Antoine LeBlanc: Πρώτη ύλη για δερμάτινα είδη

Antoine LeBlanc

Antoine LeBlanc

Της Νίνας Κουλετάκη

O Antoine LeBlanc δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε για την τριπλή δολοφονία μιας από τις πιο εξέχουσες οικογένειες της Morristown του New Jersey.  Η ιστορία του θα είχε τελειώσει σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, αλλά ο δημόσιος απαγχονισμός του δεν ήταν παρά η αρχή μιας ανατριχιαστικής ιστορίας, που οι κάτοικοι της πόλης θυμούνται και διηγούνται μέχρι σήμερα, σχεδόν 160 χρόνια μετά το γεγονός.  Κι ο λόγος είναι ότι τα απομεινάρια του πτώματος του εκτελεσμένου LeBlanc, ενδέχεται να βρίσκονται στα σεντούκια μερικών από τα καλύτερα σπίτια του New Jersey.

Το σπίτι των Sayre, μετέπειτα εστιατόριο και σήμερα κατάστημα τράπεζας, στον αρ. 217 της South Street, στην Morristown του New Jersey.

Το σπίτι των Sayre, μετέπειτα εστιατόριο και σήμερα κατάστημα τράπεζας, στον αρ. 217 της South Street, στην Morristown του New Jersey.

To έγκλημα

Ο LeBlanc γεννήθηκε στη Γαλλία, γύρω στο 1800 και, μέσω Γερμανίας, μετανάστευσε στην Αμερική, συγκεκριμένα στη Νέα Υόρκη, τον Απρίλιο του 1833, έχοντας εκδιωχθεί και αποκηρυχθεί από την οικογένειά του, μια πλούσια, αριστοκρατική οικογένεια, η οποία δεν ενέκρινε την άσωτη ζωή του.  Μιλώντας καθόλου ή ελάχιστα αγγλικά, έρχεται ν’ αναζητήσει την τύχη του στον «Νέο Κόσμο», χωρίς ιδιαίτερα προσόντα.  Τρεις ημέρες μετά την άφιξή του, προσλαμβάνεται ως εργάτης και «παιδί για όλες τις δουλειές», από την οικογένεια του δικαστή  Samuel Sayre στην Morristown του New Jersey, προκειμένου να εργαστεί στη φάρμα της.  Του αναθέτουν, μεταξύ άλλων, την φροντίδα των γουρουνιών και το κόψιμο των ξύλων και σε αντάλλαγμα του προσφέρουν ένα μικρό δωμάτιο στο υγρό υπόγειο της οικογενειακής εστίας για να μένει, όχι όμως μεροκάματο. Λόγο πάνω του έχουν ο κ. Sayre, η γυναίκα του Sarah ακόμα και η υπηρέτρια των Sayre, Phoebe, η οποία ήταν σκλάβα.  Έχοντας μεγαλώσει σε μια πλούσια οικογένεια, με όλα τα προνόμια που αυτό συνεπάγεται, η καινούρια κατάσταση ήταν πρωτόγνωρη και δυσβάστακτη για τον LeBlanc.-f25dc9592c265de0

Ήδη μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες που εργαζόταν στην φάρμα των Sayre, ο LeBlanc αποφάσισε ότι δεν άντεχε την κατάσταση αυτή και άρχισε να σχεδιάζει την εκδίκησή του.  Τη νύχτα της 11ης Μαΐου του 1833, επέστρεψε στην κατοικία των Sayre γύρω στις 10.30 το βράδυ έχοντας, προηγουμένως, πιει αρκετά σε μια τοπική ταβέρνα.  Με την πρόφαση ότι υπήρχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα με τα άλογα στον σταύλο, παρέσυρε τον Samuel Sayre έξω από το σπίτι.  Κρατώντας ένα κερί, ο δικαστής μπήκε στον σταύλο, όπου ο LeBlanc του άνοιξε το κεφάλι μ’ ένα φτυάρι.  Τα μυαλά του εργοδότη του σκορπίστηκαν πάνω στο παλτό του LeBlanc.  Στη συνέχεια επέστρεψε στο σπίτι για να φωνάξει την Sarah Sayre, λέγοντάς της ότι την χρειάζεται ο άνδρας της στον σταύλο.  Της επιτέθηκε  με τον ίδιο τρόπο και την αποτελείωσε ποδοπατώντας της το κεφάλι με τις βαρειές του μπότες.  Έκρυψε τα δύο πτώματα πίσω από μια στοίβα άχυρο και κατευθύνθηκε προς το σπίτι.  Η υπηρέτρια Phoebe κοιμόταν στο δωμάτιό της, στον δεύτερο όροφο της κατοικίας των Sayre.  Ο LeBlanc την σκότωσε σπάζοντας το κρανίο της με ένα και μοναδικό χτύπημα ενός ρόπαλου.

Μετά το ξέσπασμα της δολοφονικής του μανίας και παραμένοντας εν εξάλλω, o LeBlanc έχωσε σε μαξιλαροθήκες όσα πολύτιμα αντικείμενα μπορούσε από το σπίτι των Sayre, σέλωσε ένα από τα άλογα και τράπηκε σε φυγή.  Καλπάζοντας για να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα από τον τόπο του εγκλήματος, δεν πρόσεξε ότι σκορπούσε μέρος από τη λεία του στον δρόμο η οποία, στη συνέχεια, θα πρόδιδε το δρομολόγιό του.

Η σύλληψη

Το πρωί της επόμενης ημέρας, ο Lewis Halsey, γείτονας και φίλος των Sayre, ανακάλυψε στον δρόμο κάποια αντικείμενα που έφεραν το μονόγραμμα του Samuel Sayre.  Φοβούμενος ότι είχε διαπραχθεί ληστεία στο σπίτι του φίλου του, συγκέντρωσε μερικούς, ακόμη, κατοίκους της περιοχής και αποφάσισαν να μεταβούν στην φάρμα των Sayre, προκειμένου να διαπιστώσουν τι ακριβώς είχε συμβεί.  Δεν άργησαν να ανακαλύψουν τα τρία πτώματα.  Καθώς ο μόνος που έλειπε ήταν ο εργάτης των Sayre, οι υποψίες έπεσαν αμέσως πάνω στον LeBlanc και ο σερίφης George Ludlow ρίχτηκε στην καταδίωξή του.  Όταν τον ανακάλυψε, ο LeBlanc έπινε μηλόκρασο στην ταβέρνα “Mosquito” στο Hackensack Meadows, έχοντας στο τραπέζι δίπλα του ένα πουγγί που ανήκε στον Samuel Sayre. Όταν είδε τον σερίφη Ludlow να μπαίνει στην ταβέρνα, ο LeBlanc τράπηκε σε φυγή από την πίσω πόρτα του μαγαζιού, αλλά συνελήφθη άμεσα από αστυνομικούς που περίμεναν εκεί και οδηγήθηκε δέσμιος πίσω στην Morristown.   Όπως κατέθεσε αργότερα ο LeBlanc, είχε σταματήσει στην ταβέρνα για να ξεκουραστεί κατεθυνόμενος στην Νέα Υόρκη, όπου θα επιβιβαζόταν σ’ ένα πλοίο για την Γερμανία.

Η Αίθουσα Νο 1 του Δικαστικού Μεγάρου της Morristown, όπως είναι σήμερα.

Η Αίθουσα Νο 1 του Δικαστικού Μεγάρου της Morristown, όπως είναι σήμερα.

Η δίκη και η εκτέλεση

Η δίκη του Antoine LeBlanc για τις δολοφονίες της οικογένειας Sayre άρχισε στην αίθουσα Νο 1 του Δικαστικού Μεγάρου της Κομητείας του Morris, στις 13 Αυγούστου του 1833.  Μετά το πέρας της διαδικασίας, το σώμα των ενόρκων χρειάστηκε μόλις είκοσι λεπτά για να καταλήξει σε ομόφωνη απόφαση, βρίσκοντας τον κατηγορούμενο ένοχο της τριπλής δολοφονίας.  Την επόμενη ημέρα, ο δικαστής Gabriel Ford ανακοίνωσε την ποινή:  ο Antoine LeBlanc θα θανατωνόταν δι’ απαγχονισμού και το σώμα του θα παραδίδονταν στον Δρ. Isaac Canfield, έναν χειρουργό, για ανατομή.

Το απόγευμα της 6ης Σεπτεμβρίου του 1833, ο LeBlanc ανέβηκε τα σκαλιά του μοντέρνου ικριώματος που είχε στηθεί στο άλσος του χωριού για την περίσταση.  Το καινοτόμο στο νέο, αυτό, είδος ικριώματος ήταν ότι εκτόξευε τον καταδικασμένο σε θάνατο προς τα επάνω, αντί να ανοίγει η γνωστή καταπακτή και να τον «καταπίνει», όπως συνέβαινε με τα συμβατικά ικριώματα.  Αυτή η κατασκευή, στην οποία βάρη δεμένα στο σχοινί απελευθερώνονταν απότομα, με αποτέλεσμα να εκτινάσουν τον υπό εκτέλεση προς τα πάνω, χρησιμοποιήθηκε στις Η.Π.Α. για λίγες εκτελέσεις και, στη συνέχεια, προτιμήθηκαν τα συμβατικά ικριώματα.

Διάγραμμα της αγχόνης όπου εκτελέστηκε ο LeBlanc.

Διάγραμμα της αγχόνης όπου εκτελέστηκε ο LeBlanc.

Με πληθυσμό μόλις 2.500 κατοίκους, η Morristown το απόγευμα της εκτέλεσης του LeBlanc, είδε το άλσος της να κατακλύζεται από ένα πλήθος που εκτιμήθηκε ανάμεσα -dfb8558a14123fdfστις 10.000 και 12.000 ανθρώπων –πολλοί από τους οποίους κουβαλούσαν και καλάθια του πικ-νικ- προκειμένου να παρακολουθήσουν τον απαγχονισμό του δολοφόνου.  Οι θεατές είχαν γεμίσει όχι μόνο τον χώρο γύρω από το ικρίωμα αλλά, στην προσπάθειά τους να έχουν καλύτερη θέα, είχαν σκαρφαλώσει στα δέντρα του άλσους και στις στέγες γειτονικών σπιτιών.

Όταν απελευθερώθηκαν τα βάρη, ο LeBlanc εκτινάχθηκε σε ύψος περίπου οκτώ ποδών.  Το σώμα του σπαρτάρησε στην άκρη του σχοινιού για περίπου δύο λεπτά και μετά έμεινε ακίνητο.  Η ζωή του στον Νέο Κόσμο είχε τελειώσει μόλις τέσσερις μήνες αφού είχε πατήσει το πόδι του σ’ αυτόν.  Η απίστευτη ιστορία βαρβαρότητας, όμως, που επρόκειτο να συγκλονίζει μέχρι σήμερα την Morristown δεν είχε ακόμη αρχίσει.  Προφανώς οι καλοί και θεοφοβούμενοι Πρεσβυτεριανοί πολίτες της Morristown δεν έμειναν ικανοποιημένοι από την αφαίρεση της ζωής του δολοφόνου, ως αντιτίμου για τα εγκλήματά του, αλλά είχαν μερικές, πιο δημιουργικές ιδέες για το τέρας αυτό.

Μετά την εκτέλεση

Όταν το άψυχο σώμα του LeBlanc κατέβηκε από το ικρίωμα, μεταφέρθηκε στο ιατρείο του Δρ. Canfield.  Εκεί ο γιατρός, επικουρούμενος από τον συνάδελφό του Joseph Henry, πραγματοποιούσαν μια σειρά από, μάλλον, ανορθόδοξα πειράματα, στα οποία χρησιμοποίησαν το σώμα του LeBlanc σαν να ήταν ποντίκι εργαστηρίου.

-e8ae22e3b0ba57c9Σαν νέοι Φρανκενστάιν, οι γιατροί συνέδεσαν το πτώμα με μια πρωτόγονη μπαταρία, προσπαθώντας να αποδείξουν μια επικρατούσα θεωρία της εποχής, σύμφωνα με την οποία το ηλεκτρικό ρεύμα θα μπορούσε να επαναφέρει μυικές κινήσεις σε νεκρή σάρκα και, συνεπώς, να δώσουν ζωή στον νεκρό ιστό.  Αν και δεν κατάφεραν, βεβαίως, να αναστήσουν τον LeBlanc κατέγραψαν, εντούτοις, κινήσεις των βολβών των ματιών του, κάποιες συσπάσεις των άκρων, μέχρι και μια γκριμάτσα στο πρόσωπό του.  Πάντως, ο LeBlanc δεν περπάτησε, όπως το Τέρας του Δρ. Φράνκενστάιν.

Όταν οι δύο γιατροί ολοκλήρωσαν τις προσπάθειές τους για την προαγωγή της επιστήμης, έφτιαξαν το νεκρικό προσωπείο του LeBlanc, κάτι πολύ συνηθισμένο για την εποχή.  Το πιο ανατριχιαστικό, όμως, έμελε να ακολουθήσει.

Le-Blanc-Death-MaskΤο πτώμα του LeBlanc γδάρθηκε και το δέρμα μεταφέρθηκε στο βυρσοδεψείο Atno, στην οδό Washington, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το Γυμνάσιο της Morristown.  Μετά από την κατάλληλη επεξεργασία, κατασκευάστηκαν από αυτό πορτοφόλια, τσαντάκια, καπέλα λαμπατέρ και καλύμματα βιβλίων.  Λωρίδες δέρματος του LeBlanc πωλήθηκαν σε όλη την πόλη, κάθε μία από αυτές με την υπογραφή του σερίφη Ludlow, ώστε να πιστοποιείται η αυθεντικότητά της.  Αυτά τα μακάβρια αναμνηστικά βρήκαν τον δρόμο τους για τα καλύτερα σπίτια της πόλης όπου, πιθανότατα, παραμένουν μέχρι σήμερα.

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, οι περισσότεροι από τους κατοίκους της Morristown έμοιαζαν να θέλουν ν’ αφήσουν να λησμονηθεί η βάρβαρη αυτή ιστορία του παρελθόντος της πόλης, αλλά η ιστορία του Antoine LeBlanc θα αποδεικνυόταν πιο ανθεκτική από τον ίδιο.  Οι φήμες για την ύπαρξη μακάβριων αναμνηστικών του LeBlanc, κυκλοφορούσαν για δεκαετίες στην πόλη.  Μία από αυτές ήταν κι εκείνη που ήθελε τον Δρ. Canfield να έχει συναρμολογήσει τον σκελετό του LeBlanc και να τον έχει κρεμασμένο στο γραφείο του.  Το 1893 η φήμη αυτή αποδείχτηκε αστικός μύθος, καθώς εργάτες που έχτιζαν μια προσθήκη στο δημαρχείο της πόλης, ανακάλυψαν τα οστά του LeBlanc μέσα σ’ ένα μικρό ξύλινο κιβώτιο στα υπόγεια του παλιού κτηρίου.11186687-large

Τα χρόνια πέρασαν και ξαφνικά, τη νύχτα του Halloween του 1995, μια ανατριχιαστική ανακάλυψη επιβεβαιώνει την ύπαρξη αντικειμένων κατασκευασμένων από το δέρμα του Antoine LeBlanc.  Ο Carl Scherzer, συνταξιούχος τοπογράφος και ερασιτέχνης ιστορικός της πόλης πεθαίνει, και ο γιος του Douglas που τον κληρονομεί, αναθέτει στον Οίκο Δημοπρασιών Dawson να εκποιήσει όλα τα αντικείμενα του σπιτιού του πατέρα του, μανιώδους συλλέκτη διαφορετικών αντικειμένων.  Κατά την διάρκεια του αδειάσματος του σπιτιού του μακαρίτη από εργάτες του οίκου Dawson, ανακαλύφθηκε το νεκρικό προσωπείο του LeBlanc, μέσα σ’ ένα κουτί στο υπόγειο του Scherzer.  Λίγο αργότερα ένα μικρό πορτοφολάκι για ψιλά από δέρμα, ξεραμένο από τον καιρό αλλά, αναμφισβήτητα ανθρώπινο, βρέθηκε στα ράφια μιας βιβλιοθήκης στον επάνω όροφο του σπιτιού.  Τις επόμενες ημέρες βρέθηκαν και άλλα αντικείμενα από το δέρμα του LeBlanc σε διάφορα σημεία του σπιτιού.

AntoineLeBlanc5

Το νεκρικό προσωπείο και τα «δερμάτινα αξεσουάρ» τοποθετήθηκαν σε μια γυάλινη προθήκη και εκτέθηκαν στον Οίκο Dawson, χωρίς εντούτοις να βγουν στην δημοπρασία.  Μετά το τέλος της έκθεσης επιστράφηκαν στον Douglas Scherzer, στην κατοχή του οποίου παραμένουν μέχρι σήμερα.  Ένα ακόμη πορτοφόλι, φτιαγμένο από το δέρμα του LeBlanc, φυλάσσεται στο κτήριο του Ιστορικού Αρχείου της πόλης.

leblanc-intro-570

-09ac8624e7abe069Πηγές

-New Jersey Hall of Shame

-The Haunted Restaurant of Morristown

51Vnh2BcTYL._SX258_BO1,204,203,200_-Notorious New Jersey: 100 True Tales of Murders and Mobsters, Scandals ans Scoundrels (Jon Blackwell, Rivergate Books, New York, 2007)

-Weird NJ: Your Travel Guide to New Jersey’s Local Legends and Best Kept Secrets

crime_and_punishment22

~ από Nina C στο 08/03/2014.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: