Bruno Lüdke: Δολοφόνος κατά συρροή ή κατά φαντασία; – III

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Απορίες …

-Είναι δυνατόν ένας άντρας, ο οποίος δεν κατάφερνε να κλέψει ούτε έναν κόκκορα από ένα κοτέτσι χωρίς να γίνει αντιληπτός, να είναι ο ίδιος που σκότωσε πάνω από 51 άτομα, σε όλη τη Γερμανία, χωρίς ποτέ να τον δουν και χωρίς ν’ αφήσει κανένα ίχνος;

-Είναι δυνατόν να ταξίδευε σε όλη τη χώρα, με κάθε μέσον (τραίνο, ποδήλατο, ωτοστόπ, ακόμα και με τα πόδια), να διέσχιζε έτσι τη χώρα από τον Βορρά μέχρι τον Νότο και από την Ανατολή μέχρι τη Δύση και, ταυτόχρονα, κάθε μέρα να βρίσκεται στο χωριό του, καθώς ποτέ κανείς δεν είχε αντιληφθεί να λείπει, έστω και για μία μέρα, από εκεί; Φυσικά και όχι!  Ο Bruno, όχι μόνο δεν είχε γεωγραφική αντίληψη της Γερμανίας, αλλά δεν ήξερε καν να βγάλει ένα εισιτήριο τραίνου.

-Επίσης, δεν πρέπει να λησμονούμε τόσο τη χώρα, στην οποία διαδραματίζονται όλα αυτά, όσο και την εποχή.  Πόσο πιστευτό είναι ο Bruno να πέρασε απαρατήρητος από τους εξονυχιστικούς ελέγχους της ναζιστικής αστυνομίας, η οποία έλεγχε σχολαστικά κάθε ταξειδιώτη, προκειμένου να ανακαλύψει δραπέτες αιχμαλώτους πολέμου, διαφυγόντες από τα στρατόπεδα εργασίας, εβραίους, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλους και οποιονδήποτε άλλον θεωρούσε το Τρίτο Ράιχ ότι απειλούσε τον εθνικοσοσιαλισμό και την καθαρότητα της Αρίας Φυλής;  Πώς δεν βρέθηκε ούτε ένας αστυνομικός να βεβαιώσει ότι είχε ελέγξει τον Bruno σε κάποιο από τα αλεπάλληλα «ταξείδια» του;

-Ο δράστης των 51 δολοφονιών δεν είχε «υπογραφή», δηλαδή οι φόνοι δεν είχαν ομοιότητες που να αποδεικνύουν ότι ήταν όλοι από το χέρι ενός και μόνο ανθρώπου.  Τα θύματα διέφεραν μεταξύ τους τόσο σε εμφάνιση, ηλικία, κοινωνική τάξη όσο και στις συνθήκες του θανάτου τους.  Υπήρχε τεράστια ποικιλία στα κίνητρα, στα όπλα του εγκλήματος, στον τρόπο που έδρασε ο δολοφόνος.  Σε κανέναν από τους τόπους των εγκλημάτων δεν βρέθηκαν αξιοποιήσιμα αποτυπώματα, πόσο μάλλον αποτυπώματα του Bruno.

…και συμπεράσματα

Ο Bruno Lüdke ήταν απελπιστικά άτυχος.

-Είχε την ατυχία να ζει στη Γερμανία του Χίτλερ, που οτιδήποτε απέκλινε από τις «προδιαγραφές» της Αρίας Φυλής έπρεπε να εξαφανίζεται.

-Είχε την ατυχία να είναι αρμόδια για την πρόληψη και τιμωρία του εγκλήματος η αστυνομία του Ράιχ, η φοβερή και τρομερή  Reichskriminalpolizeiamt.

-Είχε την ατυχία να ζει σε μια χώρα το πολιτικό σύστημα της οποίας δεν εξασφάλιζε πραγματική δικαιοσύνη και όπου ο τύπος ήταν εξαρτώμενος, κατευθυνόμενος και φιμωμένος.

-Είχε την ατυχία να βρεθεί στον δρόμο του ο φιλόδοξος και αδίστακτος Heinz Franz ο οποίος, προκειμένου να δει το άστρο του στην αστυνομία να λάμπει, δεν δίστασε να κατασκευάσει από το μηδέν τον μεγαλύτερο σειριακό δολοφόνο της Γερμανίας, χωρίς κάποιος από τους ανωτέρους του να έχει την πνευματική διαύγεια ή το ηθικό ανάστημα να αναχαιτίσει αυτήν την παράνοια.

-Είχε την ατυχία να εφαρμοστεί, στην περίπτωσή του, το άρθρο 51 του γερμανικού ποινικού κώδικα, σύμφωνα με το οποίο δεν οδηγήθηκε ποτέ σε δίκη.  Γιατί σε μία αίθουσα δικαστηρίου, όσο διαβρωμένη και διεφθαρμένη κι αν ήταν, δεν υπήρχε περίπτωση να κριθεί ένοχος με τα ανύπαρκτα στοιχεία και τις τρανταχτές αποδείξεις της αθωότητάς του.

-Είχε, τέλος, την ατυχία να μην φυλακιστεί για τα «εγκλήματά» του.  Με διαταγή του ίδιου του Heinrich Himmler, Υπουργού Εσωτερικών του Ράιχ εκείνη την εποχή, ο Bruno Lüdke στέλνεται στο Ινστιτούτο Εγκληματολογικής Ιατρικής (ένα είδος ιατροδικαστικού εργαστηρίου) της Βιέννης, στην Αυστρία, όπου μεταβάλλεται σε ανθρώπινο πειραματόζωο.  Ένα από τα «πειράματα» θα αποτύχει, με αποτέλεσμα τον θάνατο του Bruno στις 8 Απριλίου του 1944.

Ο Bruno Lüdke, ανθρώπινο πειραματόζωο.

-Σήμερα μπορούμε να μιλάμε για την, εν ψυχρώ, δολοφονία του Bruno Lüdke, μια δολοφονία απολύτως πολιτική, σύμφωνη με τις επιταγές του Γ’ Ράιχ αναφορικά με την ευγονική.  Μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ο Bruno Lüdke δεν ήταν σειριακός δολοφόνος.  Και μπορούμε να στοιχηματίσουμε ότι οι δράστες 51 δολοφονιών έμειναν ασύλληπτοι και ατιμώρητοι και ότι η Γερμανία έχει ακόμα 51 «παγωμένες υποθέσεις».

«Nachts, wenn der Teufel kam»

Μετά τον πόλεμο, δεν έγινε καμία ενέργεια στην Γερμανία για την αναθεώρηση της υπόθεσης Bruno Lüdke.  Όλες οι προσπάθειες των μελών της Kriminalrat Faulhaber (της γερμανικής Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων) για άνοιγμα εκ νέου της υπόθεσης και αποκατάσταση του Bruno Lüdke έπεσαν στο κενό.

Αντίθετα, το 1957, ο Robert Siodmak με την ταινία του «Nachts, wenn der Teufel kam» (εναλλακτικοί τίτλοι «Ο διάβολος ήρθε τη νύχτα» και «Τα SS χτυπούν τη νύχτα»), εδραίωσε την εικόνα του Bruno Lüdke ως σειριακού δολοφόνου.  Τον Lüdke υποδύθηκε ο Mario Adorf και η ταινία ήταν υποψήφια για όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας

 Ο επίμονος Ολλανδός

Το 1994, ένας συνταξιούχος αξιωματικός της ολλανδικής αστυνομίας, ο J. A. Blaauw,  έχοντας αφιερώσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του στην υπόθεση Bruno Lüdke, εξέδωσε το βιβλίο του «Bruno Lüdke: Seriemoordenaar», στο οποίο καταγράφει τα ευρήματα της μακροχρόνιας έρευνάς του και αποδεικνύει την αθωότητα του Bruno.

Ο Blaauw ταξίδεψε στην Γερμανία και την Αυστρία, ξεφύλλισε χιλιάδες σελίδων από έγγραφα, καταθέσεις, ιατρικές γνωματεύσεις κ.λ.π., μίλησε με ανθρώπους που γνώριζαν πρόσωπα και πράγματα, για να καταλήξει στο αυταπόδεικτο: ο Bruno Lüdke ήταν αθώος.

Το πρόσωπο του κακού

Το ντοκυμαντέρ «The Face of Evil» του 2007, σε σκηνοθεσία David Tosco, ερευνά την μακρόχρονη ιστορία προσπαθειών να αναγνωρίζουν και να κατηγοριοποιήσουν την φυσιογνωμία του κακού, από τους πίνακες του Ιερώνυμου Μπος μέχρι τις επιστήμες (ή και ψευδοεπιστήμες) της φυσιογνωμικής, φρενολογίας, ευγονικής και ανθρωπομετρικής, καθώς και τις τελευταίες επιστημονικές ανακοινώσεις της εγκληματολογικής ανθρωπολογίας.

Η ταινία ρίχνει φως σε όλες αυτές τις αμφίβολες προσπάθειες, μέσα από την εξέταση της περίπτωσης του Bruno Lüdke ο οποίος, καθώς είχε την εμφάνιση «γεννημένου εγκληματία», σύμφωνα με τις ναζιστικές αρχές, κατέληξε πειραματόζωο σε μια σειρά βιολογικών πειραμάτων, που είχαν ως στόχο να εξακριβωθεί η πεποίθηση των Ναζί αναφορικά με την κατηγοριοποίηση των φυλών, την κληρονομικότητα των εκφυλιστικών χαρακτηριστικών και, γενικότερα, την ιεράρχηση του «διαφορετικού» σε βαθμίδες.

Η ταινία περιλαμβάνει αποσπάσματα από το «Nachts, wenn der Teufel kam» του Siodmak, αρχειακό υλικό και φωτογραφίες, αντικείμενα και τεχνουργήματα από μουσεία, καθώς και έγγραφα από τα αρχεία της αστυνομίας.  Κοινωνιολόγοι, ιστορικοί, εγκληματολόγοι, φωτογράφοι και συγγραφείς συζητούν την υπόθεση Bruno Lüdke καθώς και το έργο των πρώτων θεωρητικών της εγκληματολογίας, όπως οι François Joseph Gall, Cesare Lombroso, Alphonse Bertillon και Eugène François Vidocq.

Επίσης εξετάζεται το φαινόμενο της τυποποίησης του «καλού» και του «κακού» και η διαιώνιση αυτής της τυποποίησης μέσα από λογοτεχνικά, φωτογραφικά και κινηματογραφικά έργα, ώστε ο εγκληματίας να είναι, σχεδόν πάντα, άμεσα αναγνωρίσιμος.

Το ντοκυμαντέρ προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ταινιών της Αμερικανικής Εταιρίας Οπτικής Ανθρωπολογίας το 2007, και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές και σχόλια.

Πηγές

«Nachts, wenn der Teufel kam»,  IMDb

«Bruno Lüdke: Seriemoordenaar», J. A. Blaauw

Bruno Lüdke, A serial killer?», T. Worst

Bruno Lüdke», Encyclopaedia Britannica

-BBC News

-Society for Visual Antrhopology

«Bruno Lüdke, El asesino de Köpenick», Enciclopedia de los Asesinos en serie

Advertisements

~ από Nina C στο 11/06/2011.

7 Σχόλια to “Bruno Lüdke: Δολοφόνος κατά συρροή ή κατά φαντασία; – III”

  1. Είναι μια από τις καλύτερες σειρές άρθρων που δημοσιεύσατε στο αξιόλογο ιστολόγιο σας κυρία Νίνα.Όχι μόνο γιατί αναφέρεται σε μια πραγματικά ιδιαίτερη υπόθεση καταρρίπτοντας τα επίσημα συμπεράσματα άλλα και γιατί παράλληλα αναλύει σε βάθος το ιστορικό πλαίσιο του δράματος.

  2. Πολύ κρίμα και άδικο για τον Bruno…! 😦
    Το άρθρο σας είναι εξαιρετικό!

  3. Ακόμα ένα εξαιρετικό άρθρο! Πλήρες, τεκμηριωμένο, με αναφορές σε όλους τους κοινωνικούς παράγοντες. Μου έκανε εντύπωση η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν οι συνθήκες και οι τρόποι που κρίνονται και λειτουργούν οι άνθρωποι μέσα σε ένα ολοκληρωτικό πολιτικά περιβάλλον. Είναι πολύ τρομακτικό να ξέρεις εκ των προτέρων ότι ορισμένοι άνθρωποι σε νευραλγικές θέσεις, διαθέτουν εν ενεργεία τη δυνατότητα να αποκτούν πλήρη πρόσβαση στις ζωές των πολιτών και έχουν το ελεύθερο να επεμβαίνουν σε αυτές κατά το δοκούν. Το παράδειγμα του Bruno Ludke είναι νομίζω το καταλληλότερο για να καταλάβουμε τους τρόπους με του οποίους μεταβάλλονται οι αντιλήψεις του κοινωνικού συνόλου για το υποκείμενο του εγκλήματος ανάλογα με τις εκάστοτε πολιτικές συνθήκες που επικρατούν.

    Υ.Γ κα Κουλετάκη επειδή βλέπω ότι σε πολλά άρθρα σας αναφέρεστε σε βιβλία και ταινίες, σας προτείνω, αν δε το έχετε κάνει ήδη, να δείτε την τριλογία του Δανού σκηνοθέτη Nicolas Winding Refn: »Pusher». Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα σπουδή πάνω στο έγκλημα και τη φύση του που αξίζει πιστεύω την προσοχή σας.

  4. […] Συνεχίζεται […]

  5. Εκπληκτικό άρθρο. Ένα μεγάλο μπράβο σε αυτή την υπέροχη σελίδα. Σοκαρισμένος απο την σοβαρότητα και την πληρώτητα της δουλειάς σας.
    Ευγέ.

  6. Επιμύθιο διαχρονικό: Σίριαλ κίλερ είναι η ίδια η εξουσία, όταν βρίσκεται στα χέρια ακατάλληλων να την ασκήσουν ανθρώπων.

  7. Ωραια θεματα,για τους λατρεις του ειδους……

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: