Έγκλημα στο χοιροστάσιο – II

Προηγούμενο

του Γιάννη Ράγκου

Το παιδί είδε τον φόνο

Μετά την αποκάλυψη της δολοφονίας, τα αδέλφια του θύματος, με δηλώσεις τους στον Τύπο, ισχυρίστηκαν ότι η δράστις πραγματοποίησε τον φόνο με τη συνδρομή ενός ακόμα προσώπου, πιθανόν κάποιου από τους αδελφούς της, προσθέτοντας πως έχουν στα χέρια τους και σχετικά αποδεικτικά στοιχεία τα οποία ωστόσο δεν παρουσίασαν. Πάντως, την ίδια εκδοχή διατύπωσε και ο συνήγορος υπεράσπισης Ευάγ. Βελώνιας σε συνέντευξη που παραχώρησε στον γράφοντα 15 χρόνια αργότερα. «Η Κοντού ήταν μια γυναίκα λεπτοκαμωμένη, αλλά με ιδιαίτερη φυσική δύναμη. Παρ’ όλα αυτά, εγώ έχω σχηματίσει την ακράδαντη πεποίθηση ότι το έγκλημα δεν το έκανε μόνη της» δήλωσε χαρακτηριστικά. «Δεν ήταν δυνατόν να μετακίνησε μόνη της το πτώμα του συζύγου της που ζύγιζε περισσότερο από 120 κιλά. Η ίδια όταν την ρώτησα σχετικά, μου έλεγε -και επέμενε σε αυτό- ότι το έγκλημα το έκανε μόνη της. Μόνο μία φορά μου είχε ότι είχε συμμετοχή και κάποιος άλλος. Εγώ έσπευσα να ελέγξω την εκδοχή αυτή και διαπίστωσα ότι το πρόσωπο αυτό, που επρόκειτο για έναν ηλικιωμένο άντρα, δεν ήταν δυνατόν να έχει επαφή με το έγκλημα (σ.σ.: πρόκειται, πιθανότατα, για τον ηλικιωμένο γείτονα του ζεύγους Κοντού, κυρ-Βασίλη)».

Σε κάθε περίπτωση, ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός πως η 6χρονη κόρη του ζευγαριού ήταν αυτόπτης μάρτυρας του εγκλήματος! Οι πρώτες σχετικές πληροφορίες διέρρευσαν στις 25 Απριλίου, ενώ στις 28 Απριλίου η εφημερίδα Απογευματινή δημοσίευσε μια αφήγησή της. «Εκείνη τη μέρα, ο μπαμπάς μάλωσε με τη μαμά. Εμένα και τα δύο αδελφάκια μου μας έβαλαν στο υπνοδωμάτιο και βλέπαμε τηλεόραση. Οι άλλοι δύο κοιμήθηκαν, εγώ έμεινα ξύπνια» περιέγραψε το 6χρονο κορίτσι. «Άνοιξα την πόρτα και πήγα στην κουζίνα. Ο μπαμπάς καθόταν στην καρέκλα. Η μαμά ήταν από πίσω του, κρατούσε ένα μεγάλο σίδερο, το σήκωσε και τον κτύπησε στο κεφάλι. Άκουσα και τον μπαμπά να λέει: “Μη Ρήνα, μη…” Η μητέρα μου στην αρχή δεν με είχε δει. Με είδε μετά, όταν άρχισε να τραβά τον μπαμπά προς τα έξω. Δεν μου είπε τίποτα. Με κλείδωσε μέσα στο δωμάτιο. Εγώ κατάλαβα ότι τον είχε σκοτώσει. Μετά από λίγη ώρα, είδα φωτιά στο μέρος που καίγαμε τα γουρούνια. Κόλλησα στο παράθυρο και είδα τη μαμά να ρίχνει ξύλα πάνω στον μπαμπά. Τον έκαιγε… μετά, ξύπνησα τον αδελφό μου Παναγιώτη. […] Όταν ρωτήσαμε τη μαμά τι έκανε, μας είπε ότι έκαιγε κάτι λάστιχα, μα δεν την πιστέψαμε. Μας είπε να λέμε ότι τον μπαμπά τον είχαν πάρει με το αυτοκίνητο δύο… μαύροι. […] Δεν το είπαμε πουθενά γιατί η μητέρα μάς είπε πως αν το μαρτυρούσαμε θα πάει φυλακή».

Χαρακτηριστικός τίτλος στην πρώτη σελίδα της εφ. «Ελευθεροτυπία» στις 26 Απριλίου 1979

Τονίζεται εδώ πως την εκδοχή ότι το θύμα δολοφονήθηκε μέσα στην κουζίνα του σπιτιού και όχι στο κατώφλι της εξώπορτας υποστήριξαν και οι συγγενείς του θύματος. «Η δράστις δεν σκότωσε τον άντρα της όταν ανύποπτος κατέβαινε τη σκάλα, αλλά μέσα στην κουζίνα. […] Εκεί που καθόντουσαν στην κουζίνα, σήκωσε τη χατζάρα και του την έφερε. Η αναπαράσταση ήταν φιάσκο» κατέθεσε μερικούς μήνες αργότερα στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Αθηνών, ο αδελφός του θύματος Π. Κοντός. Επιπλέον, στις 30 Απριλίου σε μερίδα του Τύπου δημοσιεύτηκε η πληροφορία ότι ένα οστούν, πιθανότατα από το κρανίο του θύματος, το οποίο εντόπισε ο Δ. Τρουγκάκος στον χώρο του χοιροστασίου, έφερε εμφανή ίχνη από μαχαίρι, στοιχείο που πιθανολογούσε το ενδεχόμενο  η δράστις να είχε στην πραγματικότητα μαχαιρώσει τον άντρα της. Πάντως, η βασιμότητα της πληροφορίας αυτής δεν αποσαφηνίστηκε ποτέ.

Στις 27 Απριλίου, η Κοντού προσήχθη ενώπιον του εισαγγελέα Αντ. Φάκου, ο οποίος χαρακτήρισε το έγκλημα ως «ιδιαζόντως απεχθές», κάτι που εκείνη την περίοδο επέσυρε την ποινή του θανάτου. Απολογούμενη, η Κοντού επανέλαβε πως «με κυνηγούσε με ένα μαχαίρι και ήθελε να με σκοτώσει. Αν δεν πρόφτανα εγώ, θα με σκότωνε εκείνος. Ήταν μεθύστακας. αλήτης, χασικλής. Μ’ έδερνε με το παραμικρό. Η ζωή μου ήταν κόλαση μαζί του». Αμέσως μετά, κατά τη μεταφορά της στον ανακριτή, απειλήθηκε εκ νέου με λυντσάρισμα από τους συγγενείς του θύματος.

Εφ. «Ελευθεροτυπία» – 28 Απριλίου 1979

Η δίκη

Η δίκη για την υπόθεση πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Αθηνών στις 14 και 15 Φεβρουαρίου 1980. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, η Κατερίνα Κοντού εμφανίστηκε στο δικαστήριο κρατώντας στην αγκαλιά ένα βρέφος 3 μηνών, που γεννήθηκε στη φυλακή και το οποίο η κατηγορουμένη δεν ήθελε να αποχωριστεί. Αξίζει να σημειωθεί πως τα αδέλφια του θύματος εξέφρασαν ζωηρές επιφυλάξεις για την πατρότητα του παιδιού αυτού.

Καταθέτοντας ο αδελφός του θύματος Πέτρος Κοντός, είπε μεταξύ άλλων: «[Η δράστις] Ήταν σε θέση να τον σκοτώσει μόνη της, την βοήθησαν όμως κατόπιν και τα αδέλφια της. […] Την πράξη της την ομολόγησε μετά από 31 μέρες. Έκανε το έγκλημα με μυαλό και μεθοδικότητα. Το θάρρος της έφτασε στο σημείο να αναφέρει εξαφάνιση του συζύγου της. Από χρόνια προμελετούσε το έγκλημα. […] Την ημέρα του φόνου η κατηγορουμένη μου είπε ότι ο άντρας της, ο αδελφός μου, πήρε το διαβατήριό του και τα χρήματα και έφυγε παρέα με άλλα δύο άτομα για λαθρεμπόριο ναρκωτικών. Υποψιάστηκα ότι όλα αυτά ήσαν παραμύθια και ότι αυτή σκότωσε τον αδελφό μου. Τον φοβέριζε ότι θα τον σκοτώσει. Δεν φανταζόμουνα ποτέ πως ο Χρήστος θα άφηνε τη φαμίλια του, αν και της είχε πολλά μαζεμένα. Τον απατούσε συνεχώς, του έτρωγε τη σοδειά από τα κτήματά μας, δεν του μαγείρευε και γενικά δε τον φρόντιζε. Και άλλη μια φορά αποπειράθηκε να τον σκοτώσει με ένα τσεκούρι […]. Το 1976 ήρθαν από το χωριό και εγκαταστάθηκαν στον Νέο Κόσμο. Λίγο αργότερα, εγώ και ο αδελφός μου ξενιτευτήκαμε στην Τρίπολη της Λιβύης για να εργασθούμε. Εκείνος κάθισε έξι μήνες και γύρισε. Στο διάστημα αυτό, η κατηγορουμένη έλεγε πως εργαζόταν, αν και δεν εργαζόταν. […] Είχε σχέσεις με έναν ακαμάτη επιπλοποιό και με άλλους. Ο Χρήστος, από τη δουλειά του στην ξενιτιά, έφερε 250 χιλ. δρχ., που τα χάλασε για να φτιάξει τα δόντια της η φόνισσα και για να της αγοράσει οικιακά σκεύη. […] Η συμπεριφορά του αδελφού μου ήταν άψογη. Δεν ήμουν μπροστά, αλλά ξέρω ότι δεν την κτύπαγε. […] Ο αδελφός μου έπινε σαν άνθρωπος, αλλά δεν είδα ποτέ να κτυπάει τη γυναίκα του. […] Τον σκότωσε για να έχει την ελευθερία της για να ξεπορτίζει με όλους τους αγαπητικούς της. Έχει έναν εγκληματικό και ατίθασο χαρακτήρα. […]».

Στο ίδιος μήκος κύματος κινήθηκαν και τα άλλα δύο αδέλφια του θύματος που κατέθεσαν (Ελένη Πίκκολα και Γιώργος Κοντός), δίνοντας έμφαση στον χαρακτήρα της («Ήταν ένα ανθρωπόμορφο τέρας») και στην εξωσυζυγική της ζωή («Η κατηγορουμένη είχε πολλούς εραστές»).

Με μια τσουγκράνα, ο Γιώργος Κοντός αναζητά κάποιο ίχνος του νεκρού αδελφού του στο στόμιο ενός από τους δύο βόθρους του χοιροστασίου (κατά τη διάρκεια της αναπαράστασης)

Ο κτηνίατρος του χοιροστασίου Θ. Χατζηβέης ανέφερε πως «το θύμα ήταν μέθυσος και έδερνε τη γυναίκα του, η οποία ισχυριζόταν ότι ο άντρας της από τη μία φυλακή έβγαινε, στην άλλη έμπαινε γιατί ήταν κακοποιός. Τα παιδιά τους μου είπαν πως ο μπαμπάς τους έδερνε τη μαμά. Τον συμβούλευσα να μην το ξανακάνει αλλά μου είπε πως αυτά είναι κουτσομπολιά. Επίσης, από καιρού εις καιρόν, εγκατέλειπε την οικογένειά του και άλλοτε πήγαινε στη Λιβύη, άλλοτε δε στη Γερμανία. […] Η δράστις πρόσεχε τα παιδιά της με το παραπάνω. Έτρεχαν, κυλιόντουσαν, έπαιζαν, λερώνονταν, πάσχιζε να τα έχει καθαρά. Και ήταν, αντιλαμβάνεσθε, βρωμότοπος το χοιροστάσιο. […] Μια φορά, το θύμα μαστίγωσε τη γυναίκα του και εκείνη έτρεξε να κρυφτεί στα στάχυα. […] Με αυτό το μαστίγιο (σ.σ.: τον βούρδουλα που επικαλέστηκε η Κοντού) θα μπορούσε και να την σκοτώσει».

Ακόμα, κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, κατέθεσαν ο Δ. Τρουγκάκος, οι αξιωματικοί της Χωροφυλακής και της Αστυνομίας που διενήργησαν την προανάκριση, ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας όπου σύχναζε ο Κοντός, ο οποίος επιβεβαίωσε πως το θύμα «έπινε πολύ» και μάλιστα «όταν ήταν μεθυσμένος μια φορά, γύρισε να με μαχαιρώσει, αλλά πρόλαβα και τον αφόπλισα», καθώς και ο φερόμενος ως εραστής της Κοντού, ο οποίος διέψευσε την πληροφορία αυτή.

Η απολογία της κατηγορούμενης διήρκεσε περίπου τρεις ώρες και διακόπηκε αρκετές φορές, εξαιτίας λιποθυμικών επεισοδίων λόγω της έντονης συγκίνησής της. Στην αρχή, περιέγραψε τη ζωή της έως την ημέρα του φόνου: «Ο άντρας μου με απειλούσε ότι θα με σκοτώσει, με έδερνε και τέτοια. […] Με παρατούσε και πλάγιαζε στο διπλανό δωμάτιο με την αδελφή του. […] Η ζωή μου από την πρώτη νύχτα του γάμου μου ήταν μια κόλαση» υποστήριξε η Κοντού και συνέχισε: «Ο άντρας μου ήταν τεμπέλης, ακαμάτης και βάρβαρος. Ξενοδούλευα για να αναστήσω τα τρία μας παιδιά. Με έβριζε συνεχώς, με φοβέριζε και με κτυπούσε αλύπητα. Συνεχώς ήταν μεθυσμένος. Το πιοτό ήταν το πάθος του. Όλο φασαρίες έκανε και με απειλούσε με μαχαίρι. Έξι μήνες είχε φύγει και δεν μου έστειλε δραχμή. Δεν τον ένοιαζε πως περνούσαμε. Τρεις-τέσσερις φορές κλείστηκε στον Κορυδαλλό για καυγάδες και για χρέη. Για να βγει από τη φυλακή, μου έστειλαν λεφτά τα αδέλφια μου από το χωριό. Η ασφάλεια επειδή είχε μάθει πως είχε όπλο, μας έκανε έρευνα στο σπίτι. Το έκρυψα εγώ στην αυλή μας. Αν δεν το ‘κανα, θα με σκότωνε. Ήταν αλκοολικός, δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς το πιοτό. Έπινε πρωί, μεσημέρι, βράδυ. […] Εγώ δούλευα μέρα-νύχτα για να μην πεθάνουμε από πείνα. Αντί να με ευχαριστήσει, με σακάτευε στο ξύλο. Για να μην με κτυπάει, αναγκάστηκα να του πως είμαι έγκυος και τότε εκείνος με απείλησε ότι θα με σφάξει».

Ακολούθως παρουσίασε μία κάπως διαφοροποιημένη σε σχέση με τις αρχικές της καταθέσεις (όμως σύμφωνα με τα άλλα στοιχεία, εγγύτερη στα πραγματικά περιστατικά) εκδοχή για τις συνθήκες υπό τις οποίες διέπραξε τον φόνο. Άρχισε την εξιστόρηση, αναφέροντας ότι «την ημέρα του φόνου, ήταν από το πρωί ως το βράδυ μεθυσμένος. Ζήτησε ένα μπουκάλι κονιάκ που το είχα κρυμμένο, αλλά αρνήθηκα να του το δώσω. Μου φώναξε αγριεμένος πως θα με σφάξει. Αναγκάστηκα να του δώσω. Έπειτα πήγαμε στον γείτονά μας, τον μπάρμπα-Βασίλη, όπου ήπιε μπόλικο κρασί. Δύο ώρες καθίσαμε εκεί και έπειτα εκείνος φεύγοντας με το μηχανάκι μου φώναξε να φέρω κρασί. Επειδή ήταν μεθυσμένος εγώ παρεκάλεσα τον μπάρμπα-Βασίλη να έρθει μαζί μας στο σπίτι, γιατί θα με σκοτώσει. Ωστόσο εκείνος αρνήθηκε και έτσι γύρισα πεζή με τα παιδιά στο σπίτι. Τότε, ξαναρίχτηκε πάνω μου και με αυτόν τον βούρδουλα με σακάτεψε στο ξύλο».

Στιγμιότυπο από την αναπαράσταση του εγκλήματος (26 Απριλίου 1979)

Στη συνέχεια, όπως είπε η ίδια «του πήγα το κρασί, αλλά το έσπασε το μπουκάλι. Με σακάτεψε στο ξύλο μπροστά στη μεγάλη μας κόρη, που με λυπήθηκε και φώναξε: “Μαμά μου, σε σκότωσε”. Ανάλγητος εκείνος με έβριζε: “Σκύλα! Βρώμα! Πουτάνα!” Είδα και έπαθα να του ξεφύγω. Έτρεξα και κρύφτηκα στα στάχυα. Λίγο αργότερα, ζήτησα βοήθεια από τον μπάρμπα-Βασίλη. Μετά γύρισα σπίτι. Ετοίμασα δύο καφέδες του μπάρμπα-Βασίλη και του Χρήστου. Εκείνος μου πέταξε το φλιτζάνι στο πρόσωπο και μου είπε: “Αι σιχτίρ, πουτάνα!” Ύστερα, όταν ο μπάρμπα-Βασίλης έφυγε, ο Χρήστος φώναξε: “Θα σφάξω τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου απόψε” […]. Έβαλα τα παιδιά να κοιμηθούν κάτω από το κρεβάτι και εκείνος κρατώντας μαχαίρι φώναζε: “Πού είσαι βρε πουτάνα; Πού έχεις βάλει τα παιδιά;” Ό,τι έκανα, για τα παιδιά μου το ‘κανα. Θα του ‘φευγα κι ας με αναζητούσε. Πίστεψα πως δεν θα γλίτωνα εγώ και τα παιδάκια μου… Ούρλιαζε εκείνος πως δεν θα του γλιτώναμε. Ζαλισμένη από τα κτυπήματα, ούτε ήξερα τι έκανα. Άρπαξα μια σωλήνα και ενώ εκείνος ανέβαινε τη σκάλα, τον κτύπησα. Τη σωλήνα τη βρήκα στη βεράντα. […] Του έδωσα δύο κτυπήματα, ζαλίστηκε και έπεσε με το κεφάλι προς τα κάτω. Εκεί, αμέσως τον ξανακτύπησα δύο, τρεις, τέσσερις φορές ακόμη. Τον κτύπησα και στο τσιμέντο.  […] Τα παιδιά δεν ξύπνησαν με τον θόρυβο. Τα αγγελούδια μου κοιμόντουσαν… Φοβήθηκα, τότε, τα αδέλφια μου και κοίταξα να εξαφανίσω το πτώμα. Έκανα κουράγιο κ. Πρόεδρε γιατί είχα παιδί στα σπλάχνα μου. Αχ, η άμοιρη… Καλύτερα να με είχε σκοτώσει».

Καταλήγοντας, η Κοντού είπε: «Την απόφαση να τον σκοτώσω την πήρα εκείνο το βράδυ. […] Μάρτυράς μου ο θεός πως δεν ήξερα τι έκανα. Δεν θέλω να λυπηθείτε εμένα, τα παιδιά μου να λυπηθείτε».

Ο εισαγγελέας δεν πείσθηκε από τα επιχειρήματα της κατηγορούμενης και της υπεράσπισής της και στην αγόρευσή του πρότεινε να κηρυχθεί η Κοντού ένοχη κατά το κατηγορητήριο, χωρίς κανένα ελαφρυντικό. «Έχομεν ανθρωποκτονία εκ προθέσεως που ετελέσθη με ήρεμον φυσικήν κατάστασιν» σημείωσε χαρακτηριστικά προσθέτοντας ότι η Κοντού «είναι μια ψυχρή γυναίκα που σκέπτεται και πράττει», η οποία επιπλέον «σπίλωσε τη μνήμη του νεκρού θύματός της κατά τον ελεεινότερον τρόπο».

Το απόγευμα της 15ης Φεβρουαρίου, το Δικαστήριο με ψήφους 4-3 την έκρινε ένοχη για ανθρωποκτονία από πρόθεση, ιδιαζόντως απεχθή, και την καταδίκασε στην ποινή των ισοβίων δεσμών. Όπως τόνιζαν τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, η Κοντού άκουσε την απόφαση με ψυχραιμία και ανακούφιση, καθώς πίστευε ότι θα καταδικαζόταν στην ποινή του θανάτου.

Όπως η… Κόζα Νόστρα

Έχει ενδιαφέρον να επισημανθεί ότι η εξαφάνιση ενός πτώματος, μέσω του τεμαχισμού του και της απόρριψης των τμημάτων του σε γουρούνια ώστε να φαγωθεί και να μην μείνουν ίχνη, αποτελούσε μία από τις συνηθέστερες «πρακτικές» της θεωρούμενης ως την πλέον σκληρή μαφία διεθνώς, της σικελικής Κόζα Νόστρα (Cosa Nostra). Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του 1981, όταν η μαφία του χωριού Κορλεόνε δολοφόνησε 200 μέλη αντίπαλων «οικογενειών» των οποίων τα πτώματα κατόπιν διαλύθηκαν σε οξύ, θάφτηκαν σε τσιμέντο ή ρίχθηκαν σε γουρούνια. Ακόμα, ο Τζιουζέπε Γκρέκο (Giuseppe Greco, 1952-1985), ένας από τους πιο γνωστούς και στυγνότερους εκτελεστές της οργάνωσης, συνήθιζε να εξαφανίζει τα πτώματα είτε ρίχνοντάς τα σε βαρέλια ή μπανιέρες με οξύ είτε ως τροφή στα γουρούνια.

Σημειώνεται, τέλος, ότι η «υπόθεση Κοντού» παρουσιάστηκε με ορισμένες παραλλαγές σε δευτερεύοντα στοιχεία της (ώστε να μην «φωτογραφίζει» απολύτως την πραγματική ιστορία) στη σειρά δραματοποιημένων ντοκιμαντέρ «Κόκκινος Κύκλος» του τ/σ ALPHA στο επεισόδιο με τίτλο «Χοιροστάσιο» (α’ προβολή: 8 Μαΐου 2001). Το σενάριο και η σκηνοθεσία ήταν του Χρήστου Δήμα, ενώ τους βασικούς ρόλους ερμήνευσαν η Ναταλία Δραγούμη και ο Γιώργος Γιαννόπουλος. Δείτε το επεισόδιο, χωρισμένο σε 4 μέρη:

ΜΕΡΟΣ 1

ΜΕΡΟΣ 2

ΜΕΡΟΣ 3

ΜΕΡΟΣ 4 

ΠΗΓΕΣ

– Αρχείο εφημερίδων Η Βραδυνή, Απογευματινή και Ελευθεροτυπία

Περιοδικό Επιθεώρηση Χωροφυλακής, τχ. 1148, Ιούνιος 1979 (σελ. 443-445)

– Συνεντεύξεις με τους Τάσο Δεδεμάδη (23 Σεπτεμβρίου 1994) και Ευάγγελο Βελώνια (4 Οκτωβρίου 1994)

– John Dickie: Κόζα Νόστρα. Η ιστορία της σικελικής Μαφίας, εκδόσεις Κανάκη, Αθήνα 2007

Advertisements

~ από Nina C στο 27/10/2012.

27 Σχόλια to “Έγκλημα στο χοιροστάσιο – II”

  1. […] Έγκλημα στο χοιροστάσιο – II […]

  2. Πολύ ενδιαφέρουσα η εξιστόρηση. Μια ερώτηση: Είναι ακόμα στη φυλακή; Ζει; Ή αποφυλακίστηκε;

  3. Εγώ αναρωτιέμαι εάν ήταν δίκαιη η ποινή. Τη θεωρώ αυστηρότατη, δεδομένου πως η δράστις ζούσε μια μαρτυρική ζωή. Όταν ο «σύντροφός» σου, σου φέρεται ως ζώον, κάποια στιγμή θα το πιστέψεις πως είσαι και θα αναδυθούν όλα τα κτηνώδη ένστικτα στην επιφάνεια, όπως ο φόνος. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης κυριαρχεί. Βάρβαρες εποχές, δυστυχώς.

  4. Ο μισογυνησμος στα καλητερα του! ασκουσε σωματικη και λεκτικη βια στη γυνεκα του και εδρασαν λες και ηταν ο πιο αγνος και αγαθος ανθρωπος του κοσμου! τη ντροπη θεε μου….

  5. Από τις πιο ενδιαφέρουσες αναρτήσεις του μπλογκ. Παρουσιάζει σε βάθος την ιστορία απο πολλές πλευρές εστιάζοντας στα ήθη της ελληνικής επαρχίας μιας εποχής, που μπορεί να μην απέχει τόσο χρονικά αλλά που τα ήθη της φαίνονται ανοίκεια στα μάτια των νεώτερων.

  6. εκπληκτικο το σαιτ αλλα εχω παραπονο ….. μονο μια δημοσιευση την εβδομαδα με τοσες χιλιαδες εγκληματα και εγκληματιες στο κοσμο ???

    τελικα ποια ηταν η ποινη της δυστυχης ?? ισοβια η 3 χρονια με αναστολη ??
    η πρωτη γυναικα παντως που αθωωθηκε για συζυγοκτονια στην ελλαδα ηταν γειτονισα μου….

  7. γεια σας και συγχαρητηρια για τα πολυ ενδιαφεροντα αρθρα σας.ειμαι τριτοετης στον τομεα της ψυχολογιας και ο τομεας μου ειναι ψυχολογια δολοφονων και δολοφονηθεντων. Σας διαβαζω αρκετο καιρο αλλα πρωτη φορα μπορω να σας σχολιασω με σιγουρια γιατι ασχοληθηκαμε με την συγκεκριμενη υποθεση για περιπου 4 μηνες. Η αληθεια ειναι λοιπον οτι η γυναικα αυτη ειναι το μεγαλο θυμα των μμε και μιας ανδροκρατουμενης τοτε κοινωνιας. Ολοι οσοι κατεθεσαν τοτε γειτονες, συγγενεις, κουμπαροι, γνωστοι κτλ, επαληθευουν τους ισχυρισμους της εν λογω κυριας. Η ποινη αν μη τι αλλο ηταν πολυ μεγαλη και στ αληθεια ειναι να σου κανει εντυπωση …. Θα ηθελα τωρα να κανω σχολιο για εναν κυριο παραπανω που σχολιασε οτι σε μια κατασταση ενδοοικογενειακης βιας φταινε και τα δυο μελη δηλ θυτης και θυμα. Αυτο ειναι μια πολυ μεγαλη παραπλανηση που την διακρινουμε σε ολες τις περιπτωσεις ενδοοικογενειακης βιας και μαλιστα αυτην την τρομερη εντυπωση την καλλιεργει ο θυτης στο θυμα εχοντας ως αποτερο και αμεσο σκοπο να βιοπραγει χωρις τυψεις και να μεταφερει τυψεις στο θυμα. Επισης ετσι κατα αυτον τον τροπο εχει και την εχεμυθεια που χρειαζεται διοτι το θυμα αισθανεται ντροπιασμενο και ετσι δεν αναφερει σε κανενα αυτα τα περιστατικα. Βασικα ο κυριος που εκανε το σχολιο πρεπει να αναρωτηθει γιατι εχει τετοιες αποψεις πανω σ αυτο το πολυ σοβαρο θεμα. Και φυσικα να μην σχολιαζουμε με τοση μεγαλη ευκολια καταστασεις τοσο λεπτες με αυτον τον ακουσιο τροπο. Τελος θα ηθελα να σας κανω γνωστο οτι τωρα πια παει να διαλυθει αυτη η εντυπωση που εχουν πολλοι σαν τον συνσχολιαστη μου γιατι υπαρχει ενυμερωση. Ειναι λοιπον νομος…ο θυτης μοιραζεται την ενοχη του με το θυμα..Φταιχτης λοιπον ειναι μονο ο θυτης . Το θυμα συνηθως ειτε ειναι ανωριμος η με μικρη αυτοεκτιμηση ανθρωπος ειτε παραπλανημενο σαν κι εσας που σχολιαζετε τοσο απροσεχτα τετοια λεπτα ζητηματα αγαπητε συνσχολιαστα μου..Σας ευχαριστω…

  8. Αγαπητή Μαρία. Κατ’ αρχήν να σας ευχαριστήσω πολύ για τα κοπλιμέντα σας, αν και φοβάμαι πως προτρέξατε κάπως στην συμπερασματολογία σας. Εν συνεχεία να σας ενημερώσω πως κατά σύμπτωση αναφερθήκατε σε μελλοντικό συνάδελφό σας (έχω τελειώσει το τμήμα Ψυχολογίας της Παντείου πριν 5-6 χρόνια, δηλαδή λίγο πριν ξεκινήσετε τις σπουδές σας στην ψυχολογία), έχω ειδικευευτεί στην συστημική ψυχοθεραπεία και είμαι στη μέση της διδακτορικής μου διατριβής σε θέμα που αφορά την εργασιακή ψυχολογία με επιβλέποντα τον καθηγητή κ. Προδρομίτη οπότε χαίρομαι που θα απαντήσω σε κάποια με γνώσεις και ενδιαφέροντα στο θέμα. Επειδή θυμάμαι πολύ καθαρά τις παραδόσεις στο μάθημα της Ενδοοικογενειακής Βίας και μάλιστα από την κ. Αρτινοπούλου, μια καθηγήτρια η οποία είχε διατελέσει και πρόεδρος του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, θα σας πω πως τις ίδιες ακριβώς απόψεις της είχα αναφέρει και κατά τη διάρκεια των διαλέξεών της στο αμφιθέατρο. Είχαμε διαφωνήσει αλλά σεβαστήκαμε τελικά τις απόψεις και τις γνώσεις που είχαμε και οι δύο για το θέμα (ναι, αυτό είναι σπόντα για τα κοσμητικά με τα οποία με στολίσατε…) και μάλιστα στο τέλος πήρα 10αρι στο μάθημά της (έμμεσο δείγμα πως σεβάστηκε τις απόψεις μου; Ίσως…). Η γνώμη μου λοιπόν κοιτώντας το ζήτημα από καθαρά συστημικής σκοπιάς, είναι πως ένα οικογενειακό σύστημα ισορροπεί στη θέση όπου όλα τα μέλη του αποδέχονται τις θέσεις που το σύστημα τους δίνει. Αν κάποιο από τα μέλη της οικογένειας αποφασίσει να αλλάξει τη θέση του (ας πούμε προς το καλύτερο μετά από μια περίοδο ψυχοθεραπείας), το σύστημα μετά από κάποια περίοδο αντίστασης, είτε αναπροσαρμόζεται προς μια καλύτερη θέση για να μπορεί να συνυπάρχει με τη νέα θέση του μέλους του, είτε αποκόπτει το μέλος του για να μπορέσει χωρίς ενοχές να συνεχίσει να υπάρχει στην προηγούμενη κακή ισορροπία του. Έχει βρεθεί σε έρευνες (που ως εκκολαπτόμενη ειδικός που είστε σας προτρέπω να εξακριβώσετε), πως σε οικογένειες αλκοολικών πατεράδων που κακοποιούν τις συζύγους και τα παιδιά τους, οι κόρες τους μετά την ενηλικίωσή τους συνάπτουν σε πολύ μεγάλο ποσοστό σχέσεις με αλκοολικούς συντρόφους που τις κακοποιούν. Και αυτό το κάνουν με πλήρως ελεύθερη βούληση! Ποια είναι λοιπόν η λύση; Να βάλουμε στη φυλακή όλους τους θύτες; Τότε τα θύματα δεν θα πάψουν να είναι θύματα; ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ! Ο κάθε άνθρωπος θα ψάξει αυθόρμητα να βρει τον σύντροφο εκείνον που θα επιβεβαιώσει την εικόνα που έχει για τον εαυτόν του. Πρέπει να αλλάξουν τρόπο σκέψεις τόσο το θύμα όσο και ο θύτης για να μπορέσουν να βελτιώσουν τη ζωή τους. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος της ψυχοθεραπείας, να πατάμε δηλαδή μόνοι μας στα πόδια μας και να μην ψάχνουμε εξιλαστήρια θύματα για να δικαιολογήσουμε τα προβλήματά μας ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ.

    Και μια συμβουλή αγαπητή Μαρία (που ελπίζω να μου επιτρέψετε ως λίγο πιο έμπειρος από εσάς στον χώρο). Ως υπεύθυνοι επιστήμονες στον χώρο της ψυχικής υγείας έχουμε υποχρέωση να εκπέμπουμε νηφαλιότητα και γαλήνη στους άλλους, καθώς αυτό είναι που επιζητούμε να πετύχουμε και εμείς για τους άλλους μέσω της ψυχοθεραπείας στην οποία τους υποβάλουμε. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να το καταφέρουμε αν υπάρχουν θέματα τα οποία μας βγάζουν από την θέση του κριτικά σκεπτόμενου επιστήμονα και μας βάζουν σε σχέσεις μίσους και αντιδικίας. Πρέπει λοιπόν πριν να αρχίσουμε αφειδώς να μοιράζουμε εδώ και εκεί συμβουλές υπό την αίγλη του ειδικού να φροντίσουμε να αποκτήσουμε πρώτα την κατάλληλη αυτογνωσία που θα μας επιτρέπει να βλέπουμε τις περιπτώσεις αποστασιοποιημένοι από το πρόβλημα και όχι ως οπαδοί μελών του προβλήματος.

  9. Καλησπερα και παλι. Αγαπητε μου συναδελφε Marco Polo δεν νομιζω να σας στολισα με κοσμητικα επιθετα σε κανενα σημειο στον εν λογω σχολιασμο μου, εκτος αν αναφερεστε στο «παραπλανημενος». Η αληθεια ειναι οτι εκνευριστηκα ελαφρως με το σχολιο οτι το θυμα εχει μεριδιο ευθυνης σε καταστασεις ενδοοικογενειακης ειτε και σε οποιαδηποτε αλλη μορφη βιας, ισως να ισχυει σε ορισμενες περιπτωσεις που αποτελουν εξαιρεση του κανονα . Αυτη ειναι η δικη μου αποψη και ισως να τη διατυπωσα καπως «ζωηρα». Αλλα πιστεψτε με ειναι πολυ συνηθες το εκαστοτε θυμα βιαιοτητας να εχει τις εν λογω τυψεις που του εχει μεταλαμπαδευσει ο θυτης του. Αυτο που θελω να περασω μεσω των σχολιων μου ειναι οτι ανθρωποι που υποδουλονονται και κακομεταχειριζονται θα πρεπει να ζητουν βοηθεια απο ειδικους, αστυνομια, φιλικο περιβαλλον και να γνωριζουν οτι τυχον τυψεις και αισθημα ντροπης ειναι δημιουργημα του θυτη τους. Οι ειδικοι προτεινουν διαρκως το θυμα να φευγει απο το πρωτο χαστουκι..οπως μου διατυπωσαν καποιοι συναδελφοι μου…Σας ευχαριστω και με συγχωρειτε κυριε Marco polo αν αισθανθηκατε αβολα απο το σχολιο μου. Υ.Γ κυριε Μarco polo μην ξεχνατε οτι εδω δεν μιλαμε σε συνδιαλεξη συναδελφων αλλα σχολιαζουμε σε μια ιστοσελιδα που εχουν προσβαση οι παντες και πιθανων και θυματα η μελλοντικα θυματα βιας…

  10. Κανενα πρόβλημα και αφού δεν μιλάμε λοιπόν σε συνδιαλεξη συναδέλφων ελπίζω να μου επιτρέπεις στο εξής τον ενικό. Δεν διαφωνώ με όσα γραφεις, ούτε φυσικα με την «τυπική» προσέγγιση του προβλήματος (δηλαδή να αναφέρεται με τη μια το περιστατικό στην αστυνομία κτλ.) Αυτό όμως που από το πρώτο μου μηνυμα ήθελα να τονισω και πιθανον να παρεξηγησες, είναι πως ολοι μα ολοι (και κυρίως οι σκληροπυρηνικες φεμινιστριες) εστιάζουν στο αποτέλεσμα, δηλαδή την εκδήλωση της βίας και πιστευουν πως χτυπωντας το αποτελεσμα την εξαλείφουν. ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΑΥΤΟ. Το θυμα τις πιο πολλές φορές ξαναβρίσκει μόνο του νεους ρόλους θύματος. Είναι ακριβως σαν τον ναρκομανη που επιστρέφει ξανά και ξανά στην εξάρτησή του. Απορώ πως δεν τον βλέπει κανείς αυτό. Πρέπει να δωθεί έμφαση στα αίτια εμφάνισης της βίας μέσα στο σπίτι και ο μόνος τρόπος για να λυθεί το πρόβλημα από τη ρίζα είναι με την συμμετοχή όλης της οικογένειας, μαζί και με τον πατέρα που βιαιοπραγεί. Πρέπει να τον δούμε και αυτόν σαν άνθρωπο και να νικήσουμε μαζί του το τέρας μέσα του, όχι να τον πετάξουμε στον Καιάδα πιστεύοντας πως έτσι σωσαμε την οικογενειά του. Αυτο κατα τη γνώμη μου είναι μεγαλο λάθος γιατι έτσι ο θύτης δεν παύει να είναι θύτης και το θύμα δεν παύει να είναι θύμα.
    Υ.Γ. Πολύ ενδιαφέρον θα είχε αν υπήρχαν στοιχεία για την εξέλιξη των παιδιών της οικογένειας μετά την διάλυση του αρχικου οικογενειακού σχήματος με αυτόν τον φρικτό τρόπο. Απίστευτο βαρύδι για την μετέπειτα εξέλιξή τους. Εχουμε κανένα στοιχείο τι κάνουν σήμερα;

  11. Γεια σας και παλι. Λοιπον Marco polo εχεις δικιο οσον αφορα την αντιμετωπιση του ανθρωπου θυτη, αλλα θα πρεπει να σου παραθεσω οτι συνετουνται πληρως μονον 6 στους 100. Οποτε ειμαι καθετη στο οτι θα πρεπει αυτη η προσπαθεια να γινει μακρια απο τα εκαστοτε θυματα. Οσον αφορα το οτι τα θυματα βιας ειναι εξαρτημενα και θα καταφυγουν σε ρολους θυματος οφειλω να ομολογησω οτι υφισταται αλλα οχι σε ολες τις περιπτωσεις . Αυτο ομως που προεχει ειναι να μην αφηνουμε σαν κοινωνια και σαν ανθρωποι να φτανει μια οικογενεια στην απολυτη τραγωδια σαν κι αυτη εδω. Θεωρω οτι ο μονος τροπος που θα μπορουσε να αποφευχθει ηταν αν μη τι αλλο η αναζητηση βοηθειας και καταθεση του προβληματος. Δεν ασπαζομαι τη δολοφονια του θυτη, αλλα μπορω να την κατανοησω μιας και οπως σου ειπα την εχω δουλεψει αρκετα και πανω κατω γνωριζω καποια πραγματα παραπανω, οσον αφορα τις καταθεσεις και τους μαρτυρες, οπως σας ξαναανεφερα παραπανω.. Οσον αφορα τα τεκνα πληροφορηθηκα οτι ειχαν την απαιτουμενη προσοχη και ειχαν ομαλη διαδρομη ζωης, παραπανω στοιχεια ομως δεν ειμαι σε θεση να γνωριζω αν και θα το επιθυμουσα και γω διακαως. Ευχαριστω…

  12. @ Κο Δημήτρη Μαρκάκη
    Ευχαριστώ για το σχόλιό σας. Η Κατερίνα Κοντού είχε γεννηθεί το 1953 -σήμερα θα είναι 59 ετών. Επομένως, το πιθανότερο είναι να ζει. Επίσης το πιθανότερο είναι πως θα πρέπει να έχει αποφλυκαιστεί ήδη από τη δεκαετία του 2000, έχοντας εκτίσει κατά το μέγιστο 25 χρόνια ποινής.

    @ Μαρία – Marco Polo
    Χαίρομαι ιδιαίτερα που ένα δημοσιογραφικό κείμενο προκάλεσε μια τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση μεταξύ δύο νέων επιστημόνων. Μιλώντας με τον δικηγόρο υπεράσπισης της Κοντού, στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής έρευνας που έκανα για το έγκλημα 15 χρόνια μετά, είχα πληροφορηθεί ότι τα παιδιά του ζεύγους είχαν τεθεί υπό την επίβλεψη κάποιας κρατικής υπηρεσίας πρόνοιας.

    Αγαπητή Μαρία, αν αυτό δεν δημιουργεί κάποιο δεοντολογικό, ηθικό ή άλλο πρόβλημα θα με ενδιέφερε να πληροφορηθώ πώς και από πού (όχι όνομα, μόνο ιδιότητα) μάθατε για την εξέλιξη της ζωής των παιδιών; Επίσης, με ποια αφορμή ασχοληθήκατε με την εν λόγω υπόθεση; Και τέλος, ποιες ήταν οι πηγές πληροφόρησής σας για την υπόθεση; Αν, ενδεχομένως, σας «δυσκολεύει» μια απάντηση στον «δημόσιο» χώρο των σχολίων του blog, μπορείτε να στείλετε στο: ragos_i@freelancers.gr.

    Ευχαριστώ θερμά

  13. Kυριε Ραγκο καλησπερα σας. οπως σας ανεφερα παραπανω η ειδικοτητα μου ειναι ψυχολογια δολοφονων και δολοφονηθεντων και ειναι καινουρια ειδικοτητα στην ελλαδα περιπου 7 χρονων. Συνηθως αν οχι παντα οι τελειοφοιτοι απο την ειδικοτητα μου προσλαμβανονται αμεσα στην ΕΛ.ΑΣ. Τωρα, οι πηγες πληροφορησης απαρτιζονταν απο μια διακεκριμενη ψυχιατρο της ΕΛ.ΑΣ και απο διαφορα εντυπα και μαρτυριες της εποχης. Για την πληροφορια σχετικα με τα τεκνα εμαθα απο καθηγητη μου ο οποιος και ο ιδιος εχει αμεση συνεργασια με την ΕΛ.ΑΣ σε ενδοοικογενειακες υποθεσεις. Απλα εμαθα μονο την πληροφορια που σας ανεφερα. Και τελος η αφορμη του να ασχοληθω με την συγκεκριμενη υποθεση οπως και με τοσες αλλες ειναι προφανη νομιζω.Σας ευχαριστω..

  14. Παντως θα ηθελα να σας ενημερωσω οτι η υποθεση κοντου ειναι η πλεον χαραχτηριστικη υποθεση δολοφονιας θυτη ενδοοικογενειακης βιας απο το θυμα του. Εχει τεθει επι ταπυτος παμπολες φορες στο αμφιθεατρο ακομα και στις εργασιες των φοιτητων.Σας ευχαριστω πολυ.

  15. @ Μαρία

    Ευχαριστώ πολύ για την άμεση ανταπόκριση και τις πληροφορίες σας.

  16. αφού την έδερνε ρε παιδιά , τι το παλεύετε ? μάχαιραν έδωσες μάχαιραν υα λάβεις !!!

  17. Ένα σχόλιο χωρίς κακεντρεχή διάθεση, αλλά με γνήσια ανησυχία: γιατί η Μαρία, νέα και -προφανώς φιλόδοξη- επιστήμων, γράφει τόσο άθλια ελληνικά;

  18. ΚΥΡΙΕ ΦΩΤΗ, ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΟΥ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΚΟΠΕΛΑ ΓΡΑΦΕΙ ΑΘΛΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Η ΝΕΑ ΤΑΥΤΗ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕ ΤΗΝ ΟΡΘΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΠΛΗΡΩΣ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΑΦΗΝΕΙΑ. ΜΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΑΠΑΝΤΗΣΤΕ ΜΟΥ ΩΣ ΠΡΟΣ ΠΟΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΟΛΗ ΑΥΤΗ ΣΑΣ Η ΑΝΗΣΥΧΙΑ?

  19. Πάντως μου αρεσει η μη κακεντρεχής διάθεση!

  20. Προφανως ο κυριος φωτης εννοει τη γραφη της μαριας ως προς τα σημεια στιξης. Ομως κυριε φωτη εδω δε γραφουμε μυθιστορημα ελεος!!! Αυτο το πραγμα το να σχολιαζουν καποιοι εξυπνοι τη γραφη και να ανυσηχουν μαλιστα ειναι απο μονο του κακοβουλια. Τιποτα αλλο για να σας ανυσηχησει κυριε φωτη δεν υπαρχει στη ζωη σας?

  21. Χαίρετε,

    Κακώς ορισμένοι δεν δέχθηκαν τη διαβεβαίωσή μου ότι το σχόλιό μου δεν κινείται από κακεντρέχεια. Σημειώνω ότι επιφυλάξεις έχω και ως προς το επιστημονικό βάρος των ισχυρισμών της Μαρίας, αλλά τους σχολίασαν άλλοι, αρμοδιότεροι εμού. Επίσης θεωρώ περιττό να ανοίξουμε κουβέντα για το κατά πόσο μπορεί κανείς να αναπτύσσει γόνιμους συλλογισμούς με νοητικό εργαλείο μία υπερβολικά απλοϊκή γλώσσα.

    Στο θέμα μας…

    1. Όλα τα κείμενα είναι άτονα και χωρίς στίξη – χρειάζεται να να επιχειρηματολογήσουμε υπέρ του τονισμού και της στίξης;

    2. Είναι πολύ δυσάρεστο, αλλά δεν μπορώ παρά να σταχυολογήσω:
    – Αυτο ειναι μια πολυ μεγαλη παραπλανηση
    – αποτερο
    – βιοπραγει
    – να μην σχολιαζουμε … με αυτον τον ακουσιο τροπο
    – συνσχολιαστη
    – ενυμερωση
    – τυψεις που του εχει μεταλαμπαδευσει
    – υποδουλονονται
    – ανθρωποι που κακομεταχειριζονται [αντί «πέφτουν θύματα κακομεταχείρισης»]
    – οπως μου διατυπωσαν καποιοι συναδελφοι
    – συνδιαλεξη συναδελφων
    – εχουν προσβαση οι παντες και πιθανων και θυματα [αντί «πιθανόν»]
    – να σου παραθεσω οτι
    – συνετουνται
    – Δεν ασπαζομαι τη δολοφονια του θυτη, αλλα μπορω να την κατανοησω μιας και οπως σου ειπα την εχω δουλεψει αρκετα [τη δολοφονία;]
    – η αφορμη ειναι προφανη
    – χαραχτηριστικη
    – επι ταπυτος

    Χαιρετώ

  22. Μαλιστα κύριε. Να ανάπνεουμε μπορουμε; ακου να δεις φιλε μου εχει καταντησει γελιο αυτο το πραγμα με κατι τυπους σαν και σενα που αντι να σχολιασουν το αρθρο ,σχολιαζουν τη γραφη και τα λαθη καποιων αλλων σχολιαστων. Μα τι κανεις; τι μπηκες να σχολιασεις; εσυ θα μας πεις πως θα γραφουμε και τι αποψεις θα εχουμε; οχι απλως εχεις κακεντρεχη διαθεση αλλα εκατσες και γραψες ολοκληρο κατεβατο με τα λαθη της κυριας. Οσο για το αν ειναι η οχι καλη επιστημων ειναι προβλημα της. Εχουμε γεμισει με μπαμπινιωτες …τραγικο!

  23. Γεια σας και χρονια πολλα, Η κοπελα τα ειπε μια χαρα. Ειναι μεγαλη κακοηθεια απο μερους σας κυριε Φωτη, να μας τονισετε ενα, ενα τα λαθη της, Εγω κυριε μου δεν τονιζω γιατι εχω προβλημα στο πληκτρολογιο. Εχω ακουσει τα απιστευτα απο καποιους ομοιους σου για τα λαθη μου, τους τονους μου. Ειμαι και γω φοιτητης πανεπ/μιου και στ αληθεια ειναι γελοιο αυτο που κανετε. Εχω κουραστει να ακουω κακεντρεχη σχολια σαν τα δικα σας. Οσο για τις αμφιβολιες σας για την καταρτηση της κοπελας ειναι ανοητες, Εδω μεσα ειμαστε αγνωστοι, Δεν εχουμε την αναγκη να περιαυτολογουμε. Απο τη γραφη σας πιστευω οτι εχετε μορφωση αλλα οχι παιδεια. Δεν θελουμε αλλα μαθηματα γλωσσας. Μην μας υπογραμμιζετε τα λαθη μας, εγιναν απο κεκτημενη ταχυτητα. Μην ασχολειστε πως γραφει ο καθενας, γραφτε το σχολιο σας για το θεμα που διαβαζετε και μην μας κανετε τους καθηγητες. Ειστε κουραστικοι και ιδιοτροποι.

  24. Αγαπητοί φίλοι, νομίζω πως η συγκεκριμένη συζήτηση κατέλαβε περισσότερο χώρο από όσον -ίσως- της αναλογούσε. Ο καθένας από εμάς που εκφράζεται δημόσια, με όποιον τρόπο εκείνος επιλέγει, αυτόματα εκτίθεται και στην κριτική των άλλων, δίκαιη ή άδικη, καλοπροαίρετη ή κακεντρεχή. Και νομίζω πως είμαστε, όλοι μας, μεγάλα παιδιά ώστε να συνειδητοποιούμε ότι ο οποιοσδήποτε έχει δικαίωμα στο να εκφράζει την άποψή του και να την αντέχουμε, όποια κι αν είναι, ασχέτως αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε μαζί του.

    Θα παρακαλούσα η κουβέντα να περιοριστεί, από εδώ και στο εξής, στην ουσία της ανάρτησης, από σεβασμό στον Γιάννη Ράγκο και το πολύ καλό άρθρο του.

    Ευχαριστώ για την κατανόηση και τις αναγνώσεις. 🙂

  25. Συγχαρητήρια στον κ.Ράγκο για άλλο ένα εξαιρετικό άρθρο!Περίμενα όμως στο τέλος να μας παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το τι απέγινε η Κοντού (είναι ακόμα στη φυλακή,ζει,πέθανε,μετάνιωσε?)

  26. Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από τότε που έλαβε χώρα η παραπάνω συζήτηση, αλλά έμαθα για την υπόθεση μέσα από το αντίστοιχο επεισόδιο του «Κόκκινου Κύκλου» και έτσι βρέθηκα εδώ σήμερα.
    Ήθελα να πω ότι συμφωνώ εν πρώτοις με τη Μαρία, σχετικά με το ταλέντο ορισμένων προσωπικοτήτων που διαλέγουν τη βία για να λύνουν ( ή μάλλον να καλύπτουν) τα προβλήματά τους , να δημιουργούν παράλληλα ενοχές και αισθήματα ντροπής στα θύματα και μάλιστα με εξωφρενικά ύπουλο και υπόγειο τρόπο.
    Παράλληλα μου άρεσε πάρα πολύ η ανάλυση του Marco Polo για το πώς, από τη στιγμή που κάποιος μπαίνει στη θέση του θύματος θα παραμένει θύμα διαφορετικών θυτών στον αιώνα τον άπαντα, αν δεν επιλέξει να επιλύσει το «πρόβλημα» που υπάρχει στην δική του ψυχή και να απεγκλωβιστεί από αυτόν το ρόλο. Συμφωνώ μάλιστα στο έπακρο με αυτήν την άποψη.
    Θα ήθελα μονο να αντιτάξω, πως οι «πρωταγωνιστές» της συγκεκριμένης υπόθεσης ζούσαν σε μια κοινωνία με άλλα ήθη. Δηλαδή, τα περιστατικά βίας δεν ήταν μεμονωμένα, αλλά ο κανόνας. Η γυναίκα, ειδικά εάν δεν είχε συγγενείς (με κατανόηση) ήταν εντελώς εγκλωβισμένη σε αυτήν την κατάσταση-πόσω μάλλον εάν ήταν και μητέρα. Συνεπώς, είναι πράγματι κάπως άδικο να θεωρούμε πως μια γυναίκα-θύμα κακοποίησης από έναν τέτοιο άντρα και μέσα σε έναν τέτοιο κοινωνικό πλαίσιο, θα έπρεπε να κάνει πρώτα μια ενδοσκόπηση για να δει αν έχει η ίδια το μικρόβιο του θύματος μέσα της. Δεν θα ήταν παρατραβηγμένο παραδείγματος χάριν να πούμε «αν δεν τον άντεχε ας σηκωνόταν να φύγει;» Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να κάνει μια γυναίκα σε μια τέτοια περίπτωση, ώστε να μην θεωρείται θύμα; Να τον συνετίσει με τα λόγια και τα επιχειρήματα; Στη σημερινή εποχή, που κάπως έχουν καλυτερέψει τα πράγματα, μπορώ να δεχτώ ότι σίγουρα ευθύνη έχουν και τα δύο μέρη.

    ΥΓ. Όσον αφορά το ζήτημα της ορθογραφίας, θα ομολογήσω ότι και εγώ το παρατήρησα. Δεν θα έμπαινα βέβαια στην διαδικασία να το σχολιάσω, γιατί όπως προανέφερε κάποιος το να κάνουμε λάθη πάνω στην βιασύνη μας είναι θεμιτό. Όμως, και μένα είναι η αλήθεια, μου χτυπάει κάπως άσχημα όταν ένα κείμενο με σοβαρό περιεχόμενο έχει ορθογραφικά λάθη. Θα μπορούσα να πω απλοϊκά ότι χάνει το κύρος του.

  27. Για την ιστορια: τα δυο αγορια της οικογενειας ειχαν αδοξο τελος σε νεαρη ηλικια. Ο ενας σκοτωθηκε σε τροχαιο, πεφτοντας με το τρακτερ σε χαραδρα ενώ ο μικροτερος αδερφος του αυτοκτονησε λιγο καιρο αργοτερα με κυνηγετικη καραμπινα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: