Όλα τα παιδιά του Θεού: Willie Bosket – V

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Η κληρονομιά του Willie

Στη δεκαετία του 1970, ένας δεκαπεντάχρονος δολοφόνος ήταν κάτι το εξωπραγματικό και φρικιαστικό.  Σήμερα όχι.  Ο αριθμός των εφήβων που διαπράττουν βίαια εγκλήματα, όπως ο βιασμός και ο φόνος, αυξήθηκε δραματικά κατά τη δεκαετία του 1990, σε αντίθεση με αυτόν των βίαιων εγκλημάτων που διαπράττονται από ενήλικες, ο οποίος βαίνει συνεχώς μειούμενος.  Οι εγκληματολόγοι προβλέπουν πως η κατάσταση θα χειροτερεύει διαρκώς.  Η νομοθεσία μερικών πολιτειών στην Αμερική, έχει κατεβάσει κατά πολύ το όριο ηλικίας των ανήλικων εγκληματιών, έτσι ώστε να είναι εφικτό να δικάζονται ως ενήλικες, σε περιπτώσεις διάπραξης βίαιων εγκλημάτων.  Στις φυλακές της Φλόριδα, στην πτέρυγα μελλοθανάτων, υπάρχουν έφηβοι που περιμένουν τη μέρα της εκτέλεσης.  Στη Ν. Υόρκη, το 85% των ανηλίκων που δικάζονται στα δικαστήρια ανηλίκων, ξαναπέφτουν σε αδικήματα, πολύ πιο σοβαρά.  Η φυλακή έχει καταλήξει να είναι τόπος συνάντησης για μερικές ομάδες εφήβων.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνουν πολλές μελέτες και έρευνες για την παιδική και νεανική εγκληματικότητα και να βρεθούν τρόποι για την πρόβλεψη της επικινδυνότητας των παιδιών και της προοπτικής να εγκληματήσουν στο μέλλον.  Προγράμματα και μέθοδοι βρίσκονται στη διάθεση γονιών και δασκάλων, έτσι ώστε να βοηθήσουν τους πρώτους να ανατρέφουν σωστά τα παιδιά τους και να αντιμετωπίσουν τυχόν παρεκκλίσεις και παραβατική συμπεριφορά, και τους δεύτερους να είναι καταρτισμένοι ώστε να τις αναγνωρίζουν και να επαγρυπνούν.

Για τον Willie όλα αυτά ήρθαν πολύ αργά.  Λίγους μήνες μετά τη νέα καταδίκη του σε ισόβια, έσπασε το κεφάλι ενός φύλακα, με αποτέλεσμα να καταλήξει με άλλη μία ποινή ισόβιας φυλάκισης.  Αργότερα πέταξε καυτό νερό στο πρόσωπο ενός άλλου φρουρού.  Γρήγορα άρχισε να θεωρείται ο πιο επικίνδυνος εγκληματίας στη Νέα Υόρκη, και αποφασίστηκε να κρατείται στην απομόνωση, σε ειδικά διαμορφωμένο κελί.  Οι φύλακες απαγορεύεται να του μιλούν και δεν έχει επαφή με άλλους κρατουμένους. Δεν απολαμβάνει κανενός προνομίου και δεν του παρέχονται ούτε οι βασικές διευκολύνσεις. Στο κελί του δεν υπάρχουν πρίζες και, συνεπώς, δεν έχει τηλεόραση.  Συνεπώς κάνει τα μόνα τρία πράγματα που μπορεί: διαβάζει, κοιμάται και σκέφτεται.  Όλα πολύ.  Πίσω από τα κάγκελα του κελιού του υπάρχει μια κατασκευή από πλεξιγκλάς, η οποία αφενός αποτρέπει τη φυσική επαφή με άλλα άτομα, και αφετέρου επιτρέπει να είναι ορατός στους φρουρούς του 24 ώρες το 24ωρο.  Επιπλέον, τέσσερις βιντεοκάμερες τον παρακολουθούν επί 24ώρου βάσεως.  Όποτε βγαίνει από το κελί του, αλυσοδένεται με μιαν αλυσίδα τόσο χοντρή, σαν αυτές που χρησιμοποιούνται στις ρυμουλκήσεις πλοίων. Κι αυτό δεν συμβαίνει παρά μόνο για μια ώρα την ημέρα, μέσα στην οποία πρέπει να προλάβει να πλυθεί και να ασκηθεί.  Δεν έχει δικαίωμα να συναναστραφεί άλλους κρατούμενους πριν το 2046. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά στους New York Times ο Thomas A. Coughlin 3d, εκπρόσωπος του Υπουργείου Σωφρονιστικών Καταστημάτων, «ο μόνος ήχος που θα ακούει ο Willie Bosket, θα είναι ο ήχος από το καζανάκι της τουαλέτας του».

Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του, το όνομα του Bosket γράφτηκε στο ποινολόγιο της φυλακής 250 φορές, για διάφορες παραβάσεις, όντας στην απομόνωση: έφτυνε και έβριζε τους δεσμοφύλακες, πετούσε το φαγητό του και, σε μία περίπτωση, κατάπιε το κάτω μέρος ενός κουταλιού.  Τα τελευταία 17 χρόνια έχει ηρεμήσει, και περνά τον καιρό του ήσυχα: διαβάζει, κοιμάται και σκέπτεται.  Μάλιστα, το 1989, εξέπληξε τους πάντες δηλώνοντας την πρόθεσή του να παντρευτεί μία γυναίκα, το όνομα της οποίας δεν διέρρευσε στα ΜΜΕ.  Η ίδια είχε υποβάλει έγγραφη σχετική αίτηση στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, όμως ο γάμος δεν τελέστηκε ποτέ, για άγνωστους λόγους.

Ο Willie παραμένει στην πτέρυγα μελλοθανάτων περιμένοντας την εκτέλεση, γνωρίζοντας πως δεν υπάρχει τίποτα να απομακρύνει την ηλεκτρική καρέκλα από αυτόν.  Μερικές φορές θρηνεί για την παράλογη βία της νιότης του, όπως την έζησε και όπως την εφάρμοσε, κάποιες άλλες λυπάται για τον εαυτό του και για όλα αυτά τα πράγματα που έχασε στη ζωή του.

Και, εξαιτίας του, το νομικό πλαίσιο αντιμετώπισης ανηλίκων εγκληματιών δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο.

Διαφωνίες για τη θανατική ποινή

Στην πολιτεία της Ν. Υόρκης η θανατική ποινή είναι σε ισχύ, μόνο που έχει ατονήσει εδώ και πολλά χρόνια.  Ο κυβερνήτης Mario Cuomo, αντιτίθεται σθεναρά στην επαναφορά της και, αντ’ αυτής προτείνει ως τιμωρία για ενοχή για φόνο πρώτου βαθμού τον ισόβιο εγκλεισμό, χωρίς δικαίωμα αναστολής.  Όσοι διαφωνούν μαζί του, φέρνουν ως παράδειγμα τον Willie Bosket, που διέπραξε περισσότερους φόνους μέσα στη φυλακή, απ’ όσους έξω.

Κατά την ανακοίνωση της 25ετούς κάθειρξης του Willie για την επίθεση στον φρουρό των φυλακών, ο δικαστής του είπε: “Είμαι σίγουρος πως θα δολοφονήσεις κάποιον.  Έτσι, καταδικάζοντάς σε σε φυλάκιση, αντί να σε στείλω στην ηλεκτρική καρέκλα, γνωρίζω πως καταδικάζω και έναν αθώο σε θάνατο”.  Ο εισαγγελέας δήλωσε πως “η μόνη πραγματική δικαιοσύνη για τον Bosket θα ήταν η εκτέλεση”.

Τα λόγια αυτά ήταν ευπρόσδεκτα από τους νομοθέτες που επιθυμούσαν την επαναφορά της θανατικής ποινής.  Διακήρυσσαν πως ο Willie Bosket ήταν το ζωντανό και αδιάσειστο παράδειγμα πως ένας ισοβίτης δεν υπάρχει περίπτωση να σωφρονιστεί.  Αντίθετα θα γίνεται όλο και πιο βίαιος, καθώς δεν έχει τίποτα πια να χάσει.

Η συντριπτική πλειοψηφία των ποινικολόγων και των ψυχολόγων, όμως, διαφωνεί:  ο Willie δεν είναι ο κανόνας, αλλά η άσχημη εξαίρεσή του.  Έμπειρα διοικητικά στελέχη φυλακών βεβαιώνουν πως οι ισοβίτες είναι μακράν οι πιο ήσυχοι και εύκολοι στον χειρισμό καρατούμενοι.   Σύμφωνα με μιαν έρευνα που έγινε πρόσφατα σε φυλακές υψίστης ασφαλείας των ΗΠΑ, οι κρατούμενοι με μικρές ποινές που ενεπλάκησαν σε βίαια επεισόδια στις φυλακές, άγγιζαν το 20%, ενώ στο ίδιο δείγμα των ισοβιτών το ποσοστό μόλις και πλησίασε το 9%.

Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό δεν είναι ξεκάθαροι. Κάποιοι καταδικασμένοι σε ισόβιο εγκλεισμό, διακατέχονται από την εμμονή της επιθυμίας να ξαναζήσουν ελεύθεροι.  Έτσι συμπεριφέρονται υπάκουα και φιλικά, προκειμένου να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των φρουρών ώστε, κάποια στιγμή, να διαλάθουν της προσοχής τους και να δραπετεύσουν.

Όμως, ο σηματικότερος λόγος που οι ισοβίτες επιδεικνύουν καλή συμπεριφορά, είναι άλλος.  Γνωρίζουν πως οι φύλακες μπορούν να κάνουν τη διαμονή τους στη φυλακή από πολύ δύσκολη έως αβίωτη, γεγονός που δεν ισχύει αντίστροφα.  Έτσι προτιμούν να συμπεριφέρονται καλά και να μην δημιουργούν προβλήματα, για να σπρώξουν πιο εύκολα τον καιρό να περάσει.  Η αντιπαράθεση με τους φύλακες και η διαρκής δημιουργία προβλημάτων, δεν έχει ως κατάληξη παρά μια διαμονή όμοια με αυτή του Willie Bosket, όπως την περιγράψαμε παραπάνω.

Αντιθέτως, όσοι επιδεικνύουν καλή συμπεριφορά, βγαίνουν από τα κελιά τους σε καθημερινή βάση, παρακολουθούν μαθήματα σε σχολείο, σεμινάρια λογοθεραπείας και ελέγχου θυμού, τρώνε στην τραπεζαρία, κοινωνικοποιούνται στο προαύλιο, συμμετέχουν σε αθλήματα, ακούνε ραδιόφωνο, βλέπουν τηλεόραση και κινηματογράφο, δέχονται επισκέψεις και τους επιτρέπονται τα τηλεφωνήματα.

Για την κοινή γνώμη ο Willie  Bosket και ο τρόπος κράτησής του, φαίνεται να συμβολίζει τα όρια της ισχύος της φυλακής να τιμωρεί και να ελέγχει.  Για τους κρατούμενους δείχνει πόσο πραγματική και αδιαμφισβήτητη είναι αυτή η ισχύ.  Μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης είναι ευχαριστημένο με τις συνθήκες κράτησης του Bosket.  Υπάρχουν, όμως, και αυτοί που πιστεύουν πως αυτές είναι απάνθρωπες.  Η πλήρης έλλειψη προσωπικών στιγμών καθώς και η παντελής έλλειψη επικοινωνίας με άλλους κρατούμενους, ισχυρίζονται πως δεν βοηθούν στην επανένταξη του Bosket.

Πηγές

*The Bosket Family and the American Tradition of Violence, Fox Butterfield, New York, Alfred A. Knopf, 1995.

*Willie Bosket, Katherine Ramsland, Trutv Crime Library.

*Strain of Violence: Historical Studies of American Violence and Vigilantism, Richard Maxwell Brown, New York, Oxford University Press, 1975.

*The New York Times (αρθρογραφία των David Anderson, Martin Gallanter, Fox Butterfield, William Glaberson, Charles Kaiser, Richard Meislin, Anna Quindlen, Roy Silver, John Eligon, Ron Smothers)

*Tracking the Ghosts of Edgelfield County, J. Douglas Allen-Taylor, Point, 1996

*What Makes Willie Boskett Kill, Hardy Green.

*The Devil in Willie Boskett, Brian M. Kern, University of North Texas.

*Growing Pains Come to Harlem, Associated Press.

~ από Nina C στο 16/04/2011.

5 Σχόλια to “Όλα τα παιδιά του Θεού: Willie Bosket – V”

  1. Εξαιρετική παρουσίαση της ιστορίας του Willie Bosket.
    Δεν είμαι ειδικός, αλλά κατά τη γνώμη μου είναι τεράστιο λάθος το να τιμωρείς ένα τέτοιο άτομο με απόλυτη απομόνωση και αποξένωση.
    Είναι σαν να δίνεις ένα τραγικότατο τέλος σε μια ήδη πολύ τραγική ιστορία. Πάντα κάτω από μια τέτοια βίαιη συμπεριφορά σαν του Willie, κρύβεται μια ταλαίπωρη και πονεμένη ψυχή που το σύστημα θα έπρεπε να είναι σε θέση να θεραπεύσει και όχι να τιμωρήσει.
    Καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο, αλλά θα έπρεπε να βρίσκουν τρόπους και να προσπαθούν πάντα.

  2. Θα συμφωνήσω εν μέρει με το σχόλιό σου Lilith. Αλλά τελικά για ποιά επανένταξη μιλάμε; Θα έχει τρελλαθεί μέχρι τότε. Και επειδή η τιμωρία του δεν φέρνει κανένα από τα θύματά του πίσω, ναι κι εγώ πιστεύω ότι είναι πολύ σκληρή. Πρώτη φορά λυπήθηκα έναν δολοφόνο. ίσως βέβαια επειδή ήταν ψυχρός δολοφόνος αλλά τουλάχιστον δεν ήταν παιδεραστής, κανίβαλος, βιαστής κτλπ.

  3. Rita,

    Δεν μιλάμε φυσικά για επανένταξη.
    Μιλάμε για μια ζωή μέσα στη φυλακή, αλλά τουλάχιστον υποφερτή.
    Κατά τη γνώμη μου, μαζί με αυτού του είδους τους δολοφόνους και εγκληματίες, θα έπρεπε να χώνουν στη φυλακή και τη ανεύθυνη μάνα που τους γέννησε και τον εγκληματία πατέρα και μάλιστα στο ίδιο κελί και να τους υποχρεώνουν να ζητάνε από το παιδί τους 50 φορές τη μέρα συγνώμη που τον γέννησαν! Θα μου πεις βέβαια… ο καθένας μας έχει ευθύνη να ελέγχει τον εαυτό του και να προχωράει όσο γίνεται προς το καλό όποιες και αν είναι οι συνθήκες της γέννησης και ανατροφής του. Σίγουρα, αλλά άλλο να το λες και άλλο να το κάνεις ειδικά αν είσαι παιδί του Χάρλεμ.

  4. […] Όλα τα παιδιά του Θεού: Willie Bosket – V […]

  5. […] https://eglima.wordpress.com/2011/04/16/bosket-v/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: