Irma Grese, το «Όμορφο Κτήνος» – I

Της Νίνας Κουλετάκη

Εισαγωγή

6 Νοεμβρίου, 1944… Καθημερινά τα παραπήγματα ελέγχονται σχολαστικά.  Ο έλεγχος γίνεται από μια πολύ νεαρή SS, το «γκρίζο ποντίκι» όπως την αποκαλούμε.  Είναι πολύ όμορφη και κομψή μ’αυτήν την άψογη στολή της και τις καλογυαλισμένες, ψηλές μπότες.  Γεμάτη υπεροψία, εισβάλλει φασαριόζικα στο παράπηγμα, συνοδευόμενη από έναν φαντάρο και τον εβραίο αρχηγό του στρατοπέδου.  Το «γκρίζο ποντίκι» χειρονομεί υπερβολικά, κινείται σχεδόν με θεατρικό τρόπο και βγάζει υποκριτικές, υπερβολικές κραυγές τρόμου στη θέα ενός κακοπλυμμένου τσουκαλιού ή μιας κακοστρωμένης κουκέτας.  Αρέσκεται στο να χτυπά δυνατά τις κρατούμενες στο πρόσωπο χωρίς, φυσικά, να βγάζει τα γάντια της.  Θα έλεγε κανείς πως ηδονίζεται στον ήχο του χαστουκιού. Τιμωρεί καθημερινά επτά ή οκτώ κρατούμενες με στέρηση του ψωμιού ή και ολόκληρου του γεύματος. Ο λόγος της τιμωρίας είναι, σχεδόν πάντα, ανύπαρκτος.  Ο μοναδικός στόχοςσ της γυναίκας αυτής είναι να τρομοκρατεί, να βασανίζει, να εξευτελίζει. Οι καθημερινές της επισκέψεις δεν εξυπηρετούν κανέναν άλλον σκοπό…

Ημερολόγιο της Hanna Levy-Hass, κρατούμενης στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Bergen-Belsen, Σεπτέμβριος 1944 – Απρίλιος 1945

Παιδική ηλικία

Η Irma Ida Ilse Grese γεννήθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 1923, στο Wrechen, στην κομητεία του Mecklenburg – Strelitz, στην Γερμανία.  Πατέρας της ήταν ο Alfred Grese, εργάτης σε φάρμα και μητέρα της η Berta Grese.  Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια.  Όταν η Irma ήταν δεκατριών ετών, η μητέρα της αυτοκτόνησε, αφήνοντας την ίδια και τ’ αδέλφια της στην αποκλειστική εποπτεία του πατέρα τους.

Τα παιδικά της χρόνια ήταν μάλλον δύσκολα, τουλάχιστον σε ότι αφορούσε στην επικοινωνία με τους συνομηλίκους της.  Παρόλο που ο Alfred Grese εργαζόταν σκληρά για να μη λείψει τίποτα από τα παιδιά του και ήταν στοργικός πατέρας, η Irma αντιμετώπιζε προβλήματα στο σχολείο, τόσο μαθησιακά όσο και με τους συμμαθητές της.  Δεν είχε φίλους και συχνά αντιμετώπιζε τη χλεύη από τα άλλα παιδιά.  Έτσι, το 1938, σε ηλικία δεκαπέντε ετών, εγκαταλείπει το σχολείο για να μην επιστρέψει ποτέ σ’ αυτό.

Την ίδια εποχή γοητεύεται από τον Hitler και τους λόγους του και δραστηριοποιείται ενεργά στην Bund Deutscher Mädel, μια ναζιστική οργάνωση για νεαρά κορίτσια.  Η Irma γίνεται ένα από τα πιο πιστά και φανατικά μέλη της οργάνωσης, γεγονός που ο πατέρας της αποδοκιμάζει, παρόλο που και ο ίδιος είναι μέλος του ναζιστικού κόμματος από το 1937.  Μέσα από την οργάνωση αυτή η Irma νοιώθει να γίνεται, επιτέλους, αποδεκτή από τους συνομηλίκους της αφενός, αλλά και να αποκτά, για πρώτη φορά στη ζωή της, κύρος και οντότητα στην κοινωνία αφετέρου.

Μην έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές της, δεν έχει και πολλές εναλλακτικές για απασχόληση.  Έτσι πιάνει δουλεύει ως εργάτρια σε μια φάρμα, αρμέγοντας αγελάδες.  Θα κρατήσει αυτή την δουλειά για ένα εξάμηνο και στη συνέχεια θα εργαστεί ως πωλήτρια σε ένα μαγαζί νεωτερισμών στο Luchen, για άλλους έξι μήνες,  μέχρις ότου, ύστερα από σύσταση της οργάνωσης, θα προσληφθεί ως βοηθός νοσοκόμα σ’ ένα σανατόριο των SS στο Hohenluchen, όπου και θα μαθητεύσει για δύο χρόνια.

Η Irma ήθελε να παραμείνει στο σανατόριο και να ολοκληρώσει την μαθητεία της, ώστε να γίνει νοσοκόμα, όμως το Πρόγραμμα Διάθεσης Εργατών του Υπουργείου Εργασίας την στέλνει σε μια φάρμα στο Fürstenburg όπου παραμένει μέχρι τον Ιούλιο του 1942.  Τότε ήταν που η Irma μετατίθεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ravensbrück για να εκπαιδευτεί ως φρουρός, για έναν χρόνο, και να γίνει αυτό που έγινε.

Η Irma Grese στο Hohenluchen, τέταρτη από αριστερά.

Η Irma Grese στο Hohenluchen, πρώτη από αριστερά, όρθια.

Η «καριέρα»

Τον Μάρτιο του 1943 η Grese ολοκληρώνει την εκπαίδευσή της και τοποθετείται, ως φρουρός, στο στρατόπεδο του Birkenau, στο Auschwitz. Αναλαμβάνει, σταδιακά, μια σειρά καθηκόντων όπως τηλεφωνήτρια, υπέυθυνη κήπου (!), λογοκρίτρια αλληλογραφίας και άλλα.  Ήταν τόσος, δε, ο ζήλος της ώστε, πριν εκπνεύσει η χρονιά, είχε ήδη γίνει Ανώτερη Επιθεωρήτρια, δεύτερη γυναίκα αξιωματικός στην κλίμακα ιεραρχίας του στρατοπέδου, έχοντας στην ευθύνη της περίπου 30.000 εβραίες κρατούμενες από την Πολωνία και την Ουγγαρία. Ήταν μόλις δεκαεννέα ετών.

Φορούσε πάντα την καλοσιδερωμένη της στολή και τις βαρειές της, καλογυαλισμένες, ψηλές μπότες, κρατούσε πάντα μαστίγιο και οπλοφορούσε.  Αρεσκόταν να χρησιμοποιεί τόσο φυσικές όσο και ψυχολογικές μεθόδους για να βασανίζει τις κρατούμενες και δεν δίσταζε να πυροβολήσει εν ψυχρώ.  Το μαστίγιό της είχε φθαρεί από τη χρήση και πολλές κρατούμενες είχαν μαστιγωθεί μέχρι θανάτου.

Τον Ιανουράριο του 1945, μετά από μια σύντομη παραμονή στο στρατόπεδο του Ravensbrück, τοποθετείται ως Διευθύντρια Εργασίας στο στρατόπεδο του Bergen – Belsen, όπου και θα τελειώσει την εγκληματική της καριέρα λίγους μήνες αργότερα.

Εγκληματίας πολέμου

Τον Απρίλιο του 1945 τα αγγλικά στρατεύματα απελευθερώνουν το στρατόπεδο του Bergen – Belsen, το πρώτο μεγάλο στρατόπεδο συγκέντρωσης που απελευθερώθηκε. Οι συνθήκες κράτησης χαρακτηρίστηκαν απίστευτες.  Ο R. Phillips, στο βιβλίο του «Η δίκη του Joseph Krammer και 44 άλλων» γράφει: σε ένα στρατόπεδο διαστάσεων 1500 επό 350 μέτρα, ήταν στοιβαγμένοι περίπου 40.000 άνδρες και γυναίκες, όλοι εξαθλιωμένοι, σκελετωμένοι από την ασιτία και οι περισσότεροι άρρωστοι από τύφο.  Επιπλέον υπήρχαν 13.000 άθαφτα πτώματα.  Όσο για τους ζωντανούς υπήρχε ελάχιστη τροφή και νερό και παντελής έλλειψη ιατρικής βοήθειας.

Το δικαστήριο στο Lüneburg της Γερμανίας, στον αρ. 30 της οδού Lindentrasse.

Οι άγγλοι συλλαμβάνουν τον διοικητή του στρατοπέδου Joseph Kramer, την Irma Grese και άλλα 42 άτομα, που δεν πρόλαβαν να διαφύγουν . Και οι 44 ήταν κατηγορούμενοι για εγκλήματα πολέμου στην περίφημη Δίκη του Belsen, σύμφωνα με το Βασιλικό Διάταγμα της 14ης Ιουνίου του 1945.  Η υπόθεση της Grese εκδικάσθηκε κατά την πρώτη περίοδο της δίκης, από 17 Σεπτεμβρίου έως 17 Νοεμβρίου του 1945, στο Lüneburg της Γερμανίας, στον αρ. 30 της οδού Lindentrasse.  Την υπεράσπισή της Irma, αλλά και όλων των κατηγορουμένων της πρώτης περιόδου, είχε αναλάβει ο Ταγματάρχης L. S. W. Cranfield.  Οι κατηγορούμενοι έφεραν πινακίδες με αριθμούς στο στήθος.  Η Irma είχε τον αριθμό 9.

Η Irma Grese οδηγείται στην αίθουσα του δικαστηρίου.

Κατηγορούμενη αρ. 9

Οι δίκες διεξήχθησαν σύμφωνα με το Βρεττανικό Στρατιωτικό Δίκαιο και οι κατηγορίες αποδόθηκαν σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθήκης της Γενεύης του 1929, περί δικαιωμάτων και μεταχείρισης αιχμαλώτων πολέμου.  Οι κατηγορίες που βάραιναν την Grese ήταν για κακομεταχείριση και δολοφονίες κρατουμένων στα στρατόπεδα του Auschwitz και του Bergen – Belsen, και συμπεριλάμβαναν ξυλοδαρμούς με μαστίγιο, επιθέσεις με σκυλιά και πυροβολισμούς εναντίον των γυναικών κρατουμένων στα στρατόπεδα.  Οι καταθέσεις των γυναικών που επέζησαν ήταν καταπέλτης για την Grese, καθώς τις απέδωσαν πράξεις απίστευτης αγριότητας και αναλγησίας.  Οι πρώην κρατούμενες περιέγραψαν με φρικιαστικές λεπτομέρειες τους βασανισμούς, τις δολοφονίες και όλες τις ωμότητες που διέπραξε η Irma Grese,  κατά τη θητεία της ως φύλακας στα πιο πάνω στρατόπεδα.  Μίλησαν για τα ειδικά εκπαιδευμένα και πάντα, επίτηδες, πεινασμένα άγρια σκυλιά της, που τα εξαπέλυε εναντίον των άτυχων γυναικών με το παραμικρό.

Οι κατηγορούμενοι του Bergen-Belsen

Βεβαίωσαν την εμπλοκή της στην αποστολή γυναικών στους θαλάμους αερίων.  Η Ilona Stein, κρατούμενη στο στρατόπεδο του Birkenau, στο Auschwitz, κατέθεσε σχετικά: «Όταν ήμουν στο Birkenau είχα δει την Irma Grese να συμμετέχει στην επιλογή ανθρώπων που στάλθηκαν στον θάλαμο αερίων, μαζί με τον Dr Joseph Mengele.  Μας έβαζαν να περπατήσουμε και κατά τη διάρκεια αυτής της βασανιστικής «παρέλασης» η ίδια η Grese επέλεγε ποιοι από εμάς θα πέθαιναν.  Μόνο μέσα σε έναν μήνα, τον Αύγουστο του 1944, επιλέχθηκαν δύο με τρεις χιλιάδες άτομα, αποκλειστικά από την Grese και τον Mengele.  Κατά την διάρκεια της επιλογής, κάποιοι από τους κρατούμενους ξεγλιστρούσαν από την γραμμή και αναζητούσαν κρυψώνα στους θαλάμους, κάτω από τα κρεβάτια.  Η Grese τους ανακάλυπτε, τους χτυπούσε μέχρι να λιποθυμήσουν και στην συνέχεια τους έσερνε πίσω στην γραμμή των μελλοθανάτων».

Τέλος στη δίκη προσκομίστηκαν τρία αμπαζούρ που είχε στον θάλαμό της, φτιαγμένα από το δέρμα δολοφονημένων κρατουμένων.  Οι μάρτυρες την υπέδειξαν ως δράστη πολλών δολοφονιών, μέχρι και 30 μέσα σε μια μόνο ημέρα. Αρκετές είπαν ότι η Grese χρησιμοποιούσε τις κρατούμενες για να ικανοποιήσει τα διεστραμένα σεξουαλικά της ένστικτα, με τον σαδισμό να κατέχει προεξέχουσα θέση ανάμεσά τους.

Στο εδώλιο με τους άλλους.

Σε όλες αυτές τις κατηγορίες η Irma απάντησε ότι ήταν αθώα.  Απέδωσε την ευθύνη για όλα όσα έγιναν στον Himmler, και αναγνώρισε στον εαυτό της «μερίδιο ενοχής ίσο με των άλλων απέναντί της».  Η πρώτη αυτή φάση της δίκης κράτησε πενήντα τέσσερις ημέρες, στο τέλος των οποίων η Grese κρίθηκε ένοχη για όλες τις κατηγορίες.  Συνολικά, από τα 30 άτομα, οι υποθέσεις των οποίων εκδικάσθηκαν στην πρώτη φάση της δίκης, στα 19 επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης, ενώ οκτώ άνδρες και τρεις γυναίκες καταδικάστηκαν σε θάνατο δι’ απαγχονισμού.  Μία από αυτές ήταν και η Irma Grese.

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου ανακοίνωσε την ποινή στις γυναίκες κατηγορούμενες ως εξής: «Νο 6 Bormann, Νο 7 Volkenrath, Νο 9 Grese: καταδικάζεσθε εις θάνατον δι’ απαγχονισμού».  Αν η Irma είχε εκδηλώσει ελάχιστα συναισθήματα καθ’ όλη την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, απέμεινε εντελώς ψύχραιμη κατά την αναγγελία της θανατικής της καταδίκης, όταν αυτή της μεταφράστηκε στα γερμανικά.  Και οι ένδεκα καταδικασμένοι σε θάνατο άσκησαν εφέσεις, ζητώντας την επιείκια του στρατάρχου Montgomery.  Και οι ένδεκα εφέσεις απορρίφθηκαν.

Συνεχίζεται

~ από Nina C στο 17/12/2011.

13 Σχόλια to “Irma Grese, το «Όμορφο Κτήνος» – I”

  1. Μου κάνει εντύπωση πως αφενός υποτίθεται ότι η Γκρέσε είχε έναν στοργικό πατέρα και αφετέρου πως κατέληξε να διαπράξει τόσες αγριότητες λαμβάνοντας υπόψη και το φύλο της. Υποθέτω πως θα ήταν ψυχοπαθής ή κοινωνιοπαθής γιατί σε διαφορετική περίπτωση κάτι έχουμε χάσει από το οικογενειακό και κοινωνικό της υπόβαθρο, κάποιο γεγονός τόσο σοβαρό που την στιγμάτισε και τη διαμόρφωσε στο τέρας που έγινε αργότερα…

  2. Όσον αφορά το κοινωνικό υπόβαθρο, Ρίτα, αναφέρεται ότι είχε ρατσιστική αντιμετώπιση. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι δικαιολογεί την εξέλιξη της προσωπικότητάς της αλλά ίσως είχε μια αρνητική επίδραση.
    Αυτό που με ξενίζει πάντως στα κείμενα που αφορούν στην εποχή των ναζί είναι η τόση μαζεμένη σκληρότητα, στα όρια της παράνοιας. Είναι εντυπωσιακό…

  3. Καιρό είχαμε να διαβάσουμε καινούριο άρθρο, μας αρρώστησες καλά καλά και μετά μας παράτησες, πολύ καλό το blog.Παρεμπιπτόντως γιατί δεν γράφεις κάτι για τους Dnepropetrovsk Maniacs που είναι και φρέσκοι, έχει πολύ ψωμί το θέμα και οπτικοακουστικό υλικό (3 guys one hammer).

  4. …Tρία αμπαζούρ…φτιαγμένα από το δέρμα δολοφονημένων κρατουμένων?? Μάλιστα…

  5. @Rita, πάντα, προσπαθώντας να αναλύσουμε τα αίτια που έκαναν κάποιον να γίνει εγκληματίας, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον του. Μην ξεχνάμε πως η Irma πέρασε την εφηβεία της στην ναζιστική γεμανία και γαλουχήθηκε με την φιλοσοφία της. Οι έφηβοι είναι επιρρεπείς σε οτιδήποτε θεωρούν ότι τους κάνει ξεχωριστούς.

    Ενα κορίτσι που, ενδεχομένως, εισέπραξε την αυτοκτονία της μητέρας της ως απόρριψη προς την ίδια, ένα παιδί με προβλήματα και χωρίς φίλους στο σχολείο, γίνεται αποδεκτό από τη ναζιστική νεολαία. Από εκεί και μετά τα πράγματα οδηγούν, με μαθηματική ακρίβεια, την Irma στο να γίνει το τέρας που έγινε. Επιτέλους, έχει εξουσία. Επιτέλους, νοιώθει ανώτερη από τους άλλους. Επιτέλους, έχει δύναμη πάνω σε σθενέστερους και την εξασκεί.

  6. @Katia, συμφωνώ με όσα λέτε στην πρώτη παράγραφο.

    Αναφορικά με τους ναζί, άνθρωποι που πιστεύουν ότι αποτελούν την «καθαρή» φυλή, που θεωρούν δεδομένο ότι άλλοι με διαφορετικό χρώμα δέρματος, θρησκεία, καταγωγή ή σεξουαλικές προτιμήσεις βρίσκονται στα χαμηλότερα σκαλοπάτια της ανθρώπινης κλίμακας, είναι αναμενόμενο να προβούν σε αγριότητες. Όπως η νοικοκυρά εξολοθρεύει τα ποντίκια στο υπόγειό της ή ο αγρότης τα φίδια στα χωράφια του, με τις ίδιες τύψεις και ενοχές αυτοί εξολοθρεύουν ανθρώπους.

  7. @Stathis, το αίτημά σας για τους Дніпропетровські маніяки σημειώθηκε. Κατά τα λοιπά, έχετε υπομονή. Η καλή δουλειά αργεί να γίνει, αφενός κι αυτό το blog δεν είναι παρά ένα ελάχιστο κομμάτι από όσα καταπιάνομαι, αφετέρου!

    Ευχαριστώ που είστε εδώ.

  8. @Veron, τι να σας πω… Υποθέτω ότι το ανθρώπινο δέρμα δίνει εξαιρετικό φως για να κατασκευάζονται αμπαζούρ από αυτό. Το ίδιο είχε κάνει και ο Ed Gein.

  9. ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!

  10. Εξαίρετο!
    Αφού εγώ δεν ηξιώθην…
    Ακόμη στα bookmarks οι πηγές, πάντως!😛

  11. […] Προηγούμενο […]

  12. @Frozen Angel, merci. Άντε, και το δικό σας γρήγορα.

  13. @Μένος Άριστον (!!!), αυτό δεν σας απαλλάσσει από μελλοντικό πόνημα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: