Jesse Pomeroy: το θύμα που έγινε θύτης – 2

ruin-624x379Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Οι φόνοι

Ο 14χρονος Jesse είχε, πια, επιστρέψει στο σπίτι του. Η μητέρα του άνοιξε ένα μικρό μοδιστράδικο που πουλούσε και υλικά ραπτικής κι ο αδελφός του Charles συμπλήρωνε το οικογενειακό εισόδημα πουλώντας εφημερίδες σ’ ένα κιόσκι. O Jesse βοηθούσε πότε τον έναν και πότε την άλλη. Εξωτερικά έδειχνε κοινωνικός και πρόθυμος, αποτελεσματικός κι εφευρετικός στη δουλειά, εσωτερικά παρέμενε το ίδιο διαταραγμένο παιδί με τις σαδιστικές τάσεις.

c85117685df8740fe2e1d67b7d540735Μια εβδομάδα μετά την επανένταξή του στην κοινωνία, άνοιξε νωρίς ένα πρωί το μαγαζί της μητέρας του, καθώς εκείνη είχε κάποια άλλη δουλειά να κάνει. Ένα δεκάχρονο κορίτσι, η Katie Curran, μπήκε στο μαγαζί να ψωνίσει κάτι κι ο Jesse της είπε ότι αυτό που ήθελε βρισκόταν στον κάτω όροφο. Το κορίτσι τον ακολούθησε για να διαπιστώσει γρήγορα ότι «ο κάτω όροφος» ήταν ένα σκοτεινό υπόγειο και καθώς προσπάθησε να επιστρέψει στην ασφάλεια του μαγαζιού, ο Jesse την άρπαξε και της χτύπησε με το μαχαίρι του στον αυχένα. Στη συνέχεια την κατέβασε στο υπόγειο και με το μαχαίρι του έσκισε τα ρούχα του παιδιού που ήδη αιμορραγούσε. Την μαχαίρωσε πολλές φορές και κατέστρεψε τα γεννητικά της όργανα. Έκρυψε το άψυχο κορμάκι του παιδιού στο υπόγειο κι ανέβηκε ψύχραιμος στο μαγαζί να εξυπηρετήσει τον επόμενο πελάτη.

Η δολοφονία της Katie ήταν ένα έγκλημα ευκαιρίας κι όχι προσχεδιασμένο, καθώς στις προηγούμενες επιθέσεις του ο Jesse κουβαλούσε μαζί του τα σύνεργα βασανισμού: εκτός από το μαχαίρι –που δεν αποχωριζόταν- φρόντιζε να έχει σχοινί για να δένει τα θύματά του, μαντήλι για να τα φιμώνει κι ένα ραβδί ή ζώνη για να τα μαστιγώνει. Αυτή τη φορά δεν έδεσε, φίμωσε ή μαστίγωσε το θύμα του, αλλά το μαχαίρωσε αλύπητα πολλές φορές.

recompensa_Katie_Mary_CurranΗ αστυνομία πίστεψε ότι η μικρή Κatie είχε πέσει θύμα απαγωγής από κάποιον κακοποιό περαστικό από την περιοχή, έτσι ο Jesse παρέμεινε ανενόχλητος να αναζητήσει νέα θύματα. Προσπάθησε να παρασύρει κι άλλα παιδιά στο υπόγειο, αλλά ήταν τόσο ανυπόμονος και άτσαλος που εκείνα απομακρύνονταν τρομαγμένα.

Οι σειριακοί βασανιστές και δολοφόνοι επιμένουν εμμονικά σ’ αυτό που έχουν βάλει στο μυαλό τους. Ο Jesse, παρόλο που την είχε γλιτώσει με την δολοφονία της Katie, ήταν πεπεισμένος ότι το υπόγειο του μαγαζιού της μητέρας του δεν ήταν ο πλέον κατάλληλος τόπος για τα «παιχνίδια» του, σε αντίθεση με τα απομονωμένα μέρη που διάλεγε συνήθως. Έτσι, πέντε εβδομάδες μετά την πρώτη του δολοφονία, κατάφερε να παρασύρει, μ’ ένα πρόσχημα, στον κοντινό βάλτο τον τετράχρονο Horace Miller, ο οποίος είχε πάει στον διπλανό φούρνο για ν’ αγοράσει ένα γλυκάκι. Έγδυσε το παιδί από τη μέση και κάτω κι άρχισε να το χτυπά με το μαχαίρι του, σίγουρος ότι κανείς δεν θα άκουγε τις απελπισμένες του κραυγές. Το ευνούχισε και, τέλος, το σκότωσε με αλεπάλληλες μαχαιριές στον λαιμό, σχεδόν αποκεφαλίζοντά το. Μια ομάδα ανθρώπων που πλησίαζε τον έκανε να τραπεί σε φυγή. Οι περιπατητές δεν άργησαν να ανακαλύψουν, έντρομοι, το νέο θύμα του Jesse.

To γεγονός ότι το θύμα ήταν αγόρι που είχε χτυπηθεί με μαχαίρι και είχε ευνουχιστεί, τους θύμισε τον τρόπο που λειτουργούσε ένας δεκατετράχρονος δράστης, ο οποίος όμως είχε συλληφθεί και υποτίθεται ότι βρισκόταν στη φυλακή. Όταν διαπιστώθηκε η αποφυλάκιση του Jesse, η αστυνομία έσπευσε στο σπίτι του και τον συνέλαβε. Παρά τα λασπωμένα του παπούτσια, τα αποτυπώματα των οποίων είχαν βρεθεί δίπλα στο πτώμα του Horace, και τα ίχνη αίματος στο μαχαίρι του, ο ίδιος αρνήθηκε την ενοχή του.

Jesse_Pomeroy_olderΣτο αστυνομικό τμήμα όπου τον μετέφεραν για την ανάκριση εξακολουθούσε να υποστηρίζει την αθωότητά του και να εφευρίσκει άλλοθι για το πού βρισκόταν την ώρα του φόνου. Όταν όμως τον πήγαν στο νεκροτομείο και τον ανάγκασαν να δει το πτώμα του μικρού αγοριού, έχασε την ψυχραιμία του και ομολόγησε ότι «κάτι» τον είχε κάνει να σκοτώσει το παιδί. Αυτό το «κάτι», που ο Jesse δεν μπορούσε να προσδιορίσει, είναι η παρόρμηση και η ανάγκη που κάνει όλους τους σειριακούς δολοφόνους να σκοτώνουν.

Είναι σαφές ότι η παρόρμηση αυτή είναι πολύ ισχυρή, σαφέστατα όμως δεν απενοχοποιεί τον δράστη. Είναι, τελικά, δική του η επιλογή να υποκύψει ή όχι σ’ αυτήν. Όταν προσέχει να μην υπάρχουν μάρτυρες γύρω, όταν προνοεί να έχει μαζί του τα απαραίτητα σύνεργα, όταν φροντίζει να μην λερώσει τα ρούχα του με αίμα, τότε είναι απόλυτα ικανός να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος και να επιλέξει σε ποιο από αυτά θα υπακούσει.

jesse-pomeroy-serial-killerΗ δίκη

Μετά την σύλληψη του Jesse, η κοινή γνώμη με την συνδρομή του τύπου, προσπαθούσε να εξηγήσει την συμπεριφορά και τις πράξεις του. Η κακοποίηση που είχε υποστεί ο Jesse από τον πατέρα του δεν φαινόταν να αποτελούσε επαρκή εξήγηση –μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα, όπου η σωματική τιμωρία ενός παιδιού ήταν απολύτως αποδεκτή. Πιο λογική εξήγηση, για την εποχή, ήταν τα βιβλία που διάβαζε ο Jesse, με τους πειρατές που βασάνιζαν τους νάυτες των πλοίων που κυρίευαν ή τους Ινδιάνους που έγδερναν τους καουμπόϋδες. Αντιλαμβανόμαστε, βέβαια, ότι ο ισχυρισμός αυτός, εκτός από επικίνδυνος, ήταν γελοίος, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες παιδιών διάβαζαν αυτές τις περιπέτειες, αλλά δεν ακολουθούσαν το «παράδειγμα» του Jesse.

Στο κελί του, περιμένοντας τη δίκη, ο Jesse διάβαζε μανιωδώς, αν και όχι το είδος των βιβλίων που του άρεσε. Επίσης έγραφε διαρκώς γράμματα, όχι μόνο στην μητέρα και τον αδελφό του, αλλά και στο αγόρι που βρισκόταν στο διπλανό κελί, από το οποίο ζητούσε να του περιγράψει τις σωματικές τιμωρίες που επιβάλονταν στο σχολείο του, ενώ εκείνος του διηγόταν τις δικές του από τον πατέρα του.

Στο μεταξύ, η μητέρα του πούλησε το μαγαζί της σ’ έναν γείτονα και, κατά τις εργασίες ανακαίνισης, ανακαλύφθηκε το πτώμα της Katie στο υπόγειο. Σύμφωνα με τη συνήθειά του ο Jesse αρνήθηκε και στη συνέχεια ομολόγησε την ενοχή του.

Η δίκη του Jesse Pomeroy άρχισε στις 8 Δεκέμβρη του 1874. Ορδές μαρτύρων κατέθεσαν πώς τον είχαν δει να περπατά στον δρόμο προς τους βάλτους με τον μικρό Horace κι άλλοι πως είχαν δει την Katie να μπαίνει στο μαγαζί της κας Pomeroy. Ακόμη κι ο δικηγόρος του είπε πως, υπήρχαν φορές, που ο Jesse δεν μπορούσε ν’ αντισταθεί στην ανάγκη που ένοιωθε να βλάψει κάποιον. Οι καιροί ήταν πρόσφοροι σε προλήψεις και ιδεοληψίες, έτσι δεν άργησαν ν’ ακουστούν απόψεις ότι ο Jesse ήταν δαιμονισμένος και κυριευμένος από το «κακό». Οι σκληρές σωματικές τιμωρίες που είχε υποστεί ο Jesse στο σχολείο και, κυρίως, στο σπίτι από τον πατέρα του, δεν συνδέθηκαν ποτέ με το αυτονόητο: ο Jesse ήταν ένα βάναυσα κακοποιημένο παιδί που έπαιρνε την εκδίκησή του κακοποιώντας άλλα παιδιά. Επίσης ο στόχος του ήταν πάντα αγόρια, με την περίπτωση της Katie να ξεχωρίζει ως μοναδική, πιθανότητα λόγω ευκαιρίας ή περιέργειας για την σεξουαλική ανατομία του άλλου φύλλου.

Η δίκη διήρκεσε τρεις ημέρες και η ετυμηγορία των ενόρκων ήταν ομόφωνη: ένοχος πρώτου βαθμού για δύο φόνους. Ο Jesse καταδικάστηκε σε ισόβια. Η ειρωνία είναι πως, κατά την ανακοίνωση της ποινής, ο δικαστής σχολίασε πως αν ο Jesse είχε τιμωρηθεί παραδειγματικά από τους γονείς του, όλα αυτά θα είχαν, πιθανότατα, αποφευχθεί!

Jesse PomeroyΣτη φυλακή

Στη φυλακή ο Jesse οδηγήθηκε στην απομόνωση. Μόνος του, σ’ ένα μικρό κελί όπου οριακά μπορούσε να σταθεί όρθιος, με το φαγητό του να φτάνει σ’ αυτόν μ’ έναν δίσκο που περνούσε από ένα άνοιγμα στο κάτω μέρος της πόρτας, ο Jesse πέρασε σαρανταένα χρόνια από τη ζωή του, χωρίς να δει ή να μιλήσει σε άνθρωπο. Μοναδικές εξαιρέσεις οι επισκέψεις του παπά της φυλακής και, δυο φορές τον μήνα, της μητέρας του.

Διάβαζε οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια του, έγραφε στιχάκια για την εφημερίδα της φυλακής, έγραψε τα απομνημονεύματά του. Έδειχνε ν’ απολαμβάνει τις λιχουδιές που του έφερνε η μητέρα του, όχι όμως και τη συντροφιά της. Όπως ήταν επόμενο, η ατέλειωτη μοναξιά ήταν βλαπτική για την πνευματική του υγεία. Προσπάθησε πολλές φορές να αποδράσει, με τόσο απονενοημένους τρόπους, ώστε κάποιος μπορεί να υποθέσει με ασφάλεια πως ήθελε να πεθάνει. Δεν τα κατάφερε.

pomeroy_021Κατά καιρούς, ιστορίες γι αυτόν έφταναν στον τύπο: ότι πλήρωνε άλλους κρατούμενους να του πιάνουν ποντίκια, τα οποία στη συνέχεια έγδερνε ζωντανά. Και τότε, όπως και σήμερα, ιστορίες από τη ζωή κρατουμένων υψηλού προφίλ ενδιαφέρουν τα μέσα ενημέρωσης. Και τότε, όπως και σήμερα, οι ιστορίες αυτές αποτελούν ένα προσοδοφόρο μέσο για φύλακες και κρατούμενους. Και τότε, όπως και σήμερα, πολλές από αυτές απέχουν πολύ απ’ την αλήθεια.
Μετά από τα σαρανταένα χρόνια της απομόνωσής του, του δόθηκε άδεια να επισκέπτεται την εκκλησία της φυλακής και να βγαίνει στο προαύλιο με τους άλλους κρατούμενους. Η φήμη του τον καθιστούσε σεβαστό ανάμεσά τους και δεν τον ενοχλούσε κανείς. Κι ο ίδιος, όμως, έμενε μακριά από καυγάδες και περιπέτειες καθώς ήταν πολύ καταπονημένος στα 55 του χρόνια. Άλλα δώδεκα χρόνια πέρασαν έτσι, χωρίς ο Jesse Pomeroy ν’ αποκτήσει ούτε έναν στενό φίλο.

pomeroy_011Το τέλος

Την δεκαετία του 1920, διάφορες ανθρωπιστικές και αναμορφωτικές οργανώσεις, άρχισαν μια καμπάνια για να περάσει ο Jesse Pomeroy τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε πιο ανθρώπινες συνθήκες. Έτσι, το 1929 έγινε δυνατή η μεταφορά του στο Bridgewater, το ψυχιατρείο των φυλακών, όπου οι συνθήκες κράτησης ήταν σαφώς καλύτερες, μια και επρόκειτο για νοσοκομείο κι όχι για φυλακή. Αρχικά ο Jesse βρέθηκε να κολυμπά σε άγνωστα νερά, καθώς για 53 χρόνια είχε ζήσει στη φυλακή και, μάλιστα, τα 41 από αυτά στην απομόνωση. Στη συνέχεια προσαρμόστηκε κι άρχισε πάλι να καταστρώνει σχέδια απόδρασης, τα οποία δεν ανησύχησαν κανέναν, καθώς ήταν ήδη 70 ετών, με σοβαρά μυοσκελετικά προβλήματα, σχεδόν τυφλός και χωλός.

5805024725_2be7422d05_bΟ Jesse έμεινε στο Bridgewater για τρία χρόνια, μέχρι τον θάνατό του από έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 29 Σεπτεμβρίου του 1932. Φυσικά, δεν ήρθε κοντά με κανέναν άνθρωπο, ασθενή ή μέλος του νοσηλευτικού προσωπικού.

Ο Jesse Pomeroy διέπραξε τα εγκλήματά του, αρχικά βασανιστήρια και κατόπιν φόνους, λόγω της ισχυρής δίψας του για αιματοχυσία. Όπως συμβαίνει συχνά με εγκληματίες που προέρχονται από εξαιρετικά βίαια περιβάλλοντα, είχε συνδέσει την ακραία βία με την σεξουαλική ικανοποίηση, σύνδεση που τον ακολούθησε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Οι πρώιμοι εγκληματολόγοι της εποχής, είχαν υποστηρίξει πως τα εγκλήματα του Jesse ήταν αμιγώς σαδιστικά, χωρίς να εμπεριέχουν το σεξουαλικό στοιχείο, καθώς τα θύματα δεν είχαν βιαστεί. Σήμερα η άποψη αυτή δεν ισχύει, καθώς σεξουαλικό θεωρείται και το έγκλημα κατά το οποίο ο οργασμός του δράστη δεν επέρχεται, υποχρεωτικά, από τη συνουσία αλλά είναι εφικτός και μέσα από την πρόκληση πόνου στο θύμα. Ήδη από τότε αλλά και σήμερα, πολλοί σεξουαλικοί εγκληματίες αποφεύγουν την συνουσία. Όταν θα ενδώσουν σ’ αυτήν , θα πρόκειται για πρωκτική ή στοματκή, εξαναγκαστικές, για το θύμα τους, και οι δύο και με πρόκληση πόνου. Ενδεχομένως ο Jesse, στην ηλικία που βρισκόταν, να αγνοούσε αυτές τις «πρακτικές» και έφτανε σε οργασμό μέσα από τον βασανισμό των θυμάτων του. Η δράση του Jesse ξεκίνησε στην ηλικία των δώδεκα ετών, όταν αρχίζει ουσιαστικά και η σεξουαλική αφύπνιση του ατόμου. Μπορούμε να συμπεράνουμε ασφαλώς ότι ο Jesse ήταν ομοφυλόφιλος, καθώς τα θύματά του ήταν πάντα αγόρια, μικρότερα από αυτόν, άρα εύκολα στον χειρισμό και την υποταγή.

5812267673_c0a03892b5_bΠηγές
-Profiles of Pre-teen and Teenage Killers, Carol Anne Davis
-All about Jesse Pomeroy, Mark Gribben
-The Autobiography of Jesse Pomeroy, Written by Himself (1875)

crime_and_punishment22

~ από Nina C στο 16/01/2016.

3 Σχόλια to “Jesse Pomeroy: το θύμα που έγινε θύτης – 2”

  1. Πολλοί άνθρωποι έχουν υποστεί παρόμοια ίσως και χειρότερη κακομεταχείριση στην παιδική τους ηλικία και όμως δεν έγιναν σαδιστές δολοφόνοι… Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν μπορούσε κάποια στιγμή η Ψυχολογία από κοινού με την Ιατρική και τη Βιολογία να απαντήσει αν υπάρχει κάτι στην ψυχοσύνθεση, ένα βιολογικό ίχνος, ένας νευρώνας που λειτουργεί κάπως διαφορετικά, που να ορίζει το σημείο που ο άνθρωπος μετατρέπεται σε τέρας…

  2. Reblogged στις Voronwe Aranwion.

  3. @Snowball: Το περιβάλλον και η κληρονομικότητα συνδυάζονται και δημιουργούν την προσωπικότητα του καθενός μας. Το ποσοστό που κάθε ένα από τα δυο αυτά στοιχεία συμβάλλει στη διάπλασή της, είναι κάτι που νομίζω πως πολύ δύσκολα θα μπορέσει ποτέ οποιαδήποτε επιστήμη να το βάλει σε καλούπια μέσα από μαθηματικές ή χημικές φόρμουλες…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: