Mary Bell, η εντεκάχρονη δολοφόνος – I

Mary Bell

Mary Bell

της Ειρήνης – Έλλης Μπούτσικα, Δικηγόρου Αθηνών.

Επιμέλεια κειμένου: Βασιλεία Οικονόμου, Φιλόλογος –  Ιστορικός.

Είναι Δεκέμβριος του 1968 και στην πόλη Newcastle της Μεγάλης Βρετανίας, η 11χρονη τότε Mary Bell καταδικάζεται ως ένοχη για το φόνο δύο αγοριών, του 4χρονου Martin Brown και του 3χρονου Brian Howe. Η φερόμενη ως «συνεργός» της, 13χρονη Norma Bell, (απλή συνωνυμία) αθωώνεται. H Mary Bell θα μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο γνωστά παιδιά – κατά συρροή δολοφόνους, και θα συνεχίσει να απασχολεί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για πολλά έτη προσελκύοντας το ενδιαφέρον μελετητών και ερευνητών, καθώς η υπόθεσή της συγκεντρώνει σημαντικές ιδιαιτερότητες.

Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Τα πρώτα χρόνια

Η Betty Bell, γεννημένη στη Γλασκώβη το 1940, κατά την παιδική της ηλικία περιγραφόταν ως ένα βαθειά θρησκευόμενο κορίτσι που η έντονη ενασχόλησή της με τα εκκλησιαστικά έκανε την οικογένεια της να πιστεύει πως είναι πολύ πιθανό μεγαλώνοντας να γίνει καλόγρια. Σύμφωνα με συγγενείς, δεν υπήρχαν περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ωστόσο η Betty Bell όσο περνούσαν τα χρόνια παρουσίαζε τάσεις φυγής και απομάκρυνσης. Κρίσιμο ρόλο φαίνεται να έπαιξε ο θάνατος του πατέρα της καθώς μετά από αυτό το γεγονός, η νεαρή άρχισε να έχει βίαια ξεσπάσματα, προκάλεσε στον εαυτό της overdose ναρκωτικών και εν τέλει το 1957, σε ηλικία μόλις 17 χρονών, έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι αγνώστου πατρός. Το κορίτσι αυτό ήταν η Mary Bell.

Betty Bell, η μητέρα της Mary

Betty Bell, η μητέρα της Mary

Tα παιδικά χρόνια της Mary (ή May όπως την φώναζαν συνήθως) Bell θα μπορούσαν άνετα να χαρακτηριστούν εφιαλτικά. Έτσι κι αλλιώς ήταν προϊόν ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης και η μητέρα της από τη γέννα ακόμα, έδειχνε απώθηση προς το παιδί της ενώ αργότερα έκανε προσπάθειες να τη δώσει σε θετή οικογένεια (αν και πιο πολύ εγκατάλειψη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παρά νόμιμη υιοθεσία) .Παρ’ ολ’ αυτά, έπειτα από σύντομο χρονικό διάστημα ξαναγύρισε και διεκδίκησε πίσω τη μικρή.  H Betty, προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην, κατέληξε στην πορνεία. Η κόρη της συχνά γινόταν είτε μάρτυρας των «επαγγελματικών» συνευρέσεων της μητέρας της είτε έπεφτε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης στα χέρια των εκάστοτε πελατών. Ήδη από νήπιο οδηγήθηκε στο νοσοκομείο για πλύση στομάχου, σχεδόν ετοιμοθάνατη, από υπερβολική δόση ναρκωτικών και χαπιών που βρίσκονταν εκτεθειμένα μέσα στο σπίτι. Αυτό το δυστυχές συμβάν, επαναλήφθηκε αρκετές φορές στο μέλλον καθώς η Betty έλειπε συχνά σε διπλανές πόλεις για να συναντήσει πελάτες, αφήνοντας την μικρή της κόρη χωρίς επίβλεψη.

Η Mary ήδη από την ηλικία των δύο ετών άρχισε να φανερώνει τα πρώτα σημάδια συναισθηματικής αποκοπής από τους γύρω της.  Έδειχνε απόμακρη και ψυχρή, δεν έκλαιγε και είχε πολύ βίαια ξεσπάσματα. Μεγαλώνοντας έγινε άτακτη και απείθαρχη, ξεκινούσε καυγάδες με τα άλλα παιδιά στο σχολείο, κλωτσούσε, χτυπούσε και σύντομα οι συμμαθητές της άρχισαν να τη φοβούνται και να μην τη συναναστρέφονται. Η δασκάλα της στο νηπιαγωγείο θυμάται χαρακτηριστικά ένα περιστατικό, όπου η Mary είχε τυλίξει τα χέρια της γύρω από το λαιμό ενός αγοριού και τον έσφιγγε, κι όταν της ζήτησε να σταματήσει, εκείνη απάντησε απορώντας «Γιατί; Μπορεί να τον σκοτώσει αυτό;».

Μεγαλώνοντας η Mary, παρουσίαζε έντονο πρόβλημα ακράτειας κατά τη διάρκεια της νύχτας, κάτι που οι μελετητές έχουν κατατάξει στη λεγόμενη «Τριάδα» συμπτωμάτων που παρουσίαζαν πολλοί κατά συρροή δολοφόνοι στην παιδική τους ηλικία, μαζί με την κακοποίηση ζώων και την πυρομανία. Η Mary είχε βασανίσει και σκοτώσει πολλά μικρά ζώα και ναι μεν, δεν έχει γίνει γνωστή κάποια απόπειρα εμπρησμού ωστόσο η βίαιη συμπεριφορά προς τους γύρω της ήταν αδιαμφισβήτητο γεγονός. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Betty, που είχε εξελιχθεί σε μια σκληρή και ψυχρή μητέρα, προκειμένου να τιμωρήσει και να νουθετήσει την κόρη της ώστε να σταματήσει να βρέχει το κρεβάτι της, κάθε φορά που συνέβαινε αυτό, έτριβε το πρόσωπο της μικρής πάνω στα ούρα και κρεμούσε το στρώμα έξω από το σπίτι φωνάζοντας και κατηγορώντας την, για να το δει όλη η γειτονιά. Η Mary για χρόνια μετά, θα φοβόταν να κοιμηθεί, μήπως και βρέξει άθελα της πάλι το κρεβάτι της.

Ο δρόμος όπου βρισκόταν το σπίτι της Mary Bell

Ο δρόμος όπου βρισκόταν το σπίτι της Mary Bell

Γενικότερα η σχέση της Mary με την μητέρα της ήταν πάντοτε ιδιαίτερη. Η Betty είχε μια συμπεριφορά «drama queen» και πάντα προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή και τη συμπόνια των άλλων με κάθε τρόπο. Ακόμα και μετά την καταδίκη της Mary, η Betty Bell έσπευσε να εκμεταλλευθεί ότι μπορούσε από την κατάσταση, παρουσιάζοντας στα ΜΜΕ τον εαυτό της σαν θύμα, σαν την αδικημένη από τη ζωή και τη μοίρα. Οι ειδικοί, μελετώντας την υπόθεση εκτιμούν πως ενδεχομένως να επρόκειτο για μια περίπτωση του «Munchausen by Proxy Syndrome» όπου κηδεμόνες έχοντες τεράστια ανάγκη για προσοχή, τραυματίζουν, δηλητηριάζουν σταδιακά, προκαλούν ασφυξία κ.τλ. στα παιδιά υπό την προστασία τους, προκειμένου να κερδίσουν τη συμπάθεια των άλλων. Ίσως αυτό να εξηγεί και το γεγονός πως παρά την κακομεταχείριση και την εγκατάλειψη της μικρής, η Betty πάντα ξαναγύριζε και προσπαθούσε να την κρατήσει κοντά της.

Οι δολοφονίες

Τέλη Μαΐου του 1968, στην περιοχή Scotswood του Newcasttle, τρία αγόρια ανακαλύπτουν σε ένα ερειπωμένο σπίτι ένα παιδί ξαπλωμένο δίπλα σε ένα παράθυρο, ακίνητο στο πάτωμα, με αίμα και σάλιο να έχει τρέξει στο μάγουλό του. Πανικόβλητα τρέχουν και ειδοποιούν κάποιους εργάτες που βρίσκονταν κοντά, οι οποίοι σπεύδοντας στο σημείο προσπάθησαν μάταια να επαναφέρουν στη ζωή τον μικρό. Ο 4χρονος Martin Brown ήταν ήδη νεκρός. Δεν υπήρχαν σημάδια βίας ή πάλης στο χώρο, μόνο ένα ανοιχτό μπουκάλι από ασπιρίνες πεταμένο δίπλα. Οι εργάτες θυμόντουσαν τον Martin να τριγυρίζει εκεί και μάλιστα τον είχαν κεράσει και μπισκότα. Κάποιο παιδί παρατήρησε τη Mary Bell με μία φίλη της, τη Norma Bell, να στέκονται κάτω από το παράθυρο του ερειπωμένου σπιτιού. Όπως αργότερα αποδείχτηκε η Mary είχε οδηγήσει εκεί τη Norma με σκοπό να της δείξει το φρικτό «κατόρθωμά» της.

Norma Bell

Norma Bell

Παρ’ όλο που τελικά δεν κατάφεραν να φτάσουν στο σημείο που βρισκόταν το άψυχο σώμα του Martin, μιας και ο κόσμος που είχε μαζευτεί εκεί τις εμπόδισε, τα δύο κορίτσια δεν πτοήθηκαν και κατευθύνθηκαν στο σπίτι της θείας του νεκρού αγοριού για να της ανακοινώσουν πως έγινε ένα ατύχημα, πως κάτι συνέβη  στον Martin, πως υπήρχαν αίματα παντού και να έρθει να της δείξουν το μέρος. Επιπλέον οι μικρές είχαν μια ασυνήθιστη συμπεριφορά γύρω από το περιστατικό. Δεν έδειχναν φοβισμένες αλλά αντιθέτως περίεργες και ίσως και ενθουσιασμένες. Βομβάρδιζαν με ερωτήσεις τη θεία του Martin «Σου λείπει;», «Κλαις που πέθανε;», «Της λείπει της μαμάς του;» έχοντας ένα περίεργο χαμόγελο στα χείλη. Έφτασαν στο σημείο να ενοχλούν και τη μητέρα του αγοριού, June Richardson. Η Mary χτύπησε την πόρτα του σπιτιού της και ζήτησε να δει τον Martin και όταν η June της απάντησε με δάκρυα, πως ο μικρός της γιός έχει πεθάνει, η μικρή συνέχισε χαμογελώντας «Α, το ξέρω πως πέθανε! Ήθελα να τον δω μέσα στο φέρετρό του!»

June Richardson και Martin Brown

June Richardson και Martin Brown

Η αστυνομία μετά τις πρώτες έρευνες δεν κατάφερε να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα σχετικά με τα αίτια θανάτου του μικρού παιδιού, αφήνοντας την υπόθεση απλά ανοιχτή, γεγονός που ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων στην τοπική κοινωνία ενώ παράλληλα ξεκίνησαν συγκεντρώσεις και πορείες διαμαρτυρίας για την επικινδυνότητα των μισογκρεμισμένων εγκαταλελειμμένων κτηρίων της περιοχής του Scotswood.

Την επόμενη μέρα, το πρωί της 27ης Μαΐου, οι δάσκαλοι του παιδικού σταθμού του  Woodlands Crescent θα έκαναν μια ανατριχιαστική ανακάλυψη.  Φτάνοντας στο σχολείο αντίκρισαν μια εικόνα καταστροφής: σημάδια βανδαλισμού, σκορπισμένες προμήθειες στο χώρο, πεταμένα καθαριστικά στο πάτωμα, αλλά το χειρότερο όλων ήταν τα τέσσερα σημειώματα που είχαν αφήσει εκεί οι άγνωστοι «δράστες».

4116053_f260lmary bell letter 4Με πολύ θράσος, επιθετικότητα και βρισιές παραδέχονταν πως αυτοί ήταν που δολοφονήσαν τον Martin Brown. Τα σημειώματα ήταν κακογραμμένα με περίεργη γραφή. Όπως αποδείχθηκε στην πορεία για όλο αυτό ήταν υπεύθυνες η Mary και η Norma. Τα δε σημειώματα είχαν γραφτεί εναλλάξ και από τις δύο. Η αστυνομία όμως σε εκείνη τη φάση τα θεώρησε απλά μία κακόγουστη φάρσα και τίποτα παραπάνω.

Το ίδιο πρωί η Mary έγραψε στο σημειωματάριο της για το γεγονός του θανάτου του Martin, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, αναφέροντας συν τοις άλλοις πως «ήταν ένα αγόρι που απλά ξάπλωσε κάτω και πέθανε». Δίπλα στις σημειώσεις της έκανε και το σκίτσο ενός παιδιού που είχε την στάση στην οποία βρέθηκε νεκρός o Martin και κοντά του ένα δοχείο με τη λέξη “TABLET” προφανώς σχετιζόμενο με το κουτί ασπιρίνες που βρίσκονταν στον τόπο του εγκλήματος.  Ούτε αυτό όμως κίνησε την προσοχή της δασκάλας της.

Παιδικός σταθμός του  Woodlands Crescent

Παιδικός σταθμός του Woodlands Crescent

Μεσολάβησαν από τότε αρκετά περιστατικά βίαιων ξεσπασμάτων της Mary, ακόμα και εναντίον της φίλης της Norma. Στα τέλη Ιουλίου δε, επισκεπτόμενη την οικία της οικογένειας Howe, ανέφερε πως η Norma ήταν αυτή που σκότωσε τον Martin στραγγαλίζοντας τον και έδειξε μάλιστα την κίνηση τυλίγοντας χαρακτηριστικά τα χέρια της γύρω από το δικό της λαιμό. Λίγες μέρες μετά, η Mary θα στραγγάλιζε και το δικό τους παιδί, τον 3χρονο Brian Howe.

Mary Bell

Mary Bell

31 Ιουλίου 1968. Το άψυχο κορμάκι του Brian βρέθηκε από την αστυνομία, ανάμεσα σε τσιμεντόλιθους, στην εργοστασιακή περιοχή του Scotswood. Νωρίτερα η Mary είχε προσπαθήσει να υποδείξει το σημείο που βρισκόταν το αγόρι στην αδερφή του, Pat Howe, που είχε ανησυχήσει από την πολύωρη απουσία του, λέγοντας της πως «ίσως παίζει κάπου εκεί»  αλλά η Norma που ήταν μαζί τους τη διέκοψε λέγοντας “Όχι, δεν πάει ποτέ προς τα εκεί!». ¨Όπως αργότερα αποκάλυψε η Norma, η Mary ήθελε να ανακαλύψει η Pat τον νεκρό αδερφό της για να τη σοκάρει.

Το πτώμα του αγοριού ήταν πεσμένο στο γρασίδι, καλυμμένο με χόρτα. Είχαν κοπεί τούφες από τα μαλλιά του, τα πόδια του έφεραν τρυπήματα από αιχμηρό αντικείμενο, είχε αφαιρεθεί ένα κομμάτι δέρματος από τα γεννητικά του όργανα και στην κοιλιά του είχε χαραχθεί με ξυράφι κάτι που έμοιαζε με το γράμμα «Μ». Ο θάνατος όμως είχε επέλθει με στραγγαλισμό και όλα τα παραπάνω τραύματα είχαν προκληθεί μετά θάνατον. Δίπλα στα χόρτα βρέθηκε πεταμένο ένα μισο-χαλασμένο ματωμένο ψαλίδι.

Martin Brown και Brian Howe

Martin Brown και Brian Howe

Τις μέρες που ακολούθησαν ξέσπασε πανικός στη μικρή κοινωνία του Scotswood. Ένα δολοφόνος παιδιών κυκλοφορούσε ελεύθερος αλλά η αστυνομία ήδη είχε αρχίσει να στρέφει την προσοχή της στα δύο κορίτσια. Οι  περίεργες συμπεριφορές τους, οι εκρήξεις θυμού, οι βίαιοι τσακωμοί μεταξύ τους αλλά και ο αλλόκοτος τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε η Mary το θάνατο του Brian (στην κηδεία του χαμογελούσε και έτριβε τα χέρια της) άρχισαν να σφίγγουν τον αστυνομικό κλοιό γύρω τους.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment

~ από Nina C στο 08/12/2012.

6 Σχόλια to “Mary Bell, η εντεκάχρονη δολοφόνος – I”

  1. Πωπω αυτή η μάνα είναι για κρέμασμα. Από θεούσα να καταντήσει πόρνη; Και οκ, δεν το ήθελε το παιδί. Γιατί δεν το έδινε να γίνει μια επίσημη υιοθεσία να μεγαλώσει κατά πως πρέπει και σήμερα να είχε μια όμορφη ομαλή ζωή; Καλά λένε: αμαρτίαι γονεών, παιδεύουσι τέκνα! Η μικρή φαινόταν πως ήθελε να τραβά το ενδιαφέρον γιατί απλά δεν το είχε απ’την μάνα της. Κρίμα πολύ κρίμα… και για τα παιδάκια που χάθηκαν, αλλά και για την Μαίρη, που η ψυγή της πήγε χαμένη απ’τα 11 της στις φυλακές.

  2. Ti kwlopaido..

  3. πω πω , σοκαριστική ιστορία , ανυπομονώ για τη συνέχεια !

  4. […]  Προηγούμενο […]

  5. μαναδες

  6. […] https://eglima.wordpress.com/2012/12/08/bell1/ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: