Bruno Lüdke: Δολοφόνος κατά συρροή ή κατά φαντασία; – II

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Μια δολοφονία και μία σύλληψη

Στις 31 Ιανουαρίου του 1943, μια παρέα παιδιών που έκανε βόλτα στο δάσος του Köpenick, ανακάλυψε το πτώμα της Frieda Rossner, μιας 59χρονης χήρας, γνωστής στην τοπική κοινωνία.  Η γυναίκα είχε πεθάνει δύο ημέρες πριν, στραγγαλισμένη με την εσάρπα της.  Είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά μετά θάνατο και είχε κλαπεί η τσάντα της, που περιείχε 1 μάρκο. Το πτώμα βρέθηκε σε μικρή απόσταση από το σπίτι του θύματος.

Αμέσως μετά την ανακάλυψη του πτώματος, το τοπικό αστυνομικό τμήμα ειδοποίησε την Αστυνομική Διεύθυνση Ανθρωποκτονιών του Βερολίνου.  Σχηματίστηκε μία ομάδα από τρεις ντετέκτιβς, υπό την αρχηγία του Επιθεωρητή Heinz Franz.  Τα άλλα δύο μέλη της «τρόικας» ήταν οι ντετέκτιβς Jachode και Mahnke.  Το ίδιο απόγευμα η ομάδα από το Βερολίνο έφθασε στο Köpenick και επισκέφθηκε τον τόπο του εγκλήματος.

Πέρασαν σχεδόν δύο μήνες και η τριάδα των ντετέκτιβς είχε ανακρίνει πολλά άτομα ως υπόπτους, χωρίς όμως αποτέλεσμα.  Μέχρι που, ξαφνικά, στις 18 Μαρτίου του 1943 ο Franz συλλαμβάνει τον Bruno Lüdke.  Γράφει ο ίδιος ο επιθεωρητής στην αναφορά του: «Στις 18 Μαρτίου του 1943 πληροφορηθήκαμε την ύπαρξη ενός εργάτη με πνευματική αναπηρία, του Bruno Lüdke, ο οποίος φαίνεται πως παρενοχλούσε τις γυναίκες του χωριού.  Καθώς υποψιαστήκαμε ότι ο άνθρωπος αυτός μπορεί να γνώριζε κάτι παραπάνω για τον φόνο, τον πλησίασα και του έκανα κάποιες ερωτήσεις.  Οι απαντήσεις του μου δημιούργησαν την εντύπωση ότι προφανώς γνώριζε περισσότερα από όσα έλεγε και τον συνέλαβα».

Έτσι, λοιπόν, ο Bruno συνελήφθη εξαιτίας της «εντύπωσης» που δημιούργησε στον Franz, χωρίς απολύτως καμία άλλη ένδειξη εναντίον του, ούτε καν υπόδειξη ή καταγγελία εις βάρος του από κάποιον κάτοικο του χωριού.  Δεν είναι γνωστό τι ρώτησε ο Franz τον Bruno κατά την πρώτη αυτή ανάκριση αλλά, δεδομένης της πνευματικής κατάστασης του τελευταίου, μπορούμε να υποθέσουμε ότι οι απαντήσεις του φάνηκαν παράξενες στον Franz, ο οποίος και ερμήνευσε αυτές τις «παράξενες» απαντήσεις με τρόπο που εξυπηρετούσαν τις έρευνές του.

Ο θυρεός της αστυνομίας του Ράιχ

Ομολογίες… ομολογίες

Τη σύλληψη του Bruno ακολούθησε ένας χείμαρρος ομολογιών! Παραδέχτηκε ότι, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου αρκετών ετών, είχε βιάσει ή είχε αποπειραθεί να βιάσει πενήντα γυναίκες.  Είναι περίεργο το ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα της κατάθεσής του, ουδέποτε εμφανίστηκε στην υπόθεσή του ξανά.  Επίσης, την περίοδο που ο Bruno υποτίθεται ότι έκανε τους βιασμούς και τις απόπειρες, καμία σχετική καταγγελία δεν είχε γίνει από καμία γυναίκα.

Είναι πιθανόν αυτή η πρώτη ομολογία του Bruno, να θεωρήθηκε «άχρηστη» μετά την «ομολογία» του φόνου της Frieda Rossner, αλλά και εκείνων των Kathe Mundt, Bertha Schulz και του ζεύγους Umann.  Ο Franz ισχυρίστηκε ότι πρώτη φορά άκουσε για αυτές τις δολοφονίες από το στόμα του Bruno, όμως η πραγματικότητα είναι ότι είχε ο ίδιος ανασύρει τους φακέλλους από το αρχείο της Διεύθυνσης Ανθρωποκτονιών του Βερολίνου (μαζί με άλλους, δολοφονιών που είχαν γίνει στην ευρύτερη περιοχή του Köpenick την τελευταία δεκαπενταετία).  Στη συνέχεια, επικουρούμενος από την πνευματική σύγχιση στην οποία βρισκόταν ο Bruno, του εκμαίευσε τις «ομολογίες» με τρόπο αξιοθαύμαστο, χωρίς όμως να αποφύγει και κάποια λάθη.  Για παράδειγμα, όταν ο Bruno «ομολόγησε» τις δολοφονίες του ζεύγους Umann, δεν είπε κουβέντα για τον φόνο της κ. Gutermann, που είχε διαπραχθεί μόλις δυο ημέρες πριν.  Αρκετούς μήνες αργότερα, όταν ο Franz τον ρώτησε και γι αυτόν την υπόθεση (τον φάκελλο της οποίας είχε μόλις ανασύρει από το αρχείο), ο Bruno «θυμήθηκε» ότι είχε διαπράξει και αυτόν, χωρίς όμως να θυμάται καμία σχετική λεπτομέρεια, ούτε να αναγνωρίζει τον τόπο όπου υποτίθεται ότι είχε εγκληματίσει!  Στην πραγματικότητα ο μόνος τόπος εγκλήματος, από όλους όσους του χρέωσαν, που γνώριζε καλά ήταν αυτός στο δάσος του Köpenick όπου βρέθηκε το πτώμα της Frieda Rossner.  Κι αυτό δεν είναι καθόλου περίεργο, αν αναλογιστούμε ότι ο Bruno επισκεπτόταν το σπίτι του θύματος δύο φορές την εβδομάδα, για να παραλάβει τα άπλυτα και να παραδώσει τα πλυμμένα ρούχα.

Ο ταλαίπωρος Bruno δεν ήταν σε θέση να δώσει καμία πληροφορία για τους υπόλοιπους φόνους: δεν γνώριζε τα άτομα, δεν ήξερε πού μένουν, δεν είχε επισκεφθεί ποτέ τις περιοχές όπου βρέθηκαν τα πτώματα, δεν μπορούσε να ανακαλέσει από τη μνήμη του καμία λεπτομέρεια σχετική με τα εγκλήματα.  Εντούτοις, μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για την ευκολία με την οποία ομολόγησε αυτούς τους έξι πρώτους φόνους.  Και μια αρκετά πειστική υπόθεση είναι η πνευματική υγεία του Bruno σε συνδυασμό με τις «ανακριτικές μεθόδους» του Franz και της ομάδας του: η σωματική βία, η τρομοκρατία, οι καθοδηγητικές ερωτήσεις και η χειραγώγηση του τρομοκρατημένου Bruno από τον έμπειρο Επιθεωρητή, έφεραν το επιθυμητό, από τον Franz, αποτέλεσμα:  είχε ένοχο!

Ο Bruno Lüdke ομολόγησε συνολικά 51 φόνους.  Ο Franz είχε βρει το τέλειο θύμα να του φορτώσει όχι μόνο τις άλυτες υποθέσεις δολοφονιών στην περιοχή του Βερολίνου, αλλά και σε ολόκληρη τη Γερμανία!  Έτσι ο Bruno ομολόγησε 20 φόνους στο Βερολίνο και τα γύρω χωριά και 31 σε όλη την υπόλοιπη χώρα.

Η ανακριτική μέθοδος που ακολουθούσε ο Franz ήταν, πάνω-κάτω, η ίδια: μια νέα υπόθεση φόνου έμπαινε στη «συζήτηση» από το πουθενά και, συνήθως, η πρώτη ερώτηση ήταν αν ο Bruno είχε επισκεφτεί ποτέ ένα συγκεκριμένο μέρος.  Η πρώτη, αυθόρμητη απάντησή του ήταν «όχι» για να καταλήξει, μετά από αρκετή ώρα και πολλές ερωτήσεις, σε κατάφαση.  Σε άλλες περιπτώσεις, ο Bruno οδηγούταν σε κάποιο τόπο εγκλήματος για αναπαράσταση και η ανάκριση γινόταν εκεί.  Και πάλι, σε καμία περίπτωση, δεν έδειξε να αναγνωρίζει το μέρος.  Όμως αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα για τον Franz: αρκείται να συμπληρώνει αυτός τις «λεπτομέρειες» που λείπουν στην τελική αναφορά του και στην «ομολογία» του Bruno.  Σήμερα μπορούμε, χωρίς κανέναν ενδοιασμό να πούμε, ότι οι αναφορές του Franz, αναφορικά με την επίλυση όλων αυτών των εγκλημάτων και την ενοχή του Bruno Lüdke είναι απολύτως κατασκευασμένες.

Lüdke και Franz

Τριάντα χρόνια πριν ο Nils Bejerot δώσει όνομα σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε «Σύνδρομο της Στοκχόλμης», στο Βερολίνο ο Bruno είχε αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Franz.  Ο Επιθεωρητής ήταν το μοναδικό άτομο που ανέκρινε τον Bruno, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί ένας στενός δεσμός μεταξύ τους, τουλάχιστον από την πλευρά του Bruno, ο οποίος έφτασε στο σημείο να δείχνει απεριόριστη εμπιστοσύνη στον ανακριτή του και να θεωρεί ότι ήταν το μοναδικό πρόσωπο στο οποίο μπορούσε να βασίζεται.  Ο Franz αυτό το ήξερε πολύ καλά.

O Bruno Lüdke με τον Heinz Franz, σε μία από τις "αναπαραστάσεις".

Ο Επιθεωρητής είχε αντιληφθεί από την πρώτη στιγμή την πνευματική αδυναμία του Bruno και γνώριζε πως, με τους κατάλληλους χειρισμούς, θα μπορούσε να τον κάνει να ομολογήσει το οτιδήποτε.  Γρήγορα αντιλήφθηκε πως οι επιθετικοί και βίαιοι χειρισμοί δεν έφερναν αποτέλεσμα, αντίθετα με την ήρεμη και γλυκειά – σχεδόν φιλική – προσέγγιση.  Από την άλλη μεριά ο Bruno ένοιωθε ασφαλής, λόγω του άρθρου 51 του γερμανικού ποινικού κώδικα.  Γνωρίζοντας, λοιπόν, πως δεν επρόκειτο να δικαστεί και, επομένως, να καταδικαστεί για καμία από τις δολοφονίες, δεν έβρισκε κανένα λόγο να μην ικανοποιήσει τον Franz.  Πίστευε πως αν έλεγε στον Επιθεωρητή ό,τι ήθελε ν’ ακούσει, μέχρι τα Χριστούγεννα θα είχε επιστρέψει στο σπίτι και τη δουλειά του.

Και ήταν και η δόξα ή, τουλάχιστον, αυτό που φαινόταν δόξα στο μυαλό του Bruno:  ταξίδευε σε όλη τη Γερμανία (επισκεπτόμενος τις διάφορες τοποθεσίες εγκλημάτων, τα οποία κατέληγε πάντα να ομολογήσει), όλος ο κόσμος μιλούσε γι αυτόν, είχε τον Επιθεωρητή «του» να του κάνει όλα τα χατήρια, να του προσφέρει φαγητό, να του αγοράζει τσιγάρα, να μην βαριέται ποτέ να «συζητάει» μαζί του.  Ο Bruno ένοιωθε ευτυχισμένος!

Μπορεί ο Bruno να ήταν μειωμένης αντίληψης, όμως δεν ήταν εντελώς ανίκανος διανοητικά.  Μετά από λίγο καιρό είχε καταλάβει ποιες ερωτήσεις έπρεπε να κάνει στον Franz, προκειμένου να δώσει την απάντηση που ήθελε ν’ ακούσει ο Επιθεωρητής.  Όπως προκύπτει από τα επίσημα αρχεία, όταν ο Bruno δεν ήταν σίγουρος για το τι έπρεπε να απαντήσει χρησιμοποιούσε τεχνάσματα όπως «έχω το όνομα της πόλης στην άκρη της γλώσσας μου, αλλά μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή» ή «πρέπει να έκλεψα και κάτι άλλο από το θύμα αλλά δεν θυμάμαι τι ακριβώς» κ.λ.π., με τον Franz πάντα πρόθυμο να συμπληρώνει τα κενά!

Συνεχίζεται


~ από Nina C στο 04/06/2011.

4 Σχόλια to “Bruno Lüdke: Δολοφόνος κατά συρροή ή κατά φαντασία; – II”

  1. […] Συνεχίζεται  […]

  2. Κρίμα να χρησιμοποιείται ένας άνθρωπος σαν αποδιοπομπαίος τράγος μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν σε θέση να υπερασπιστεί και να φροντίσει τον εαυτό του!😦
    Από το post βγαίνει ξεκάθαρα πως υπέστη χειραγώγηση!

  3. […] Προηγούμενο […]

  4. Νινακι… Διαβαζα αυτο το ριμαδοξεχασμενο και αραχνιασμενο κουρκουμπινο-μπλογκ μου και έβλεπα σχόλια σου. Σε πεθύμησα βρε..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: