ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!!!

•30/04/2016 • 2 σχόλια

54b8d3deb6355923791ccc946f7ce525

…και να προσέχετε…

crime_and_punishment22

Παιδιά δολοφόνοι – 4

•23/04/2016 • Σχολιάστε

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

 jones06. Curtis Jones & Catherine Jones

Η ιστορία των σαδιστών αδελφών Curtis και Catherine Jones, εξακολουθεί να προκαλεί το ενδιαφέρον του κοινού, καθώς έγιναν θέμα στα πρωτοσέλιδα πρόσφατα.

Το 1999, όταν ο Curtis ήταν δώδεκα χρονών και η Catherine δεκατριών, καταδικάστηκαν σε φυλάκιση δεκαοκτώ ετών, για φόνο δεύτερου βαθμού. Τα δύο αδέλφια ομολόγησαν την δολοφονία της φιλενάδας του πατέρα τους με το όπλο του, της 29χρονης Sonya Speights, στο Cocoa Beach της Florida.

Η αρχική θεωρία, αυτή που ακούστηκε στη δίκη και οδήγησε στην δεκαοχτάχρονη κάθειρξή τους, ήταν ότι αποφάσισαν να δολοφονήσουν την Sonya επειδή ο πατέρας τους ήθελε να την παντρευτεί, κάτι με το οποίο εκείνοι δεν ήταν σύμφωνοι. Αργότερα, όμως, θα έβγαιναν στην επιφάνεια ορισμένα στοιχεία που θα έθεταν σε αμφισβήτηση αυτόν τον ισχυρισμό. Συγκεκριμένα, αποκαλύφθηκε ότι τα δύο παιδιά είχαν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και ότι σχεδίαζαν να δολοφονήσουν τον πατέρα τους και άλλον ένα άνδρα που ζούσε μαζί τους στο σπίτι.

Ο λόγος που η υπόθεση αυτή επανήλθε στη δημοσιότητα είναι ότι, στα τέλη Ιουλίου του 2015, τα δύο αδέλφια αποφυλακίστηκαν. Σε μια συνέντευξη που έδωσε, η Catherine είπε ότι ήταν ευχαριστημένη στην φυλακή, καθώς εκεί ένοιωθε μεγαλύτερη ασφάλεια απ’ ότι στο σπίτι της.

tate07. Lionel Tate

Ο Lionel Tate κατέχει ένα ρεκόρ που, αναμφίβολα, κανείς δεν θα ήθελε να καταρίψει: είναι το νεαρότερο άτομο στις Η.Π.Α. που καταδικάστηκε σε ισόβια, χωρίς δυνατότητα αναστολής, στις αρχές του 2001, όταν ο Tate ήταν μόλις δεκατριών ετών. Πριν ένα χρόνο, το 1999, όταν ήταν δώδεκα, είχε δολοφονήσει ένα εξάχρονο κορίτσι, την Tiffany Eunick, στη κομητεία Broward της Florida.

Τα δύο παιδιά πρόσεχε η μητέρα του Tate, ο οποίος σε κάποια στιγμή ανέβηκε στον πάνω όροφο του σπιτιού, όπου βρισκόταν η μητέρα του, και της είπε ότι η Tiffany δεν ανέπνεε. Ισχυρίστηκε ότι πάλευαν, αλλά η ιατροδικαστική έκθεση αποκάλυψε ότι ο Tate είχε πατήσει πάνω στο σώμα της μικρής με τόση δύναμη, ώστε είχε διαρραγεί το συκώτι της και το κρανίο της είχε υποστεί κατάγματα.

Μετά από λίγα χρόνια, η ποινή του μετατράπηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό αλλά, καθώς παραβίασε τους όρους κράτησής του, επέστρεψε στη φυλακή, χωρίς ελπίδα αποφυλάκισης.

8-Amarjeet-Sada-08. Amarjeet Sada

Το ρεκόρ του μικρότερου σε ηλικία δολοφόνου στον κόσμο, κατέχει ένα αγόρι από το Bihar της Ινδίας, ο οκτάχρονος Amarjeet Sada.

Το 2006 δολοφόνησε την πρώτη του ξαδέλφη, ένα μωρό 6 μηνών, και λίγο αργότερα την ίδια του την αδελφή, ηλικίας 8 μηνών. Τόσο η οικογένειά του όσο και μερικοί από τους χωρικούς ήταν σίγουροι για την εμπλοκή του Amarjeet στους φόνους, το όλο ζήτημα θεωρήθηκε «οικογενειακή υπόθεση» και αποσιωπήθηκε.

Το 2007 θα σκοτώσει ξανά. Η Chunchum Devi είχε αφήσει την 6 μηνών κόρη της Kushboo στον παιδικό σταθμό του χωριού, για να πάει στη δουλειά της. Το αγόρι θα μπει κρυφά στον σταθμό, θα πάρει το μωρό από την κούνια του και θα το πάει σ’ ένα κοντινό χωράφι. Θα το ξαπλώσει στο έδαφος και θα το σκοτώσει, χτυπώντας το στο πρόσωπο και στο κεφάλι με ένα τούβλο. Στη συνέχεια θα σκάψει έναν ρηχό τάφο και θα το θάψει. Όταν η Devi επέστρεψε στον σταθμό για να παραλάβει το μωρό της, διαπίστωσε ότι έλειπε. Ειδοποίησε τις αρχές και κάποιοι που γνώριζαν το παρελθόν του Amarjeet τον υπέδειξαν ως ύποπτο.

Όταν ο μικρός ήρθε αντιμέτωπος με την αστυνομία, ομολόγησε το έγκλημα και οδήγησε τους αστυνομικούς στο σημείο όπου είχε δολοφονήσει και θάψει το μωρό. Ένας από τους αστυνομικούς που τον συνέλαβαν δήλωσε: «Στην ανάκριση μιλούσε λίγο και χαμογελούσε πολύ. Ομολόγησε και τους άλλους δύο φόνους. Εξακολουθούσε να χαμογελάει και ζήτησε μπισκότα».

Καθώς οι δύο πρώτοι φόνοι δεν είχαν καταγγελθεί, ο Amarjeet δικάστηκε μόνο για τον τρίτο. Κλείστηκε σε αναμορφωτήριο, όπου θα παραμείνει μέχρι την συμπλήρωση των 18 του χρόνων, δηλαδή κάποια στιγμή μέσα στο 2016.

alyssa-bustamante09. Alyssa Bustamante

Η Alyssa Bustamante ήταν 15 ετών όταν διέπραξε μια προμελετημένη δολοφονία. Αν παρατηρούσε κανείς τους λογαριασμούς που διατηρούσε στα διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Myspace, YouTube, Twitter και Facebook), θα διαπίστωνε εύκολα ότι επρόκειτο για μια διαταραγμένη εφηβική προσωπικότητα, με εμμονές γύρω από τους φόνους. Ανάμεσα στα χόμπυ της και τα πράγματα που της άρεσε να κάνει ανέφερε και το «να σκοτώνω ανθρώπους». Ζούσε στο Missouri και στη γειτονιά της ήταν γνωστή για τις βίαιες αντιδράσεις της απέναντι στα άλλα παιδιά. Είχε τρία ετεροθαλή αδέλφια, μία αδελφή και δυο δίδυμους αδελφούς.

Η εξάχρονη ετεροθαλής αδελφή της Alyssa είχε μια ενιάχρονη φίλη, την Elizabeth Olten, την οποία η Alyssa είχε αποφασίσει ότι την αντιπαθούσε. Όταν η Elizabeth έφυγε για το σπίτι της, μετά από μία επίσκεψη που είχε κάνει σ’ αυτό της φιλενάδας της, η Bustamante την πρόλαβε στον δρόμο και την παρέσυρε στο δάσος, σε ένα σημείο όπου είχε ήδη σκάψει δυο τάφους, πιθανότατα για τα δίδυμα αδέλφια της. Εκεί στραγγάλισε το κορίτσι, το μαχαίρωσε, του έκοψε τον λαιμό και τις φλέβες των καρπών και το έριξε στον ένα λάκκο.

Ένα ανώνυμο γράμμα στην αστυνομία υπέδειξε την Alyssa ως δολοφόνο της Elizabeth. Οι αστυνομικοί την κάλεσαν για ανάκριση και εκείνη ομολόγησε, οδηγώντας τους και στο σημείο που είχε θάψει την μικρή. Καταδικάστηκε σε ισόβια που, με την έφεση, μετατράπηκαν σε φυλάκιση 35 ετών.

paul-gingerich10. Paul Henry Gingerich

Η τελευταία υπόθεση έλαβε χώρα στην πολιτεία της Indiana, όπου ένας δωδεκάχρονος έγινε ο νεαρότερος σε ηλικία υπόδικος που καταδικάστηκε ως ενήλικας. Είναι ο Paul Henry Gingerich και καταδικάστηκε για την δολοφονία του 49χρονου Phillip Danner.

Ο Paul μαζί με δύο φίλους του, τον Colt Lundry κι ένα άλλο αγόρι, είχαν αποφασίσει να φύγουν για την Arizona. Ο Colt είπε πως ο πατριός του Phillip Danner ήταν πολύ αυστηρός και δεν θα τον άφηνε να φύγει. Εύκολα, λοιπόν, τα αγόρια αποφάσισαν να τον σκοτώσουν, όπως και έγινε.

Ο Lundry έκλεψε το όπλο του πατριού του και ειδοποίησε τους φίλους του. Ο Gingerich μπήκε μαζί του στο σπίτι, ενώ το άλλο αγόρι φύλαγε τσίλιες έξω. Πυροβόλησαν τον Danner, τέσσερις φορές, ρίχνοντας τον νεκρό, με δυο σφαίρες ο καθένας.

Ο Lundry έκανε συμφωνία με την εισαγγελία, ομολόγησε τον φόνο και έδωσε τα ονόματα των άλλω δύο, με αντάλλαγμα να μην κατηγορηθεί για φόνο, παρά μόνο για συνωμοσία και συνέργεια. Τόσο ο ίδιος όσο και το άλλο αγόρι, καταδικάστηκαν σε εγκλεισμό σε αναμορφωτήριο, μέχρι την συμπλήρωση των 18 τους χρόνων. Αντίθετα ο Gingerich καταδικάστηκε σε κάθειρξη 30 ετών, γεγονός που οδήγησε σε έντονες αντιδράσεις για την τόσο μεγάλη διαφορά στις επιωληθείσες, στα τρία αγόρια, ποινές.

Σκηνή από την ταινία "The Bad Seed", του 1956

Σκηνή από την ταινία «The Bad Seed», του 1956

crime_and_punishment22

Παιδιά δολοφόνοι – 3

•16/04/2016 • 2 σχόλια

Προηγούμενο

Σκηνή από την ταινία "Village of the Damned", του 1960

Σκηνή από την ταινία «Village of the Damned», του 1960

Της Νίνας Κουλετάκη

Αν και η ανθρωποκτονία, ευτυχώς, δεν βρίσκεται μέσα στις 10 πρώτες αιτίες θανάτου, εντούτοις υπάρχει παντού γύρω μας: τα βιβλία, ο κινηματογράφος, η μουσική, τα βιντεοπαιχνίδια, η τέχνη, οτιδήποτε μπορεί να τραβήξει την προσοχή μας και να εξάψει την φαντασία μας κατακλύζεται από εικόνες υπερβολικής βίας. Έτσι, ένας ιδιαίτερα ειδεχθής φόνος είναι σίγουρο πως θα βρει την μέγιστη κάλυψη στον τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Οι δολοφόνοι ασκούν μιαν περίεργη γοητεία πάνω μας και θέλουμε να μάθουμε όσο το δυνατόν περισσότερα γι αυτούς και το έγκλημά τους. Αναρωτιόμαστε για το τι προκάλεσε το ξέσπασμά τους, πώς γίνεται να είναι τόσο ψυχροί και χωρίς συνασισθήματα, τι είναι αυτό που τους οδηγεί να αφανίσουν μιαν ανθρώοθνη ζωή, στην οποία δεν δίνουν καμία αξία.

Αυτό, όμως, που πάντα θα μας σοκάρει είναι όταν ο δολοφόνος είναι παιδί. Ως κοινωνία είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε το παιδί στο ρόλο του θύματος και όχι του θύτη. Όλα τα παιδιά υποτίθεται πως είναι αγνά και αθώα, επομένως πώς γίνεται κάποια από αυτά να κάνουν ταινίες τρόμου σαν το «Village of the Damned» και το «Τhe Bad Seed» να μοιάζουν με κωμωδίες; Κι όμως. Οι ανήλικοι δολοφόνοι είναι γεγονός. Τα εγκλήματά τους χαράζονται τόσο έντονα στη μνήμη και τη συνείδησή μας ώστε, αν και πολλά από αυτά έχουν διαπραχθεί πολλές δεκάδες χρόνια πριν, όταν τα ανακαλούμε μας φαίνεται σαν να έγιναν χθες. Είναι ακριβώς αυτή η ασυμβατότητα μεταξύ της παιδικής φύσης κι ενός αιμοσταγούς εγκλήματος, που μας δίνει αυτή την αίσθηση.

Σε δύο μέρη, δέκα ακόμα υποθέσεις παιδιών (με χρονολογική σειρά) που έκαναν τον φόνο παιχνίδι τους.

1.HannahOccuish01. Hannah Ocuish

H Hannah Ocuish ήταν μια μικρή μιγάδα της φυλής των Ινδιάνων Pequot, με νοητική υστέρηση. Κατηφορήθηκε ότι δολοφόνησε την Eunice Bolles, ηλικίας 6,5 χρονών, που ήταν κόρη ενός πλούσιου αγρότη της περιοχής. Στις 21 Ιουλίου του 1786 και γύρω στις 10 το πρωί, ανακαλύφθηκε το πτώμα της Eunice στον δημόσιο δρόμο που οδηγούσε από το New London στο Norwich. To παιδί ήταν χτυπημένο και στραγγαλισμένο. Η Hannah, η οποία είχε θεαθεί μαζί με την μικρή Eunice νωρίς το πρωί της ίδια ημέρας, όταν ρωτήθηκε σχετικά ισχυρίστηκε πως είχε δει μια παρέα τεσσάρων άγνωστων αγοριών εκεί κοντά. Η έρευνα για τα αγόρια δεν απέφερε καρπούς και η Hannah ανακρίθηκε ξανά, αυτή την φορά μπροστά στον πατέρα της Eunice και στο πτώμα της μικρής. Εκεί ξέσπασε σε κλάματα και ομολόγησε τα πάντα. Πριν από πέντε εβδομάδες, η Eunice την είχε κατηγορήσει ότι έκλεβε φράουλες από τα χωράφια του πατέρα της, κατά την διάρκεια της συγκομιδής τους. Με συνοπτικές διαδικασίες η Hannah τιμωρήθηκε σκληρά. Μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στο 1786, η μαύρη φυλή δεν έχει αποκτήσει πλήρη ισοτιμία και η Hannah, αν και δεν είναι μαύρη, δεν παύει να είναι αποδέκτης ρατσιστικού μίσους ως Ινδιάνα και μάλιστα του χειρότερου είδους: μιγάδα. Η Hannah, ένοιωσε αδικημένη και, με το λιγοστό της μυαλό, αποφάσισε να εκδικηθεί την Eunice. Έτσι, την παραμόνεψε ενώ έφευγε για το σχολείο, την παρέσυρε σ’ ένα δρομάκι με το πρόσχημα ότι είχε ένα δώρο για εκείνη, την χτύπησε και την στραγγάλισε.

Η Hannah Ocuish εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού στις 20 Δεκεμβρίου του 1786, στο New London. Ενώ ανέβαινε στο ικρίωμα, ευχαρίστησε τον σερίφη για την ευγένειά του και για τον καλό τρόπο με τον οποίο της συμπεριφέρθηκε κατά την διάρκεια της κράτησής της. Ήταν μόλις δώδεκα χρονών και εννέα μηνών και είναι το νεαρότερο άτομο που εκτελέστηκε νόμιμα στις Η.Π.Α.

2. George Junius Stinney, Jr.02. George Junius Stinney Jr.

O George Junius ήταν ένας αφροαμερικανός που το 1944, σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, καταδικάστηκε σε θάνατο για φόνο, στο Alcolu της Νότιας Καρολίνας, στις Η.Π.Α.  Ήταν το νεαρότερο άτομο που καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις Η.Π.Α., τον 20ο αιώνα.

Η δίκη του κράτησε μόνο μία ημέρα και στο τέλος της οι ένορκοι τον βρήκαν ένοχο για την δολοφονία δύο λευκών κοριτσιών: της εντεκάχρονης Betty June Binnicker και της οκτάχρονης Mary Emma Thames. Υποτίθεται ότι ο George, αμέσως μετά την σύλληψή του, ομολόγησε τους φόνους. Δεν υπάρχει γραπτή και υπογεγραμμένη ομολογία του, πέρα από τις ανεπίσημες σημειώσεις του σερίφη που διεξήγαγε την ανάκριση. Πέθανε στην ηλεκτρική καρέκλα.

Η καταδίκη και η εκτέλεση του Stinney, η αμφισβήτηση της ενοχής του, η υποτιθέμενη –αλλά μη αποδεικνυόμενη- ομολογία του και το σύντομο της δικαστικής διαδικασίας, αμφισβητήθηκαν σφοδρά για μακρά σειρά ετών. Μία ομάδα δικηγόρων και ακτιβιστών επανεξέτασαν την υπόθεση του Stinney, για λογαριασμό της οικογένειάς του. Το 2013 η οικογένεια έκανε αίτηση για επανάληψη της δίκης. Στις 17 Δεκεμβρίου του 2014, η καταδίκη του ακυρώθηκε, 70 χρόνια μετά την εκτέλεσή του, καθώς η έδρα έκρινε ότι ο μικρός δεν είχε μια δίκαιη δίκη. Η υπεράσπισή του ήταν απολύτως ανεπαρκής και μόνο για τους τύπους και παραβιάστηκαν τα δικαιώματά του σύμφωνα με την Έκτη Τροπολογία του Συντάγματος των Η.Π.Α. Η νέα απόφαση όριζε πως, αν και ο Stinney είχε ενδεχομένως όντως διαπράξει τους φόνους, η διαδικασία κατά την δίκη του και η καταδικαστική απόφαση ήταν ελλειπείς και με προβλήματα.

The Leader Files | Eric Smith sits in court during his trial for the murder of 4-year-old Derrick Robie in 1994. Smith, now 24, is an inmate at Clinton Correctional Facility.

03. Eric Smith

O διαβόητος παιδί-δολοφόνος Eric Smith είναι σήμερα 36 ετών, αλλά ήταν μόλις 13 όταν δολοφόνησε άγρια ένα τετράχρονο αγόρι, τον Derrick Robie, τον Αύγουστο του 1993.

Η υπόθεση του Smith είναι ιδιαίτερα σκληρή, καθώς –από πολύ νεαρή ηλικία- είχε διαγνωστεί με διαλείπουσα εκρηκτική διαταραχή (intermittent explosive disorder), που χαρακτηρίζεται από αναιτιολόγητα και έντονα ξεσπάσματα υπερβολικού θυμού. Έτσι, μια ημέρα, συναντήθηκε στον δρόμο με τον Derrick και τον παρέσυρε στο κοντινό δάσος με κάποιο πρόσχημα. Εκεί, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο, επιτέθηκε στο παιδί, το στραγγάλισε και το χτύπησε στο κεφάλι με μια μεγάλη πέτρα, σχεδόν συνθλίβοντας το κρανίο του.

Δεν σταμάτησε, όμως, εκεί. Έγδυσε τον, ήδη νεκρό, μικρό Derrick και τον σοδόμισε με ένα κλαδί. Το πτώμα του παιδιού ανακαλύφθηκε λίγες ώρες αργότερα, καθώς η μητέρα του είχε ειδοποιήσει την αστυνομία αμέσως μόλις αντιλήφθηκε την εξαφάνισή του, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί άμεσα ο Smith και να καταδικαστεί, για φόνο δεύτερου βαθμού, το 1994. Παραμένει έγκλειστος μέχρι σήμερα, καθώς έχουν απορριφθεί πάνω από έξι αιτήσεις του για αποφυλάκιση, πρωτίστως για να εξασφαλιστεί η ασφάλεια των γονιών του Derrick, εναντίον της ζωής των οποίων ο Smith έχει εξαπολύσει τρομακτικές απειλές.

loukaitis04. Barry Dale Loukaitis

Στις 2 Φεβρουαρίου του 1996, ο δεκατετράχρονος Barry Loukaitis, ντυμένος σαν πιστολέρο του Far West, μπήκε στο Γυμνάσιο Frontier στο Moses Lake της Washington. Μαζί του είχε δύο πιστόλια, μια επαναληπτική καραμπίνα και 78 δεσμίδες πυρομαχικών. Πυροβόλησε και σκότωσε την καθηγήτριά του των μαθηματικών Leona Caires και δύο συμμαθητές του, τους δεκατετράχρονους Arnold Fritz and Manuel Vela, Jr. Τραυμάτισε σοβαρά την δεκατριάχρονη Natalie Hintz και κράτησε ομήρους τους συμμαθητές του για δέκα λεπτά, πριν τον θέσει εκτός μάχης ο γυμναστής του σχολείου.

Ο Loukaitis απέδωσε το γεγονός στις ευμετάβλητες διαθέσεις του και είπε πως σκέφτηκε ότι «θα είχε πλάκα» να κάνει τους σκοτωμούς. Καταδικάστηκε για τις τρεις δολοφονίες για φόνο πρώτου βαθμού και καταδικάστηκε δις σε ισόβια, με ημερομηνί δυνατής αίτησης αποφυλάκισης το 2021.

article-2248651-1686e8b3000005dc-914_306x423505. Andrew Golden & Mitchell Johnson

Οι Golden και Johnson ήταν μαθητές στο Γυμνάσιο Westside της Κομητείας Craighead στο Arkansas. Ο Johnson ήταν δεκατριών ετών και ο Golden μόλις έντεκα. Τα παιδιά είχαν γνωριστεί και γίνει φίλοι στο σχολικό λεωφορείο. Ήταν αρκετά ατίθασοι, ισχυρίζονταν πως ανήκαν σε συμμορία, έμπλεκαν σε καυγάδες με τους συμμαθητές τους και μιλούσαν άσχημα στους καθηγητές.

Την παραμονή του μακελειού, φόρτωσαν στο φορτηγάκι της μητέρας του Johnson εφόδια και εξοπλισμό για κάμπινγκ, διάφορα τρόφιμα, εννέα όπλα κλεμμένα από το σπίτι του παππού του Golden και πολλές σφαίρες. Την επομένη, 24 Μαρτίου 1998, οδήγησαν το φορτηγάκι στο σχολείο, πήραν τα όπλα και τα πυρομαχικά και, ενώ ο Johnson τα έκρυψε στο δασάκι απέναντι από το σχολείο, ο Golden μπήκε μέσα και ενεργοποίησε τον συναγερμό φωτιάς. Όταν μαθητές και καθηγητές εκκένωσαν το σχολείο και βγήκαν έξω, τα δύο αγόρια πήραν τα όπλα από το δασάκι και άνοιξαν πυρ κατά του πλήθους. Το αποτέλεσμα ήταν να τραυματίσουν δέκα άτομα και να σκοτώσουν πέντε. Νεκρές από τις σφαίρες των Golden και Johnson έπεσαν οι μαθήτριες Natalie Brooks (11), Paige Ann Herring (12), Stephanie Johnson (12), Brithney Ryen Vamer (11) και η καθηγήτρια Shannon Wright (32).

Στη συνέχεια προσπάθησαν να κατευθυνθούν στο φορτηγάκι με σκοπό να εξαφανιστούν. Αυτός ήταν και ο λόγος που είχαν μαζί τους τρόφιμα και εφόδια. Δεν τα κατάφεραν καθώς αστυνομικοί, που είχαν ήδη σπεύσει στο σχολείο, τους συνέλαβαν. Δικάστηκαν ως ανήλικοι στην μεγαλύτερη δυνατή ποινή για την περίπτωσή τους, να παραμείνουν δηλαδή έγκλειστοι μέχρι την ενηλικίωσή τους, στα 21 τους χρόνια.

Ο Johnson αποφυλακίστηκε στις 11 Αυγούστου του 2005, ημέρα των 21ων γενεθλίων του και έχοντας περάσει επτά χρόνια στη φυλακή και ο Golden, αντίστοιχα, στις 25 Μαΐου του 2007, μετά από εννέα χρόνια εγκλεισμού. Ο πρώτος ξαναμπήκε φυλακή, όπου και παραμένει μέχρι σήμερα, μετά από νέα σύλληψη και καταδίκη του για οπλοκατοχή.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

Γαβριέλλα Ουσακόβα: «Χτυπήστε και θα σας ανοίξω» – II

•09/04/2016 • Σχολιάστε

Προηγούμενο

10557188_1568762473355666_4412272642687207134_nΤης Νίνας Κουλετάκη

Στη Νεάπολη Εξαρχείων, η διεύθυνση «Μάρκου Ευγενικού 14, δίπλα από την κολώνα της ΔΕΗ, η πόρτα με το λαμπάκι, χτυπήστε και θα σας ανοίξω» όπως έλεγε η ίδια στο περίφημο μήνυμα του τηλεφωνητή της το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω είχα ακούσει κι εγώ (η Γαβριέλλα ήταν η πρώτη συνδρομήτρια του ΟΤΕ που είχε στη δεκαετία του ’60 αυτόματο τηλεφωνητή), έγινε μια από τις πιο γνωστές και πολυσύχναστες διευθύνσεις της Αθήνας. Η Γαβριέλλα δεν έκανε διακρίσεις ανάμεσα στους πελάτες της. Τους δεχόταν όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας και κοινωνικής τάξης, διατηρώντας όμως ξεχωριστές τιμές για τον καθένα, γιατί ήθελε να είναι δίκαιη και έκαστος να πληρώνει ανάλογα με τις δυνατότητές του. Από το κρεβάτι της πέρασαν οι πάντες, από μεροκαματιάρηδες και βιοπαλαιστές, μέχρι πολιτικούς, επιστήμονες και καλλιτέχνες. Όπως γράφει στο βιβλίο της, στους άντρες προσέφερε στοργή και ζεστασιά, δεν ήταν ποτέ βιαστική, ποτέ δεν τους φόβιζε ή τους ειρωνευόταν, ποτέ δεν τους μιλούσε άσχημα. Με τους πελάτες της γινόταν φίλη, της εκμυστηρεύονταν τα προσωπικά τους. «Τους περιποιόμουνα γιατί σεβόμουνα τα λεφτά που μου δίνανε. Το σπίτι μου δεν βλέπανε σαν μπουρδέλο, αλλά σαν καταφύγιο παρηγοριάς», γράφει.

imagesΗ Γαβριέλλα ήταν μια απολύτως ανεξάρτητη γυναίκα. Ακόμα κι αν ισχυριζόταν πως έγινε πόρνη γιατί το απολάμβανε, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς πως η αλήθεια βρισκόταν αλλού: σ’ αυτήν ακριβώς τη λαχτάρα της για ανεξαρτησία. Δεν ήθελε να δίνει λόγο για τίποτα και σε κανέναν. Την εποχή εκείνη η ανεξαρτησία των γυναικών δεν ήταν δεδομένη, έπρεπε πάντα να απολογούνται σ’ έναν πατέρα ή σύζυγο. Το επάγγελμα της πόρνης ήταν για εκείνη η εγγύηση ότι δεν θα αναγκαζόταν ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο. Δεν είχε ποτέ προστάτη ή «αγαπητικό», δεν είχε ποτέ άλλες κοπέλες στον οίκο ανοχής, δούλευε πάντα μόνη. Και είχε την σωφροσύνη να μην επιτρέψει ποτέ στον εαυτό της να ερωτευτεί κάποιον πελάτη.

10347774_1568765440022036_3725210126108591969_nΣε όλη της τη ζωή παρέμεινε μια καλλιεργημένη γυναίκα. Διάβαζε, αγαπούσε τη μουσική, πήγαινε συχνά στο θέατρο. Ήταν ιδιαίτερα κοκέτα κι αφιέρωνε χρόνο και χρήμα στην εμφάνισή της, την οποία πρόσεχε σχολαστικά, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Όποιος την έβλεπε να κυκλοφορεί, αν δεν την αναγνώριζε, δεν υπήρχε περίπτωση να μαντέψει το επάγγελμά της.

Με την μητέρα της, σε κάποια κοινή τους έξοδο

Με την μητέρα της, σε κάποια κοινή τους έξοδο

Η Γαβριέλλα συνέχισε να δουλεύει μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής της, στα 75 της χρόνια. Το πρωί της Δευτέρας 26 Αυγούστου 1991, η Αθήνα θα σοκαριστεί: η δική της Μαντάμ Ορτάνς, η «Αγία Γαβριέλλα» όπως την αποκαλούσαν οι από αυτήν ευεργετηθέντες, είχε βρεθεί δολοφονημένη στο σπίτι της Μάρκου Ευγενικού. Το σπίτι ήταν άνω-κάτω και η ίδια νεκρή. Ο δράστης, ή οι δράστες, είχαν μπει στο σπίτι ως πελάτες. Η γυναίκα ήταν μόνη της. Την φίμωσαν, την έδεσαν, την έριξαν σ’ έναν καναπέ και την έπνιξαν μ’ ένα μαξιλάρι Η Γαβριέλλα θεωρούνταν εύκολος στόχος, καθώς ήταν μια μεγάλη γυναίκα που ζούσε μόνη. Δεν κατέστη δυνατόν να γίνει γνωστό τι ακριβώς είχε κλαπεί, πάντως η Γαβριέλλα δεν κρατούσε ποτέ πράγματα μεγάλης αξίας στο σπίτι, (πολλά χρήματα ή κοσμήματα), καθώς σε αυτό έμπαινε πολύς κόσμος. Οι γείτονες άκουσαν τις φωνές της γυναίκας και ειδοποίησαν την αστυνομία, ήταν όμως αργά: η Γαβριέλλα ήταν νεκροί και ο δράστης εξαφανισμένος, χωρίς να αφήσει ίχνη. Μέχρι σήμερα η δολοφονία της παραμένει ανεξιχνίαστη.

10474736_1568763903355523_5441503196384631948_nΗ είδηση, όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε πρωτοσέλιδο. Η δολοφονία αποδόθηκε σε ληστεία. Η πιθανότητα να την δολοφόνησαν για να μην αποκαλύψει μυστικά που γνώριζε και εκθέσει υπολήψεις –άποψη που υποστηρίχτηκε από κάποιους την εποχή της δολοφονίας- κρίθηκε αβάσιμη, καθώς η Γαβριέλλα ήταν απολύτως εχέμυθη και δεν συζητούσε για τους πελάτες της με κανέναν.

post_typevimeo-videop18519-vimeo-thumbnailΣτην τελευταία της κατοικία δεν την συνόδευσε πολύς κόσμος, εκτός από τους γείτονες και την οικογένειά της, Προφανώς, οι αμέτρητοι πελάτες της φοβήθηκαν την έκθεση. Η περιουσία που άφησε πίσω της, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, ήταν τεράστια: 40 διαμερίσματα, καταθέσεις δεκάδων εκατομμυρίων δραχμών και δύο ή τρεις εξοχικές κατοικίες.

gabrielle3Η Γαβριέλλα έφυγε, η ιστορία της όμως παραμένει εδώ. Εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της Αθήνας και το όνομά της να είναι γνωστό ακόμη και σε ανθρώπους που ήταν αγέννητοι, όταν εκείνη πέθανε. Ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος, είχε είπε γι’ αυτή ότι, αν ήταν δήμαρχος, θα έβαζε τιμητική πλακέτα έξω από το σπίτι της.

10696243_1568765556688691_8626875618432866519_nΟ θρύλος της είναι ζωντανός και εμπνέει μέχρι σήμερα. Όσο ακόμη ζούσε, πρόλαβε να δει την αυτοβιογραφία της να εκδίδεται («Γαβριέλλα – Η ζωή μου – Έγινα ιερόδουλος διότι εγεννήθην έτσι…», Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ, 1981) και ν’ ακούσει το τραγούδι που έγραψε για εκείνη ο Κώστας Καλδάρας, γεγονός που της είχε προκαλέσει μεγάλη χαρά. Το τραγούδι έχει τίτλο «Γαβριέλλα» και περιέχεται στον δίσκο «Νυχτερινή Κυβέρνηση», που κυκλοφόρησε το 1988, σημειώνοντας αρκετή επιτυχία.

Η ζωή της Γαβριέλλας έγινε δυο φορές θεατρικό έργο, κάτι που επίσης θα χαιρόταν μια και αγαπούσε, τόσο πολύ, το θέατρο. Μία με την Πωλίνα Γκιωνάκη στον ομώνυμο ρόλο, στην παράσταση «Γαβριέλλα και Ζουζού, οι γαλαζοαίματες πόρνες των Αθηνών», σε σκηνοθεσία Στράτου Τζώρτζογλου

«Γαβριέλλα και Ζουζού, οι γαλαζοαίματες πόρνες των Αθηνών»

«Γαβριέλλα και Ζουζού, οι γαλαζοαίματες πόρνες των Αθηνών»

και μια στο έργο «Γκάμπυ (Μείνατε ευαίσθητοι)», που βασίζεται στην αυτοβιογραφία της, σε σκηνοθεσία Κίρκης Καραλή, με τον ρόλο της Γαβριέλλας να υποδύονται σε διαφορετικές ηλικίες (και να αναδεικνύουν διαφορετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς της) οι Λίλα Μπακλέση, Γωγώ Μπρέμπου και Άγγελος Παπαδημητρίου.

«Γκάμπυ (Μείνατε ευαίσθητοι)»

«Γκάμπυ (Μείνατε ευαίσθητοι)»

Τέλος, η υπόθεση της δολοφονίας της, αποτελεί κεφάλαιο σε δύο βιβλία με εγκλήματα: στο «Τα εγκλήματα που συγκλόνισαν την Ελλάδα», του Πάνου Σόμπολου και στο «Ένοχοι και Αθώοι» των Χρίστου Βασιλόπουλου και Δημήτρη Πετρόπουλου (και τα δύο από τις Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ).

Στο βίντεο που ακολουθεί, βλέπουμε και ακούμε την Γαβριέλλα λίγον καιρό πριν δολοφονηθεί.

***

10338304_1568762350022345_8096645727462047829_nΠηγές αποτέλεσαν το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Γαβριέλλας και ο τύπος της εποχής του θανάτου της.

crime_and_punishment22

Γαβριέλλα Ουσακόβα: «Χτυπήστε και θα σας ανοίξω» – I

•02/04/2016 • 2 σχόλια

10606607_1568764546688792_551884666881734689_nTης Νίνας Κουλετάκη

Γαβριέλλα Ουσακόβα, του Νικολάου και της Τατιάνας. Σύμφωνα με τον φάκελό της στην ελληνική αστυνομία, γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου (με το νέο ημερολόγιο) του 1916 στην Τραπεζούντα του Πόντου. Σύμφωνα με την ίδια και τα όσα γράφει στην αυτοβιογραφία της, ήταν Ρωσίδα, γεννημένη στο Κερτς της Κριμαίας, στη Μαύρη Θάλασσα. Ήταν η μεγαλύτερη από τρία παιδιά: αδέλφια: ένα αγόρι που πέθανε βρέφος και τη Λίλη (Ευαγγελία), την αδελφή της που γεννήθηκε αργότερα στην Ελλάδα.

Η Γαβριέλλα μικρή, λίγο πριν έρθει στην Ελλάδα

Η Γαβριέλλα μικρή, λίγο πριν έρθει στην Ελλάδα

Στις αρχές του 1921, ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι –νικητές του καταστροφικού εμφυλίου πολέμου- κυβερνούν τη Ρωσία. Η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι απελπιστική, με την βιομηχανική παραγωγή να έχει μειωθεί κατά 20% και τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις να έχουν συρρικνωθεί στο 38% των προεπαναστατικών. Ο πληθωρισμός έχει εκτοξευθεί στα ύψη και η ισοτιμία δολλαρίου-ρουβλίου είναι στο 1 προς 1.200, ενώ το 1914 ήταν 1 προς 2. Η άθλια οικονομική κατάσταση οδηγεί την ύπαιθρο σε αναταραχή, ενώ οι απεργίες και οι συγκρούσεις είναι καθημερινό φαινόμενο στις μεγάλες πόλεις.

Με έναν από τους θαυμαστές της

Με έναν από τους θαυμαστές της

Η αριστοκρατικής καταγωγής οικογένεια της Γαβριέλλας, η ίδια ισχυριζόταν πως ήταν γαλαζοαίματη, αναγκάζεται να φύγει από την Ρωσία με πλοίο, με προορισμό τον Πειραιά. Η Γαβριέλλα είναι μόλις πέντε χρονών και ταξιδεύει με την μητέρα της και τον μικρό της αδελφό. Οι γονείς της είχαν χωρίσει. Γράφει στο βιβλίο της: «ο μπαμπάς είχε μαλώσει με τη μαμά άσχημα. Ήθελε να πάει στην Τραπεζούντα και η μαμά στη Ρουμανία. Έτσι πήρε τα πορτάλια του και ξεμπάρκαρε. Αργότερα, πέθανε στην Αμερική το 1962. Δεν τον ξαναείδα πια. Ο μικρός, όμως, με απασχολούσε. Δεν τον αγαπούσα καθόλου». Στο ταξίδι αυτό δύο πολύ σημαντικά πράγματα θα της συμβούν. Το ένα είναι πως θα αποκτήσει την πρώτη της σεξουαλική εμπειρία η οποία, μάλιστα, θα της αποφέρει κι ένα χρυσό πεντόλιρο. Το άλλο είναι πως θα δολοφονήσει τον αδελφό της.

10365715_1542045599360687_1369450525041281050_nΤο πλοίο σταματά για επισκευές στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την παραμονή του εκεί η Γαβριέλλα θα κακοποιηθεί σεξουαλικά από έναν νεαρό νεότουρκο, αν και η ίδια καθόλου δεν θα το θεωρήσει κακοποίηση. Το ότι έλαβε ως «αμοιβή» ένα πεντόλιρο, προφανώς καταγράφηκε στο υποσυνείδητο, συνδέοντας το σεξ με το χρήμα.

10698590_1568764760022104_2625953549191635326_nΌπως ομολογεί η ίδια στο βιβλίο της, έριξε επίτηδες τον αδελφό της από το καρότσι, με την πρόθεση να τον σκοτώσει, λόγω της ζήλιας που πολλές φορές εκδηλώνουν τα παιδιά για τα μικρότερα αδέλφια τους. Μια μπανανόφλουδα που υπήρχε στο κατάστρωμα κρίθηκε υπαίτια και ο θάνατος του μωρού θεωρήθηκε ατύχημα. Το βρέφος τάφηκε στην Πόλη και η οικογένεια συνέχισε το ταξίδι για την Ελλάδα.

Στον κήπο του σπιτιού στο Μαρούσι

Στον κήπο του σπιτιού στο Μαρούσι

Στην Αθήνα η μητέρα της ξαναπαντρεύεται. Η νέα οικογένεια έχει επίσης οικονομική άνεση, ζει στην Αθήνα, έχει εξοχικό στο Μαρούσι και σπουδάζει την Γαβριέλλα στις Καλόγριες, στη σχολή του Saint Joseph. Μαθαίνει ξένες γλώσσες, πέντε συνολικά, πιάνο, χορό και γίνεται καθηγήτρια γαλλικών. Εξασκεί, για λίγο, το επάγγελμα, όμως η ζωή της καθηγήτριας δεν την συναρπάζει. Όπως θα πει σε μια συνέντευξή της, πολλά χρόνια αργότερα, «έγινα ιερόδουλος διότι εγεννήθην έτσι». Η συγκεκριμένη φράση θα μπει και ως υπότιτλος στην αυτοβιογραφία της.

Το πτυχίο της από την Γαλλική Σχολή

Το πτυχίο της από την Γαλλική Σχολή

Η επαγγελματική της κάρτα, όταν εργαζόταν ως καθηγήτρια

Η επαγγελματική της κάρτα, όταν εργαζόταν ως καθηγήτρια

Εγκαταλείπει την διδασκαλία κι αρχίζει να εργάζεται ως αρτίστα σε καμπαρέ και περιοδεύει, ως χορεύτρια, σε όλη την Ελλάδα. Ο δρόμος από το καμπαρέ στην πορνεία θα είναι σύντομος. Με τα χρήματα που αποταμίευσε ως αρτίστα, αγόρασε, το 1936, ένα οικόπεδο στην Μάρκου Ευγενικού, στα Εξάρχεια, και στη συνέχεια έκτισε το σπίτι της, όπου εργαζόταν ως ιερόδουλος.

 

Την εποχή που εργαζόταν ως χορεύτρια. Καλαμάτα.

Την εποχή που εργαζόταν ως χορεύτρια. Καλαμάτα.

Την εποχή που εργαζόταν ως χορεύτρια. Καλαμάτα.

Την εποχή που εργαζόταν ως χορεύτρια. Καλαμάτα.

Στον πόλεμο η Γαβριέλλα εργάζεται κανονικά ως πόρνη. Σύμφωνα με το Greek Reporter, κατά τη διάρκεια της Κατοχής από τους Ναζί, ο οίκος ανοχής της γνώρισε μέρες ευημερίας λόγω των συχνών επισκέψεων από στρατιώτες και διοικητές. Η θρυλική πόρνη εκμεταλλευόταν τις στενές της επαφές με τις ναζιστικές αρχές και αποκάλυπτε τα μυστικά τους στα μέλη της Αντίστασης. Το Greek Reporter, επικαλείται άρθρο της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ του 1991 που αναφέρεται στα λόγια ενός άντρα ονόματι Μύρωνα Λουλάκη για την Ουσακόβα: «Ο στρατηγός των Ναζί ερχόταν στον οίκο ανοχής και η γειτονιά πλημμύριζε Γερμανούς αξιωματούχους. Μόλις έφευγαν η Γαβριέλλα έβγαινε από το σπίτι κρατώντας τσάντες γεμάτες τρόφιμα, τις οποίες άφηνε στις πόρτες των γειτόνων της». Για τις υπηρεσίες της στην πατρίδα θα λάβει τιμητική διάκριση στο Προεδρικό Μέγαρο, μετά τον πόλεμο, η μόνη πόρνη που πέρασε τις πόρτες του.

Η Γαβριέλλα με έναν γερμανό πελάτη της, πιθανότατα τον διοικητή της Κομμαντατούρ στην Αθήνα

Η Γαβριέλλα με έναν γερμανό πελάτη της, πιθανότατα τον διοικητή της Κομμαντατούρ στην Αθήνα

Και δεν ήταν μόνο η περίοδος της Κατοχής. Σε όλη της τη ζωή η Γαβριέλλα χρησιμοποιούσε τα χρήματά της για να σπουδάζει άπορα παιδιά, να πληρώνει τα νοσήλεια απόρων γειτόνων, να βοηθά και να συντρέχει όποιον γείτονα είχε την ανάγκη της. Το ήθος, ο χαρακτήρας και το φιλανθρωπικό της έργο, ήταν στοιχεία που έκαναν τους γείτονές της να τη λατρέψουν μέχρι τέλους και να θρηνήσουν τον άδικο χαμό της.

Στη θάλασσα, με παρέα

Στη θάλασσα, με παρέα

Μετά το τέλος της Κατοχής και την αποχώρηση των ναζιστικών στρατευμάτων από την Ελλάδα, η Ουσακόβα είχε ήδη φτιάξει μια μικρή περιουσία, δεν σταμάτησε όμως να εργάζεται. Αγαπούσε τη δουλειά της, την έκανε με όρεξη. «Κανένα απολύτως παράπονο δεν έχω, ούτε από την κοινωνία ούτε από κανέναν. Πώς να το εξηγήσω, από μικρή τον ήθελα τον άντρα, τον λιγουρευόμουνα» είχε πει σε συνέντευξή της.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

Κάποιες οφειλές του αστυνομικού μυθιστορήματος στον Σοφοκλή *

•26/03/2016 • Σχολιάστε

Το μέσον γνώσης των νεκρών μορφών είναι ο μαθηματικός νόμος. Το μέσον κατανόησης των ζωντανών μορφών είναι η αναλογία.
Oswald Spengler

Στο «Salon» του 1845, ο Μποντλέρ μεμφόταν την αναζήτηση εικαστικών θεμάτων σε ηρωικές σκηνές της αρχαιότητας κι εξηγούσε ότι: «ο ηρωισμός υπάρχει εξίσου στη σύγχρονη ζωή και μας περιβάλλει διαρκώς». Με αναφορές σε αντιπαραθέσεις της τότε επικαιρότητας, υποστήριζε ότι ένας μαχητικός υπουργός που αγορεύει κατά της αντιπολίτευσης ή πρόσωπα σαν εκείνα που περιγράφει ο Μπαλζάκ στις Χαμένες ψευδαισθήσεις ή στον Μπαρμπα-Γκοριό (όπως ο βιομήχανος αρωμάτων Μπιροτό, που βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας, ο ευυπόληπτος Ραστινιάκ –ικανός για τις πιο ευγενείς όσο και τις πιο αποτρόπαιες πράξεις– ο φαύλος Βοτρέν –που πηγαινοέρχεται μεταξύ κρατικών αξιωμάτων και υποκόσμου– κι ένα πλήθος ανάλογοι χαρακτήρες), «… αποπνέουν μια άλλου είδους ηρωική γοητεία, που δεν είναι πλέον σαν εκείνη του Αχιλλέα ή του Αγαμέμνονα»!

Charles Baudelaire

Charles Baudelaire

«Συνεπώς», κατέληγε ο Μποντλέρ, «δεν υπάρχει στην εποχή μας έλλειψη θεμάτων ή χρωμάτων, τέτοια που να εμποδίζει την ανάδειξη του επικού. Ο αληθινός ζωγράφος, τον οποίο ακόμη αναζητούμε, είναι κάποιος που θα συλλάβει την επική ποιότητα της σύγχρονης ζωής και θα μας κάνει να νιώσουμε πόσο μεγάλοι και πόσο ποιητικοί είμαστε με τις γραβάτες μας και τα δερμάτινα μποτίνια μας. Ας ελπίσουμε ότι, μέχρι την έκθεση της επόμενης χρονιάς, οι αληθινοί ανανεωτές της τέχνης θα μας χαρίσουν την εξαιρετική ικανοποίηση να εορτάσουμε την έλευση του καινούργιου».

Η επόμενη χρονιά δεν έφερε κάποια συγκλονιστική αλλαγή στη ζωγραφική. Η Ολυμπία ή το Γεύμα στη χλόη του Μανέ, λ.χ., ήθελαν άλλα 15 χρόνια ώσπου να εμφανιστούν, ενώ χρειάστηκαν δυο φορές τόσα ως την εμφάνιση του κυβισμού, του νταντά, του φουτουρισμού, του ελεύθερου στίχου στην ποίηση του Έλιοτ ή του Απολινέρ, και όσων ρευμάτων σημάδεψαν την έναρξη της «μοντέρνας» εποχής. Η επόμενη χρονιά ωστόσο –το 1846– ήταν η χρονιά που ο ίδιος ο Μποντλέρ μετέφρασε στα γαλλικά τις τρεις νουβέλες του Έντγκαρ Άλαν Πόε (τη Διπλή δολοφονία στην οδό Μόργκ, τη Μυστηριώδη εξαφάνιση της Μαρί Ροζέ και το Κλεμμένο γράμμα). Νουβέλες που είχαν γραφεί μεταξύ 1841-1845, ιδρύοντας το αστυνομικό μυθιστόρημα με το να συστήσουν το πρότυπο του ορθολογιστή ντετέκτιβ –του ιππότη Ντυπέν– και της οξυδερκούς συλλογιστικής που αποκαλύπτει ενόχους.

Εικονογράφηση από το "Κλεμμένο Γράμμα" ("The Purloined letter") του E. A. Poe

Εικονογράφηση από το «Κλεμμένο Γράμμα» («The Purloined letter») του E. A. Poe

Δεν υπαινίσσομαι ότι το αστυνομικό μυθιστόρημα αποτέλεσε κάποιου είδους πρόδρομο της νεωτερικότητας ή προάγγελο των καλλιτεχνικών τομών που, μεταξύ τέλους του 19ου αιώνα και αρχών 20ού, έδωσαν στις σύγχρονες πόλεις το τέλειο κάτοπτρο της αστικής τους συνείδησης. Αυτό, το πέτυχαν αμεσότερα οι διανοίξεις του βαρόνου Ωσμάν στο Παρίσι του Ναπολέοντα 3ου, οι πρώτοι ουρανοξύστες στο Σαιν-Λούις και στο Σικάγο, τα βουλεβάρτα, οι πινακοθήκες ή τα μουσεία και τα καταστόλιστα θέατρα, όπου οι αστοί μπορούσαν να απολαμβάνουν την λάμψη της ίδιας της παρουσίας τους ως κυρίαρχων αστών. Μαζί με μια ελαφρά ανατριχίλα, όμως, ένα υποφώσκον δέος από την συναρπαστική μα και απειλητική εγγύτητα αγνώστων κάθε προέλευσης στα ίδια βουλεβάρτα, στα ίδια πάρκα, στα ίδια μέσα μεταφοράς, στα ίδια πολυτελή καφέ ή καταστήματα, στα ίδια θεατρικά θεωρεία κ.ο.κ. Ενός πλήθους στο οποίο μπορούσαν να κρύβονται εξίσου καλά αριστοκράτες ντυμένοι με ταπεινή απλότητα ή εγκληματίες ντυμένοι σαν αριστοκράτες!

Θεωρώ ότι αυτή την ανατριχίλα, αυτό το ηδονικό σκίρτημα από τον θαυμαστό όσο και έμφοβο συγχρωτισμό του πλήθους στις μεγάλες πόλεις, τα ανέδειξε ή τα εκμεταλλεύτηκε το αστυνομικό μυθιστόρημα. Κι ό,τι εδραίωσε αυτό το μυθιστόρημα και το διατήρησε ως ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος και ως δημοφιλή αναψυχή των κατοίκων μητροπολιτικών κέντρων είναι, εάν μου επιτρέπεται η ιερόσυλη σύγκριση, ό,τι εδραίωσε και κράτησε στον 5ο π.Χ. αιώνα το δημοφιλές μεγαλείο της κλασικής τραγωδίας (και ιδίως των τραγωδιών του Σοφοκλή). Όταν ένα εξίσου ετερόκλητο «αστικό» κοινό απολάμβανε την λάμψη της ίδιας του της παρουσίας στο ηλιόλουστο κοίλο, ως κοινό ισότιμων πολιτών, προβληματιζόμενο επίσης με θέματα γρίφων περί κάποιον βίαιο θάνατο και διαλεύκανσης των γρίφων, θέματα εύλογων υποψιών και παραπλανητικών ιχνών ή θέματα ακαταμάχητων ερώτων και απουσίας σωφροσύνης στους πιο «βαρυδαίμονες» ήρωες.

Σοφοκλής

Σοφοκλής

Σχέσεις πλοκής

Οι πιο ακραιφνείς φιλόλογοι θα δυσανασχετούν ίσως, αλλά το θέμα μιας αδικίας σε κληρονομικές διαφορές π.χ., με την οποία ξεκινά η τραγωδία Αίας, είναι το τυπικά επανερχόμενο κίνητρο φόνων σαν αυτούς που διαλευκαίνουν ο Σέρλοκ Χολμς, η Μις Μαρπλ, ο Μαιγκρέ, ο αστυνόμος Ντάλγκλις κ.ο.κ. Τα δε λόγια της Αθηνάς στο τέλος του προλόγου της τραγωδίας: «τους δε σώφρονας θεοί φιλούσι και στυγούσι τους κακούς» (οι θεοί αγαπούν τους συνετούς και μισούν τους δόλιους), συνοψίζουν ό,τι από καταβολής του (από τον Γουίλκι Κόλινς ή τον Γκαμποριό) διακηρύσσει το αστυνομικό μυθιστόρημα. Δηλαδή, ότι «το έγκλημα δεν ανταμείβει τον εγκληματία» –«crime does n’t pay» ή «on profite pas du crime». (Εξαιρώντας, ασφαλώς, τον παιγνιώδη Κύριο Ρίπλεϋ της Πατρίτσια Χάισμιθ.) Η δε ανατροπή του τέλους της τραγωδίας, με τον μεγαλύτερο εχθρό του Αίαντα –τον Οδυσσέα– να ενεργεί σαν ο καλύτερος φίλος του, είναι ένα μόνιμο παιχνίδι σε καταστάσεις σαν εκείνες της Ποντικοπαγίδας λ.χ. (του πασίγνωστου θεατρικού έργου της Άγκαθα Κρίστι), όπου ο κυρίως ύποπτος αποδεικνύεται τελικά μυστικός αστυνομικός ο οποίος, μετά τους δύο πρώτους φόνους, σώζει τα υπόλοιπα μέλη της παρέας από τον εκδικητικό δολοφόνο.

Ακόμα, για να συνεχίσω να προκαλώ τους φιλολόγους, εκείνοι οι φόβοι της Δηιάνειρας στις Τραχίνιες (μήπως η νεαρή Ιόλη τής πάρει τη θέση στην καρδιά και το σπίτι του Ηρακλή) κι όλες οι ερωτήσεις της στον Λίχα, απηχούν ανάλογους φόβους ενός πλήθους κυριών της αστυνομικής λογοτεχνίας. Κυριών που καταφεύγουν σε ιδιωτικούς ντετέκτιβ ή δικηγόρους όπως ο Πέρι Μέισον του Ερλ Στάνλεϊ Γκάρντνερ (The case of the nervous accomplice π.χ.), ζητώντας τεκμήρια της συζυγικής απιστίας, από τα οποία ξεκινά συνήθως μια σειρά επιπλοκών, για να οδηγήσει στη θανάτωση του μοιχού μα και στην τιμωρία της εκδικητικής συζύγου.

calfkiller-caseofthenervousaccompliceperrymason475-mp3Χωρίς να λογαριάσουμε ότι η αυτοτιμωρία της Δηιάνειρας (με το χαρακίρι που κάνει μισόγδυτη στο συζυγικό κρεβάτι) προοικονομεί άφθονες καταλήξεις νεότερων αστυνομικών μυθιστορημάτων. Παράδειγμα η κυρία που ο Μάικ Χάμερ (στο Kiss me deadly του Μίκυ Σπιλέιν) πυροβολεί στην κοιλιά όσο εκείνη γδύνεται, για να τον παρασύρει και να τον μαχαιρώσει ώστε να εμποδίσει την αποκάλυψη της συζυγοκτονίας την οποία είχε διαπράξει νωρίτερα (και μάλιστα με δηλητήριο, όπως η Δηιάνειρα με το αίμα του Κένταυρου Νέσσου). Το ακόμη πιο ωραίο είναι πως η τραγωδία των δύο συζύγων, στις Τραχίνιες, ξεκινά από την πάλη του Ηρακλή με τον Αχελώο για ν’ απελευθερωθεί η Δηιάνειρα, η οποία και καταστρέφει τον ήρωα δίχως να το θέλει. Όπως ακριβώς (στη Σειρήνα του Μισισιπή, του Γουίλιαμ Άιρις) η μοιραία Τζούλια, την οποία ο ερωτευμένος Λουί Ντυράν είχε αποσπάσει από τον προαγωγό της), ή όπως κάνει τελικά και η μοιραία Ηβ, στην Εύα του Τζέιμς Χ. Τσέιζ.

Μπορώ να συνεχίσω, έτσι, δια μακρών.

Ανάλογα παραδείγματα προσφέρει η Αντιγόνη, λ.χ., και η ενδοοικογενειακή κινητοποίηση των θεματοφυλάκων μιας δικαιοσύνης βαθύτερης από την κρατική. Κάτι που στέκει στο επίκεντρο του Φόνου στο Όριαντ Εξπρές της Κρίστι, με την τελετουργική δολοφονία του παιδοκτόνου απαγωγέα, τον οποίο δεν τιμώρησαν τα αστικά δικαστήρια, και με τον Πουαρό να καλύπτει την συγκεκριμένη αυτοδικία. Το ίδιο και η Ηλέκτρα, με την έντονη ζήλια μιας στερημένης σεξουαλικά κόρης προς την ερωτικά δραστήρια μητέρα της και το φονικό πάθος προς τον εραστή της μητέρας. Κάτι που σχεδόν παρόμοια ισχύει στο: Just another sucker του Τσέιζ ή στο Crocodile bird της Ρουθ Ρέντελ κ.α. Ενώ το παράδειγμα που προσφέρει ο Φιλοκτήτης, με την κατοχή ενός πολύτιμου αντικειμένου και την μέσω απάτης απόσπασή του από τον άρρωστο κάτοχο, ώστε να ευνοηθεί η έκβαση μιας διαμάχης (το αλάθητο τόξο του Ηρακλή και η σπουδαιότητά του για την άλωση της Τροίας), έχουν χρησιμοποιηθεί πολλάκις στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Π.χ. στον Χαμένο πίνακα του Ρέμπραντ του Όλιβερ Μπανκς ή στον Διαρρήκτη στη Ντουλάπα του Λόρενς Μπλοκ (για λιγότερο σημαντικές εκβάσεις συγκρούσεων, βέβαια, απ’ ό,τι ο πόλεμος της Τροίας).

b21691Προτιμώ, αντί να μακρηγορώ με όλ’ αυτά, να περάσω στον αναμφισβήτητα εγγύτερο προς το αστυνομικό μυθιστόρημα ήρωα του Σοφοκλή –τον Οιδίποδα. Αξίζει ίσως να επισημάνω ότι με τον Οιδίποδα επί Κολωνώ ο Σοφοκλής επανέρχεται σ’ έναν ήδη διάσημο ήρωά του (σ’ ένα «sequel» τρόπον τινά), όπως έγινε με τα: Ripley Underground και Ripley’s Game, μετά την επιτυχία του The talented Mr. Ripley. Πέρα από τους παράπλευρους συσχετισμούς όμως, η αρχική τραγωδία –ο Οιδίπους Τύραννος– συνιστά επιτομή του αστυνομικού μυθιστορήματος. (Κι αυτή τη σύγκριση την έχουν ξανακούσει οι φιλόλογοι, έστω για να την αντιπαρέλθουν μειδιώντας.)

Στον Οιδίποδα Τύραννο, λοιπόν, όλη η πλοκή μπορεί να συμπυκνωθεί στο κρίσιμο ερώτημα: Ποιος σκότωσε τον βασιλιά Λάιο; Κατά τον ίδιο τρόπο που έθεσε η Άγκαθα Κρίστι το ερώτημα: Ποιος σκότωσε τον Ρότζερ Άκροϊντ ως τίτλο του πρώτου βιβλίου που την έκανε διάσημη, το 1926. Κορμός της πλοκής και της λύσης, σε όλη την τραγωδία του Σοφοκλή, είναι, ως γνωστόν, η έρευνα του Οιδίποδα για την αποκάλυψη ενός δολοφόνου που θα αποδειχτεί ότι ήταν αυτός ο ίδιος. Πρόκειται μάλιστα για μια έρευνα την οποία διεξάγει έχοντας την πιο ακλόνητη εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη γνώση και διάνοια, για να μάθει εν τέλει πόσο περιορισμένη είναι η πρώτη και πόσο εύθραυστη η δεύτερη. Έτσι ακριβώς θα βάλει και η Άγκαθα Κρίστι να καταλήγει ο γιατρός Σέπαρντ, ο πρωτοπρόσωπος αφηγητής και συνερευνητής του Πουαρό στον φόνο του Άκροϊντ.

Αλλά, εκτός απ’ αυτή την κεντρική ομοιότητα, δεν είναι λίγες οι στιγμές της τραγωδίας κατά τις οποίες ανακύπτουν λανθασμένες ενδείξεις ή μεταθέσεις υποψιών, όπως κατ’ εξοχήν συμβαίνει στο βιβλίο της Κρίστι κι όπως γενικότερα συμβαίνει στο αστυνομικό μυθιστόρημα.

0007234376Πολύ χαρακτηριστικοί είναι οι προβληματισμοί του Οιδίποδα, τους οποίους άλλοτε αντικρούουν κι άλλοτε ενισχύουν η Ιοκάστη και ο Χορός. Ο χρησμός είχε πει ότι ο Λάιος θα πέθαινε από το χέρι του παιδιού του, μα υποτίθεται ότι το παιδί πέθανε σε βρεφική ηλικία κι ο Λάιος σκοτώθηκε από ξένους• επίσης ο Οιδίπους, σε κατοπινή προφητεία, θα σκότωνε τον πατέρα του, μα ο Πόλυβος πέθανε από φυσικά αίτια στην Κόρινθο. Δίπλα σ’ αυτά, η όλο συναισθηματικές διακυμάνσεις Ιοκάστη μια αρνείται την εγκυρότητα των χρησμών του Απόλλωνα και μια προσεύχεται σ’ αυτόν, προκειμένου να κατευνάσει την ταραγμένη ψυχή του ανδρός της, αλλ’ είναι εκείνη που επιμένει να ακολουθεί ένα επιχείρημα μέχρι την λογική του κατάληξη• ενώ ο εξ αρχής λογικός Οιδίπους φτάνει στο τέλος να διακατέχεται από παράλογους φόβους. Κι όμως, η λύση στέκει συνεχώς εκεί μπροστά τους.

Στο φόνο του Άκροϊντ, ο Πουαρό χρησιμοποιεί τα «φαιά κύτταρά» του για να ακυρώσει δύο κρίσιμα παραπλανητικά ίχνη: μια συσκευή ντικταφόν η οποία έδωσε την εντύπωση ότι το θύμα ήταν ζωντανό, ενώ η δολοφονία έχει ήδη τελεστεί, κι ένα ψεύτικο τηλεφώνημα, που επέτρεψε στον δολοφόνο να σπεύσει την επομένη στον τόπο του εγκλήματος, ώστε να υπεξαιρέσει την συσκευή. Δύο ίχνη, ακριβώς, παραπλανούν και τον Οιδίποδα: η φήμη για την θανάτωση του Λάιου από ξένους και ο από φυσικά αίτια θάνατος εκείνου που νόμιζε πατέρα του. Μόλις όμως αρχίζει να διαφαίνεται ότι τον φόνο του Λάιου δεν τον έκαναν πολλοί μα ένας κι ότι ο Πόλυβος δεν ήταν πραγματικός του πατέρας, το συμπέρασμα, πλέον, προκύπτει τρομερό και απροσμάχητο. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς; Τα κίβδηλα ίχνη ακύρωναν τους χρησμούς του Απόλλωνα• κι ο θεός, στου οποίου τον ναό αναγραφόταν η αρχή: γνώθι σαυτόν, είχε κάθε λόγο να ασχολείται με την ανθρώπινη αυτογνωσία, όπως και τη λυσιτελή μέριμνα για την επαλήθευση των χρησμών του.

Σχέσεις δομής

Δεν εννοώ, με όλ’ αυτά, να καταλήξω στο εθνικώς τονωτικό συμπέρασμα πως ένας Έλληνας και πάλι –ο Σοφοκλής, εν προκειμένω– επινόησε ό,τι 24 αιώνες αργότερα υπέκλεψαν διάφοροι Πόε, Ντόιλ, Τσέιζ, Σπιλέιν κ.ά. ή διάφορες Κρίστι, Χάισμιθ, Π.Ντ.Τζέιμς κ.ά. Θα ήταν υπερβολικό, κι ας μην ξεχνάμε πως το: μηδέν άγαν, επίσης, ανήκε στις αρχές του Απόλλωνα! Ούτε θέλω να εμφανίσω τα αστυνομικά ως αντι-τραγωδίες, αφού μιμούνται πράξεις ανθρώπων χειρότερων από τους κοινούς, ενώ η τραγωδία συνιστά μίμησιν πράξεων ανθρώπων καλύτερων από τους κοινούς. Μίμηση που οδηγεί στην πειθώ και το έλεος, αντίθετα με το αστυνομικά μυθιστορήματα που καλλιεργούν μόνο τη λογική και οδηγούν, όπως είχαν κατηγορηθεί κάποτε, σε αναπαραγωγή της βίας. Λίγο ενδιαφέρουν αυτά, και το τι επινόησαν οι Έλληνες της αρχαιότητας δεν σώζει κανέναν αμβλύνοα Νεοέλληνα από την αμβλύνοιά του.

Η μόνη σύγκριση την οποία θέλω να τονίσω, ώστε να δικαιώσω τον τίτλο: οφειλές του αστυνομικού μυθιστορήματος στον Σοφοκλή, είναι η σύγκριση ανάμεσα στο για πρώτη φορά αυτοσυνειδητοποιούμενο άστυ –την Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα– και την ανάλογα φρέσκια συνείδηση της βιομηχανικής μεγαλούπολης του 19ου προς τον 20ό αιώνα. Καθώς και το πώς αυτά τα δύο απομακρυσμένα μέσα στον χρόνο φαινόμενα (με κοινή συνθήκη την συμβίωση ενός ανομοιογενούς πλήθους σ’ έναν κοινό χώρο που αναδιοργανώνεται αενάως, ώστε να περιβάλλει αυτό το πλήθος με παλάτια ή φτωχόσπιτα, ναούς, τράπεζες, τόπους συναλλαγών ή ψυχαγωγίας κ.ο.κ.) παράγουν δύο «ισότροπα» συστήματα αφήγησης. Συστήματα αφήγησης σχετικά με ποικίλες αδι-κοπραγίες και τις διαλευκάνσεις τους, συστήματα αφήγησης σχετικά με την πολυσημία του κόσμου και την ορθολογική του αναγνώριση ή σχετικά με τα ξεσπάσματα του πάθους και την ανάγκη καταλλαγής…

genre-roman-policierΕίμαστε άνθρωποι όχι επειδή μιλάμε (τα πουλιά ή οι μέλισσες συνεννοούνται εξαιρετικά μεταξύ τους) ούτε γιατί εγείρουμε οικοδομήματα (και οι κάστορες ή τα μυρμήγκια διέθεταν Ικτίνους ή Καλατράβα, πριν καν εμφανιστεί το ανθρώπινο είδος). Είμαστε άνθρωποι επειδή, χάρη στο ότι μιλάμε, επινοούμε θεωρητικά συστήματα δια των οποίων επιδιώκουμε να εποπτεύουμε κάτι που υπερβαίνει κάθε ατομική εμπειρία: το χάος του κόσμου. Στο οποίο, δια των επινοημένων συστημάτων, προσδίδουμε μια επίφαση τάξης που το κάνει νοητό και κατανοητό. Και είτε αυτά τα «συστήματα» είναι ο νόμος της βαρύτητας, η θεωρία της σχετικότητας, οι αντιφάσεις παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων για την εξέλιξη της κοινωνίας ή η αντίθεση υπερεγώ και ασυνειδήτου για την εξέλιξη του ατόμου, είτε αυτά τα «συστήματα» είναι αναπαραστάσεις τραγικών συγκρούσεων ανάμεσα σε μέλη οικογενειών από την εποχή της Ιλιάδας ή κομψές επιλύσεις μυστηρίων από το προχθεσινό αστυνομικό δελτίο, οδηγούμαστε, εν τέλει, να αντλούμε ευχαρίστηση από τη ίδια την συνοχή των συλλογισμών μας και όποια κατανόηση μας προσφέρει. Ακόμη κι αν η κατανόηση δεν είναι πάντα η πιο σωστή.

Αυτές τις χαοτικές τροπές και εκτροπές του πάθους, μέσα στην πολύχρωμη ποικιλία του άστεως, θέλησε να αναγνωρίσει η κλασική τραγωδία και να καταστήσει νοητές κι άρα αντιμετωπίσιμες, γοητεύοντας τα προσερχόμενα στο θέατρο πλήθη. Ανάλογες τροπές και εκτροπές προσωπικού πάθους, στην πολύχρωμη ποικιλία της βιομηχανικής μεγαλούπολης, θέλησε να ανα-γνωρίσει το αστυνομικό μυθιστόρημα. Γοητεύοντας με διαφορετικό τρόπο (σε συνθήκες μοναχικής ανάγνωσης, όχι ομαδικής συγκίνησης) μα γοητεύοντας, ουχ ήττον, το δικό του κοινό. Κι αν όλοι οι ήρωες στην τραγωδία είναι ταυτόχρονα θύματα και όργανα των Ερινύων, αθύρματα σε χέρια θεών που παίζουν μαζί τους και τους εμπαίζουν, με αποτέλεσμα να αποκτούν και οι θεοί κάτι από την τραγικότητα των ηρώων, κατά τον ίδιο τρόπο και οι ήρωες των αστυνομικών μυθιστορημάτων καταλήγουν θύματα των δικών τους πρωτοβουλιών, παρασυρμένοι σε σχέδια που αλλιώς τα καταστρώνουν κι αλλιώς εκτυλίσσονται. Ενώ οι ντετέκτιβ, που επιδιώκουν την αποκάλυψη ενόχων και την απόδοση δικαιοσύνης, αποκτούν κι αυτοί κάτι από την πανουργία ή την τάση για δόλια στρατηγήματα, οι οποίες χαρακτηρίζουν τους ενόχους.

Ασφαλώς, η κρίσιμη διαφορά μεταξύ κλασικής τραγωδίας και αστυνομικού μυθιστορήματος, την οποία δεν εννοώ να παρασιωπήσω, είναι ότι τα μεγάλα θέματα των τραγωδιών διατυπώνονται και σε μια μεγαλειώδη, ποιητική γλώσσα. (Κάτι που ξεχνά ο Σπένγκλερ, όταν μιλά για απολλώνεια μάζα της κοινότητας και το σχεδόν τυχαία αρπαγμένο από την μοίρα άτομο, στην τραγωδία, ενώ το φαουστικό άτομο των νεότερων δραμάτων είναι συνυπεύθυνο για την τύχη του.) Αντίθετα, υψηλό ποσο¬στό αστυνομικών μυθιστορημάτων δεν αποτελούν παρά σταυρόλεξα με υπόθεση.

revolver_editΚαλοί αναγνώστες αστυνομικών μυθιστορημάτων, εξάλλου, δεν είναι όσοι διαβάζουν μόνο αυτά και τίποτε άλλο. Έχει διαπιστωθεί ότι διάσημοι αναγνώ¬στες αστυνομικών, όπως ο Βιτγκενστάιν, ο Ράσελ ή ο Σαρτρ, διάβαζαν αστυνομικά όχι για να ξεφύγουν από την πεζότητα του βίου τους, μα για να ξεφύγουν από την σοβαρή λογοτεχνία και τις μεταφυσικές διερευνήσεις της. Δηλαδή να περάσουν σ’ ένα ποιητικά ατελέστερο σύμπαν, στη σχετικότητα του οποίου, ωστόσο, μπορεί κανείς να αναφωνήσει οριστικά κι ανεπιφύλακτα: «κατάλαβα»!

Όσο για το πώς λειτουργεί κοινωνικά το αστυνομικό μυθιστόρημα, αν βοηθά ή δεν βοηθά την εκτόνωση των παθών και τον θρίαμβο μιας εναργούς λογικής πάνω στις αρπακτικές διαθέσεις ενός σκοτεινού ασυνειδήτου, θα έλεγα ότι ισχύει, εκεί, ό,τι ίσχυσε και στην κλασική τραγωδία. Όχι, το αστυνομικό μυθιστόρημα και οι θρίαμβοι του ορθολογισμού δεν εμπόδισαν τους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ού αιώνα. Μα ούτε τα υψηλόφρονα διδάγματα του Σοφοκλή εμπόδισαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο ή την κατάσταση «ακρισίας και ταραχής» που επικράτησε αμέσως μετά και, με κάποιες αυξομειώσεις, συνεχίζεται αδιάλειπτη ως τις μέρες μας. Για να λάβει, ιδίως στις μέρες μας, μιαν αμοιβαία αγριότητα που εμποδίζει οποιονδήποτε εχέφρονα να υποστηρίξει συγκεκριμένο στρατόπεδο. (Τη στρατιωτική επιθετικότητα των Η.Π.Α., λ.χ., ή τις τυφλές ανθρωποβόμβες των αντιπάλων τους• τις «έξυπνες βόμβες» στην Γιουγκοσλαβία του 1999 ή τις εξολοθρεύσεις Βοσνίων από το καθεστώς Μιλόσεβιτς• την πειρατεία γης στην οποία επιδίδεται το κράτος του Ισραήλ ή την ολοφάνερη ταύτιση αντισιωνισμού και αντισημιτισμού, με την οποία το πολεμούν οι αντίπαλοί του, κ.ο.κ.)

Μήπως όμως κι εκείνος ο σοφός και οδεύων στην αποθέωση Οιδίπους επί Κολωνώ παίρνει θέση μεταξύ σφετεριστή Ετεοκλή κι αδικημένου Πολυνείκη; Όχι. Απέρχεται αφήνοντας τους γιους-αδελφούς του σε προοπτική μακελειών και φρίκης. Προοπτική που δεν τελειώνει ποτέ. Να τελειούται μόνο μπορεί, περιστασιακά, όταν απεικονίζεται σε αριστουργηματικά θεατρικά έργα, που υμνούν την συμπό¬ναι, ή σε ατελέ¬στερες εκδοχές αστυνομικών μυθιστορημάτων, που υμνούν την ορθοφροσύνη κι επι¬τρέπουν, όσο και σε όποιους το επιτρέπουν, να αναλογιζόμαστε: Α, τι ωραία που θα ήταν εάν η «κάθαρσις» διαρκούσε πάντα… εάν η λογική πρυτάνευε παντού… εάν οι θεοί ήταν λιγότερο ανθρώπινοι…

*Ομιλία του Πέτρου Μαρτινίδη, Δελφοί, Ιούνιος 2004. Αναδημοσίευση από το site της ΕΛΣΑΛ.

crime_and_punishment22

Sean Richard Sellers: του κανενός το παιδί – II

•19/03/2016 • 2 σχόλια

hqdefaultΠροηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Τα επακόλουθα – Οι άλλοι δύο φόνοι
Κανένας δεν συνέδεσε την δολοφονία του Robert Bower με τον Sean και την εικόνα του ήσυχου εφήβου που έβγαζε προς τα έξω. Ο ίδιος δεν σκεφτόταν συχνά την πράξη του, αλλά όποτε το έκανε ένοιωθε ανώτερος. Πολύ θα ήθελε να μπορούσε να το ομολογήσει στον Paul, για να διαπιστώσει αν ο πατριός του θα ήταν υπερήφανος για εκείνος που αφαίρεσε μια ζωή, χωρίς να νοιώθει τύψεις και ενοχές. Ο Paul του είχε περάσει την ιδέα πως οι στρατιώτες που υπέφεραν από μετατραυματικό άγχος ήταν αδύναμοι χαρακτήρες.

Ο Sean έπιασε δουλειά υπαλλήλου ασφαλείας σε ένα κέντρο νεολαίας. Εκεί γνώρισε την συνομήλική του Angel και για πρώτη φορά ένοιωσε ερωτευμένος. Η Vonda, όμως, δεν ενέκρινε την Angel επειδή κάπνιζε και είχε παρατήσει το σχολείο. Την αποκαλούσε «αλήτισσα» και «σκύλα» και προσπάθησε με κάθε τρόπο να χωρίσει το νεαρό ζευγάρι. Ο Sean πίστευε πως η Angel θύμιζε στην μητέρα του τον εαυτό της σ΄αυτήν την ηλικία.

112535607_137999132574Οι έξι μήνες που ακολούθησαν ήταν πολύ δύσκολοι στο σπίτι των Bellofatto. Ο Sean άρχισε να παίρνει μαθήματα οδήγησης, ώστε να γίνει περισσότερο ανεξάρτητος. Τις ώρες που βρισκόταν στο σπίτι, τις περνούσε κλεισμένος στο δωμάτιό του, ασχολούμενος με τις σατανιστικές του τελετές. Η Vonda εξακολουθούσε να του γκρινιάζει για την σχέση του με την Angel, έφτασε μάλιστα στο σημείο να τον πετάξει έξω από το σπίτι. Ο Paul, πιο ψύχραιμος, τον αναζήτησε στην δουλειά του και τον έφερε πίσω. Η Vonda τον απείλησε να τον στείλει στον βιολογικό του πατέρα, Rick Sellers, στην Καλιφόρνια, θέτοντας έτσι οριστικό τέλος στον δεσμό του με την Angel.

Ο Sean δεν ανεχόταν πλέον την Vonda. Την τελευταία φορά που εκείνη προσπάθησε να τον χτυπήσει την έσπρωξε βίαια, δίνοντάς της να καταλάβει πως θα αντιμετώπιζε τη βία της με βία. Ευχόταν να την έβλεπε νεκρή, πιστεύοντας πως έτσι θα τελείωναν όλα του τα προβλήματα. Γνώριζε πως στα 18 του θα ήταν ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει, μόνο που δεν μπορούσε να περιμένει: ήταν ακόμη 16 και ήθελε να γίνει κύριος του εαυτού του. Ήταν μόνο 16, όμως είχε συσσωρεύσει πολύ μίσος και οργή μέσα του.

Σκεύη του Sean για την λατρεία του Σατανά

Σκεύη του Sean για την λατρεία του Σατανά

Αρχικά προσπάθησε να δολοφονήσει την Vonda με δηλητήριο, βάζοντας ποντικοφάρμακο στον καφέ της, χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι αποφάσισε να λάβει πιο δραστικά μέτρα. Το βράδυ της 5ης Μαρτίου του 1986, περίμενε μέχρι η Vonda κι ο Paul να πέσουν για ύπνο. Στην συνέχεια γδύθηκε και πραγματοποίησε την σατανική του ιεροτελεστία, πριν μπει στο δωμάτιο των γονιών του με το 44άρι ρεβόλβερ του Paul στα χέρια. Έβαλε το όπλο στο κεφάλι του 43χρονου πατριού του και πυροβόλησε, σκοτώνοντάς τον ακαριαία. Στη συνέχεια έκανε το ίδιο με την 32χρονη μητέρα του, τραυματίζοντάς την. Χρειάστηκε να την πυροβολήσει και δεύτερη φορά για να την αποτελειώσει.

Τα πτώματα της Vonda και του Paul

Τα πτώματα της Vonda και του Paul

Ξέσπασε σε γέλια, όπως είχε κάνει και μετά τον φόνο του Bower. Στη συνέχεια έκανε μπάνιο για να εξαφανίσει τα ίχνη του μακελειού από πάνω του και σκηνοθέτησε την σκηνή του εγκλήματος ώστε να μοιάζει με ληστεία που πήγε στραβά. Μετά πήγε στο σπίτι του Richard για να προετοιμάσουν τι θα έλεγε στην αστυνομία, την οποία ειδοποίησε την επόμενη ημέρα, υποκρινόμενος ότι είχε μόλις ανακαλύψει τα πτώματα των γονιών του.

O τάφος των Bellofatto

O τάφος των Bellofatto

Η σύλληψη – Η κοινή γνώμη – Η δίκη
Κατά την διάρκεια των ερευνών, η αστυνομία επισκέφθηκε και το σχολείο του Sean. Εκεί πληροφορήθηκε για τις διαταραγμένες του σχέσεις με τους γονείς του και για την τάση του προς τον αποκρυφισμό και τον σατανισμό. Αστυνομικοί πλησίασαν και τον Richard και τον έπεισαν να καταθέσει εναντίον του Sean, υποσχόμενοι απαλλαγή από κάθε κατηγορία για τον ίδιο. Εξάλλου ο Sean ήταν ο δολοφόνος, εκείνος είχε πυροβολήσει και τα τρία θύματα, γιατί ο Richard να κατέστρεφε τη ζωή του εξαιτίας του; Ο Richard ομολόγησε τα πάντα.

512sellersΟ τύπος οργίασε με την υπόθεση: ένας έφηβος που δολοφονεί τους γονείς του ήταν θέμα ανατριχιαστικό όσο και «πιασάρικο». Η στάση του Sean μετά την ομολογία του, δεν βοήθησε καθόλου να τον δουν τα μέσα με συμπάθεια. Δήλωσε ότι την στιγμή που πυροβολούσε τους γονείς του, πυροβολούσε και γκρέμιζε την πόρτα μιας φυλακής, στην οποία τον είχαν κλεισμένο.

Όλοι έψαχναν να βρουν τους λόγους και τις αιτίες που έκαναν τον έφηβο Sean δολοφόνο. Μια μεγάλη μερίδα του τύπου υποστήριξε πως έφταιγε το παιχνίδι φαντασίας Dungeons & Dragons που του άρεσε να παίζει, καθώς τα παιδιά υποδύονταν φανταστικά πρόσωπα και λόγω του νεαρού της ηλικίας ταυτίζονταν με αυτά, μπερδεύοντας την φαντασία με την πραγματικότητα. Από την άλλη, διάφορες χριστιανικές ενώσεις και σωματεία, πίστευαν πως για όλα ευθυνόταν ο σατανισμός που είχε πιάσει στα νύχια του τον Sean και η ασχολία του με τις αποκρυφιστικές λατρείες.

The-Daily-Gazette-May-19-1990Αυτές οι δύο θεωρίες είχαν περισσότερο ενδιαφέρον και άνοιγαν συζητήσεις με έντονη επιχειρηματολογία, εξάπτοντας την περιέργεια του κοινού. Η αλήθεια, όμως, για τις πράξεις του Sean βρισκόταν στο γεγονός ότι από τα εννιά του χρόνια μέχρι τα δεκαέξι, πέρασε συνολικά ένα εξάμηνο με τους γονείς του. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του να γυρίζει από συγγενικό σπίτι σε συγγενικό σπίτι, σαν πακέτο που κανείς δεν ήθελε να παραλάβει ή να κρατήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Χωρίς σταθερή εστία, άλλαξε έξι διαφορετικές πόλεις. Οι αναγκαστικές του μετακινήσεις τον εμπόδισαν από το να αναπτύξει σταθερούς δεσμούς και φιλίες με άλλα άτομα και τον έκαναν να αναζητήσει παρηγοριά όπου μπορούσε. O Sean βρήκε αυτήν την παρηγοριά στον αποκρυφισμό και στην ελπίδα ότι ο Σατανάς θα τον έκανε δυνατό και αναγνωρίσιμο. Η αλήθεια είναι ότι κανένας δαίμονας δεν όπλισε το χέρι του Sean. Ήταν ένα βασανισμένο, κακοποιημένο παιδί που, κάποια στιγμή, βρέθηκε με ένα όπλο στο χέρι. Η κατάληξη ήταν δεδομένη.

Sellers_interviewΗ πρώτη κίνηση των συνηγόρων υπεράσπισης του Sean ήταν να προσπαθήσουν να δικαστεί ως ανήλικος. Όταν αυτό απέτυχε, προσπάθησαν να επικαλεστούν παράνοια, ισχυριζόμενοι ότι μόνο κάποιος παράφρων θα ασχολιόταν στα σοβαρά με τον Σατανισμό. Η πολιτική αγωγή υποστήριξε πως ήταν εν ψυχρώ δολοφονίες. Το σώμα των ενόρκων χρειάστηκε μόνο τρεις ώρες για να εκφράσει την ετυμηγορία του.

Την εποχή που διεξήχθη η δίκη του Sean στην Oklahoma, τον Οκτώβριο του 1986, δεν επιτρεπόταν να καταδικαστεί κάποιος σε ισόβια, χωρίς δικαίωμα αναστολής. Έτσι, κάποιοι από τους ενόρκους φοβήθηκαν ότι αν καταδίκαζαν τον Sean σε ισόβια, θα ήταν έξω σε επτά χρόνια. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ψηφίσουν να του6 επιβληθεί η εσχάτη των ποινών: ο Sean Richard Sellers καταδικάστηκε σε θάνατο και κλείστηκε στην φυλακή McAlester της Oklahoma, όπου πέρασε τα επόμενα δεκατρία χρόνια της ζωής του στα κελιά των μελλοθανάτων.

Sean Sellers (en su celda)Τα χρόνια που έζησε στην φυλακή ο Sean στράφηκε στον χριστιανισμό. Ανακάλυψε, ξανά, τον θεό και «ξαναγεννήθηκε». Ισχυριζόταν πως ένας δαίμονας, που τον είχε κυριεύσει, τον ανάγκασε να διαπράξει τις δολοφονίες. Άρχισε να γράφει θρησκευτική ποίηση και να δέχεται δεκάδες επισκέψεις αναγεννημένων χριστιανών, σαν εκείνον. Έγραψε ένα βιβλίο στο οποίο υποστήριξε πως όλα τα δεινά του κόσμου οφείλονται στην μαύρη μαγεία, την heavy metal μουσική και τα ναρκωτικά. Έδινε συνεντεύξεις αναφορικά με τους κινδύνους του σατανισμού και των αποκρυφιστικών τεχνών.

tumblr_nqlhqms1Ay1tlljfxo1_500Μέσα σε όλη αυτήν την παράνοια όμως, υπήρχαν στιγμές που αναφερόταν στις κακοποιήσεις που είχε υποστεί κι εξηγούσε γιατί επιθυμούσε κι ευχόταν τον θάνατο της μητέρας του. Η κύρια επωδός του όμως ήταν ότι «η θρησκεία σώζει». Φυσικά, δεν μπορούμε να δεχτούμε κάτι τέτοιο, καθώς υπάρχουν πολλά παιδιά δολοφόνοι που προέρχονται από πρησκευόμενα περιβάλλοντα αλλά το ίδιο συμβαίνει και με κάμποσους από τους πιο σαδιστές ενήλικες δολοφόνους: οι Ted Bundy, Rose West, Dean Corll, Richard Ramirez και Robert Berdella είχαν βαθειά χριστιανική ανατροφή. Το ίδιο συνέβη και με τον νεκρόφιλο δολοφόνο Ed Gein ή τον John List, που δολοφόνησε ολόκληρη την οικογένειά του.

Ο Sean το 1995 παντρεύτηκε μέσα στην φυλακή μια «αναγεννημένη χριστιανή», η οποία δήλωσε πως «όταν τον είδε στην τηλεόραση, αντίκρυσε τον Χριστό στο βλέμμα του». Ο γάμος ακυρώθηκε το 1997, Αρχές του 1999 απορρίφθηκε η τελευταία του έφεση και στις 4 Φεβρουαρίου του 1999 μπήκε, τραγουδώντας ύμνους, στον θάλαμο εκτελέσεων της φυλακής McAlester. Εκτελέστηκε με θανατηφόρα ένεση, μπροστά σε 14 μάρτυρες. Ήταν 29 χρονών.

sellers_03Δυστυχώς, ακόμη και σήμερα υπάρχουν ομάδες που αποδίδουν τις ενέργειες του Sean Sellers σε δαιμονικές επεμβάσεις και όχι στην παραμέληση και κακοποίηση που υφίστατο επί δεκαέξι ολόκληρα χρόνια.

ΠΗΓΕΣ
-Sean Sellers: The Devil and Death Row, by Doug Mesner
-Profiles of Pre-teen and Teenager Killers, by Carol Anne Davies
-Εφημερίδα The Daily Oklahoman, άρθρογραφία του 1999

Ο τάφος του Sean Sellers

Ο τάφος του Sean Sellers

crime_and_punishment22

whodoneit1942dvd.jpg
 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 5.320 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: