All That Jazz: Belva Gaertner και Beulah May Annan, οι φόνισσες του Σικάγο – II

Beulah Annan

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Beulah Annan

Η Beulah May Sheriff γεννήθηκε στις 18 Νοέμβρη του 1899, στο Owensboro του Kentucky. Γονείς της ήταν η Mary Neel και ο John R. Sheriff. Στην ίδια πόλη γνώρισε και τον πρώτο της σύζυγο, τον λινοτύπη Perry Stephens. Σύντομα ο γάμος διαλύθηκε και η Beulah δημιούργησε σχέση με τον Albert «Al» Annan, έναν μηχανικό αυτοκινήτων.

Το ζευγάρι έφυγε για το Σικάγο, όπου και παντρεύτηκε στις 29 Μαρτίου του 1920. Ο Al βρήκε δουλειά σ’ ένα συνεργείο αυτοκινήτων και η Beulah εργαζόταν ως λογίστρια στο καθαριστήριο Tennant’s Model Laundry. Εκεί ήταν που συνάντησε τον Harry Kalstedt, με τον οποίο σύντομα ξεκίνησε σχέση.

Στις 3 Απριλίου του 1924, μέσα στο σπίτι της και στην συζυγική κρεβατοκάμαρα, η Beulah πυροβολεί τον Kalstedt στην πλάτη και τον σκοτώνει. Σύμφωνα με την αρχική της κατάθεση έπιναν κρασί, που είχε φέρει ο Kalstedt, και σε κάποιο σημείο λογομάχησαν. Πάνω στο κρεβάτι ήταν αφημένο ένα όπλο, το οποίο έσπευσαν και οι δύο να αρπάξουν. Το έπιασε πρώτη η Beulah και πυροβόλησε τον Kalstedt, ενώ φορούσε το παλτό και το καπέλο του.

Με τον αιμόφυρτο και βαριά τραυματισμένο Kalstedt στο πάτωμα του δωματίου, η Beulah έβαλε έναν δίσκο φοξ-τροτ στο πικάπ: ήταν το «Hula Lou», ένα κομμάτι του  Clarence M. Jones και μεγάλη επιτυχία της εποχής που παιζόταν σε όλα τα καμπαρέ, το οποίο άκουγε ξανά και ξανά για πάνω από τέσσερις ώρες, πίνοντας κοκταίηλς και παρακολουθώντας τον Kalstedt να αδειάζει από ζωή. Όταν, τελικά, εκείνος ξεψύχησε, η Beulah τηλεφώνησε στον άνδρα της και του είπε ότι είχε σκοτώσει έναν άνδρα «ο οποίος προσπάθησε να της κάνει έρωτα».

Τις ημέρες που ακολούθησαν, η Beulah άλλαξε την ιστορία της. Αρχικά ομολόγησε την δολοφονία, ενώ στη συνέχεια ισχυρίστηκε πως σκότωσε τον Kalstedt βρισκόμενη σε αυτοάμυνα, φοβούμενη πως θα την βιάσει. Σε μια μεταγενέστερη εκδοχή της των γεγονότων, ο Kalstedt της ανακοίνωσε πως η σχέση τους είχε τελειώσει και την εγκατέλειπε κι εκείνη, θυμωμένη, τον σκότωσε. Αυτή την εκδοχή υιοθέτησε και η κατηγορούσα αρχή, αποδίδοντας τα αίτια του φόνου στην έξαλλη ζήλια της Annan. Μετά από όλα αυτά, όταν η υπόθεση έφθασε στο δικαστήριο, ο τελικός ισχυρισμός της Beulah ήταν πως είπε στον Kalstedt ότι ήταν έγκυος, λογομάχησαν, ήρθαν στα χέρια κι όρμησαν αμφότεροι να πιάσουν το όπλο.

H Beulah στη δίκη της

Σε όλη τη διάρκεια αυτής της δοκιμασίας, ο Albert Annan στάθηκε στο πλευρό της γυναίκας του. Ξόδεψε όλες του τις οικονομίες για να της εξασφαλίσει τους καλύτερους δικηγόρους –συνήγορος υπεράσπισης της Beulah ήταν ο W. W. O’Brien– και ήταν δίπλα της καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης, η οποία κατέληξε με την αθώωση της κατηγορουμένης, στις 25 Μαΐου του 1924. Την επομένη ημέρα η Beulah ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους: «άφησα τον άνδρα μου, είναι πολύ αργός». Τελικά, το ζευγάρι θα χωρίσει δυο χρόνια αργότερα, το 1926, με την Beulah να κατηγορεί τον Al για εγκατάλειψη.

Το 1927, και αφού το διαζύγιό της με τον Annan είχε οριστικοποιηθεί, η Beulah παντρεύτηκε τον μποξέρ Edward Harlib. Μετά από μόλις τρεις μήνες εγγάμου βίου, υπέβαλε αίτηση διαζυγίου, κατηγορώντας τον για σκληρότητα. Κατά τον δικαστικό συμβιβασμό, ο Harlib της κατέβαλε 5.000 δολλάρια, 70.000 με το σημερινό τους αντίστοιχο. Μετά και από το διαζύγιο με τον Harlib, ο τέταρτος γνωστός άντρας στη ζωή της Beulah ήταν ο Able Marcus.

Όμως η Beulah δεν θα ζήσει πολύ για να χαρεί τον καινούργιο της έρωτα. Τον επόμενο χρόνο –και συγκεκριμένα στις 10 Μαρτίου του 1928- η Beulah θα πεθάνει από φυματίωση, στο Fresh Air Sanatorium του Σικάγο, όπου νοσηλευόταν με το όνομα Beulah Stephens, χρησιμοποιώντας το επώνυμο του πρώτου της συζύγου. Είχαν περάσει τέσσερα χρόνια από την απαλλαγή της για τον φόνο του Kalstedt και ήταν μόλις 28 χρονών.

Η σορός της επέστρεψε στη γενέτειρά της κι ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Mount Pleasant Cumberland Presbyterian Church Cemetery, της Κομητείας Daviess του Kentucky. Στην ταφόπλακα, από λάθος, ως χρονολογία θανάτου της έχει αναγραφεί το 1927.

Παράρτημα

Δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστο για το Σικάγο των ’20 άντρες να πεθαίνουν δολοφονημένοι από συζύγους κι ερωμένες. Η ζωή είχε ήδη πολύ μικρή αξία στην πρωτεύουσα των αμερικανών γκάνγκστερς και τα όπλα ήταν αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Αν σε αυτά προσθέσουμε και την υπερβολική κατανάλωση παντός είδους αλκοόλ, αντιλαμβανόμαστε πως δεν χρειάζονταν πολλά ώστε μια απλή συζήτηση – ή ακόμη και ερωτική συνεύρεση- να καταλήξει σε φόνο.

Από τα παραπάνω βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι κάποιος άλλος λόγος πρέπει να υπάρχει που το «Έγκλημα και Τιμωρία» καταπιάστηκε με δυο, απόλυτα κοινότοπες για την εποχή τους, ιστορίες γυναικών που δολοφόνησαν τους εραστές τους. Κι ο λόγος αυτός ακούει στο όνομα Maurine Dallas Watkins.

Maurine Watkins

Η Maurine Watkins γεννήθηκε στο Kentucky -όπου και διδάχτηκε τα πρώτα γράμματα- και αποφοίτησε από γυμνάσιο της Indiana. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Butler της ίδιας πολιτείας και στη συνέχεια μετέβη στην Massachusetts, προκειμένου να ακολουθήσει σπουδές πάνω στα Αρχαία Ελληνικά. Όμως έγινε δεκτή στο περίφημο Εργαστήρι Συγγραφής Θεατρικού Έργου του George Pierce Baker, στο Πανεπιστήμιο του Harvard, εργαστήρι από το οποίο αποφοίτησαν συγγραφείς όπως οι Eugene O’Neill και Thomas Wolfe.

Ο Baker ενθάρρυνε τους φοιτητές του να αναζητούν εμπειρίες και έμπνευση για τα θεατρικά τους έργα στον πραγματικό κόσμο και συνιστούσε την δημοσιογραφία ως μιαν εξαιρετική ευκαιρία για κάτι τέτοιο. Η Maurine, ακολουθώντας τη συμβουλή του, έφυγε για το Σικάγο κι άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Chicago Tribune. Από αυτή της τη θέση, την οποία διατήρησε για επτά μήνες, κάλυψε τις υποθέσεις δολοφονίας καθώς και τις δίκες που ακολούθησαν, των Belva Gaertner και Beulah Annan.

Η Belva και η Beulah έρχονταν να προστεθούν σε μια μακριά σειρά γυναικών –ωραίων γυναικών- που αθωώθηκαν για δολοφονίες που είχαν διαπράξει. Μην ξεχνάμε πως στην εποχή το σώμα των ενόρκων απαρτιζόταν μόνο από άντρες, οι οποίοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως αυτά τα γλυκά και όμορφα θηλυκά που βρίσκονταν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, ήταν ικανά για βίαιες πράξεις. Τα κορίτσια, από την άλλη, έπαιξαν το ρόλο της θλιμμένης, ανυπεράσπιστης γατούλας με τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε οδήγησε στην αθώωσή τους.

Τα κείμενα της Maurine για τις δυο γυναίκες –τις οποίες η ίδια θεωρούσε απολύτως ένοχες- ήταν γλαφυρά γραμμένα, με βιτριολικό χιούμορ και ειρωνεία για το πώς ο υπόλοιπος τύπος, αλλά και το κοινό, αντιμετώπιζαν τα δυο «μωρά της Τζαζ»: ερωτοχτυπημένοι νεανίες κατέκλυζαν με γράμματα τη φυλακή όπου περίμεναν τις δίκες τους οι δυο γυναίκες, ενώ νέο-χειραφετημένες γυναίκες ξεχείλιζαν τα γραμματοκιβώτια των εφημερίδων με γράμματα συμπαράστασης. Η Maurine αποκαλούσε την Beulah «καλλονή των κελιών» και την Belva «πιο στιλάτη από τις φόνισσες».

Η Maurine είχε συναντήσει από κοντά τις δυο γυναίκες και τους είχε κάνει συνεντεύξεις. Σε μια από αυτές, όταν είπε ξεκάθαρα στην Belva ότι την θεωρούσε ένοχη, εκείνη της απάντησε: «Καμιά γυναίκα δεν μπορεί να ερωτευτεί άντρα τόσο πολύ, ώστε να τον σκοτώσει. Δεν αξίζει να χαραμίσει τη ζωή της, υπάρχουν τόσοι άλλοι τριγύρω. Ο Walter ήταν ένα παιδί, μόλις 29 χρονών, κι εγώ είμαι 38. Για ποιο λόγο να ανησυχούσα αν με αγαπούσε ή αν σκόπευε να με εγκαταλείψει; Τζιν και όπλα, αγαπητή μου, το καθένα μόνο του είναι αρκετά κακό, αλλά σε συνδυασμό μπορούν να σε βάλουν σε μεγάλους μπελάδες, σωστά;».

Στη συνέχεια η Maurine επέστρεψε να συνεχίσει τη μαθητεία της με τον Baker, ο οποίος στο μεταξύ είχε πάει στο πανεπιστήμιο του Yale. Για μια εργασία του εργαστηρίου ήταν που η Maurine έγραψε το θεατρικό της έργο «Chicago», με τις ιστορίες των δύο γυναικών. Η Belva Gaertner έγινε Velma Kelly, η Beulah Annan Roxie Hart, ο Albert Annan Amos Hart και οι δικηγόροι William Scott Stewart και W.W. O’Brien αποδόθηκαν στον σύνθετο χαρακτήρα του Billy Flynn (με τον O’Brien να πλησιάζει περισσότερο τον ήρωα).

Το έργο ανέβηκε στο Broadway στις 30 Δεκεμβρίου του 1926 και έγινε μεγάλη επιτυχία και περιόδευσε σε πολλές πόλεις. Στην παραγωγή του Los Angeles τον ρόλο του Amos Hart υποδύθηκε ο ακόμη άγνωστος Clark Gable, ενώ όταν το έργο ανέβηκε στο Chicago, η Belva Gaertner ήταν ανάμεσα στους θεατές της επίσημης πρεμιέρας. To 1927 γυρίστηκε μια βωβή ταινία σε παραγωγή Cecil B. DeMille με πρωταγωνίστρια την Phyllis Haver και το 1942 μια ομιλούσα με τίτλο «Roxie Hart» με την Ginger Rogers στον ομώνυμο ρόλο.

Το 1960 ο Bob Fosse πλησίασε την Maurine Watkins προκειμένου να ζητήσει τα δικαιώματα του έργου για να το διασκευάσει σε μιούζικαλ, αλλά εκείνη απέρριψε την προσφορά του. Μόνο μετά τον θάνατό της (από καρκίνο του πνεύμονα, το 1969) οι κληρονόμοι της θα πουλήσουν στον Fosse τα δικαιώματα. Το «Chicago: A Musical Vaudeville» ανέβηκε στο θέατρο το 1975, αναδιασκευάστηκε το 1997 και γυρίστηκε σε ταινία το 2002. Velma Kelly ήταν η Catherine Zeta-Jones, την Roxie Hart υποδύθηκε η Renée Zellweger, ενώ ο Richard Gere ενσάρκωσε τον δαιμόνιο Billy Flynn. H ταινία ήταν υποψήφια για δώδεκα όσκαρς και, τελικά, κέρδισε έξι από αυτά, κατά τη διάρκεια της 75ης Τελετής Απονομής Βραβείων Όσκαρ.

Πηγές

-Chicago Tribune (1924) άρθρα της Maurine Watkins
– Douglas Perry: The Girls of Murder City, Viking, 2010
-Wikipedia

Advertisements

~ από Nina C στο 13/01/2018.

Ένα Σχόλιο to “All That Jazz: Belva Gaertner και Beulah May Annan, οι φόνισσες του Σικάγο – II”

  1. […] Συνεχίζεται […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
Advertisements
 
Αρέσει σε %d bloggers: