Υπόθεση Αρβανίτη. Ο αποκεφαλισμός γυναίκας στην Σαντορίνη και η κατάσταση ΑΜΟΚ.

•14/01/2017 • Σχολιάστε

1232413Της Ειρήνης – Έλλης Μπούτσικα

Στις 3 Αυγούστου του 2008, λίγο μετά τις 7 το απόγευμα, ο 31χρονος Θανάσης Αρβανίτης, έπειτα από έντονο καυγά με την 25χρονη σύζυγο του, Αδαμαντία Καρκάλη της επιτίθεται αιφνιδιαστικά με κουζινομάχαιρο και την αποκεφαλίζει ενώ ακόμα είναι ζωντανή και της καταφέρνει συνολικά 10 μαχαιριές πίσω στο θώρακα και στο λαιμό. Λίγο νωρίτερα είχε κάνει το ίδιο και με το σκύλο της, πετώντας το κεφάλι του άτυχου ζώου στο δρόμο έξω από το σπίτι τους.

Στη συνέχεια, διανύοντας πάνω από 800 μέτρα μέσα στους δρόμους του χωριού Βουρβούλο της Σαντορίνης, κρατώντας από τη μία το ματωμένο μαχαίρι 30 εκατοστών και από την άλλη το κομμένο κεφάλι της συζύγου του σκορπώντας τον πανικό σε τουρίστες και ντόπιους, ο Αρβανίτης συναντάει 2 περιπολικά της αστυνομίας που είχαν κληθεί από κάποιον περίοικο και εκεί αρχίζει ένα δεύτερο μακελειό. Προσποιούμενος ότι θέλει να παραδοθεί, ο δράστης τραυματίζει με το μαχαίρι τον αστυνομικό που επιχειρεί να του περάσει χειροπέδες με αποτέλεσμα να δεχτεί τέσσερις πυροβολισμούς από τον δεύτερο αστυνομικό που προσπάθησε να τον σταματήσει. Τραυματίζεται στο στήθος και στην κοιλιά αλλά παρ’ όλα αυτά οι σφαίρες δεν καταφέρνουν να τον ακινητοποιήσουν. Πετάει το κομμένο κεφάλι στους αποσβολωμένους δόκιμους αστυνομικούς του δεύτερου περιπολικού και διαφεύγει μπαίνοντας στο πρώτο περιπολικό με κατεύθυνση τα Φυρά Σαντορίνης. Στην καταδίωξη που ακολούθησε, ο 31χρονος, παρασύρει μπαίνοντας στο αντίθετο ρεύμα διερχόμενο μηχανάκι τραυματίζοντας σοβαρά στα πόδια τις δύο νεαρές κοπέλες που επέβαιναν σε αυτό και έπειτα καταλήγει να καρφώσει το περιπολικό στο πλαϊνό στηθαίο του δρόμου. Για μια ακόμη φορά ο δράστης όταν τον πλησίασαν οι αστυνομικοί, παριστάνοντας αρχικά τον λιπόθυμο, προσπαθεί να αφαιρέσει το όπλο ενός με αποτέλεσμα αυτός να πυροβολήσει εντίον του άλλες 5 φορές, τραυματίζοντας τον σοβαρά . Μία από τις σφαίρες εξοστρακίζεται και τραυματίζει μια παρευρισκόμενη 21χρονη τουρίστρια.  Ο Αρβανίτης τελικά έπειτα από 9 σφαίρες ακινητοποιείται και οδηγείται στο νοσοκομείο αφήνοντας πίσω του έναν τραγικό απολογισμό: Έναν αποκεφαλισμένο σκύλο, μια αποκεφαλισμένη γυναίκα, έναν τραυματισμένο από μαχαίρι αστυνομικό και 3 τραυματισμένες νεαρές κοπέλες ως παράπλευρες απώλειες.

Αδαμαντία Καρκάλη

Αδαμαντία Καρκάλη

Όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, ο Θανάσης Αρβανίτης είχε χρόνια προβλήματα ψυχωτικής φύσεως, είχε πολλές φορές ακολουθήσει φαρμακευτική αγωγή, είχε νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική, είχε κριθεί ως ακατάλληλος για στράτευση με απολυτήριο Ι-5 και τα έντονα βίαια ξεσπάσματα και η αστάθεια του χαρακτήρα του ήταν γνωστά στον περίγυρό του. Κανείς όμως όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις δεν περίμενε πως τα πράγματα θα μπορούσαν να πάρουν μια τέτοια φρικτή τροπή.

Οι ψυχίατροι και οι ειδικοί εκείνες τις μέρες, μίλησαν για έναν δράστη ευρισκόμενο σε κατάσταση Αμόκ. Όπως γράφτηκε σε πολλά άρθρα τότε, ως Αμόκ ορίζεται μια ψυχική και σωματική κατάσταση στην οποία το άτομο δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του, οι αντιδράσεις του είναι ιδιαίτερα βίαιες και η αντιμετώπισή τους αδύνατη, φτάνοντας  πολλές φορές ακόμα και στο φόνο. «Πρόκειται για κρίση καταστροφικής υπερδιέγερσης, στην οποία το άτομο θέτει το περιβάλλον σε ρόλο κατηγορουμένου και εκφράζει μια ανεξέλεγκτη επιθετικότητα απέναντι σε τυχαία θύματα. Μετατρέπεται σε έναν συμπαγή δυναμικό όγκο, που μπροστά του δεν αντιστέκεται τίποτα. Ακόμα και η χρήση ηρεμιστικών μπορεί να λειτουργήσει αντίθετα και να ενδυναμώσει την έκρηξη της αδρεναλίνης του», είχε δηλώσει τότε στα «ΝΕΑ» ο ψυχολόγος κ. Δημοσθένης Παναγιώτου.

Θανάσης Αρβανίτης

Θανάσης Αρβανίτης

Αλλά ας εξετάσουμε λίγο παραπάνω την έννοια του Αμόκ.

Το Αμόκ (Amok) που γράφεται και «Amuk» και στα μαλαισιανά σημαίνει κατά προσέγγιση «τρελός από ανεξέλεγκτη οργή», έχει τις ρίζες του στην λέξη mengamuk, που περίπου αποδίδεται ως  «το να κάνεις μια εξοργισμένη και απελπισμένη επίθεση». Σύμφωνα με την παράδοση της Μαλαισίας το Αμόκ έχει θρησκευτικές καταβολές και υπήρχε η πίστη πως προκαλείται από την κατάληψη του ανθρώπινου σώματος από το πνεύμα μιας δαιμονικής τίγρης.

Συχνά το Αμόκ έχει χαρακτηρισθεί ως ένα ψυχοπαθητικό σύνδρομο που είναι σε άμεση συσχέτιση με τις τοπικές πολιτισμικές παραδόσεις της Μαλαισίας. Σε μία κλασσική περίπτωση ένας άνδρας που έχει καταληφθεί από Αμόκ, χωρίς πριν να έχει παρουσιάσει κάποια βίαιη συμπεριφορά, σε ένα απότομο ξέσπασμα συνήθως ενώ βρίσκεται ανάμεσα σε κόσμο, επιτίθεται με μανία σε όποιον βρεθεί στο δρόμο του και στο τέλος καταλήγει είτε να τον σκοτώσει κάποιος από τους γύρω του, ευρισκόμενος σε άμυνα, είτε να αυτοκτονήσει.

Παρ’ όλα αυτά όμως το Αμόκ, έχει χαρακτηριστεί και ως ψυχική πάθηση από το 1849, λαμβάνοντας υπ’ όψη διάφορα περιστατικά και έρευνες που έχουν δείξει πως τα άτομα που έχουν καταληφθεί από αυτό, κατά μία έννοια νοσούσαν ψυχικά. Με βάση το κοινά αποδεκτό Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) δημοσιευμένο από την American Psychiatric Association, στην τέταρτη θεωρημένη έκδοση του  (DSM-IV-TR), δεν γίνεται διαχωρισμός του Αμόκ σε δύο επίσημες κατηγορίες. Αναγνωρίζονται όμως δύο μορφές του, το «beramok» και το «amok».

assets_large_t_420_1448976_type13145Το beramok θεωρείται η πιο συνήθης σε εμφάνιση από τις δύο μορφές. Συνδέεται με τα βαρείας μορφής καταθλιπτικά επεισόδια και εν γένει με τις Διαταραχές της Διάθεσης (ή Συναισθηματικές Διαταραχές) και σχετίζεται με τη λύπη και την κατάθλιψη που προκαλείται στο άτομο έπειτα από μία σημαντική απώλεια και τη μετέπειτα αυτής θρηνητική διαδικασία. Μια απώλεια που μπορεί να αφορά το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, την απόλυση από μία σταθερή δουλειά, το χάσιμο χρηματικού ποσού, που έχει δηλαδή μια ευρύτερη έννοια.

Το amok από την άλλη, ως πιο σπάνια μορφή, λέγεται πως έχει ως αφορμή εμφάνισης του την οργή του πάσχοντος προς ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ή γενικότερα την κοινωνία, το αίσθημα πως γίνεται κάποιος αντικείμενο προσβολών, την βεντέτα κατά ορισμένων ατόμων για πληθώρα λόγων κ.τ.λ. Συνδέεται δε στενά με την ψύχωση, τις διαταραχές προσωπικότητας, τη διπολική διαταραχή και τις ψευδαισθήσεις.

assets_large_t_420_1448979_type13145Στην προκείμενη περίπτωση λοιπόν, λαμβάνοντας υπ’ όψη το ιατρικό ιστορικό του μπορούμε να υποθέσουμε πως ο Θανάσης Αρβανίτης τέλεσε όλες αυτές τις πρωτοφανείς βίαιες πράξεις ευρισκόμενος πράγματι σε κατάσταση της δεύτερης μορφής, δηλαδή του Αμόκ (amok), ενδεχομένως έχοντας καταληφθεί από ανεξέλεγκτη οργή κατά της γυναίκας του και του περίγυρού του. Ασφαλή συμπεράσματα φυσικά δεν μπορούν να εξαχθούν και διάγνωση δεν μπορεί να γίνει εξ’ αποστάσεως και μόνο με ενημέρωση για τα πραγματικά περιστατικά μέσα από τα ΜΜΕ. Καλύτερη απάντηση για την ψυχική κατάσταση του 31χρονου δράστη θα μπορούσε να δώσει ένας ψυχίατρος- ψυχαναλυτής, έπειτα από ενδελεχή εξέταση του πάσχοντος ατόμου.

Για την ιστορία, να αναφερθεί πως σύμφωνα με το www.crimestories.gr,  «Ο Αθανάσιος Αρβανίτης καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για την δολοφονία της συζύγου του, σε κάθειρξη 25 ετών κατά συγχώνευση για απόπειρα ανθρωποκτονίας ενός αστυνομικού και δύο γιατρών και σε φυλάκιση δέκα ετών για τις υπόλοιπες κατηγορίες μεταξύ των οποίων οπλοφορία, οπλοχρησία, περιύβριση νεκρού, διατάραξη των συγκοινωνιών κλπ. Ο δράστης δέχτηκε την απόφαση απαθής, ενώ δεν δήλωσε μετανιωμένος για τις πράξεις του.».

To σπίτι του φριχτού εγκλήματος

To σπίτι του φριχτού εγκλήματος

Πηγές

Τα Νέα Online (06-08-2008)

www.crimestories.gr,

Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) – American Psychiatric Association

Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Running_amok)

crime_and_punishment22

Stewart και Cyril Marcus: η πραγματική ιστορία πίσω από την ταινία «Dead Ringers»

•07/01/2017 • Σχολιάστε

 

Stewart και Cyril Marcus

Stewart και Cyril Marcus

Της Νίνας Κουλετάκη

Το 1988, η ταινία του David Cronenberg «Dead Ringers» (ελληνικός τίτλος «Οι Διχασμένοι») βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες.  Πρόκειται για μια ακόμη τρομακτική ιστορία του σκηνοθέτη, κατά την οποία δύο δίδυμα αδέλφια, διάσημοι γυναικολόγοι, με αξιοζήλευτη ζωή, μοιράζονται τα πάντα: το σπίτι, τις γυναίκες, την επιστήμη τους, για να καταλήξουν να μοιραστούν και κάτι ακόμη, την τρέλα.  Θα κατασκευάσουν περίεργα, εξωπραγματικά, μεταλλαγμένα χειρουργικά γυναικολογικά εργαλεία, τα οποία θα χρησιμοποιήσουν στις ασθενείς τους, με ολέθρια αποτελέσματα.

Αν και η ταινία δεν είναι από τις καλύτερες του Cronenberg, κατά την γνώμη μου, έχει δύο βασικά ατού.  Το πρώτο είναι ότι πρωταγωνιστεί ο Jeremy Irons στον διπλό ρόλο των διδύμων Beverly και Elliot Mantle.  Το δεύτερο ότι είναι εμπνευσμένη από μια αληθινή ιστορία.  Παρόλο που η διαστροφή που επιδεικνύουν στην ταινία οι δίδυμοι Mantle δεν υπήρχε στην ζωή των πραγματικών διδύμων, εντούτοις πολλά χαρακτηριστικά είναι κοινά και στα δύο ζευγάρια, το αληθινό και το φανταστικό.

Ο Stewart και ο Cyril Marcus γεννήθηκαν στις 2 Ιουνίου του 1930, στο Binghamton της Νέας Υόρκης και ήταν μονοζυγωτικά δίδυμα.  Από την αρχή ήταν αχώριστοι, γεγονός που εξακολούθησε τόσο στην εφηβεία όσο και στην ενήλικη ζωή.  Προτιμούσαν ο ένας την παρέα του άλλου και δεν είχαν φίλους.  Στο σχολείο κάθονταν στο ίδιο θρανίο και φοίτησαν στο ίδιο Πανεπιστήμιο –το Syracuse University από όπου αποφοίτησαν το 1951 – σπουδάζοντας Ιατρική.  Ήταν μέλη στην ίδια φοιτητική αδελφότητα, την ΦΒΚ, και στο μάθημα ανατομίας μοιράζονταν το ίδιο πτώμα για την μελέτη τους.  Έκαναν αμφότεροι την πρακτική τους στο Νοσοκομείο Mount Sinai, όπου ο υπεύθυνος για τους ειδικευόμενους ιατρούς, Dr. Joseph Rovinsky τους περιγράφει ως υπερόπτες που αντιδρούσαν στην κριτική και στις υποδείξεις και δεν υπάκουαν σε κανενός είδους κανόνες.

Επέλεξαν και οι δύο την ειδικότητα του γυναικολόγου, την απέκτησαν μετ’ επαίνων το 1954 και έπιασαν δουλειά στο Νοσοκομείο της Νέας Υόρκης Cornell Medical Center, ασχολούμενοι κυρίως με περιπτώσεις υπογονιμότητας θεωρούμενοι, μάλιστα, αυθεντίες στο είδος.  Αρθρογραφούσαν σε κορυφαία επιστημονικά περιοδικά, είχαν γράψει από κοινού ένα βιβλίο και, εκτός από την εξαιρετική τους δουλειά στο νοσοκομείο, διατηρούσαν κι ένα επιτυχημένο και δημοφιλές –όσο και επικερδές- ιδιωτικό ιατρείο.

img_0940Στην προσωπική τους ζωή κατοικούσαν σε γειτονικά διαμερίσματα στο ίδιο κτήριο πολυτελών κατοικιών στο Manhattan, στο διάσημο Sutton Place, ο Stewart με την, επί σειρά ετών, φιλενάδα του και ο Cyril με την σύζυγό του και τις δύο τους κόρες.  Φαίνεται ότι τα προβλήματα στην ζωή των αδελφών αρχίζουν από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60, οπότε ο Cyril παίρνει διαζύγιο και μετακομίζει στο διαμέρισμα του αδελφού του, ο οποίος επίσης χωρίζει από την φίλη του και την διώχνει από το σπίτι.  Οι δίδυμοι Marcus είναι και πάλι μαζί.

Από το σημείο αυτό και μετά αρχίζει η ολισθηρή κάθοδος των αδελφών, για λόγους αδιευκρίνιστους μέχρι σήμερα.  Πρώτος φαίνεται να καταρρέει ο Cyril ο οποίος, μετά το διαζύγιό του, αρχίζει να κάνει χρήση βαρβιτουρικών και αμφεταμινών.  Η συμπεριφορά του γίνεται επιθετική: πετάει έναν δίσκο με εργαλεία σε μια νοσοκόμα, σκίζει την μάσκα αναισθησίας ενός ασθενούς κατά την διάρκεια του χειρουργείου, αμελεί τα ραντεβού του και τα επιστημονικά συμβούλια.  Ο Stewart, στην αρχή, τον καλύπτει σε όλα, μόνο και μόνο για να ακολουθήσει και η δική του κάθοδος, λίγο αργότερα.

dead-ringers-english-movie-poster-27x40-1989-david-cronenberg-jeremy-ironsΤέλη Μαΐου του 1975, τα δύο αδέλφια θα κατηγορηθούν για αντιεπαγγελματική και αντιδεοντολογική συμπεριφορά.  Είναι ήδη πολύς καιρός που η διοίκηση του νοσοκομείου κάνει τα στραβά μάτια στην αψυχολόγητη συμπεριφορά των δύο αδελφών, τις εξετάσεις που διενεργούν σε ασθενείς με εμφανή την επήρρεια ναρκωτικών ουσιών, τις χειρουργικές επεμβάσεις με τρεμάμενα χέρια.  Κι αν μπορεί να παραβλέψει την καθυστέρηση ή την μη εμφάνιση στις βάρδιες τους, σίγουρα δεν μπορεί να αγνοήσει τις καταγγελίες του νοσηλευτικού προσωπικού και των ασθενών για παραβλέψεις και αμέλειες που γίνονταν επικίνδυνες για την ζωή ανθρώπων.

Όμως τα πράγματα δεν πηγαίνουν άσχημα μόνο στο νοσοκομείο.  Το άλλοτε ανθηρό ιδιωτικό τους ιατρείο έχει κι αυτό καταρρεύσει, καθώς είναι ασυνεπείς προς τους ασθενείς τους και η συμπεριφορά τους προβληματίζει και δημιουργεί ανησυχίες.  Το κάποτε πολυτελές και καλόγουστο διαμέρισμα όπου συγκατοικούν έχει μετατραπεί, κυριολεκτικά, σε σκουπιδότοπο, όπου συσσωρεύονται κουτιά από έτοιμα φαγητά, εφημερίδες, άδεια μπουκαλάκια χαπιών και παντός είδους απορρίμματα.

f_pel_insep05Τον Ιούνιο του 1975 η διεύθυνση του νοσοκομείου θα ανακοινώσει στους αδελφούς Marcus ότι δεν προτίθεται να ανανεώσει την σύμβασή τους και ότι η συνεργασία τους με το συγκεκριμένο νοσοκομείο θα εκπνεύσει τον Ιούλιο του ιδίου έτους.  Μετά από 15 χρόνια λαμπρής καριέρας –και εξαιτίας αυτής- τους δίνεται η δυνατότητα να εφεσιβάλουν την απόφαση της διεύθυνσης του νοσοκομείου, ενώπιων του Διοικητικού του Συμβουλίου.  Την ημερομηνία της εξέτασης της έφεσης, οι αδελφοί Marcus δεν θα εμφανιστούν.  Είναι ήδη νεκροί, μόνο που δεν το γνωρίζει κανείς ακόμη.

Γύρω στις 10 Ιουλίου του 1975, οι κάτοικοι της πολυκατοικίας τους αρχίζουν να διαμαρτύρονται για την βαρειά και άσχημη μυρωδιά που φαίνεται να προέρχεται από το διαμέρισμα των Marcus.  Χτυπούν και ξαναχτυπούν την πόρτα, χωρίς κανείς να τους ανοίγει.  Τελικά, στις 17 Ιουλίου, ο επιστάτης της πολυκατοικίας θα μπει με αντικλείδι, για να ανακαλύψει τα υπό αποσύνθεση πτώματα των 45χρονων αδελφών στο πάτωμα του υπνοδωματίου. To ποιο πτώμα ανήκει σε ποιον Marcus θα ελεγχθεί και θα εξακριβωθεί από τα οδοντιατρικά αρχεία.  Ο Stewart βρέθηκε γυμνός και είχε πεθάνει πρώτος, ο Cyril φορούσε μόνο το εσώρουχό του και ο θάνατός του είχε συμβεί μια ημέρα αργότερα από εκείνον του αδελφού του.

To Sutton Place, όπου έμεναν οι αδελφοί Marcus. Στην ίδια πολυτελή περιοχή είχαν μείνει, κατά καιρούς, οι Lillian Gish, Αριστοτέλης Ωνάσης, Freddie Mercury, Michael Jackson, Joan Crawford, Marilyn Monroe με τον τότε σύζυγό της Arthur Miller και πολλοί άλλοι πλούσιοι και διάσημοι.

To Sutton Place, όπου έμεναν οι αδελφοί Marcus. Στην ίδια πολυτελή περιοχή είχαν μείνει, κατά καιρούς, οι Lillian Gish, Αριστοτέλης Ωνάσης, Freddie Mercury, Michael Jackson, Joan Crawford, Marilyn Monroe με τον τότε σύζυγό της Arthur Miller και πολλοί άλλοι πλούσιοι και διάσημοι.

Ο θάνατός τους παραμένει μυστήριο μέχρι σήμερα.  Καθώς δεν βρέθηκαν ναρκωτικές ουσίες στον οργανισμό τους, αλλά στο σπίτι υπήρχε Dilantin, ένα φάρμακο για την αντιμετώπιση των οδυνηρών συσπάσεων που προκαλούνται από το στερητικό σύνδρομο, ο ιατροδικαστής που εξέτασε τα πτώματα των δύο Marcus υπέθεσε ότι τα αδέλφια έκαναν χρήση ναρκωτικών, για να πεθάνουν από τις επιπλοκές του στερητικού συνδρόμου.  Οι λόγοι που τους οδήγησαν στην κατάθλιψη, την τρέλα ενδεχομένως και την αυτοκτονία δεν έχουν ξεκαθαριστεί μέχρι σήμερα.

Το σίγουρο είναι ότι τον Stewart και τον Cyril Marcus ένωνε ένας δεσμός, κατά πολύ ισχυρότερος από αυτόν που δένει αδέλφια, ακόμη και δίδυμα.  Ο ένας συμπλήρωμα του άλλου, ο ένας να θεωρεί αδιανόητη την ζωή του χωρίς τον άλλον, δυο άτομα που λειτουργούσαν σαν ένα και μοιράστηκαν τα πάντα: την ίδια επιστήμη, τις ίδιες γυναίκες, τα ίδια πάθη, την ίδια θεαματική άνοδο, την ίδια κατακόρυφη πτώση και, αναπόφευκτα, τον ίδιο θάνατο.  Λατρεύτηκαν σαν θαυματοποιοί, κατέληξαν να εμπνεύσουν την δημιουργία μιας ταινίας τρόμου. Και καθώς δεν ένοιωθαν την ανάγκη να μοιραστούν τίποτα με κανέναν, παρά μόνο μεταξύ τους, πήραν τα μυστικά τους, τους φόβους και τις αγωνίες τους στον τάφο.

img_89191Η περίπτωση των αδελφών Marcus έριξε φως σε ένα θέμα ταμπού: την ανικανότητα ιατρών να εξασκήσουν με ασφάλεια και επάρκεια τα καθήκοντά τους, λόγω ψυχιατρικών διαταρραχών, αλκοολισμού και εξάρτησης από ναρκωτικά.  Ήδη από το 1973 η Ιατρική Ομοσπονδία είχε εκδώσει μια σχετική μελέτη, δεν ήταν όμως παρά με την δημοσιοποίηση της υπόθεσης Marcus που το πρόβλημα αναγνωρίστηκε σε όλη του την έκταση και δόθηκε ο ορισμός του «βλαπτικού ιατρού».  Βλαπτικός θεωρείται ο ιατρός που «δεν είναι σε θέση να εξασκεί την ιατρική με εύλογη ικανότητα και ασφάλεια για τους ασθενείς του, λόγω πνευματικής του ασθένειας ή υπερβολικής χρήσης ή κατάχρησης ουσιών, συμπεριλαμβανομένου και του αλκοόλ».  Η παραδοχή της ύπαρξης τέτοιων ιατρών οδήγησε στην δημιουργία ειδικών προγραμμάτων με σκοπό την παροχή βοήθειας προς τους συγκεκριμένους ιατρούς αλλά και την προστασία του κοινού από αυτούς.

Η υπόθεση Marcus, επιπλέον, ήταν η αφορμή για την ψήφιση νόμου σύμφωνα με τον οποίο οι ιατροί είναι υποχρεωμένοι να καταγγέλουν οποιονδήποτε συνάδελφό τους θεωρούν ύποπτο για πλημμελή άσκηση καθηκόντων, λόγω ψυχικής ασθένειας ή εξάρτησης, με τους ίδιους να αντιμετωπίζουν εξίσου κατηγορίες εάν δεν το πράξουν.

surveypageartΠηγές

-David Ian McKendry, The Real Life Story Behind the Movie DEAD RINGERS

-John F. Burns, Post Mortem of Twin Doctors

-American Medical Association’s (AMA) Council on Mental Health, The Sick Physician: Impairment by Psychiatric Disorders, Including Alcoholism and Drug Dependence

crime_and_punishment22

Καλά Χριστούγεννα…

•17/12/2016 • 3 σχόλια

4204572313_c64687d899_z…κι ευτυχισμένη η νέα χρονιά!!!

Ξανά μαζί στις 7 Ιανουαρίου 2017.

crime_and_punishment22

Johnny Frank Garrett: αθώος ή ένοχος; – 3

•10/12/2016 • 2 σχόλια
Johnny Frank Garrett

Johnny Frank Garrett

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Αθώος ή ένοχος;

Η ιστορία της ζωής του Johnny Frank Garrett θα μπορούσε να τελειώνει με την εκτέλεσή του.  Όμως δεν συνέβη έτσι.  Τόσο ο ίδιος, μέχρι την στιγμή της εκτέλεσής του, όσο και η οικογένειά του –οι αδελφές του συγκεκριμένα- χρόνια ολόκληρα μετά τον θάνατό του, επέμεναν για την αθωότητά του και ισχυρίζονταν πως ο πραγματικός δολοφόνος της μοναχής κυκλοφορούσε ελεύθερος.  Ακόμη και ο τρόπος που αναγνωρίστηκε και συνελήφθη ο Garrett αμφισβητήθηκε από μια σειρά ανθρώπων.  Ας δούμε κάποια γεγονότα με λεπτομέρεια.

Κατά την διάρκεια της άνοιξης του 1981, στην ευρύτερη περιοχή του Amarillo, είχαν σημειωθεί επιθέσεις σε σπίτια δέκα μοναχικών, ηλικιωμένων γυναικών.  Όλες είχαν βιαστεί και ξυλοκοπηθεί άγρια, σχεδόν μέχρι θανάτου.  Στις 9 Ιουλίου του 1981, τρεις μήνες πριν την δολοφονία της μοναχής, μια 77χρονη γυναίκα, η Narnie Cox Bryson, βιάζεται και δολοφονείται στο σπίτι της στο Amarillo.  H δολοφονία της παρουσιάζει πολλά κοινά στοιχεία με εκείνη της Αδελφής Tadea Benz, στις 31 Οκτωβρίου του ιδίου έτους. Καθώς και στις δύο περιπτώσεις υπήρξαν μαρτυρίες για κάποιον «σκουρόχρωμο» που είχε θεαθεί να τριγυρίζει κοντά στο σπίτι της Bryson αλλά και στο μοναστήρι, η αστυνομία αρχικά επικεντρώνει τις έρευνές της στην συνοικία όπου κατοικούν οι πρόσφυγες από την Κούβα, που είχαν εγκατασταθεί στο Amarillo μετά την ομαδική φυγή τους από την Κούβα.

Mariel Boatlift

Mariel Boatlift

Ας πούμε δυο λόγια για την φυγή αυτή, την γνωστή ως Mariel Boatlift. Το 1980 ο Φιντέλ Κάστρο πιεζόμενος από την ανάγκη μεγάλης μάζας του λαού να καταφύγει αλλού για να ζήσει ζητώντας πολιτικό άσυλο, ήρε τις απαγορεύσεις και περίπου 125.000 Κουβανοί μετανάστευσαν στις ΗΠΑ. Το Mariel Boatlift ξεκίνησε στο λιμάνι Μαριέλ και θα μπορούσε να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα στις σχέσεις των δύο χωρών, μιας και ανάμεσα στους πρόσφυγες υπήρχαν άτομα από σανατόρια και ψυχιατρεία και έγκλειστοι των φυλακών. Oι «Μαριελίτος» από την Φλόριντα διοχετεύτηκαν σε όλες τις πολιτείες της νοτιοδυτικής ακτής. Μια μεγάλη ομάδα από αυτούς εγκαταστάθηκε και στο Amarillo και ανάμεσά τους η αστυνομία αναζήτησε τον δολοφόνο της Bryson.

floresOι υποψίες συγκεντρώθηκαν στο πρόσωπο του Fernando Flores, ο οποίος και συνελήφθη.  Ανακρίθηκε για την δολοφονία της Bryson αλλά δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο που να τον συνδέει με αυτήν κι έτσι αφέθηκε ελεύθερος.  Δυο μέρες αργότερα δολοφονήθηκε η μοναχή.  Θορυβημένη η αστυνομία του Amarillo και ο Κυβερνήτης του Τέξας, πιέζονται να βρουν γρήγορα τον ένοχο.  Ο προβληματικός 17χρονος που συχνά παρακολουθούσε τις μοναχές, είναι ο προφανής υπαίτιος.  Ο Garrett συλλαμβάνεται στις 9 Νοεμβρίου, για να ακολουθήσουν όσα οδήγησαν στην εκτέλεσή του.  Όμως τα πράγματα δεν ήταν ακριβώς όπως παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο, όπως αποκαλύφθηκε σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα!

Leonicio Perez Rueda

Leonicio Perez Rueda

Ανάμεσα στους κουβανούς υπόπτους για τους βιασμούς των ηλικιωμένων γυναικών, αλλά και για την δολοφονία της μοναχής, ήταν και ο Leonicio Perez Rueda, δείγματα αίματος και τριχών του οποίου είχε αποσπάσει η αστυνομία.  Με την εξέταση DNA στα σπάργανα και σίγουρα μη χρησιμοποιούμενη για την ταυτοποίηση προσώπων (η εξέταση DNA χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως αποδεικτικό στοιχείο σε δικαστήριο, το 1986 στην Αγγλία) το γενετικό υλικό του Rueda παρέμεινε σε κάποια αποθήκη της αστυνομίας αχρησιμοποίητο κι ενώ ο ίδιος είχε ανακριθεί ανάμεσα σε άλλους, αφέθηκε ελεύθερος στις 4 Νοεμβρίου 1981.

mediumΣτις 6 του ιδίου μήνα ένα ντόπιο μέντιουμ, γνωστό με τα ονόματα Inez και Bubbles, κάλεσε τις αρχές και κατέθεσε πως είχε «δει» εικόνες με τον δολοφόνο της μοναχής.  Είπε πως ήταν άτομο νεαρής ηλικίας, ζούσε σε ένα άσπρο σπίτι στο Amarillo, κοντά στο μοναστήρι, και είχε κάποιου είδους σχέση με έναν Clyde.

Το σπίτι όπου ζούσε ο Johnny στο Amarillo, με την μητέρα και τα αδέλφια του, τον καιρό της δολοφονίας

Το σπίτι όπου ζούσε ο Johnny στο Amarillo, με την μητέρα και τα αδέλφια του, τον καιρό της δολοφονίας

Όλα ήταν υπερβολικά βολικά.  Ο Johnny ήταν γνωστός ταραξίας της περιοχής, χάζευε συχνότατα τις μοναχές, ζούσε σε ένα άσπρο σπίτι, το τελευταίο διάστημα μαζί με την μητέρα και τα αδέλφια του και στην αυλή υπήρχε ένα σκυλόσπιτο με το όνομα Clyde γραμμένο με μπογιά πάνω του.  Αυτή την φορά η αστυνομία είχε βρει τον πραγματικό δολοφόνο.  Ήταν, όμως, έτσι;

O σταυρός της Tadea Benz, που βρέθηκε στην κατοχή του Garrett

O σταυρός της Tadea Benz, που βρέθηκε στην κατοχή του Garrett

Στην καταδίκη του Garrett βάρυνε πολύ το γεγονός ότι τα αποτυπώματά του βρέθηκαν στο κελί της μοναχής, αν και ο ίδιος ομολόγησε ότι –αρκετές ημέρες πριν την δολοφονία- είχε μπει στο μοναστήρι με έναν φίλο του, για να κλέψουν.  Από το κελί της δολοφονημένης μοναχής είχε πάρει έναν σταυρό, ο οποίος και είχε βρεθεί στην κατοχή του.  Οι ισχυρισμοί του δεν έγιναν δεκτοί, ούτε η μαρτυρία του φίλου του καθώς θεωρήθηκε αναξιόπιστη. Τα αποτυπώματά του υπήρχαν και στα δύο μαχαίρια που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος, κανένα όμως από αυτά δεν ήταν το όπλο της δολοφονίας. Επιπλέον τα ίχνη από παπούτσια που βρέθηκαν μετά την δολοφονία έξω από το μοναστήρι δεν ανήκαν στον Garrett.

l89Ο Johnny δεν υπέγραψε ποτέ την «ομολογία» του.

H ανυπόγραφη ομολογία του Garrett

H ανυπόγραφη ομολογία του Garrett

Το 2004, είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια μετά τον βιασμό και την δολοφονία της Narnie Cox Bryson, η οποία είχε μείνει ανεξιχνίαστη και οι έρευνες για την ανακάλυψη του ενόχου συνεχίζονταν, αποδείχτηκε «πέραν πάσης αμφιβολίας» ότι ο δολοφόνος της ήταν ο Rueda, καθώς μια εξέταση DNA επιβεβαίωσε την ενοχή του. Ο Rueda ήταν κρατούμενος στις φυλακές του New Mexico, κατηγορούμενος για σεξουαλικές επιθέσεις.  Το DNA του βρισκόταν στο σύστημα και ταυτοποιήθηκε με εκείνο που είχε περισυλλεγεί στο σπίτι της Bryson. Ο ίδιος ομολόγησε και καταδικάστηκε.

Ήταν τότε ακριβώς που οι αδελφές του Garrett,  οι οποίες για χρόνια ολόκληρα υποστήριζαν την αθωότητα του Johnny, ανέθεσαν στον δικηγόρο Jesse L. Quackenbush να κινήσει τις διαδικασίες για την αποκατάσταση του ονόματος του Johnny Frank Garrett.

sistersO Quackenbush, επανεξέτασε σε βάθος την υπόθεση, μίλησε με όλα τα εμπλεκόμενα μέρη και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η καταδίκη του Garrett ήταν μια δικαστική πλάνη και το όνομά του θα έπρεπε να αποκατασταθεί, έστω και μετά θάνατον. Όλες του οι προσπάθειες αυτές καταγράφηκαν στο ντοκυμαντέρ The Last Word (H Tελευταία Λέξη).  Σ’αυτό το ντοκυμαντέρ βασίστηκε και η ταινία τρόμου του 2016 Johnny Frank Garrett’s Last Word, σε σκηνοθεσία του Simon Rumley.

Παρά την ομολογία του Rueda για την δολοφονία της Bryson, η οποία ήταν σχεδόν πανομοιότυπη με αυτήν της Tadea Benz, και με την «βολική» εξαφάνιση του γενετικού υλικού που συλλέχτηκε από το κελί της μοναχής, η Πολιτεία του Τέξας δεν έχει, μέχρι σήμερα, αποκαταστήσει το όνομα του Johnny Frank Garrett, η καταδίκη και η εκτέλεση του οποίου, όπως όλα δείχνουν, ήταν εσφαλμένες.

Η τελευταία φωτογραφία του Johnny Frank Garrett, στο φορείο της εκτέλεσης

Η τελευταία φωτογραφία του Johnny Frank Garrett, στο φορείο της εκτέλεσης

l42

Πλάκα στη μνήμη της Αδελφής Tadea Benz, στο μοναστήρι του St Francis και το κελί της όπως είναι σήμερα

Πλάκα στη μνήμη της Αδελφής Tadea Benz, στο μοναστήρι του St Francis και το κελί της όπως είναι σήμερα

ΠΗΓΕΣ

Carol Ann Davis, Children who Kill, London 2003

Εφημερίδα  AMARILLO SUNDAY NEWS GLOBE

http://www.thelastworddocumentary.com/

http://www.skepticaljuror.com/

http://www.texasdodge.net/

http://www.newschannel10.com

http://franciscansistersofmaryimmaculate.net/st-francis-convent-amarillo-tx

crime_and_punishment22

Johnny Frank Garrett: αθώος ή ένοχος; – 2

•03/12/2016 • 3 σχόλια
Johnny Frank Garrett

Johnny Frank Garrett

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Το έγκλημα

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Οκτωβρίου 1981, ο Johnny Frank Garrett διέσχισε το γρασίδι μπροστά από το μοναστήρι του St Francis.  Kαλυμμένος από το σκοτάδι και χρησιμοποιώντας ένα κοινό μαχαίρι ως μοχλό, έσπασε ένα πατζούρι παραθύρου και στη συνέχεια το τζάμι, αποκτώντας πρόσβαση σ’ έναν διάδρομο του μοναστηριού.  Το στραβωμένο μαχαίρι βρέθηκε κάτω από το κρεβάτι του θύματος ενώ  ένα άλλο, από αυτά που χρησιμοποιούμε για να κόβουμε το κρέας, βρέθηκε πεταμένο έξω από το παράθυρο.

l127

l121Περπάτησε στον διάδρομο μέχρι να συναντήσει μια ανοιχτή πόρτα.  Η πρώτη που συνάντησε ήταν αυτή του κελιού της 76χρονης Αδελφής Catherine, κατά κόσμον Tadea Benz.  H ηλικιωμένη μοναχή κοιμόταν βαθειά.

Tadea Benz

Tadea Benz

Της έκλεισε με το χέρι του το στόμα, ώστε να την εμποδίσει να φωνάξει.  Την έγδυσε ή την εξανάγκασε να γδυθεί (η κατάθεσή του ήταν συχνά μπερδεμένη).  Την βίασε, την στραγκάλισε και την μαχαίρωσε.  Μια εφημερίδα έγραψε ότι την ώρα του βιασμού η μοναχή προσευχόταν δυνατά, αλλά κανείς δεν έσπευσε σε βοήθειά της.  Το γυμνό της πτώμα ανακαλύφθηκε στο πάτωμα του κελιού της, λίγες ώρες αργότερα.  Υπήρχε αίμα στο κορμί της και στους τοίχους του κελιού.

To μοναστήρι του St Francis

To μοναστήρι του St Francis

To παράθυρο, απ' όπου μπήκε ο Johnny στο μοναστήρι

To παράθυρο, απ’ όπου μπήκε ο Johnny στο μοναστήρι

Το κελί της μοναχής και τόπος του εγκλήματος

Το κελί της μοναχής και τόπος του εγκλήματος

Το κελί της μοναχής και τόπος του εγκλήματος

Το κελί της μοναχής και τόπος του εγκλήματος

Υπήρξαν μάρτυρες που είχαν δει τον Johnny να περιφέρεται γύρω από το μοναστήρι και η αστυνομία δεν άργησε να συλλάβει τον 17χρονο, ο οποίος στην αρχή παραδέχτηκε την ενοχή του και στην συνέχεια αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή του στο έγκλημα. Συνέχισε να υποστηρίζει την αθωότητά του μέχρι την ημέρα της εκτέλεσής του.  Τα αποδεικτικά στοιχεία, όμως, ήταν αμείλικτα: τα δακτυλικά του αποτυπώματα βρέθηκαν τόσο στα δύο μαχαίρια όσο και στο κελί της μοναχής, ενώ τρίχες, που έμοιαζαν με αυτές από την περιοχή των γεννητικών του οργάνων ανακαλύφθηκαν στους γλουτούς του θύματος.

garrett_johnny_frank1Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο.  Μεταφέρθηκε στην Πτέρυγα των Μελλοθανάτων της φυλακής του Huntsville του Texas.  Εκεί, φύλακες και συγκρατούμενοι τον άκουγαν συχνά να συνομιλεί με φανταστικά πρόσωπα μεγαλοφώνως, «συζητήσεις» που, πολλές φορές, διαρκούσαν ολόκληρα μερόνυχτα.  Αν και οι δεσμοφύλακες στο Huntsville ήταν συνηθισμένοι σε διαταραγμένους κρατούμενους, ομολογούσαν ότι ο Garrett ήταν ο «πιο τρελός από όλους».  Η γιατρός Dorothy Lewis που πραγματοποίησε την ψυχιατρική του εξέταση, κατέληξε πως έπασχε από διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας.  Με άλλα λόγια ο Johnny είχε δημιουργήσει κι άλλες προσωπικότητες, οι οποίες επιβαρύνονταν με τον πόνο που του είχαν προκαλέσει οι γύρω του όλα αυτά τα χρόνια, ώστε να μπορεί ο ίδιος να αντέξει και να επιβιώσει.

garrettΟ ψυχίατρος της φυλακής διέγνωσε πως ο νέος ήταν σχιζοφρενής.  Του έγραψε ισχυρότατη αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή η οποία, όμως, δεν κατόρθωσε να κάνει τις φωνές στο κεφάλι του να σιωπήσουν.

Ο Johnny παρέμεινε στην Πτέρυγα Μελλοθανάτων μέχρι τα 28 χρόνια του, το 1992 οπότε και εκτελέστηκε.  Τον Ιανουάριο του 1992 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ έκανε έκκληση να του δοθεί χάρη.  Το ίδιο έκαναν και οι μοναχές του St Francis.  Στρατιές ψυχιάτρων δήλωναν ότι δεν είναι δυνατόν να θανατωθεί ένας νέος 28 ετών, για ένα έγκλημα που διέπραξε στα 17 του υπό το κράτος σοβαρότατης ψυχικής ασθένειας, που του είχε δημιουργηθεί από αδιανόητη κακοποίηση επί σειρά ετών.

1 2 3 4

Δημοσιεύματα για την υπόθεση

Δημοσιεύματα για την υπόθεση

Στις εφέσεις οι δικηγόροι υπεράσπισης παρουσίασαν όλα τα στοιχεία της βάναυσης κακοποίησης που είψχε υποστεί από τους πατριούς του και οι ψυχίατροι βεβαίωσαν την διαταραχή πολλαπλών προσωπικοτήτων.  Τίποτα από αυτά, όμως, δεν στάθηκε ικανό να αλλάξει την δικαστική απόφαση.

Στις 11 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, ο Johnny Frank Garrett μπήκε στον θάλαμο εκτελέσεων της φυλακής Huntsville. H μητέρα του και οι αδελφές του, Jeane και Janet, ήταν παρούσες.  Η Charlotte του είπε πολλές φορές πως τον αγαπούσε και πως «θα κοιμόταν και όλα θα ήταν καλά».  Έξω από τις φυλακές υπήρχε συγκεντρωμένο πλήθος που ζητωκραύγαζε για την εκτέλεσή του καθώς και μέλη της Διεθνούς Αμνηστείας που φώναζαν συνθήματα κατά της θανατικής ποινής.

l286Όταν τον έδεσαν στο φορείο o Johnny είπε: «ευχαριστώ τους φίλους μου που έκαναν τα πάντα για να αποφευχθεί όλο αυτό…  τον πνευματικό μου που με βοήθησε να το αντέξω.  Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου για την αγάπη της.  Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να πάει να γαμηθεί».

Καθώς του έκαναν την θανατηφόρο ένεση, ο Johnny είχε καρφωμένο το βλέμμα του στο ταβάνι.  Ο θάνατος ήρθε μέσα σε μερικά λεπτά και ήταν καλύτερος και σπλαχνικότερος από την σύντομη ζωή του.

l266Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

Johnny Frank Garrett: αθώος ή ένοχος; – 1

•26/11/2016 • 5 σχόλια
Johnny Frank Garrett

Johnny Frank Garrett

Της Νίνας Κουλετάκη

Η φρίκη στην παιδική ηλικία

Η υπόθεση του Johnny Frank Garrett είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση διαμόρφωσης μιας σοβαρά διαταραγμένης προσωπικότητας, απόλυτης σύγχισης αναφορικά με την σεξουαλικότητα, κατασκευασμένης ροπής προς την ακραία βία και, όλα αυτά, μέσα από το πιο οικείο περιβάλλον, αυτό της άμεσης οικογένειας.

Ο Johnny Frank Garrett γεννήθηκε το 1964.  Μητέρα του ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη γυναίκα, η Charlotte Garrett, η οποία ζούσε στο Amarillo του Texas.  Ήταν μια δύσκολη γέννα, το βρέφος άργησε να οξυγονωθεί, με αποτέλεσμα να του μείνει μια ελαφρά εγκεφαλική βλάβη που, όμως, δεν θα ήταν και η τελευταία της ζωής του.  Μεγαλώνοντας διαπίστωσε πως είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό ο οποίος, όπως και άλλα νεαρά άτομα της οικογένειας, είχαν υποστεί κακοποίηση.

Ο πρώτος πατέρας που θυμόταν ο Johnny, χωρίς να είναι σίγουρο πως ήταν και ο βιολογικός του πατέρας, ήταν ένας βάναυσος άντρας που χτυπούσε την μητέρα του και τον αδελφό του με ένα μπαστούνι του baseball.  H Charlotte, μάρτυρας του Ιεχωβά, βίωνε την μία νευρική κατάρρευση μετά την άλλη, χωρίς να μπορεί να πάρει τη ζωή της στα χέρια της και να βοηθήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της.

Johnny Frank Garrett

Johnny Frank Garrett

Όταν το αγόρι ήταν δύο χρονών η μητέρα του, μετά από ένα ακόμη επεισόδιο, κλείστηκε σε νευρολογική κλινική και ο Johnny πήγε να ζήσει με τους γονείς της Charlotte, σε ένα αφιλόξενο, κρύο σπίτι, γεμάτο κατσαρίδες.  Οι παππούδες κάθε άλλο παρά στοργή επιφύλασσαν για το εγγόνι τους: τον άφηναν σχεδόν νηστικό και τον χτυπούσαν για το παραμικρό.  Τον μεγάλωναν με τον ίδιο τρόπο που είχαν μεγαλώσει και την κόρη τους.  Μαζί με τον Johnny τα ίδια περνούσε και η εξαδέλφη του Kathalene η οποία επίσης ζούσε στο σπίτι των παππούδων.

Όταν ο Johnny έφτασε σχεδόν τεσσάρων ετών, η μητέρα του βγήκε από το ψυχιατρείο και θέλησε να επανενώσει την οικογένειά της.  Χώρισε τον άνδρα της μα σύντομα ξαναπαντρεύτηκε και η νέα οικογένεια εγκαταστάθηκε σ’ ένα άθλιο τροχόσπιτο.  Ο πατέρας αρ. 2 του Johnny δεν ήταν σε τίποτα καλύτερος από τον αρ. 1: τον χτυπούσε διαρκώς και συνήθιζε, όπως άλλωστε και η γιαγιά του παιδιού, να τον κρατούν σχεδόν κολλημένο στην ξυλόσομπα, όταν δεν σταματούσε το κλάμα. Η ξαδέλφη του Kathalene θυμάται τις κραυγές πόνου του μικρού Johnny και τα σημάδια που δεν έφυγαν ποτέ από το κορμί του.

Η μητέρα του αγοριού εξακολούθησε να αραδιάζει παιδιά και να τα παραμελεί, καθώς η ψυχική της υγεία δεν της επέτρεπε ν’ ασχοληθεί μαζί τους.  Έτσι, τα επόμενα χρόνια της ζωής του, ο Johnny πηγαινοερχόταν σαν αζήτητο πακέτο ανάμεσα στο φριχτό σπίτι των παππούδων και στο διαλυμένο τροχόσπιτο της μητέρας του.  Η γιαγιά του τον αποκαλούσε μπάσταρδο και τον χτυπούσε στο κεφάλι.  Τον έντυνε με κοριτσίστικα ρούχα και τον παρέδιδε στον παππού, ο οποίος τον κακοποιούσε σεξουαλικά.  Η ξαδέλφη του κατέθεσε αργότερα ότι άκουγε τον Johnny να κλαίει σπαρακτικά κατά την διάρκεια αυτών των «συναντήσεων», που λάμβαναν χώρα δυο φορές την εβδομάδα.

H Charlotte Garrett το 2004

H Charlotte Garrett το 2004

Κάποια στιγμή η Charlotte ξαναμάζεψε τον Johnny, τον μεγαλύτερο αδελφό του και τα τρία μικρότερα αδέλφια του –δυο κορίτσια και ένα αγόρι- στο τροχόσπιτο, σε μια νέα προσπάθεια να ζήσουν ως οικογένεια.  Ήταν η εποχή που έκανε την εμφάνισή του ο πατέρας αρ. 3, τρεις φορές χειρότερος από τους προηγούμενους.  Στους ξυλοδαρμούς και στην σωματική κακοποίηση, αυτή την φορά, προστέθηκε και η σεξουαλική.  Ο «πατέρας» ανάγκαζε το παιδί να κάνει στοματικό σεξ, τόσο σ’ εκείνον όσο και σε έναν φίλο του και δεν άργησε να περάσει στον σοδομισμό.  Ανάγκαζε το αγόρι να παίρνει εξευτελιστικές πόζες γυμνό και το σοδόμιζε, ενώ η μητέρα του βρισκόταν στην δουλειά.  Άνεργος ο ίδιος, είχε αναλάβει να «προσέχει» τα παιδιά και κακοποιούσε συστηματικά τον Johnny ενώ τα μικρότερα αδέλφια του κοιμόνταν στο διπλανό δωμάτιο.  Με απειλές και ξυλοδαρμούς εξασφάλιζε την σιωπή του παιδιού.

Ήδη η προσωπικότητα του Johnny είχε υποστεί απίστευτη κακοποίηση και διαστροφή.  Το αγόρι είχε γίνει ένα προβληματικό παιδί, κλεισμένο στον εαυτό του, διαρκώς τρομοκρατημένο, με βλέμμα πανικόβλητο.  Όμως κανείς δεν ασχολιόταν ουσιαστικά μαζί του, ώστε να παρατηρήσει τα ανησυχητικά σημάδια και να τους δώσει την δέουσα σημασία.

Η Charlotte χώρισε και από τον τρίτο βάναυστο σύζυγο, αλλά ο Johnny δεν απαλλάχτηκε από την «πατρική στοργή».  Αντίθετα ο πατριός του εξακολουθούσε να βρίσκεται στην ζωή του με τρόπο απειλητικό και, μάλιστα, έφτασε στο σημείο να τον οδηγήσει σε κάποιον φίλο του, ο οποίος γύριζε πορνό ταινίες παιδοφιλικού περιεχομένου.  Το αγόρι εξαναγκάστηκε να κάνει σεξ με ενήλικους άντρες αλλά και με έναν σκύλο!  Ο Johnny θα κατέθετε αργότερα ότι είχε δει μικρά παιδιά επτά ετών να συμμετέχουν στα γυρίσματα.

Johnny

Johnny

Φτάνοντας στην εφηβεία ο Johnny εκδιδόταν κανονικά από τον πατριό του.  Ήταν ένα αδύνατο και μικροκαμωμένο αγόρι κι έδειχνε μικρότερος από την ηλικία του, γεγονός που άρεσε στους «πελάτες», ανάμεσα στους οποίους –σύμφωνα με μαρτυρία του Johnny- ήταν ένας δικαστής κι ένας πολύ γνωστός επιχειρηματίας.

Η αδιάκοπη, σωματική και σεξουαλική, κακοποίηση του παιδιού έπρεπε κάπου να εκτονωθούν.  Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Johnny άρχισε να επιδεικνύει μια παραβατική και βίαιη συμπεριφορά, τόσο στο σχολείο όσο και στη γειτονιά.  Όταν τραυμάτισε σοβαρά έναν συμμαθητή του, πετώντας του ένα βαρύ, γυάλινο σκεύος στο κεφάλι, τον έστειλαν στο αναμορφωτήριο.  Εκεί η πνευματική του υγεία διαταράχθηκε εντελώς, καθώς ήταν σίγουρος ότι, άτομα που δεν γνώριζε, καραδοκούσαν για να του επιτεθούν και να του κάνουν κακό.  Έπρεπε, λοιπόν, να επιτεθεί πρώτος αυτός.  Βαθειά διαταραγμένος, συνήθιζε να αυνανίζεται τοποθετώντας, ταυτόχρονα, μπουκάλια στον πρωκτό του αλλά και να προσπαθεί να κάνει το ίδιο σε πιο αδύναμους από αυτόν. Το θύμα, όπως συχνότατα συμβαίνει, είχε μεταλλαχθεί σε θύτη.

Johnny

Johnny

Στο μεταξύ η, εξίσου διαταραγμένη μητέρα του, είχε παντρευτεί και χωρίσει για τέταρτη φορά.  Προσπαθώντας να συμμαζέψει τα κομμάτια της δικής της κατεστραμμένης ζωής, δεν είχε χρόνο –για άλλη μια φορά- να ασχοληθεί με τα σοβαρά προβλήματα του Johnny, o οποίος είχε πλέον εντελώς ξεφύγει.  Προσπαθώντας να ξεχάσει και να ξεπεράσει ό,τι άσχημο του συνέβαινε, το αγόρι υποκρινόταν ότι έβγαινε από το σώμα του και όλα τα φρικτά συνέβαιναν σε κάποιον άλλο και όχι στον ίδιο. Με χαμένα, πια, τα λογικά του έκανε επιθέσεις σε αγνώστους, όντας σίγουρος ότι σκόπευαν να τον βλάψουν.

Έχοντας καταντήσει φόβος και τρόμος στη γειτονιά, οι αρχές τον έκλεισαν ξανά σε αναμορφωτήριο απ’ όπου βγήκε το καλοκαίρι του 1981, σε ηλικία 17 ετών.  Για μια ακόμη φορά άρχισε να μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στο σπίτι των παππούδων και το τροχόσπιτο της Charlotte. Περιφερόταν άσκοπα στην γειτονιά και συνήθιζε να παρακολουθεί τις καλόγριες του τοπικού μοναστηριού να πηγαινοέρχονται, πολλές από τις οποίες ήταν συνομήλικες με την μισητή γιαγιά του.

15894338_bg5Την τελευταία ημέρα του Οκτώβρη του 1981, ο δεκαεπτάχρονος Johnny επισκέφτηκε την γιαγιά και τον παππού του, οι οποίοι τον προσέβαλαν και τον ανάγκασαν να τραπεί σε φυγή.  Προμηθεύτηκε αλκοόλ, μέθυσε και κατευθύνθηκε στης μητέρας του, η οποία είχε πρόσφατα μετακομίσει από το τροχόσπιτο σε ένα σπίτι κοντά στο μοναστήρι του St Francis.  Κανείς δεν γνωρίζει τι συνέβη εκεί –ούτε ο ίδιος, καθώς η διαρκής κακοποίηση και τα χτυπήματα στο κεφάλι του είχαν δημιουργήσει κενά μνήμης και παραισθητικά επεισόδια- αλλά όταν έφυγε από εκεί η μητέρα του φορούσε μόνο ένα εσώρουχο, όπως κατέθεσε και μια γειτόνισσα που την είδε να στέκεται στην πόρτα του σπιτιού.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

Crime Stories: μια σημαντική φωτογραφική έκθεση

•19/11/2016 • Σχολιάστε

screen-shot-2016-04-04-at-9-27-29-pmΤης Νίνας Κουλετάκη

Τον περασμένο Μάιο –και για τρεις μήνες, μέχρι το τέλος Ιούλη-  μια φωτογραφική έκθεση στο Metropolitan Museum of Art στη Νέα Υόρκη, τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας και το ενδιαφέρον του κοινού.  Κάτω από τον τίτλο «Crime Stories: Photography and Foul Play», παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από την συλλογή του μουσείου, που κάλυπταν την περίοδο από το 1850 μέχρι τις μέρες μας.

01

02

03Η φωτογραφία υπήρξε ανέκαθεν σημαντικό μέσο καταγραφής ενός εγκλήματος.  Ο θύτης και το θύμα, η σκηνή του εγκλήματος, οι τόποι κατοικίας των εμπλεκομένων, τα όπλα, η σύλληψη του ενόχου,  η διεξαγωγή της δίκης κ.λ.π., απαθανατίστηκαν από τον φακό στην πάροδο των χρόνων.

11

12Η εγκληματολογία χρησιμοποίησε, επίσης, την φωτογραφία για να υποστηρίξει την άποψη ότι οι εγκληματίες παρουσιάζουν κοινά εξωτερικά χαρακτηριστικά, αναλόγως του είδους του εγκλήματος.

10Η φωτογράφηση μεμονωμένων χαρακτηριστικών εγκληματιών (ματιών, χειλιών, αυτιών κ.λ.π.) δημιούργησε μια βάση δεδομένων για την δημιουργία πορτραίτων υπόπτων, που θα οδηγούσαν στην αναγνώρισή τους.

04Όμως τα πορτραίτα των εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου δεν ήταν τα μόνα που παρουσιάστηκαν στην έκθεση της Νέας Υόρκης.  Σημαντικό τμήμα καταλάμβαναν οι φωτογραφίες  πολιτικών κρατουμένων, αναρχικών κυρίως,  οι οποίοι σύμφωνα με τα ειωθότα της εποχής, αντιμετωπίζονταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

05 06 07 08 09Ένα εκτεταμένο φωτογραφικό ρεπορτάζ για την έκθεση μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ.

crime_and_punishment22

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: