Ο μυστηριώδης κ. Bellocq – I

Ernest John Bellocq

Της Νίνας Κουλετάκη

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι της παράβασης, του περιθωρίου αλλά και του εγκλήματος ενέπνευσαν δημιουργούς τέχνης. Υπάρχουν άπειρα λογοτεχνικά έργα εξ ολοκλήρου βασισμένα στο έγκλημα και τον υπόκοσμο. Αλλά και οι άλλες τέχνες δεν έμειναν αδιάφορες απέναντι στο σκοτεινό, μα συνάμα γοητευτικό, πρόσωπο της κοινωνίας. Χωρίς αυτό το ενδιαφέρον, ο Toulouse Lautrec δεν θα είχε δημιουργήσει τους υπέροχους πίνακές του των παρισινών καμπαρέ και ο Ernest Bellock δεν θα μας είχε χαρίσει την εκπληκτική σειρά φωτογραφιών του με τις πόρνες του Storyville, της Νέας Ορλεάνης.

H Basin Street το 1903…

…και το 1909.

Κατά την διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του 1900, ο Bellocq, με την φωτογραφική μηχανή του διαστάσεων 8Χ10 ιντσών, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην οδό Basin της Νέας Ορλεάνης, για να φωτογραφήσει τα κορίτσια του Storyville, της περίφημης περιοχής της πόλης όπου λειτουργούσαν νόμιμα πορνεία. Αυτή του η δραστηριότητα έμεινε κρυφή μέχρι τον θάνατό του και δεν ήταν γνωστή παρά σε ελάχιστους προσωπικούς του φίλους. Χρόνια μετά τον θάνατο του Bellocq, οι γυάλινες πλάκες των αρνητικών του ανακαλύφθηκαν σ’ ένα παλιατζίδικο, αποκαλύπτοντας έτσι την θαυμάσια δουλειά του και τοποθετώντας τον ανάμεσα στους επιφανείς φωτογράφους του 20ου αιώνα.

Το 1967 ένας άλλος μεγάλος αμερικανός φωτογράφος, έργα του οποίου βρίσκονται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, ο Lee Friedlander, αγόρασε τις πλάκες των αρνητικών του Bellocq και άρχισε να τυπώνει αντίτυπα των φωτογραφιών του. Το 1970 μια έκθεση των φωτογραφιών αυτών στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης έδωσε στον Bellocq την αναγνώριση που του οφειλόταν, ως τον μεγαλύτερο φωτογράφο πορνών του κόσμου.

Παιδική και νεανική ηλικία

Ο John Ernest Joseph Bellocq γεννήθηκε το 1873 σε μιαν εύπορη αριστοκρατική οικογένεια λευκών κρεολών της Νέας Ορλεάνης. Η μητέρα του Marie Aldige ήταν κόρη ενός πλουσίου γάλλου εμπόρου και ο πατέρας του Paul Bellocq συντηρούσε άνετα την οικογένειά του στην γαλλική συνοικία της πόλης, αρχικά με την δουλειά του ως λογιστή και, στη συνέχεια, ως γραμματέα και ταμία μιας μεγάλης εταιρίας. Τα ανθηρά οικονομικά των Bellocq τους επέτρεπαν να έχουν και εσωτερική νταντά για τα δύο τους αγόρια, τον Ernest και τον Leo.

Με το μωβ χρώμα επισημαίνεται η Γαλλική Συνοικία της Νέας Ορλεάνης και με το ροζ η Storyville.

Καθώς η Γαλλική Όπερα της Νέας Ορλεάνης αποτελούσε τον πολιτιστικό πυρήνα της κρεολικής συνοικίας, γέμιζε σε όλες τις παραστάσεις από τις οικογένειες των λευκών κρεολών, οι οποίοι ντύνονταν επίσημα και εμφανίζονταν σε αυτές μαζί με τα παιδιά τους. Έτσι και τα αγόρια των Bellocq ήταν ανάμεσα στους θεατές, εξ απαλών ονύχων. Το σπίτι της οικογένειας ήταν τόσο κοντά στην Όπερα, ώστε προτιμούσαν να περπατούν ως εκεί, παρά να χρησιμοποιήσουν την άμαξα.

Η Γαλλική Όπερα της Νέας Ορλεάνης

Ο Ernest ποτέ δεν επέδειξε στο σχολείο την αξιομνημόνευτη επιμέλεια του αδελφού του Leo, εντούτοις συμπλήρωσε δέκα χρόνια εκπαίδευσης στο Κολλέγιο της Άμμωμης Σύλληψης της Νέας Ορλεάνης. Ο πατέρας του του βρήκε δουλειά στην εταιρεία στην οποία εργαζόταν και ο ίδιος, όμως ο Ernest αποδείχτηκε αρκετά ανήσυχος για να μείνει. Άλλαξε διάφορες δουλειές σε σύντομο χρονικό διάστημα, ως λογιστής ή υπάλληλος γραφείου σε διάφορες επιχειρήσεις στην γαλλική συνοικία και γύρω από αυτήν. Όμως το μεγάλο του πάθος ήταν η φωτογραφία.

H Εκκλησία και το Κολλέγιο της Άμωμης Σύλληψης, όπου βαπτίστηκε και σπούδασε, αντίστοιχα ο Bellocq.

Το 1902 πεθαίνει η μητέρα του (ο πατέρας του είχε πεθάνει μερικά χρόνια νωρίτερα) και ο Bellocq ασχολείται, πλέον, αποκλειστικά με τη φωτογραφία. Ζει μόνος του στο οικογενειακό σπίτι, καθώς ο αδελφός του σπουδάζει στην ιερατική σχολή του Spring Hill. Ήδη το 1898 και σε ηλικία 25 χρονών ήταν ένας από τους αναγνωρισμένους εμπορικούς φωτογράφους της Νέας Ορλεάνης. Κέρδιζε αρκετά χρήματα φωτογραφίζοντας πλοία, διάφορα μηχανήματα για λογαριασμό εργοστασίων και κατασκευαστικών επιχειρήσεων, καθώς και το καρναβάλι της Νέας Ορλεάνης. Ανάμεσα στους επιφανείς πελάτες του ήταν και η Καθολική Εκκλησία της Νέας Ορλεάνης, όπου ο αδελφός του Leo έγινε παπάς. Άλλοι τομείς της εμπορικής φωτογραφικής του δραστηριότητας ήταν οι σχολικές φωτογραφήσεις, οι αρχιτεκτονικές καθώς και δημιουργία φωτογραφικών αντιγράφων μουσειακών εκθεμάτων.

Φωτογραφία του Bellocq

Φωτογραφία του Bellocq

Την ίδια χρονιά που δημιουργήθηκε το Storyville, μια καταχώρηση για τον Bellocq σε τοπική εφημερίδα τον αναφέρει ως «απόγονο μιας από τις πλέον αριστοκρατικές οικογένειες κρεολών και ένα από τα εξέχοντα μέλη της κοινωνικής ζωής του τόπου».

Αυτό, όμως, που έμελε να τον περάσει στο φωτογραφικό πάνθεον ήταν η σειρά του από τα πορτραίτα των ιερόδουλων της Storyville.

Storyville, 1906.

Storyville

Η περιοχή με τα κόκκινα φώτα της Νέας Ορλεάνης ονομάστηκε Storyville, από το όνομα του αντιδημάρχου της πόλης Sidney Story, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής του σχετικού διατάγματος που δημιούργησε την περιοχή, η οποία περικλειόταν ανάμεσα στις οδούς Iberville, Basin, St. Louis και N. Robertson, μέσα στη γαλλική συνοικία της Νέας Ορλεάνης.

Sidney Story

Σκοπός της δημιουργίας της συγκεκριμένης περιοχής ήταν ο περιορισμός της πορνείας σε ένα μόνο σημείο της πόλης καθώς και η νομιμοποίησή της, έτσι ώστε οι αρχές να μπορούν να την ελέγχουν πιο εύκολα και αποτελεσματικά. Την δεκαετία του 1890 η δημοτική αρχή της Νέας Ορλεάνης δημιούργησε την Storyville, στα πρότυπα των αντίστοιχων περιοχών των λιμανιών της Γερμανίας και της Ολλανδίας. Ανάμεσα στο 1895 και το 1915 στην Storyville κυκλοφορούσε οδηγός με πληροφορίες για τους οίκους ανοχής, τις τιμές, τυχόν «ιδιαίτερες» υπηρεσίες καθώς και φωτογραφίες των «κοριτσιών». Ήταν η περίφημη «Μπλε Βίβλος» της Storyville, ένα από τα πιο αγαπημένα «αναγνώσματα» του ανδρικού πληθυσμού της Νέας Ορλεάνης αλλά και των τουριστών ή εμπορικών αντιπροσώπων που επισκέπτονταν την πόλη.

Μπλε Βίβλος

Τα «σπίτια» στην Storyville απευθύνονταν σε όλα τα βαλάντια. Κλιμακώνονταν από τρώγλες σε ακριβά σπίτια, με ορισμένα να είναι πραγματικά παλάτια, για τις εξέχουσες, όσο και πλούσιες, προσωπικότητες της πόλης.

Η συναλλαγή με τις κοπέλλες δεν γίνονταν ποτέ με χρήματα. Ο πελάτης, με την είσοδό του στο «σπίτι», αγόραζε από την ματρώνα μάρκες που αντιστοιχούσαν στο αντίτιμο της ικανοποίησης της επιθυμίας του. Στην συνέχεια έδινε την μάρκα στο κορίτσι της επιλογής του και γινόταν η συναλλαγή. Στο τέλος της ημέρας, η «μαντάμ» εξαργύρωνε τις μάρκες της κάθε κοπέλας κρατώντας, φυσικά, το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό της.

Μάρκα της Storyville

Οι πόρνες ήταν τόσο λευκές όσο και μαύρες, αν και σε διαφορετικά πορνεία ανάλογα με την φυλή.

Κορίτσια της Storyville. Από το αρχείο της Αστυνομίας της Νέας Ορλεάνης.

Οι πελάτες στην Storyville ήταν μόνο λευκοί, λόγω της ρατσιστικής νομοθεσίας της πολιτείας. Εντούτοις δεν ήταν λίγοι οι μαύροι πελάτες που, κρυφά και πάντα με την απειλή κάποιου αιφνιδιαστικού ελέγχου των αρχών, επισκέπτονταν τα πορνεία που φιλοξενούσαν μαύρες πόρνες. Η Storyville βρισκόταν σε ιδανική απόσταση από τους περισσότερους σιδηροδρομικούς σταθμούς της πόλης και αποτελούσε ένα από τα αξιοθέατά της για τους ταξιδιώτες.

Storyville, 1914

Αν και η τζαζ δεν ξεκίνησε από την Storyville, ήταν μέσα στα πορνεία της που άνθισε και μεγαλούργησε. Αποτελούσε παράδοση για τα «καλά σπίτια» της πόλης να έχουν πιανίστα, ακόμα και μικρές ορχήστρες, για να διασκεδάζουν τους πελάτες τους. Ο Louis Armstrong ήταν ένας από τους μουσικούς που ξεκίνησαν την καριέρα τους από εκεί.

Η Storyville «έκλεισε» το 1917, μετά από μια σειρά σκληρών διαπραγματεύσεων μεταξύ της δημοτικής αρχής και του στρατού. Η πρώτη επιθυμούσε την διατήρησή της για τους λόγους που προανέφερα, ενώ ο δεύτερος ήθελε την κατάργησή της καθώς αντιτιθόταν στις συχνές επισκέψεις των στρατιωτών εκεί και θεωρούσε τις πόρνες απειλή για την δημόσια υγεία. Μετά την κατάργηση της Storyville τα πορνεία διασκορπίστηκαν σ’ ολόκληρη τη Νέα Ορλεάνη. Μετά το 1930 σχεδόν όλα από τα «σπίτια» της Storyville κατεδαφίστηκαν, μεταξύ αυτών και τα πολυτελή μέγαρα που στέγαζαν τα ακριβά πορνεία. Ο σκοπός ήταν να σβηστεί κάθε ανάμνηση από την αμαρτωλή περιοχή. Η οδός Basin, ο κύριος δρόμος της Storyville, μετονομάστηκε τότε σε North Saratoga, για να μην ανακτήσει το αρχικό της όνομα παρά την δεκαετία του 1950.

Στην Storyville είχαν τα πορνεία τους δύο από τις πιο διαβόητες «μαντάμ» των Ηνωμένων Πολιτειών: η Lulu White, μιγάς από την Alabama, ιδιοκτήτρια του περίφημου Mahagony Hall στην οδό Basin, ενός από τα πολυτελέστερα πορνεία της περιοχής και η Mini White (απλή συνωνυμία), της οποίας η επιχείρηση βρισκόταν στον ίδιο δρόμο με αυτής της συναδέλφου της, με μόλις μερικά σπίτια να τις χωρίζουν. Στα δύο αυτά πορνεία ο Bellocq έβγαλε έναν μεγάλο αριθμό φωτογραφιών.

Lulu White

Mahagony Hall

Το σαλόνι του Mahagony Hall.

Mini White

Τα «σπίτια» των Lulu και Mini White, λίγα μέτρα το ένα από το άλλο στην Basin Street.

Η Storyville και τα σπίτια της αποτέλεσαν την έμπνευση για ένα από τα πιο γνωστά αμερικανικά τραγούδια, που το συγκρότημα των Animals με την εκτέλεσή του το έκανε να γνωρίσει παγκόσμια επιτυχία. Δεν είναι άλλο από το House of the Rising Sun, που το ακούμε εδώ στην πιο παλιά ηχογράφηση που διασώζεται, αυτή του 1933 του Tom Clarence Ashley.

 

Συνεχίζεται

~ από Nina C στο 16/06/2012.

3 Σχόλια to “Ο μυστηριώδης κ. Bellocq – I”

  1. Πολύ ενδιαφέρον!🙂

  2. Αυτή είναι μια ακόμα αναρτήση που επιβεβεβαιώνει ότι αυτή τη σελίδα είναι από τις ενδιαφέρουσες από αυτές που γράφονται στα ελληνικά και όχι μόνο.Ευχαριστούμε κυρία Νίνα!

  3. […] Προηγούμενο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: