Νίκος Σεργιανόπουλος: Ηθοποιός, καμιά φορά, σημαίνει και σκοτάδι – I

Της Νίνας Κουλετάκη

7-xronia-apo-ti-dolofonia---i-katara-pou-ton-kunigouse_2.w_lΤον Μάρτιο του 2008, ένα πολύ γνωστό έντυπο της Θεσσαλονίκης θέλησε να κάνει ένα αφιέρωμα στο «Έγκλημα και Τιμωρία». Το project περιελάμβανε, εκτός από την εκτενέστατη συνέντευξη, φωτογράφηση σε εξωτερικό χώρο. Ο φωτογράφος είχε σκεφθεί να γίνει νύχτα, για να αποδώσει καλύτερα την νουάρ ατμόσφαιρα του μπλογκ. Έτσι καταλήξαμε ένα βράδυ με ξαστεριά, αλλά και αρκετό κρύο, στο Ζάππειο.

Το εντυπωσιακό ήταν πως, με το που φτάσαμε κι άρχισε ο φωτογράφος να ετοιμάζει τον εξοπλισμό του, βγήκαν από τους θάμνους και πίσω από τα δέντρα δυο-τρεις νεαροί και μας πλησίασαν ή –για να είμαι πιο ακριβής- πλησίασαν τους άντρες της μικρής μας ομάδας. Όταν αντιλήφθηκαν ότι είμαστε εκεί για άλλη δουλειά από εκείνη που έκαναν αυτοί, μας αγνόησαν για το υπόλοιπο της βραδυάς.

Σε κάποιο διάλειμμα, ψάξαμε ένα παγκάκι στην κεντρική αλέα του Ζαππείου για να ξεκουραστούμε και να κάνουμε τσιγάρο. Εκεί, σε ένα από αυτά, δύο άντρες επιδίδονταν –χωρίς να νοιάζονται για τα βλέμματα των περαστικών και τα δικά μας- σε στοματικό σεξ. Ο ένας ήταν ένας νεαρός ασιατικής καταγωγής. Ο άλλος, σαφέστατα κάτω από την επήρεια ουσιών, θα βρισκόταν κατασφαγιασμένος στο σπίτι του, τρεις μήνες αργότερα.

nikos1Ο Νίκος Σεργιανόπουλος γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1952, στη Δράμα και μεγάλωσε στον Κεντρικό Συνοικισμό. Οι πληροφορίες που κατάφερα να συγκεντρώσω για την παιδική του ηλικία, είναι αντικρουόμενες. Υπάρχουν δημοσιεύματα στα οποία περιγράφεται ως ένα ζωηρό, ατίθασο αγόρι, που του άρεσε να παίζει μπέιζμπολ στις αλάνες (εξωτικό παιχνίδι για τη Δράμα της δεκαετίας του ’50) και να πρωταγωνιστεί σ’ αυτοσχέδιες παραστάσεις στην αυλή του σπιτιού του. Κι από την άλλη, υπάρχουν συνεντεύξεις του στις οποίες δηλώνει πως ήταν ένα παιδί απόλυτα υπάκουο σε μιαν αυταρχική και αυστηρή μητέρα, η οποία έδινε μεγάλη σημασία στην γνώμη που θα σχημάτιζε ο κόσμος για τα παιδιά της και την οικογένεια εν γένει. Μια μητέρα, την άδεια της οποίας έπρεπε να ζητήσει ο μικρός Νίκος προκειμένου να φάει ένα γλυκό που του προσέφεραν, ενώ στις γιορτές ήταν αναγκασμένος να κάθεται στο σαλόνι με τους μεγάλους κι όχι να παίζει με τα παιδιά. Θυμάμαι ότι τον είχα ακούσει να μιλά, στην συγκεκριμένη συνέντευξη, δυστυχώς όμως δεν θυμάμαι την εκπομπή ώστε να την αναζητήσω στο διαδίκτυο.

Τείνω να πιστέψω πως η αλήθεια κλίνει περισσότερο προς την δεύτερη εκδοχή. Η μητέρα του σίγουρα ήταν μια ισχυρή προσωπικότητα, αντίθετα ο πατέρας του δεν αναφέρεται πουθενά. Όπως προκύπτει από μεταγενέστερες μαρτυρίες, ο Νίκος ένοιωσε την διαφορετικότητα στον σεξουαλικό του προσανατολισμό από νωρίς. Για τον τόπο και τον χρόνο (επαρχία, αρχές δεκαετία ’60) κάτι τέτοιο ήταν αδιανόητο να γίνει γνωστό, προερχόμενο ιδίως από μια οικογένεια που έδινε μεγάλη σημασία στην έξωθεν καλή κοινωνική μαρτυρία. Εξαναγκάζεται λοιπόν, να καταπιέσει τον πραγματικό του εαυτό για τόσο πολύ, ώστε να καταλήξει να μην τον αποδεχθεί ποτέ και να τον κουβαλάει σαν βάρος από το οποίο προσπαθούσε να ξεφύγει, αναζητώντας τεχνητούς παραδείσους, με την κατάχρηση αλκοόλ και την χρήση σκληρών ναρκωτικών, που τα τελευταία χρόνια της ζωής του αποτελούσαν την καθημερινότητά του.

Πριν, όμως, από αυτά, ο Νίκος Σεργιανόπουλος αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, ίσως γιατί -υποδυόμενος τους διάφορους ρόλους- θα μπορούσε να εκφράσει και δικά του, θαμμένα συναισθήματα. Θα αργήσει να πάρει την απόφαση, έχοντας να αντιμετωπίσει και την σθεναρή αντίδραση της μητέρας του στα σχέδιά του, αλλά τελικά, σε ηλικία 24 ετών θα δώσει εξετάσεις και θα περάσει στην σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Τα δύο πρώτα χρόνια είναι αμελής σπουδαστής και σε κάποιο σημείο μάλιστα, θα κινδυνέψει να αποβληθεί λόγω απουσιών, καθώς φαίνεται να βαριέται τα μαθήματα και την πειθαρχία της σχολής. Θα επέμβει καθοριστικά υπέρ του η Μάγια Λυμπεροπούλου, η οποία είχε διακρίνει το ταλέντο του. Ο Νίκος θα παραμείνει και θα τελειώσει την σχολή το 1979.

SERGIANOPOYLOS__2013_4_24_12_56_14_b2Αμέσως μετά ιδρύει την «Πειραματική Σκηνή της Τέχνης» στην Θεσσαλονίκη, μαζί με την Καρυοφιλλιά Καραμπέτη, την Έφη Σταμούλη και άλλους. Θα παραμείνει μέχρι το 1983 και για τα επόμενα δέκα χρόνια θα παίξει σημαντικούς ρόλους στο ΚΘΒΕ. Μέσα σ’ αυτά τα δεκαπέντε χρόνια θα δώσει σημαντικές ερμηνείες στο θέατρο, πρωταγωνιστώντας σε έργα των Σαίξπηρ, Μπέκετ, Λόρκα, Τσέχωφ, Πίντερ, φον Κλάιστ, Πιραντέλλο, Μπρεχτ, Ουίλιαμς, Έλιοτ, Ο’ Νηλ αλλά και Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Αισχύλου, Αναγνωστάκη, Μανιώτη και άλλων, χτίζοντας με επιτυχία ένα προφίλ σοβαρού και ποιοτικού θεατρικού ηθοποιού.

Ήδη από το 1986 αρχίζει τις εμφανίσεις σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές, η μεγάλη επιτυχία όμως και η ευρεία αναγνωρισιμότητα θα έρθει το 1997 με τον ρόλο του Κωνσταντίνου Μαρκορά, στην τηλεοπτική σειρά των Αλέξανδρου Ρήγα – Δημήτρη Αποστόλου «Δύο Ξένοι», που προβλήθηκε στο MEGA την περίοδο 1997-1999. Ο Νίκος Σεργιανόπουλος θα γίνει το πρότυπο του απόλυτου αρσενικού, ο έλληνας Τζωρτζ Κλούνυ, κι οι γυναίκες θα ξετρελαθούν μαζί του.

101012210441_1118Η επιτυχία, μαζί με τα καλά, φέρνει και τα κακά. Η ζωή του χάνει την ιδιωτικότητά της κι ο Νίκος βρίσκεται κάτω από έναν, διαρκώς αναμμένο, προβολέα. Ασφυκτιά, καθώς οι σεξουαλικές του επιλογές (τις οποίες ούτε ο ίδιος έχει, ακόμη, αποδεχθεί), κινδυνεύουν να βγουν στο φως της δημοσιότητας. Εθίζεται στο αλκοόλ και στην κοκαΐνη, με ορατά αποτελέσματα και επιτπώσεις στην δουλειά του. Όμως, ακόμη και τότε, το πλατύ κοινό αγνοεί την πραγματική κατάσταση και γνωρίζει μόνο την τηλεοπτική περσόνα του Σεργιανόπουλου. Κάτι που δεν συμβαίνει με τους φίλους και τους συναδέλφους του, οι οποίοι πολλές φορές γίνονται μάρτυρες του αδιεξόδου στο οποίο τον έχουν οδηγήσει το αλκοόλ και οι ουσίες.

Ο Νίκος, πια, ζει δυο ζωές. Αυτήν του επιτυχημένου ηθοποιού, που γνωρίζουν οι θαυμαστές και η οικογένειά του στη Δράμα κι εκείνη του καταπιεσμένου ομοφυλόφυλου που τις νύχτες βγαίνει στις γνωστές πιάτσες για να αναζητήσει εφήμερους συντρόφους. Θα σκεφτόταν κανείς ότι θα μπορούσε να επιλέξει έναν σύντροφο και να έχει μια όμορφη και σταθερή σχέση, βασισμένη στην εκτίμηση και τον σεβασμό. Όμως εκείνος, όπως και ο –με τον ίδιο τρόπο χαμένος- Κώστας Ταχτσής, επιλέγουν τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, σαν αυτοτιμωρία ή σαν εξιλέωση. Αυτή η πλευρά της ζωής του δεν είναι γνωστή σχεδόν σε κανένα και τα περιστατικά του θανάτου του θα πέσουν πάνω σε όλους ως κεραυνός εν αιθρία.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

~ από Nina C στο 13/02/2016.

3 Σχόλια to “Νίκος Σεργιανόπουλος: Ηθοποιός, καμιά φορά, σημαίνει και σκοτάδι – I”

  1. Εγω ακομα για καποιο αγνωστο λογο δεν πιστευω αυτα που λεγονται περι ομοφυλοφιλιας,πιστευω οτι τα ναρκωτικα επαιξαν ρολο στην δολοφονια του.

  2. Reblogged στις Voronwe Aranwion.

  3. […] Προηγούμενο […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: