Daisy de Melker, η κληρονόμος – II

daisy-melkerΠροηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Κατά την προσφιλή της συνήθεια, η Daisy δεν θα αργήσει να ξαναπαντρευτεί.  Στις 21 Ιανουαρίου του 1931 θα ντυθεί νύφη, για τρίτη φορά, στο πλευρό του Sydney Clarence de Merkel, ενός χήρου υδραυλικού, ο οποίος φέρνει στο σπιτικό τους και την κόρη του Eileen, από τον πρώτο του γάμο.

Ας ανοίξουμε, σ’ αυτό το σημείο, μια παρένθεση στην εξιστόρηση της υπόθεσης de Merkel, για να σχολιάσουμε κάτι αξιοσημείωτο.  Είναι, φαντάζομαι, σαφές πως δεν μπορεί να αποδοθεί στην τύχη το γεγονός ότι και ο τρίτος σύζυγος της Daisy ασκεί το επάγγελμα του υδραυλικού. Η Daisy, ιδιαίτερα φιλοχρήματη,  προέρχεται από μια οικογένεια, η οποία ανήκει στα χαμηλώτερα οικονομικά στρώματα.  Δεδομένης της ταπεινής της καταγωγής δεν μπορεί να ελπίζει σε σύντροφο από ανώτερη, κοινωνικά, τάξη.  Έτσι αρκείται στο αμέσως καλύτερο: έναν υδραυλικό.  Κι αν παραξενεύει το επάγγελμα, αρκεί να θυμηθούμε ότι βρισκόμαστε στην δεκαετία του ’30, με το τρεχούμενο νερό στα σπίτια των επαρχιών της Ν. Αφρικής, αλλά και της Ευρώπης, ν’ αποτελεί καινοτομία.  Οι υδραυλικοί, λοιπόν, με τις κουζίνες και τα πλυσταριά των σπιτιών να δέχονται όλες τις αναγκαίες μετατροπές προκειμένουν να τοποθετηθούν βρύσες, που θα φέρνουν το νερό στα σπίτια και θα διευκολύνουν τα νοικοκυριά, κάνουν χρυσές δουλειές.  Εδώ, λοιπόν, πιστεύω πως θα πρέπει να αποδώσουμε το γεγονός του ίδιου επαγγέλματος των συζύγων της Daisy και όχι στις συμπτώσεις.

Rhodes Cowle

Rhodes Cowle

Αντίθετα με ότι θα σκεπτόταν κανείς, το τρίτο θύμα της Daisy δεν θα είναι ο de Merkel, αλλά το ίδιο της το παιδί, ο γιος της Rhodes Cowle, είκοσι ετών τότε.  Οι απόψεις για τον χαρακτήρα του είναι αντικρουόμενες.  Η κόρη του de Merkel, Eileen, η οποία συγκατοικεί με τον Rhodes στο σπίτι των γονιών τους, τον περιγράφει ως φυγόπονο που το πρωί σηκονόταν με το ζόρι για να πάει στη δουλειά.  Αντίθετα, μάρτυρες στην δίκη της Daisy κατέθεσαν πως ήταν ένα ευγενέστατο, πανέξυπνο και ενεργητικό παιδί, που ξεχώριζε ανάμεσα στους νέους της ηλικίας του.  Τα κίνητρα για την δολοφονία του δεν ξεκαθάρίστηκαν και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.  Αν και είναι σαφές πως η Daisy de Merkel δολοφονούσε τους συζύγους της για να τους κληρονομήσει, προφανώς το κίνητρο για τον φόνο του γιου της ήταν πιο προσωπικό.  Αν δεχτούμε ως αληθινή την περιγραφή της Eileen, μπορούμε να υποθέσουμε ασφαλώς πως ο νεαρός Rhodes αποτελούσε πηγή απογοητεύσεων για την μητέρα του.  Υπάρχουν, όμως, και μαρτυρίες φίλων του, στους οποίους είχε εκμυστηρεφθεί ότι περίμενε να κληρονομήσει ένα σεβαστό ποσό, στην ηλικία των 21 ετών.  Άλλη άποψη είναι ότι ζητούσε από την μητέρα του περισσότερα χρήματα απ’ όσα ήταν διατεθειμένη να του διαθέτει, με αποτέλεσμα, αυτό το τελευταίο, να όπλισε το χέρι της.  Καθώς, όμως, η ίδια δεν έδωσε καμία εξήγηση, όλα τα παραπάνω παραμένουν εξίσου πιθανές υποθέσεις.

daisy2Στα τέλη του Φεβρουαρίου του 1932, η Daisy ταξίδεψε από το Germiston –όπου έμενε τότε με την οικογένειά της- στο Turffontein, προκειμένου να αγοράσει αρσενικό από ένα φαρμακείο, του οποίου ο ιδιοκτήτης δεν την γνώριζε.  Ισχυρίστηκε πως χρειαζόταν το δηλητήριο για να σκοτώσει τη γάτα της που ήταν βαριά άρρωστη και υπέγραψε στο βιβλίο (απαραίτητο εφόσον αγόραζε δηλητήριο) με το όνομα του προηγουμένου συζύγου της: Sproat.  Δεν θα περάσει ούτε μια εβδομάδα κι ο Rhodes θα αρρωστήσει στη δουλειά, αφού έχει πει καφέ από το θερμός που του ετοίμαζε, κάθε πρωί, η μητέρα του.  Επίσης, αλλά ελαφρότερα, θα αρρωστήσει κι ο συνάδελφός του James Webster, o oποίος ήπιε δυο γουλιές από τον καφέ του Cowle.  Από τους δύο άνδρες, μόνο ο Webster θα σωθεί, ενώ ο Rhodes θα καταλήξει στις 5 Μαρτίου.  Η έκθεση του ιατροδικαστή έγραφε «εγκεφαλικός πυρετός» και η κηδεία του νέου έγινε την επόμενη ημέρα στο νεκροταφείο του New Brixton.  Την 1η Απριλίου η Daisy εισέπραξε το ποσό των 100 λιρών, από την ασφάλεια ζωής του γιου της.

William Sproat

William Sproat

Κι ενώ το σπιτικό των de Merkel επιστρέφει στην ρουτίνα της καθημερινότητας –την οποία, πιθανότατα, θα διέκοπτε ο θάνατος του Sydney Clarence de Merkel-, τα μέλη μιας άλλης οικογένειας βλέπουν τις προσπάθειές τους ν’ αποδίδουν καρπούς.  Ο William Sproat, αδελφός του δεύτερου συζύγου της Daisy, ανέκαθεν υποπτευόταν πως ο θάνατος του αδελφού του ήταν αποτέλεσμα δόλιων ενεργειών.  Δεν έπαψε, λοιπόν, να ερευνά το γεγονός και να ενοχλεί τις αρχές οι οποίες, μετά και τον θάνατο του Rhodes, αποφάσισαν να εγκρίνουν τις εκταφές που ζητούσε ο William Sproat, προκειμένου να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις στα πτώματα.  Ερήμην της Daisy, στις 15 Απριλίου του 1932, εκδίδεται δικαστική εντολή για τις εκταφές των σορών των William Cowle, Robert Sproat και Rhodes Cowle.

Το πρώτο πτώμα που εξετάστηκε, ήταν αυτό του Rhodes.  Αν και σαράντα ημέρες θαμμένο, ήταν άριστα διατηρημένο, κάτι που είναι χαρακτηριστικό της ύπαρξης στο σώμα μεγάλης ποσότητας αρσενικού.  Ο ιατροδικαστής που έκανε την τοξικολογική εξέταση, ανακάλυψε ίχνη αρσενικού στα σπλάχνα, την σπονδυλική στήλη και τα μαλλιά του Rhodes.  Τα σώματα του William Cowle και του Robert Sproat βρίσκονταν σε προχωρημένη αποσύνθεση, εντούτοις ίχνη στρυχνίνης εντοπίσθηκαν στους σπονδύλους και των δύο ανδρών.  Τα οστά τους, επίσης, είχαν μια ροζ απόχρωση, γεγονός που υποδείκνυε πως είχαν λάβει ροζ στρυχνίνη, πολύ κοινό για την εποχή.  Ίχνη αρσενικού βρέθηκαν επίσης στα νύχια και τα μαλλιά του James Webster, του συναδέλφου του Rhodes που είχε επιζήσει.

de-melker-waveΜετά από αυτά τα στοιχεία η Daisy de Merkel συνελήφθη και κατηγορήθηκε για τις δολοφονίες των τριών ανδρών.  Η υπόθεση απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και η δημοσιότητα που δόθηκε ήταν πρωτοφανής.  Ο φαρμακοποιός από το Turffontein, Abraham Spilkin, από τον οποίο η de Merkel είχε αγοράσει το αρσενικό με το οποίο δηλητηρίασε τον γιο της, την αναγνώρισε στις φωτογραφίες των εφημερίδων και παρουσιάστηκε στην αστυνομία για να καταθέσει το γεγονός, προσκομίζοντας και το βιβλίο όπου είχε υπογράψει η γυναίκα.

Σύμφωνα με την νομοθεσία της N. Αφρικής, την εποχή εκείνη ο υπόδικος για φόνο είχε το δικαίωμα να επιλέξει εάν θα δικαζόταν από έναν δικαστή και σώμα ενόρκων, ή από έναν δικαστή και δύο ειρηνοδίκες.  Η Daisy πίστεψε ότι θα είχε περισσότερες πιθανότητες με την δεύτερη επιλογή, καθώς ένα σώμα ανδρών ενόρκων θα ήταν σαφώς προκατειλημμένο εναντίον της.

Η δίκη της διήρκεσε 36 ημέρες.  Στην έδρα βρίσκονταν ο δικαστής Justice Greenberg και οι ειρηνοδίκες J.M. Graham και A.A. Stanford.  Η πολιτική αγωγή παρουσίασε πάνω από εξήντα μάρτυρες, ενώ η υπεράσπιση λιγότερους από τους μισούς.  Στο τέλος της δίκης η έδρα απεφάνθη ότι η ενοχή της de Merkel για τις δολοφονίες των William Cowle και Robert Sproat δεν είχε αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας, επομένως δεν ήταν δυνατόν να καταδικαστεί γι αυτές.  Όμως, στην περίπτωση του Rhodes Cowle, τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν συντριπτικά: ο Rhodes είχε πεθάνει από στρυχνίνη, το θερμός με τον καφέ του είχε ίχνη στρυχνίνης, η κατηγορουμένη είχε ετοιμάσει τον καφέ και τον δηλητηρίασε και, τέλος, η θεωρία της αυτοκτονίας δεν μπορούσε να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Έτσι η Daisy de Merkel καταδικάστηκε μόνο για τη δολοφονία του γιου της, γεγονός που ήταν αρκετό για να οδηγηθεί στις Γυναικείες Φυλακές του Johannesburg και στην συνέχεια στις Κεντρικές Φυλακές της Pretoria όπου και θα εκτελεστεί με απαγχονισμό, στις 30 Δεκεμβρίου του 1932.  Ήταν 46 ετών.

Η εκτέλεση της de Melker

Η εκτέλεση της de Melker

Σίγουρα η Daisy de Merkel δεν αποτελεί μια από τις πιο παραγωγικές δηλητηριάστριες που υπάρχουν σε τούτο το blog, εντούτοις η υπόθεση έκανε μεγάλη αίσθηση στην χώρα της.  Το 1934, μόλις δυο χρόνια μετά την εκτέλεσή της, η Sarah Gertrude Millin, λιθουανικής καταγωγής νοτιοαφρικανή, δημοσιεύει το μυθιστόρημά της «Τρεις νεκροί άνδρες» (Three Men Died), που βασίζεται στην υπόθεση de Melker.  To 1993, προβάλλεται η τηλεοπτική μίνι-σειρά «Daisy de Melker», με την Susan Coetzer στον ομώνυμο ρόλο.  Τέλος, τον Σεπτέμβριο του 2005,  ένα μιούζικαλ, στο οποίο όλα τα μέλη του θιάσου είναι τραβεστί, με τίτλο «Daisy’s Well Hung» (ο τίτλος είναι λογοπαίγνιo, όπου το «well hung», εκτός από το «κρεμάστηκε για τα καλά», σημαίνει και τον ιδιαίτερα προικισμένο ανατομικά άνδρα), ανέβηκε στις Γυναικείες Φυλακές του Johannesburg, όπου είχε φυλακιστεί η de Merkel μετά τη δίκη της.  Την Daisy υποδύθηκε ο Robert Coleman, παρουσιάζοντάς την, αντί για την βαριά, σκοτεινή μορφή που ήταν, ως μια μοιραία γυναίκα που δολοφονούσε τους συζύγους της.

ΠΗΓΕΣ

-General South African History Timeline: 1920s

-Marilyn Z. Tomlins, Daisy de Melker: South Africa’s First Serial Killer

-Rob Marsh, Famous South African Crimes

-Peter Vronsky, Female Serial Killers: How and Why Women Become Monsters

-Daisy de Melker: Execution by Hanging, 30/12/1932

crime_and_punishment22

~ από Nina C στο 12/11/2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: