Αντώνης Γκόλτσος – «Η Αφιέρωση»

unnamed2Της Νίνας Κουλετάκη

Ο Αντώνης Γκόλτσος είναι ένας από τους αγαπημένους συναδέλφους στην ΕΛΣΑΛ (Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας), που μου κάνει την τιμή να είναι και φίλος μου.  Πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο του αστυνομικό βιβλίο, «Η ΑΦΙΕΡΩΣΗ», ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.  Στις 2 Ιουνίου έγινε η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα, με ομιλήτριες την Πολύμνια Κοσσόρα κι εμένα.  Ενώ η Πολύμνια εστίασε στο έργο, προσωπικά προτίμησα να εστιάσω στον δημιουργό.  Το κείμενο που ακολουθεί είναι, αυτή ακριβώς, η ομιλία μου.

«Καλησπερίζω, με τη σειρά μου, την αποψινή «πλήθουσα αγορά» προς τιμήν του Αντώνη Γκόλτσου.  Το τελευταίο διάστημα έχω απορήσει κι αναρωτηθεί πλειστάκις, για το τι είχε στο μυαλό του ο Αντώνης, ποιο όνειρο είχε δει το βράδυ της προηγουμένης όταν μου ζήτησε να παρουσιάσω το βιβλίο του.  Η εξαιρετική συνάδελφος Πολύμνια που προηγήθηκε, τίμησε την συνονόματή της Μούσα, την υμνωδό των ιερών ύμνων, της ευγλωτίας, της σοβαρής και θρησκευτικής ποίησης, παρουσιάζοντας με τρόπο υποδειγματικό το πόνημα του Αντώνη.  Εγώ, καθώς δεν έχω αντιστοίχου μεγέθους όνομα, θα περιοριστώ σε άλλα, μικρότερα αλλά –ίσως- πιο ενδιαφέροντα.  Γιατί πριν από συγγραφέας είμαι αναγνώστρια.  Ξέρω, λοιπόν, πως ουδόλως σας ενδιαφέρει «τι ήθελε να πει ο ποιητής» αλλά, αντίθετα, καίγεστε να μάθετε τι φορούσε όταν έγραφε, με την προϋπόθεση ότι φορούσε κάτι.  Αυτά είναι που ενδιαφέρουν μια Νίνα και για τα οποία θα σας μιλήσω απόψε.

Με τον Αντώνη γνωριστήκαμε κάποια στιγμή το 2010, όταν φτιάχναμε την ΕΛΣΑΛ.  Πρωτοσυναντηθήκαμε σ’ ένα πατάρι βιβλιοκαφέ «μες σε καπνούς και σε βρισιές» ή περίπου, κι αμέσως εντυπωσιάσητκα από τον λόγο του.  Τον προφορικό, βεβαίως, μια και τον γραπτό τον αγνοούσα τότε.  Πριν σας μιλήσω για τον λόγο του Αντώνη, θέλω να σας διηγηθώ μια σύντομη και διδακτική ιστορία, από τα χρόνια της άγριας νιότης μου.  Το 1979, προπτυχιακή φοιτητριούλα 19 χρονών, με τον αέρα αποφοίτου γαλλικού σχολείου και με τα γαλλικά της εποχής, ενδεχομένως, καλύτερα από τα ελληνικά μου, βρέθηκα για πρώτη φορά στο Παρίσι.  Το σοκ ήταν μεγάλο, ήδη από τις πρώτες στιγμές της άφιξής μου, καθώς ίδρωσα να συνεννοηθώ με τον ταξιτζή –αραβικής καταγωγής να σημειώσω- οπότε απέδωσα την δυσκολία επικοινωνίας στην ελλιπή του γνώση της γαλλικής.  Το επόμενο βράδυ, όμως, σε δείπνο με παριζιάνους φίλους –κι ενώ διηγούμαι μιαν ιστορία- παρατηρώ βλέμματα ημιαποχαυνωμένα να με παρακολουθούν.  Τρακαρισμένη, σταματώ την αφήγησή μου και τους ερωτώ αν τα γαλλικά μου είναι τόσο χάλια, ώστε να δυσκολεύονται να με καταλάβουν.  Η απάντηση με άφησε άφωνη.  «Μιλάς τόσο καλά γαλλικά», μου είπαν, «τόσο σωστά, που εδώ τα ακούμε μόνο στην τηλεόραση από καθηγητές πανεπιστημίου».  Αυτή την ιστοριούλα σας την είπα για να καταλήξω ακριβώς εδώ: τα ελληνικά του Αντώνη είναι σαν τα γαλλικά μου του ’79: άψογα.  Κι έχει, βέβαια, την εξήγησή του αυτό, καθώς τα διαφύλαξε από «τον εξευτελισμό τους μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομίλίες», μια και πολλά χρόνια της ζωής του τα έζησε στο εξωτερικό.

Πέρα κι από τον προφορικό λόγο του Αντώνη –που έμοιαζε με τον γραπτό κάποιων από εμάς- περισσότερο με κέρδισε το χιούμορ του.  Ένα χιούμορ υπόγειο, αόρατο δια γυμνού οφθαλμού, τόσο δυνατό και βιτριολικό όμως, που μπορεί να σε ανατινάξει, έτσι όπως κάθεσαι ήσυχος και –κυρίως- ανυποψίαστος.  Αυτό το χιούμορ είχα πολλές φορές την τύχη να συναντήσω στην προσωπική μας επικοινωνία, προφορική και γραπτή.

afiervsi-goltsosΈνα άλλο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας του Αντώνη είναι ο –και από τον ίδιο αναγωριζόμενος- υποχονδριασμός του.  Αν δεν σας έχει γράψει η μοίρα σας να επιμεληθεί ο Γκόλτσος γραπτό σας, έχω να σας είπω τούτο: ο θεός –που δεν υπάρχει- σας αγαπά πολύ!  Με τον επιμελητή Γκόλτσο οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν στην «ΕΙΣΟΔΟ ΚΙΝΔΥΝΟΥ».  Δεν τον ήξερα πολύ καλά ακόμη κι ήμουν συγκρατημένη κι ευγενική.  Μετά τις πρώτες του παρατηρήσεις, όλες στη σφαίρα της σχολαστικότητας και της υποχονδρίας, σκέφτηκα ότι δεν μπορεί να τα εννοεί αυτά που λέει, άρα κάτι υποβόσκει.  Αρχικά υπέθεσα –επειδή είμαι και ωραία γυναίκα- ότι θέλει να κάνουμε σεξ, απλά ντρέπεται να μου το πει και δημιουργεί προφάσεις.  Στη συνέχεια διαπίστωσα ότι ουδόλως συμβαίνει αυτό και εννοεί κάθε παρατήρηση.  Καταλήξαμε σε δυο-τρεις διορθώσεις, αποδεκτές κι απ’ τους δύο –εννοείται μετά από πολύωρες, εξαντλητικές συζητήσεις- ενώ σε άλλες υπερίσχυσε η άποψή μου με το ακλόνητο επιχείρημα «έτσι τόλεγε η γιαγιά μου, έτσι το θέλω»!

Και μετά είναι κι ο συνάδελφος-συγγραφέας Γκόλτσος, ένας από τους πρώτους που θα διαβάσει ό,τι καινούριο γράφω, την κρίση του οποίου εμπιστεύομαι κι επιζητώ.  Αυτός ο, εκ γενετής, ευγενής άνθρωπος, με το καυστικό και σε εξαιρετικές δόσεις χιούμορ, είναι ασύλληπτα γενναιόδωρος στα συναισθήματα και καθόλου εγωιστής στην κριτική του.  Μελετά το έργο σου με τρομακτικό αίσθημα ευθύνης, βασανίζεται και το βασανίζει και καταλήγει, πάντα, με τις πιο καίριες και ουσιαστικές παρατηρήσεις.  Ξέρετε, εάν δεν ήμουν ήδη πολύ ερωτευμένη, θα μπορούσα να τον ερωτευρώ, τον Αντώνη.  Βέβαια, μετά δοκίμασα τα πιτάκια της υπέροχης γυναίκας του, της Ντέπυς, κι αποφάσισα να ερωτευτώ εκείνη.

Και τώρα θα σας αποκαλύψω κάτω από ποιες αντίξοες συνθήκες δοκίμασα τα πιτάκια της Ντέπυς.  Πριν από αυτό, όμως, επιτρέψτε μου να πω το εξής.  Γνωρίζετε όλοι ότι υπάρχουν καταραμένοι ποιητές, καταραμένοι συγγραφείς.  Αυτό που δεν γνωρίζετε είναι ότι υπάρχουν και καταραμένοι αναγνώστες: έχετε μπροστά σας μία απ’ αυτούς.  Και η κατάρα μου είναι «Η ΑΦΙΕΡΩΣΗ» του Γκόλτσου, με την οποία καταπιάστηκα τρεις φορές.

Ήταν τον χειμώνα του ΄12, όταν προγραμματίσαμε μια παρουσίαση της «ΕΙΣΟΔΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ» και της «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΟΥ ΜΠΕΚΑ» στην Καβάλα.  «Να πάμε μαζί», είπε ο Γκόλτσος.  «Θα σε πάρω εγώ με το αυτοκίνητο, να μην ταλαιπωρηθείς να οδηγείς».  Είπα το «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη.  Ας πρόσεχα…  Αυτό δεν ήταν αυτοκίνητο, ήταν το μάτζικ μπας!  Στην θήκη της πόρτας μου είχε χυμούς και νερό.  Σ’ ένα κρυφό ντουλαπάκι είχε σακουλάκια με δυο λογιών πιτάκια (τα της Ντέπυς, που λέγαμε).  Φαντάστηκα και μουσικούλα απ’ τα ηχεία κι ονειρεύτηκα το τέλειο ταξίδι.  Αμ’ δε!  Αθήνα – Καβάλα υπό βροχήν κι ο Γκόλτσος να μου αφηγείται επί επτάωρον την «ΑΦΙΕΡΩΣΗ» –που τότε άρχιζε να γράφει- με το νι και με το σίγμα.  Καβάλα – Αθήνα στην επιστροφή, υπό βροχήν ομοίως, κι εγώ να του σχολιάζω τα όσο μου είχε αφηγηθεί κατά την άνοδο.  Ευτυχώς στην Καβάλα φιλοξενήθηκε κι έτσι πέρασα δυο ήσυχες μέρες στο ξενοδοχείο μου. Αυτή ήταν η πρώτη φορά.

Μετά, για αρκετό καιρό, με άφησε ήσυχη, μέχρι που έλαβα την «ΑΦΙΕΡΩΣΗ» σε δακτυλόγραφο.  Και την διάβασα.  Και με συνεπήρε.  Όπως θα συνεπάρει κι εσάς.  Αυτή ήταν η δεύτερη φορά.  Η τρίτη ήταν πρόσφατα, όταν έλαβα, πια, το βιβλίο.  Όμως, επιτρέψτε μου, να μην μιλήσω άλλο για το βιβλίο.  Αντιλαμβάνομαι ότι η βραδυά είναι αφιερωμένη σ’ αυτό, η Πολύμνια το παρουσίασε επίσης εξαιρετικά.  Ξέρετε, όταν τελειώνω κάτι που γράφω, παύει να μ’ ενδιαφέρει, μέσα μου έχουν ήδη ξεκινήσει οι διεργασίες για το επόμενο.  Θεωρώ ότι δεν μου ανήκει πια, σαν τα παιδιά ένα πράγμα, που η μάνα εξουσιάζει τη ζωή και τον θάνατό τους μόνο για το διάστημα που τα κυοφορεί.  Έτσι, σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, θέλω να κάνω μια παρατήρηση.  Η «ΑΦΙΕΡΩΣΗ» θα σας αρέσει πολύ, όπως άρεσε και σ’ εμένα.  Όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι ό,τι καλύτερο έχει γράψει ο Γκόλτσος μέχρι σήμερα.

goltsosΚάθε καλοκαίρι, μια αμιγώς λογοτεχνική συντροφιά, απομονωνόμαστε σ’ ένα υπέροχο πέτρινο σπίτι, σ’ ένα βουνό της Κρήτης.  Τα βιβλία που έχουμε μαζί μας είναι περισσότερα από τα ρούχα μας.  Το περσινό καλοκαίρι είχα μαζί μου και το δακτυλόγραφο μιας –αδημοσίευτης ακόμη- νουβέλλας του Γκόλτσου.  Όταν τελείωσα την ανάγνωση αναφώνησα, εις επήκοον όλης της συντροφιάς τέσσερις λέξεις, που συνοψίζουν την ύπατη λογοτεχνική κριτική: «ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ, Ο ΠΟΥΣΤΗΣ!!!»  Κυρίες και κύριοι, τα καλύτερα του Αντώνη Γκόλτσου έπονται,

Έχοντας την τύχη να συμμετέχω στην ΕΛΣΑΛ, μου δόθηκε η ευκαιρία αφενός μεν να συναναστρέφομαι μεγάλους συγγραφείς του είδους και αφετέρου να συνειδητοποιήσω ότι ποτέ, μα ποτέ, δεν θα γίνω μία απ’ αυτούς.  Ο σωστός συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας, πρέπει να έχει εμμονές στο έργο του.  Π.χ. ο Ανδρέας Αποστολίδης έχει την πολιτική, ο Δημήτρης Μαμαλούκας τα αυτοκίνητα κι άλλες δέκα, ο Αντώνης Γκόλτσος τις γυναίκες με δερμάτινα πάνω σε μηχανές μεγάλου κυβισμού.  Υποψιάζομαι ότι, κάπου στο σπίτι, έχει τέτοιες φωτογραφίες και τις κοιτάζει κρυφά!  Εγώ, ως άνθρωπος, έχω πολλές εμμονές, άλλες διασκεδαστικές, άλλες άκρως ανησυχητικές, αλλά ως συγγραφέας καμία.  Το συγγραφικό μου μέλλον στην αστυνομική λογοτεχνία διαγράφεται ζοφερό…

Είχα σκοπό να τελειώσω απόψε διαβάζοντάς σας ένα απόσπασμα από το βιβλίο και συγκεκριμένα αυτό που αναφέρει τα τρία προαπαιτούμενα της συγγραφής.  Θα το ακούσετε αμέσως τώρα από τους αναγνώστες της βραδυάς.  Κάνω μόνο την διαπίστωση ότι αυτά τα τρία προαπαιτούμενα, στην περίπτωση Γκόλτσου και «ΑΦΙΕΡΩΣΗΣ» βρέθηκαν σ’ εξαιρετική συναστρία.

Κανονικά θα σταματούσα εδώ.  Δεν προτίθεμαι, όμως, να κλείσω αυτήν την ομιλία, χωρίς να πω κάτι σημαντικό.  Ξέρετε, στις παρουσιάσεις συγγραφέων και βιβλίων ισχύει ο άγραφος κανόνας «αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, μη μιλήσεις καθόλου».  Τον σεβάστηκα, γι αυτό κι ακούσατε μόνο καλά λόγια για τον Αντώνη από τα χείλη μου.  Όμως, πάντα στη ζωή μου πορεύτηκα με σημαία μου την αλήθεια, οπότε θα ήθελα να σας πω μιαν οδυνηρή αλήθεια για τον Αντώνη.  Είναι άτομο αδίστακτο, δεν ορρωδεί προ ουδενός.  Για να με πείσει να είμαι στο αποψινό πάνελ –είμαι εξαιρετική ομιλήτρια, βλέπετε, κι έχω μεγάλη ζήτηση.  Τις προάλλες έκανε ο Μαμαλούκας παρουσίαση εδώ και με ήθελε κι εκείνος, πολύ.  Με κέρδισε στα σημεία ο Πέτρος Τατσόπουλος που είχε τη μισή Αθήνα, ενώ εγώ μόνο τις δυτικές συνοικίες και τον Πειραιά.  Για να με πείσει, λοιπόν, μου έταξε ότι θα μου επιτραπεί να δαγκώσω τα μπουτάκια του Lucien και προτίθεμαι να απαιτήσω την «πληρωμή» μου αμέσως μετά το πέρας της εκδήλωσης.

Ευχαριστώ σας που με ακούσατε με τόση προσοχή».

Ομιλία στον ΙΑΝΟ, 02.06.2016

crime_and_punishment22

 

Κράτα το

~ από Nina C στο 18/06/2016.

Ένα Σχόλιο to “Αντώνης Γκόλτσος – «Η Αφιέρωση»”

  1. Για τα καλά, που γράφεις, έχει καλώς. Για τα κακά, που γράφεις, πάλι έχει καλώς (ποια η δυσάρεστη έκπληξη, αν σου έλεγα τι πρόκειται να υποφέρεις;)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: