Όλα τα παιδιά του Θεού: Willie Bosket – III

Προηγούμενο

Willie Bosket

Της Νίνας Κουλετάκη

Παραπομπή μετ’ εμποδίων

Ο ντετέκτιβ Martin Davin, του 6ου Τμήματος Εγκλημάτων κατά της ζωής, ερευνούσε τους πρόσφατους φόνους στον Υπόγειο.  Υπήρχε φημολογία για κάποιον κατά συρροή δολοφόνο που δρούσε ανενόχλητος και αυτό του δημιουργούσε μεγαλύτερη πίεση για την ανακάλυψη και τη σύλληψη του δράστη.  Το γεγονός πως το πορτοφόλι του Moises Perez είχε βρεθεί σε έναν κοντινό κάδο, ενίσχυε την άποψη πως ο δολοφόνος ίσως να ήταν από τη γειτονιά.  Μια έρευνα μέσω υπολογιστή, έφερε ανάμεσα στους υπόπτους και τον Willie Bosket μαζί με τον Herman Spates, ήδη γνωστούς στην αστυνομία από την επίθεση στον Matthew Connolly.  Δεν είχε καταφέρει να τους αναγνωρίσει και, έτσι, είχαν αφεθεί ελεύθεροι, αλλά καθώς τα δυο αγόρια είχαν συλληφθεί κατ’ επανάληψη, ο Davin σκέφτηκε να τους τσεκάρει.

Ο Willie ήταν ανήλικος, μόλις 15 ετών, και ο Davin ήξερε πως έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικός.  Αποφάσισε να στραφεί, αρχικά, εναντίον του Herman, που είχε συμπληρώσει τα 17.  Όμως κάποιοι ζηλωτές αστυνομικοί άρπαξαν τον Willie από τους δρόμους και τον κουβάλησαν στο Τμήμα.  Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να βρεθεί ο Herman άμεσα, γιατί το να κρατούν έναν ανήλικο στο Τμήμα για πολύ, ελλόχευε τον κίνδυνο να απορριφθεί η υπόθεση.   Βρήκαν τον Herman με τον υπεύθυνο αναστολής του.  Ακολούθησε πρόθυμα τον Davin, ο οποίος του είπε πς γνώριζαν πού ήταν την ημέρα του μοιραίου πυροβολισμού.  Ο Herman ισχυρίστηκε πως κοιμόταν σε έναν κινηματογράφο, αλλά πληροφορήθηκε από τους αστυνομικούς πως ο ξάδελφός του είχε μιλήσει και τον είχε καταδώσει.  Ο Herman, τότε, ισχυρίστηκε πως ήταν ο Willie αυτός που πάτησε τη σκανδάλη.  Επιπλέον έδωσε πληροφορίες για τον πρώτο φόνο και υπέδειξε την κρυψώνα του όπλου.

Οι αστυνομικοί, εφοδιασμένοι με ένταλμα ερεύνης, όρμησαν στο σπίτι του Willie και πρόλαβαν τη μητέρα του την ώρα που έβγαινε από αυτό.  Τους έδειξε απρόθυμα το σημείο όπου βρισκόταν το όπλο.  Στη συνέχεια τους ακολούθησε στο Τμήμα, όπου θα ανέκριναν τον Willie.  Αρχικά εκείνος απείλησε τον Εισαγγελέα και στη συνέχεια παραδέχτηκε κομπάζοντας πως το όπλο ήταν δικό του.

Στο παρελθόν, όλα τα παραπτώματα του Willie παραπέμπονταν στο Οικογενειακό Δικαστήριο.  Τα διάφορα εγκλήματά του, από την ηλικία των εννέα ετών, είχαν ως αποτέλεσμα να μπαινοβγαίνει στα αναμορφωτήρια. Όμως, με τη νεανική εγκληματικότητα να ανέρχεται σε διαρκώς υψηλότερα επίπεδα, υπήρξε ανάγκη να αναδιαρθρωθεί το σύστημα του Οικογενειακού Δικαστηρίου.  Το 1976, ψηφίστηκε στην πολιτεία της Νέας Υόρκης η Ανανεωτική Απόφαση για τη Λειτουργία των Δικαστηρίων Ανηλίκων, η οποία εγκαθίδρυε μια νέα κατηγορία νεανικού εγκλήματος, το “καθορισμένο κακούργημα”.  Αυτό έδινε τη δυνατότητα να καταδικάζονται σε μεγαλύτερες από τη συνήθη των 18 μηνών φυλάκισης, παιδιά από 14 ετών.  Μπορούσαν να σταλούν σε αναμορφωτήρια για τρία έως πέντε χρόνια.  Το δικαστήριο έπαυε να λειτουργεί ως “κηδεμών” αλλά στο σκεπτικό της απόφασης έμπαινε, πλέον και ο παράγοντας “προστασία της κοινωνίας” από τον νεαρό ανήλικο εγκληματία.  Οι εισαγγελείς έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους σε αίθουσες δικαστηρίων ανηλίκων.

Ο βοηθός εισαγγελέα Robert Silbering ανέλαβε την υπόθεση του Willie.  Είχαν το όπλο και το τεστ βαλλιστικής που το συνέδεε αδιαμφισβήτητα με τον φόνο, αλλά ο Silbering φοβόταν πως δεν θα είχαν μάρτυρες, ούτε ομολογία.  Ο Anthony Lamorte αναγνώρισε τον Willie ανάμεσα σε άλλους υπόπτους και ο εισαγγελέας άσκησε πίεση στον Herman να καταθέσει εναντίον του ξαδέλφου του, με αντάλλαγμα μιαν ελαφρύτερη ποινή για τον ίδιο.

Ακόμα και με όλα αυτά τα δεδομένα, δεν υπήρχαν πολλά που ένα δικαστήριο θα μπορούσε να επιτύχει εναντίον ενός ανηλίκου, παρά τον “φουσκωμένο” ποινικό του φάκελλο και τις σαφέστατες ενδείξεις πως θα σκότωνε ξανά.  Ο Willie είχε κατ’ επανάληψη δηλώσει πως “ο πατέρας του ήταν φονιάς και πως ο ίδιος θα γινόταν το ίδιο”.  Είχε μάθει από πολύ μικρός, πως με τη βία εξασφαλίζεις τον σεβασμό.  Επιπλέον, είχε μια μητέρα εντελώς αποξενωμένη, που πίστευε πως ο γιος της ήταν ίδιος ο πατέρας του, άρα εξαρχής χαλασμένος.  Όσο μεγάλωνε, ο Willie είχε βιαιότατα ξεσπάσματα, χτυπούσε τους δασκάλους του, έκλεβε και, γενικά, ζούσε τη ζωή του με τους δικούς του όρους.  Ο παππούς του τον είχε κακοποιήσει σεξουαλικά σε ηλικία εννέα ετών.  Τον είχαν ακούσει πολλές φορές να λέει πως δεν τον ενδιέφερε αν θα έχανε τη ζωή του και πάντα συμπεριφερόταν σαν να μην είχε τίποτα σημαντικό να χάσει.  Δεν είχε ποτέ αντιμετωπίσει στα σοβαρά τις συνέπειες των πράξεών του, καθώς πάντα δικαζόταν από δικαστήρια ανηλίκων, τα οποία δεν τον αντιμετώπιζαν ως έναν επικίνδυνο και καθ’ έξιν εγκληματία, αλλά ως ένα παραστρατημένο παιδί, χωρίς εγκληματικές προθέσεις.  Έτσι πάντα ξεγλιστρούσε, ανάμεσα από τα “συναισθηματικά κενά” του νόμου και, μετά από ένα σύντομο διάστημα σε σχολεία και αναμορφωτήρια, γύριζε πάντα σπίτι του.  Η βία έγινε ένα άθλημα, στο οποίο ήταν πολύ καλός.

Τον καιρό που συμπλήρωσε τα έντεκα χρόνια του, ήταν ένα θυμωμένο, επιθετικό, αγόρι με κλίση δολοφονική,  με τάσεις μεγαλομανίας και ναρκισσισμού, χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τις παρορμήσεις του, με την αίσθηση ότι μπορούσε να καταφέρει τα πάντα, υπερβολικά βίαιο και απειλητικό για όλους.  Ένα παιδί που κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει. Η ψυχιατρική εκτίμηση που του έγινε διέγνωσε Αντικοινωνικής Συμπεριφοράς, διάγνωση μόλις ελάχιστα διαφορετική από τη διαταρραχή που είχε διαγνωστεί στον πατέρα του.  Ο Willie δεν ήταν ψυχωσικός, αλλά ήταν εξαιρετικά επικίνδυνος.  Παρά το τότε πολύ νεαρό της ηλικίας του, οι γιατροί είχαν προβλέψει ότι στο μέλλον θα γινόταν δολοφόνος.

Με αυτό το ιστορικό και με ό,τι αποδείξεις θα κατόρθωνε να συγκεντρώσει, ο Silbering προετοιμάστηκε για τη δίκη.

Η δίκη του Willie

Η δίκη του Willie Bosket έγινε στο Οικογενειακό Δικαστήριο, στην οδό Λαφαγιέτ, στο κάτω Μανχάταν.  Του απαγγέλθηκαν τρεις ξεχωριστές κατηγορίες, δύο για φόνο και μία για απόπειρα φόνου, γεγονός που σήμαινε τρεις διαφορετικές δίκες.

Η δικαστής Edith Miller δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε τον Willie απέναντι από την έδρα της.  Τον θεωρούσε ιδιαίτερα έξυπνο και λυπόταν που σπαταλιόταν έτσι.  Όμως, αυτή τη φορά η στάση του εξέπληξε ακόμα και την ίδια.  Ήταν βίαιος και επιθετικός, ώστε αναγκάστηκαν να τον έχουν δεμένο.  Έβριζε συνεχώς, δεν έδειξε ούτε στιγμή μετανοιωμένος και δεν είχε κανένα σεβασμό για τις οικογένειες των θυμάτων.  Ακόμα, στο Αναμορφωτήριο Spofford όπου τον κρατούσαν, τραυμάτισε ένα άλλο αγόρι με ένα πηρούνι, χτύπησε έναν σύμβουλο στο πρόσωπο και προσπάθησε να στραγγαλίσει έναν ψυχίατρο.  Αργότερα καυχήθηκε πως, αν και μόλις 15 χρονών, είχε διαπράξει πάνω από 2.000 εγκλήματα, 25 από τα οποία ήταν επιθέσεις με μαχαίρι.

Αναμορφωτήριο Spofford

Ο Willie αντιμετώπιζε τις δίκες του εντελώς αποστασιοποιημένος, καθώς πίστευε πως η διαδικασία και οι ποινές θα είναι ίδιες με εκείνες που είχε αντιμετωπίσει δυο χρόνια νωρίτερα.  Όσο πέρναγαν οι μέρες, και με την επιμονή του δικηγόρου του, συνειδητοποίησε τη διαφορά. Σκέφτηκε να αποφύγει τις δίκες με το να ομολογήσει την ενοχή του και το ανακοίνωσε στον έκπληκτο δικηγόρο του.  Ο Silbering επέμεινε πως έπρεπε να ομολογήσει και για τις τρεις κατηγορίες, πράγμα που έγινε.  Ορίστηκε η ημερομηνία έκδοσης της απόφασης και το μέλημα του Silbering ήταν πια πώς θα κατόρθωνε να εξασφαλίσει για τον Willie ποινή μεγαλύτερη του ανώτατου των πέντε ετών, που προβλεπόταν.  Χωρίς προηγούμενη παρόμοια υπόθεση κάτι τέτοιο ήταν πολύ δύσκολο.

Ο Willie στάλθηκε στο Τμήμα Ανηλίκων των φυλακών για πέντε χρόνια.  Στα 21 του θα ήταν πάλι ελεύθερος.

Δυο ημέρες μετά την καταδίκη του Willie, η δίκη του οποίου μονοπώλησε τα φώτα της δημοσιότητας και το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, ο Κυβερνήτης Hugh Carey ταξίδευε από το Μανχάταν στο Ρότσεστερ, στα πλαίσια της προεκλογικής του καμπάνιας.  Ο ρεπουμπλικάνος αντίπαλός του σ’ εκείνες τις εκλογές τον κατηγορούσε πως ήταν πολύ επιεικής με το έγκλημα σε όλες του τις εκφάνσεις και πρότεινε έναν νέο νόμο, σύμφωνα με τον οποίο οι ανήλικοι κατηγορούμενοι για βίαια εγκλήματα, όπως ο φόνος και ο βιασμός, θα δικάζονταν ως ενήλικες.

Κυβερνήτης Hugh Carey

Ο Carey, ένας φιλελεύθερος δημοκράτης, είχε αντισταθεί σε αυτό το μέτρο, το οποίο εύρισκε ιδιαίτερα σκληρό.  Πίστευε πως ήταν περισσότερο δραστικό απ’ όσο έπρεπε, αν και γνώριζε πως υπήρχαν πολλοί στο στρατόπεδό του που σύντάσσονταν με την άποψη του ρεπουμπλικάνου.

Εκείνο το πρωί, καθώς διάβαζε την εφημερίδα του, πρόσεξε την αναφορά στην καταδίκη του Willie, η οποία προφανώς είχε διαρρεύσει, μια και -υποτίθεται- πως ήταν απόρρητη.  Ένα ρεπορτάζ στη Daily News ανέφερε τα λόγια του Herman Spates, ο οποίος έλεγε πως ο Willie σκότωσε “για να τους δει πώς θα τινάζονταν όταν τους χτύπαγε η σφαίρα”.  Στο ίδιο ρεπορτάζ αναφερόταν επίσης πως ένας από τους κοινωνικούς λειτουργούς που είχαν, στο παρελθόν, αναλάβει τον Willie, ενημέρωσε το Τμήμα Ανηλίκων της φυλακής πως “επρόκειτο για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο άτομο”.

Η αντίδραση του Carey υπήρξε άμεση.  Προφανώς συνειδητοποίησε ξαφνικά πως μερικά παιδιά δεν αναμορφώνονται εύκολα, όπως ήταν ο στόχος του Οικογενειακού Δικαστηρίου που επέβαλε ελαφρές -ή και καθόλου- ποινές.  Ο Carey υπαναχώρησε από τη θέση του και έδωσε μια συνέντευξη τύπου, κατά την οποία δήλωσε πως θα υποστήριζε την αντιμετώπιση των βίαιων ανηλίκων εγκληματιών ως ενηλίκων τέτοιων και ορκίστηκε πως “ο Willie Bosket δεν θα ξαναπερπατούσε ελεύθερος στους δρόμους της Νέας Υόρκης”.

Υποστήριξε πως ήταν αδυναμία του συστήματος να αντιμετωπίσει τέτοιες περιπτώσεις, ενώ το Τμήμα Ανηλίκων της φυλακής δεν ήταν προετοιμασμένο να χειριστεί έναν κρατούμενο σαν τον Willie: δεν υπήρχαν ούτε τα κατάλληλα προγράμματα, ούτε οι συνθήκες.

Μια εβδομάδα αργότερα, ο Carey κάλεσε το νομοθετικό σώμα στο Άλμπανι, σε ειδική συνεδρίαση, όπου και ψηφίστηκε η Πράξη του 1978, περί Νεανικής Εγκληματικότητας, σύμφωνα με τις διατάξεις της οποίας, παιδιά ηλικίας από 13 ετών και πάνω, θα ήταν δυνατόν να δικάζονται από δικαστήρια ενηλίκων, αν τους είχε απαγγελθεί κατηγορία για φόνο, και θα αντιμετώπιζαν τις ίδιες ποινές.  Ο νόμος αυτός κατέρριψε την πεποίθηση 150 χρόνων στην αμερικανική ιστορία, πως τα παιδιά ήταν εύπλαστα και θα μπορούσαν να αναμορφωθούν και να σωθούν.  Τώρα επικρατούσε η άποψη πως υπήρχαν παιδιά τόσο επικίνδυνα για την κοινωνία, που θα  έπρεπε να κρατηθούν μακριά της για όλη τους τη ζωή.  Ήταν πολύ αργά για να δικαστεί ο Willie με αυτό το νόμο, αλλά τα πράγματα είχαν αλλάξει για τους συνομηλίκους του που θα διέπραταν βίαια εγκλήματα.

Η πολιτεία της Νέας Υόρκης ήταν η πρώτη που ψήφισε τέτοιο νόμο.  Καθώς τα βίαια εγκλήματα που διέπραταν ανήλικοι πλήθαιναν σε όλη την Αμερική, γρήγορα και άλλες πολιτείες ακολούθησαν το παράδειγμά της.  Ο τύπος, το κοινό και οι εισαγγελείς στη Νέα Υόρκη συνήθισαν να τον αποκαλούν “ο νόμος του Willie Bosket”.  Ο Willie είχε αποκτήσει τη φήμη που επιθυμούσε αν και όχι με τον τρόπο που φανταζόταν, όταν κόμπαζε σε όλους πως θα γινόταν δολοφόνος, όπως ο πατέρας του.

Συνεχίζεται


~ από Nina C στο 26/03/2011.

3 Σχόλια to “Όλα τα παιδιά του Θεού: Willie Bosket – III”

  1. Όταν το υπόβαθρο είναι τέτοιο και οι συνθήκες είναι κατάλληλες…θα δανειστώ μια φράση από το ποστ σου: «Η βία έγινε ένα άθλημα, στο οποίο ήταν πολύ καλός.»
    Περιμένω τη συνέχεια…

  2. Πολυ καλο αρθρο και πολυ εμπεριστατωμενο.Μπραβο σας!!!!!

  3. […] https://eglima.wordpress.com/2011/03/26/bosket-iii/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: