιαίτερα ευφυής και του ήταν εύκολο να κατασκευάσει τέτοιες ιστορίες.  Ιδιαίτερα ευφυής ήταν και ο τρόπος που σκέφτηκε για να απαλλαγεί από τα πτώματα των θυμάτων του.  Είναι πιθανόν να είχε διαβάσει την υπόθεση του Georges Sarret, ενός γάλλου δικηγόρουμ ο οποίος είχε χρησιμοποιήσει τήν ίδια μέθοδο το 1925, προκειμένου να ξεφορτωθεί τα πτώματα των θυμάτων του.

Εντούτοις, οι φρικιαστικές ιστορίες του, δεν τον βοήθησαν καθόλου:  Στις 10 Αυγούστου του 1949, στις φυλακές Wandsworth, ο  δήμιος Albert Pierrepoint οδήγησε τον John George Haigh στην αγχόνη.

Επίλογος

Η υπόθεση του John George Haigh είναι η μία από τις δύο μεταπολεμικές υποθέσεις στην Αγγλία –η δεύτερη είναι αυτή του Neville Heath– που τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας με τρόπο έντονο και πρωτοφανή.  Επί μήνες τα βρετανικά ταμπλόιντς τροφοδοτούσαν τα εκατομύρια των αναγνωστών τους με θεωρίες και ικασίες, που πολύ απείχαν από την αλήθεια.   Παρόλο που η ενοχή και των δύο ανδρών ήταν αδιαμφισβήτητη, η υπερασπιστική γραμμή στηρίχτηκε στον ισχυρισμό ότι ήταν ψυχικά ασθενείς.  Επιπλέον, αναφορικά με τον Haigh, η μέθοδος που επέλεξε για να εξαφανίζει τα πτώματα των θυμάτων του, του εξασφάλισε μια ξεχωριστή θέση στο αποτρόπαιο πάνθεον των σειριακών δολοφόνων.

Πηγές

-Bedlam Library

-Getty Images

~ από Nina C στο 15/01/2011.

12 Σχόλια to “Τα λουτρά οξέως του John George Haigh – II”

  1. Κοιτα κατασταση ο μπαρμπα Γιαννης-Γιωργος τα περασε φαινεται μαλλια τα γενια!!!

  2. Καταπληκτικό άρθρο! Πιστεύω όμως οτι παρόλο που δεν ήταν παράφρων το αρρώστημένο περιβάλλον που μεγάλωσε επέδρασε καταλυτικά στη ψυχοσυνθεσή του. Πραγμα που φαίνεται και από τη ματαιότητα των πράξεων του καθώς ξόδευε τα υπέρογκα ποσά που κέρδιζε εν μια νυκτι στο τζόγο.

  3. Εκπληκτικό άρθρο,από αυτά που είχαμε αρχίσει να νοσταλγούμε…Η παιδική ηλικία του Haigh θα μπορούσε να αποτελέσει υλικό για μυθιστόρημα,ειδικά το σημείο με το σημάδι στο μέτωπο(που απηχεί και το σημάδι του Κάιν ως αιώνια καταδίκη ενοχής) είναι ανατριχιαστικό.Εγώ αυτό που βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι ότι ένας αναμφίβολα διαταραγμένος άνθρωπος προσπαθεί να υποδυθεί τον διαταραγμένο θεωρώντας τον εαυτό του εχέφρονα.Πάντα αυτά τα αδιόρατα όρια λογικής/παράνοιας…

  4. Απίστευτη ιστορία! Αλλά όπως λένε, δεν υπάρχει ποτέ τέλειο έγκλημα…οπότε και ήρθε στο φως αυτή η υπόθεση.
    Πολύ καλό το άρθρο σου και πραγματικά απόλαυσα για άλλη μια φορά την ανάγνωσή του!

  5. τελικά όσο τέρας ήταν αυτός άλλο τόσο ήταν οι γονείς του και οι κάθε γονείς που βγάζουν τέτοια παιδιά με τις συμπεριφορές τους.

  6. «Στις αρχές του 1949 το οικονομικό πρόβλημα του Haigh είναι αρκετά οξύ» Οξύ σαν το εργαλείο εξαφάνισης των θυμάτων του…
    Πολύ ωραίο άρθρο για μία ακόμη φορά. Συγχαρητήρια

  7. Συγκλονιστική ιστορία. Εκπληκτικό τι μπορεί να βάλει με το μυαλό του ο άνθρωπος και να το φέρει σε πέρας. Τελικά οι άνθρωποι που έχουν τόση κακία είναι άρρωστοι;

  8. Μα δε νομιζω να ειχε κακια ο Haig,απλα ετσι εμαθε..ετσι ηξερε..για να παρει αυτο που ηθελε πατησε επι πτωματων..
    Κρισιμο και ωραιο ερωτημα το αν οι κακοι ειναι αρρωστοι.
    Ανθρωποι που δεν χαιρονται με τη χαρα αλλα με το κακο πως μπορουν να χαρακτηριστουν?τα συμπερασματα δικα σας..

  9. Πολύ ωραίο άρθρο, συγχαρητήρια. Για να μην επαναλάβω όσα ήδη γράφτηκαν σε προηγούμενα σχόλια(και με τα οποία συμφωνώ), μια απορία ως προς τους χρόνους απονομής δικαιοσύνης: Ιούλιο καταδικάστηκε σε θάνατο και Αύγουστο εκτελέστηκε; Σε ένα μήνα; Εκτός της αντιπάθειάς μου για την θανατική ποινή, τι θα έχει συμβεί σε άλλες περιπτώσεις, όπου κάποιος αθώος είχε καταδικαστεί; Καθόλου χρόνος για να μπορέσει ίσως να διεκδικήσει την απόδειξη της αθωότητάς του.

  10. Όση ώρα διάβαζα την ιστορία, ήταν σα να την παρακολουθώ σε ντοκυμανταίρ! Τόσο οι φωτογραφίες, όσο και η γλαφυρη περιγραφή συντέλεσαν σε αυτό! Συγχαρητήρια για τη καλη δουλειά!!

  11. […] Συνεχίζεται […]

  12. Δεν συνηθίζω να απαντάω στις υποθέσεις που διαβάζω, αλλά αυτή η υπόθεση μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
    Αν διαβάσει κάποιος και τα τρία μέρη της υπόθεσης αυτής, θα καταλάβει αμέσως πως ο κύριος λόγος για τον οποίο τον οδήγησε αρχικά σε σχέδια για την εξαπάτηση ανθρώπων και έπειτα σε δολοφονίες με οξύ για τα χρηματικά ποσά που διέθεταν τα θύματά του, ήταν πως εκείνος και η ίδια η οικογένεια του άνηκαν σε μια αδελφικότητα στην οποία εκείνος καταπιέζονταν, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει αφού ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικώς κατά την ενηλικίωση του. Αυτή είναι η μία όψη. Η άλλη όψη είναι πως, ήθελε να ξεφύγει απ’ τα δεσμά της κοινωνίας στην οποία άνηκε. Ήθελε να ξεφύγει απ’ τους κανονισμούς που ήδη απ’ την μικρή ηλικία του τον καταπίεζαν και τον περιόριζαν απ’ τις κοινωνικές παιδικές, τότε, δραστηριότητες, που όφειλε κάθε γονέας να προσφέρει στο ίδιο του το παιδί, ανεξαρτήτως αν άνηκαν σε κάποια αδελφικότητα ή κοινωνία. Αλλά αυτή αδελφικότητα περιόριζε τα πάντα, ακόμη και στα παιδιά για να προσαρμοστούν στις συνθήκες της αδελφικότητας αυτής, χωρίς όμως να σκεφτούν τις συνέπειες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αυτοί οι περιορισμοί στην ψυχολογία των ανθρώπων αυτών, και ιδιαίτερα των παιδιών αυτών. Παρόλα αυτά, υπήρξε ένας έξυπνος άνθρωπος, που δεν περιορίστηκε σε μία μόνο εργασία για την «επαγγελματική του εξέλιξη κατά των θυμάτων του», αλλά έκανε διάφορες εργασίες, ώσπου κατέληξε στην εξαπάτηση των θυμάτων του συν και των δολοφονιών. Δεν έκανε κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε πριν, αλλά πρόσθεσε και την αφαίρεση ζωής των εξαπατημένων θυμάτων του.
    Η μανία του για την ανεξαρτητοποίηση και τον μη καθορισμό κανονισμών της κοινωνίας που άνηκε, και η έλλειψη δραστηριοτήτων, τον έφερε σε μανία, προφανώς, τζόγου, και το κέρδος περισσότερων χρημάτων για να ξεφύγει από την λάσπη των κανονισμών που άνηκε παλαιότερα.
    Στις περισσότερες περιπτώσεις παρατηρούμε ότι οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώνουν αυτοί οι άνθρωποι από το οικογενειακό τους περιβάλλον, κάπου υστερεί λίγο και κάπου αλλού υστερεί πολύ ή ακόμη περισσότερο από ότι νομίζουν κάποιοι άνθρωποι. Η ουσία είναι ότι δεν υπήρξαν κανονικές συνθήκες διαβίωσης. Άλλοτε είχαν χάλια οικονομικά, άλλοτε όπως και σε αυτή την υπόθεση είχαν περιορισμούς από όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες, άλλοτε απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου κ.ά.
    Τέλος, ένας άνθρωπος θα μπορούσε να πει ότι πολλοί άνθρωποι σε παιδική ηλικία βιώνουν κάποια τέτοια κατάσταση, αλλά δεν καταλήγουν και ούτε πράττουν εις βάρος ανθρώπινων θυμάτων.
    Όμως δεν είναι έτσι. Η ψυχολογία αυτών των ανθρώπων από την καταπίεση, από την στεναχώρια, από κάποια έλλειψη κ.ά., είναι πεσμένη. Και με αυτό τον τρόπο, κατά την δική μου γνώμη, θέλουν να ελευθερωθούν είτε από ενοχές, είτε από στεναχώρια, είτε από την καταπίεση, καθώς πραγματοποιούν πλέον κάποιες αρρωστημένες σκέψεις, που δεν είχαν σκοπό να τις κάνουν. Θέλουν να νιώσουν πως κάνουν και εκείνοι κάτι, χωρίς να υπάρχει ο έλεγχος, χωρίς κάποιο καθεστώς..
    Νομίζω ότι σας κούρασα….
    Κλείνοντας θα πω ότι αυτοί οι άνθρωποι σίγουρα δεν θα πρέπει να έχουν κάποιο ελαφρυντικό, αλλά σίγουρα θα μπορούσε να εξεταστεί εις βάθος και χωρίς να το καταλάβουν ( με κάποιον τρόπο ) εκείνοι, η ψυχολογική τους κατάσταση. Διότι μετά από κάτι σημαδιακό στην ζωής τους, τους αφήνουν τους ανθρώπους αυτούς στην τύχη τους, κυρίως οι οικογένειες, διότι τα παιδικά τραύματα έρχονται από μικρή ηλικία κυρίως, η οποία όπως διαβάζουμε δεν είναι και η καλύτερη προς το τέλος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: