Johnny Frank Garrett: αθώος ή ένοχος; – 2

•03/12/2016 • 2 σχόλια
Johnny Frank Garrett

Johnny Frank Garrett

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Το έγκλημα

Τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Οκτωβρίου 1981, ο Johnny Frank Garrett διέσχισε το γρασίδι μπροστά από το μοναστήρι του St Francis.  Kαλυμμένος από το σκοτάδι και χρησιμοποιώντας ένα κοινό μαχαίρι ως μοχλό, έσπασε ένα πατζούρι παραθύρου και στη συνέχεια το τζάμι, αποκτώντας πρόσβαση σ’ έναν διάδρομο του μοναστηριού.  Το στραβωμένο μαχαίρι βρέθηκε κάτω από το κρεβάτι του θύματος ενώ  ένα άλλο, από αυτά που χρησιμοποιούμε για να κόβουμε το κρέας, βρέθηκε πεταμένο έξω από το παράθυρο.

l127

l121Περπάτησε στον διάδρομο μέχρι να συναντήσει μια ανοιχτή πόρτα.  Η πρώτη που συνάντησε ήταν αυτή του κελιού της 76χρονης Αδελφής Catherine, κατά κόσμον Tadea Benz.  H ηλικιωμένη μοναχή κοιμόταν βαθειά.

Tadea Benz

Tadea Benz

Της έκλεισε με το χέρι του το στόμα, ώστε να την εμποδίσει να φωνάξει.  Την έγδυσε ή την εξανάγκασε να γδυθεί (η κατάθεσή του ήταν συχνά μπερδεμένη).  Την βίασε, την στραγκάλισε και την μαχαίρωσε.  Μια εφημερίδα έγραψε ότι την ώρα του βιασμού η μοναχή προσευχόταν δυνατά, αλλά κανείς δεν έσπευσε σε βοήθειά της.  Το γυμνό της πτώμα ανακαλύφθηκε στο πάτωμα του κελιού της, λίγες ώρες αργότερα.  Υπήρχε αίμα στο κορμί της και στους τοίχους του κελιού.

To μοναστήρι του St Francis

To μοναστήρι του St Francis

To παράθυρο, απ' όπου μπήκε ο Johnny στο μοναστήρι

To παράθυρο, απ’ όπου μπήκε ο Johnny στο μοναστήρι

Το κελί της μοναχής και τόπος του εγκλήματος

Το κελί της μοναχής και τόπος του εγκλήματος

Το κελί της μοναχής και τόπος του εγκλήματος

Το κελί της μοναχής και τόπος του εγκλήματος

Υπήρξαν μάρτυρες που είχαν δει τον Johnny να περιφέρεται γύρω από το μοναστήρι και η αστυνομία δεν άργησε να συλλάβει τον 17χρονο, ο οποίος στην αρχή παραδέχτηκε την ενοχή του και στην συνέχεια αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή του στο έγκλημα. Συνέχισε να υποστηρίζει την αθωότητά του μέχρι την ημέρα της εκτέλεσής του.  Τα αποδεικτικά στοιχεία, όμως, ήταν αμείλικτα: τα δακτυλικά του αποτυπώματα βρέθηκαν τόσο στα δύο μαχαίρια όσο και στο κελί της μοναχής, ενώ τρίχες, που έμοιαζαν με αυτές από την περιοχή των γεννητικών του οργάνων ανακαλύφθηκαν στους γλουτούς του θύματος.

garrett_johnny_frank1Δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο.  Μεταφέρθηκε στην Πτέρυγα των Μελλοθανάτων της φυλακής του Huntsville του Texas.  Εκεί, φύλακες και συγκρατούμενοι τον άκουγαν συχνά να συνομιλεί με φανταστικά πρόσωπα μεγαλοφώνως, «συζητήσεις» που, πολλές φορές, διαρκούσαν ολόκληρα μερόνυχτα.  Αν και οι δεσμοφύλακες στο Huntsville ήταν συνηθισμένοι σε διαταραγμένους κρατούμενους, ομολογούσαν ότι ο Garrett ήταν ο «πιο τρελός από όλους».  Η γιατρός Dorothy Lewis που πραγματοποίησε την ψυχιατρική του εξέταση, κατέληξε πως έπασχε από διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας.  Με άλλα λόγια ο Johnny είχε δημιουργήσει κι άλλες προσωπικότητες, οι οποίες επιβαρύνονταν με τον πόνο που του είχαν προκαλέσει οι γύρω του όλα αυτά τα χρόνια, ώστε να μπορεί ο ίδιος να αντέξει και να επιβιώσει.

garrettΟ ψυχίατρος της φυλακής διέγνωσε πως ο νέος ήταν σχιζοφρενής.  Του έγραψε ισχυρότατη αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή η οποία, όμως, δεν κατόρθωσε να κάνει τις φωνές στο κεφάλι του να σιωπήσουν.

Ο Johnny παρέμεινε στην Πτέρυγα Μελλοθανάτων μέχρι τα 28 χρόνια του, το 1992 οπότε και εκτελέστηκε.  Τον Ιανουάριο του 1992 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ έκανε έκκληση να του δοθεί χάρη.  Το ίδιο έκαναν και οι μοναχές του St Francis.  Στρατιές ψυχιάτρων δήλωναν ότι δεν είναι δυνατόν να θανατωθεί ένας νέος 28 ετών, για ένα έγκλημα που διέπραξε στα 17 του υπό το κράτος σοβαρότατης ψυχικής ασθένειας, που του είχε δημιουργηθεί από αδιανόητη κακοποίηση επί σειρά ετών.

1 2 3 4

Δημοσιεύματα για την υπόθεση

Δημοσιεύματα για την υπόθεση

Στις εφέσεις οι δικηγόροι υπεράσπισης παρουσίασαν όλα τα στοιχεία της βάναυσης κακοποίησης που είψχε υποστεί από τους πατριούς του και οι ψυχίατροι βεβαίωσαν την διαταραχή πολλαπλών προσωπικοτήτων.  Τίποτα από αυτά, όμως, δεν στάθηκε ικανό να αλλάξει την δικαστική απόφαση.

Στις 11 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, ο Johnny Frank Garrett μπήκε στον θάλαμο εκτελέσεων της φυλακής Huntsville. H μητέρα του και οι αδελφές του, Jeane και Janet, ήταν παρούσες.  Η Charlotte του είπε πολλές φορές πως τον αγαπούσε και πως «θα κοιμόταν και όλα θα ήταν καλά».  Έξω από τις φυλακές υπήρχε συγκεντρωμένο πλήθος που ζητωκραύγαζε για την εκτέλεσή του καθώς και μέλη της Διεθνούς Αμνηστείας που φώναζαν συνθήματα κατά της θανατικής ποινής.

l286Όταν τον έδεσαν στο φορείο o Johnny είπε: «ευχαριστώ τους φίλους μου που έκαναν τα πάντα για να αποφευχθεί όλο αυτό…  τον πνευματικό μου που με βοήθησε να το αντέξω.  Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου για την αγάπη της.  Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να πάει να γαμηθεί».

Καθώς του έκαναν την θανατηφόρο ένεση, ο Johnny είχε καρφωμένο το βλέμμα του στο ταβάνι.  Ο θάνατος ήρθε μέσα σε μερικά λεπτά και ήταν καλύτερος και σπλαχνικότερος από την σύντομη ζωή του.

l266Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

Johnny Frank Garrett: αθώος ή ένοχος; – 1

•26/11/2016 • 5 σχόλια
Johnny Frank Garrett

Johnny Frank Garrett

Της Νίνας Κουλετάκη

Η φρίκη στην παιδική ηλικία

Η υπόθεση του Johnny Frank Garrett είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση διαμόρφωσης μιας σοβαρά διαταραγμένης προσωπικότητας, απόλυτης σύγχισης αναφορικά με την σεξουαλικότητα, κατασκευασμένης ροπής προς την ακραία βία και, όλα αυτά, μέσα από το πιο οικείο περιβάλλον, αυτό της άμεσης οικογένειας.

Ο Johnny Frank Garrett γεννήθηκε το 1964.  Μητέρα του ήταν μια νεαρή, ανύπαντρη γυναίκα, η Charlotte Garrett, η οποία ζούσε στο Amarillo του Texas.  Ήταν μια δύσκολη γέννα, το βρέφος άργησε να οξυγονωθεί, με αποτέλεσμα να του μείνει μια ελαφρά εγκεφαλική βλάβη που, όμως, δεν θα ήταν και η τελευταία της ζωής του.  Μεγαλώνοντας διαπίστωσε πως είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό ο οποίος, όπως και άλλα νεαρά άτομα της οικογένειας, είχαν υποστεί κακοποίηση.

Ο πρώτος πατέρας που θυμόταν ο Johnny, χωρίς να είναι σίγουρο πως ήταν και ο βιολογικός του πατέρας, ήταν ένας βάναυσος άντρας που χτυπούσε την μητέρα του και τον αδελφό του με ένα μπαστούνι του baseball.  H Charlotte, μάρτυρας του Ιεχωβά, βίωνε την μία νευρική κατάρρευση μετά την άλλη, χωρίς να μπορεί να πάρει τη ζωή της στα χέρια της και να βοηθήσει τον εαυτό της και τα παιδιά της.

Johnny Frank Garrett

Johnny Frank Garrett

Όταν το αγόρι ήταν δύο χρονών η μητέρα του, μετά από ένα ακόμη επεισόδιο, κλείστηκε σε νευρολογική κλινική και ο Johnny πήγε να ζήσει με τους γονείς της Charlotte, σε ένα αφιλόξενο, κρύο σπίτι, γεμάτο κατσαρίδες.  Οι παππούδες κάθε άλλο παρά στοργή επιφύλασσαν για το εγγόνι τους: τον άφηναν σχεδόν νηστικό και τον χτυπούσαν για το παραμικρό.  Τον μεγάλωναν με τον ίδιο τρόπο που είχαν μεγαλώσει και την κόρη τους.  Μαζί με τον Johnny τα ίδια περνούσε και η εξαδέλφη του Kathalene η οποία επίσης ζούσε στο σπίτι των παππούδων.

Όταν ο Johnny έφτασε σχεδόν τεσσάρων ετών, η μητέρα του βγήκε από το ψυχιατρείο και θέλησε να επανενώσει την οικογένειά της.  Χώρισε τον άνδρα της μα σύντομα ξαναπαντρεύτηκε και η νέα οικογένεια εγκαταστάθηκε σ’ ένα άθλιο τροχόσπιτο.  Ο πατέρας αρ. 2 του Johnny δεν ήταν σε τίποτα καλύτερος από τον αρ. 1: τον χτυπούσε διαρκώς και συνήθιζε, όπως άλλωστε και η γιαγιά του παιδιού, να τον κρατούν σχεδόν κολλημένο στην ξυλόσομπα, όταν δεν σταματούσε το κλάμα. Η ξαδέλφη του Kathalene θυμάται τις κραυγές πόνου του μικρού Johnny και τα σημάδια που δεν έφυγαν ποτέ από το κορμί του.

Η μητέρα του αγοριού εξακολούθησε να αραδιάζει παιδιά και να τα παραμελεί, καθώς η ψυχική της υγεία δεν της επέτρεπε ν’ ασχοληθεί μαζί τους.  Έτσι, τα επόμενα χρόνια της ζωής του, ο Johnny πηγαινοερχόταν σαν αζήτητο πακέτο ανάμεσα στο φριχτό σπίτι των παππούδων και στο διαλυμένο τροχόσπιτο της μητέρας του.  Η γιαγιά του τον αποκαλούσε μπάσταρδο και τον χτυπούσε στο κεφάλι.  Τον έντυνε με κοριτσίστικα ρούχα και τον παρέδιδε στον παππού, ο οποίος τον κακοποιούσε σεξουαλικά.  Η ξαδέλφη του κατέθεσε αργότερα ότι άκουγε τον Johnny να κλαίει σπαρακτικά κατά την διάρκεια αυτών των «συναντήσεων», που λάμβαναν χώρα δυο φορές την εβδομάδα.

H Charlotte Garrett το 2004

H Charlotte Garrett το 2004

Κάποια στιγμή η Charlotte ξαναμάζεψε τον Johnny, τον μεγαλύτερο αδελφό του και τα τρία μικρότερα αδέλφια του –δυο κορίτσια και ένα αγόρι- στο τροχόσπιτο, σε μια νέα προσπάθεια να ζήσουν ως οικογένεια.  Ήταν η εποχή που έκανε την εμφάνισή του ο πατέρας αρ. 3, τρεις φορές χειρότερος από τους προηγούμενους.  Στους ξυλοδαρμούς και στην σωματική κακοποίηση, αυτή την φορά, προστέθηκε και η σεξουαλική.  Ο «πατέρας» ανάγκαζε το παιδί να κάνει στοματικό σεξ, τόσο σ’ εκείνον όσο και σε έναν φίλο του και δεν άργησε να περάσει στον σοδομισμό.  Ανάγκαζε το αγόρι να παίρνει εξευτελιστικές πόζες γυμνό και το σοδόμιζε, ενώ η μητέρα του βρισκόταν στην δουλειά.  Άνεργος ο ίδιος, είχε αναλάβει να «προσέχει» τα παιδιά και κακοποιούσε συστηματικά τον Johnny ενώ τα μικρότερα αδέλφια του κοιμόνταν στο διπλανό δωμάτιο.  Με απειλές και ξυλοδαρμούς εξασφάλιζε την σιωπή του παιδιού.

Ήδη η προσωπικότητα του Johnny είχε υποστεί απίστευτη κακοποίηση και διαστροφή.  Το αγόρι είχε γίνει ένα προβληματικό παιδί, κλεισμένο στον εαυτό του, διαρκώς τρομοκρατημένο, με βλέμμα πανικόβλητο.  Όμως κανείς δεν ασχολιόταν ουσιαστικά μαζί του, ώστε να παρατηρήσει τα ανησυχητικά σημάδια και να τους δώσει την δέουσα σημασία.

Η Charlotte χώρισε και από τον τρίτο βάναυστο σύζυγο, αλλά ο Johnny δεν απαλλάχτηκε από την «πατρική στοργή».  Αντίθετα ο πατριός του εξακολουθούσε να βρίσκεται στην ζωή του με τρόπο απειλητικό και, μάλιστα, έφτασε στο σημείο να τον οδηγήσει σε κάποιον φίλο του, ο οποίος γύριζε πορνό ταινίες παιδοφιλικού περιεχομένου.  Το αγόρι εξαναγκάστηκε να κάνει σεξ με ενήλικους άντρες αλλά και με έναν σκύλο!  Ο Johnny θα κατέθετε αργότερα ότι είχε δει μικρά παιδιά επτά ετών να συμμετέχουν στα γυρίσματα.

Johnny

Johnny

Φτάνοντας στην εφηβεία ο Johnny εκδιδόταν κανονικά από τον πατριό του.  Ήταν ένα αδύνατο και μικροκαμωμένο αγόρι κι έδειχνε μικρότερος από την ηλικία του, γεγονός που άρεσε στους «πελάτες», ανάμεσα στους οποίους –σύμφωνα με μαρτυρία του Johnny- ήταν ένας δικαστής κι ένας πολύ γνωστός επιχειρηματίας.

Η αδιάκοπη, σωματική και σεξουαλική, κακοποίηση του παιδιού έπρεπε κάπου να εκτονωθούν.  Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Johnny άρχισε να επιδεικνύει μια παραβατική και βίαιη συμπεριφορά, τόσο στο σχολείο όσο και στη γειτονιά.  Όταν τραυμάτισε σοβαρά έναν συμμαθητή του, πετώντας του ένα βαρύ, γυάλινο σκεύος στο κεφάλι, τον έστειλαν στο αναμορφωτήριο.  Εκεί η πνευματική του υγεία διαταράχθηκε εντελώς, καθώς ήταν σίγουρος ότι, άτομα που δεν γνώριζε, καραδοκούσαν για να του επιτεθούν και να του κάνουν κακό.  Έπρεπε, λοιπόν, να επιτεθεί πρώτος αυτός.  Βαθειά διαταραγμένος, συνήθιζε να αυνανίζεται τοποθετώντας, ταυτόχρονα, μπουκάλια στον πρωκτό του αλλά και να προσπαθεί να κάνει το ίδιο σε πιο αδύναμους από αυτόν. Το θύμα, όπως συχνότατα συμβαίνει, είχε μεταλλαχθεί σε θύτη.

Johnny

Johnny

Στο μεταξύ η, εξίσου διαταραγμένη μητέρα του, είχε παντρευτεί και χωρίσει για τέταρτη φορά.  Προσπαθώντας να συμμαζέψει τα κομμάτια της δικής της κατεστραμμένης ζωής, δεν είχε χρόνο –για άλλη μια φορά- να ασχοληθεί με τα σοβαρά προβλήματα του Johnny, o οποίος είχε πλέον εντελώς ξεφύγει.  Προσπαθώντας να ξεχάσει και να ξεπεράσει ό,τι άσχημο του συνέβαινε, το αγόρι υποκρινόταν ότι έβγαινε από το σώμα του και όλα τα φρικτά συνέβαιναν σε κάποιον άλλο και όχι στον ίδιο. Με χαμένα, πια, τα λογικά του έκανε επιθέσεις σε αγνώστους, όντας σίγουρος ότι σκόπευαν να τον βλάψουν.

Έχοντας καταντήσει φόβος και τρόμος στη γειτονιά, οι αρχές τον έκλεισαν ξανά σε αναμορφωτήριο απ’ όπου βγήκε το καλοκαίρι του 1981, σε ηλικία 17 ετών.  Για μια ακόμη φορά άρχισε να μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στο σπίτι των παππούδων και το τροχόσπιτο της Charlotte. Περιφερόταν άσκοπα στην γειτονιά και συνήθιζε να παρακολουθεί τις καλόγριες του τοπικού μοναστηριού να πηγαινοέρχονται, πολλές από τις οποίες ήταν συνομήλικες με την μισητή γιαγιά του.

15894338_bg5Την τελευταία ημέρα του Οκτώβρη του 1981, ο δεκαεπτάχρονος Johnny επισκέφτηκε την γιαγιά και τον παππού του, οι οποίοι τον προσέβαλαν και τον ανάγκασαν να τραπεί σε φυγή.  Προμηθεύτηκε αλκοόλ, μέθυσε και κατευθύνθηκε στης μητέρας του, η οποία είχε πρόσφατα μετακομίσει από το τροχόσπιτο σε ένα σπίτι κοντά στο μοναστήρι του St Francis.  Κανείς δεν γνωρίζει τι συνέβη εκεί –ούτε ο ίδιος, καθώς η διαρκής κακοποίηση και τα χτυπήματα στο κεφάλι του είχαν δημιουργήσει κενά μνήμης και παραισθητικά επεισόδια- αλλά όταν έφυγε από εκεί η μητέρα του φορούσε μόνο ένα εσώρουχο, όπως κατέθεσε και μια γειτόνισσα που την είδε να στέκεται στην πόρτα του σπιτιού.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

Crime Stories: μια σημαντική φωτογραφική έκθεση

•19/11/2016 • Σχολιάστε

screen-shot-2016-04-04-at-9-27-29-pmΤης Νίνας Κουλετάκη

Τον περασμένο Μάιο –και για τρεις μήνες, μέχρι το τέλος Ιούλη-  μια φωτογραφική έκθεση στο Metropolitan Museum of Art στη Νέα Υόρκη, τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας και το ενδιαφέρον του κοινού.  Κάτω από τον τίτλο «Crime Stories: Photography and Foul Play», παρουσιάστηκαν φωτογραφίες από την συλλογή του μουσείου, που κάλυπταν την περίοδο από το 1850 μέχρι τις μέρες μας.

01

02

03Η φωτογραφία υπήρξε ανέκαθεν σημαντικό μέσο καταγραφής ενός εγκλήματος.  Ο θύτης και το θύμα, η σκηνή του εγκλήματος, οι τόποι κατοικίας των εμπλεκομένων, τα όπλα, η σύλληψη του ενόχου,  η διεξαγωγή της δίκης κ.λ.π., απαθανατίστηκαν από τον φακό στην πάροδο των χρόνων.

11

12Η εγκληματολογία χρησιμοποίησε, επίσης, την φωτογραφία για να υποστηρίξει την άποψη ότι οι εγκληματίες παρουσιάζουν κοινά εξωτερικά χαρακτηριστικά, αναλόγως του είδους του εγκλήματος.

10Η φωτογράφηση μεμονωμένων χαρακτηριστικών εγκληματιών (ματιών, χειλιών, αυτιών κ.λ.π.) δημιούργησε μια βάση δεδομένων για την δημιουργία πορτραίτων υπόπτων, που θα οδηγούσαν στην αναγνώρισή τους.

04Όμως τα πορτραίτα των εγκληματιών του κοινού ποινικού δικαίου δεν ήταν τα μόνα που παρουσιάστηκαν στην έκθεση της Νέας Υόρκης.  Σημαντικό τμήμα καταλάμβαναν οι φωτογραφίες  πολιτικών κρατουμένων, αναρχικών κυρίως,  οι οποίοι σύμφωνα με τα ειωθότα της εποχής, αντιμετωπίζονταν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

05 06 07 08 09Ένα εκτεταμένο φωτογραφικό ρεπορτάζ για την έκθεση μπορείτε να βρείτε ΕΔΩ.

crime_and_punishment22

Daisy de Melker, η κληρονόμος – II

•12/11/2016 • Σχολιάστε

daisy-melkerΠροηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Κατά την προσφιλή της συνήθεια, η Daisy δεν θα αργήσει να ξαναπαντρευτεί.  Στις 21 Ιανουαρίου του 1931 θα ντυθεί νύφη, για τρίτη φορά, στο πλευρό του Sydney Clarence de Merkel, ενός χήρου υδραυλικού, ο οποίος φέρνει στο σπιτικό τους και την κόρη του Eileen, από τον πρώτο του γάμο.

Ας ανοίξουμε, σ’ αυτό το σημείο, μια παρένθεση στην εξιστόρηση της υπόθεσης de Merkel, για να σχολιάσουμε κάτι αξιοσημείωτο.  Είναι, φαντάζομαι, σαφές πως δεν μπορεί να αποδοθεί στην τύχη το γεγονός ότι και ο τρίτος σύζυγος της Daisy ασκεί το επάγγελμα του υδραυλικού. Η Daisy, ιδιαίτερα φιλοχρήματη,  προέρχεται από μια οικογένεια, η οποία ανήκει στα χαμηλώτερα οικονομικά στρώματα.  Δεδομένης της ταπεινής της καταγωγής δεν μπορεί να ελπίζει σε σύντροφο από ανώτερη, κοινωνικά, τάξη.  Έτσι αρκείται στο αμέσως καλύτερο: έναν υδραυλικό.  Κι αν παραξενεύει το επάγγελμα, αρκεί να θυμηθούμε ότι βρισκόμαστε στην δεκαετία του ’30, με το τρεχούμενο νερό στα σπίτια των επαρχιών της Ν. Αφρικής, αλλά και της Ευρώπης, ν’ αποτελεί καινοτομία.  Οι υδραυλικοί, λοιπόν, με τις κουζίνες και τα πλυσταριά των σπιτιών να δέχονται όλες τις αναγκαίες μετατροπές προκειμένουν να τοποθετηθούν βρύσες, που θα φέρνουν το νερό στα σπίτια και θα διευκολύνουν τα νοικοκυριά, κάνουν χρυσές δουλειές.  Εδώ, λοιπόν, πιστεύω πως θα πρέπει να αποδώσουμε το γεγονός του ίδιου επαγγέλματος των συζύγων της Daisy και όχι στις συμπτώσεις.

Rhodes Cowle

Rhodes Cowle

Αντίθετα με ότι θα σκεπτόταν κανείς, το τρίτο θύμα της Daisy δεν θα είναι ο de Merkel, αλλά το ίδιο της το παιδί, ο γιος της Rhodes Cowle, είκοσι ετών τότε.  Οι απόψεις για τον χαρακτήρα του είναι αντικρουόμενες.  Η κόρη του de Merkel, Eileen, η οποία συγκατοικεί με τον Rhodes στο σπίτι των γονιών τους, τον περιγράφει ως φυγόπονο που το πρωί σηκονόταν με το ζόρι για να πάει στη δουλειά.  Αντίθετα, μάρτυρες στην δίκη της Daisy κατέθεσαν πως ήταν ένα ευγενέστατο, πανέξυπνο και ενεργητικό παιδί, που ξεχώριζε ανάμεσα στους νέους της ηλικίας του.  Τα κίνητρα για την δολοφονία του δεν ξεκαθάρίστηκαν και μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε.  Αν και είναι σαφές πως η Daisy de Merkel δολοφονούσε τους συζύγους της για να τους κληρονομήσει, προφανώς το κίνητρο για τον φόνο του γιου της ήταν πιο προσωπικό.  Αν δεχτούμε ως αληθινή την περιγραφή της Eileen, μπορούμε να υποθέσουμε ασφαλώς πως ο νεαρός Rhodes αποτελούσε πηγή απογοητεύσεων για την μητέρα του.  Υπάρχουν, όμως, και μαρτυρίες φίλων του, στους οποίους είχε εκμυστηρεφθεί ότι περίμενε να κληρονομήσει ένα σεβαστό ποσό, στην ηλικία των 21 ετών.  Άλλη άποψη είναι ότι ζητούσε από την μητέρα του περισσότερα χρήματα απ’ όσα ήταν διατεθειμένη να του διαθέτει, με αποτέλεσμα, αυτό το τελευταίο, να όπλισε το χέρι της.  Καθώς, όμως, η ίδια δεν έδωσε καμία εξήγηση, όλα τα παραπάνω παραμένουν εξίσου πιθανές υποθέσεις.

daisy2Στα τέλη του Φεβρουαρίου του 1932, η Daisy ταξίδεψε από το Germiston –όπου έμενε τότε με την οικογένειά της- στο Turffontein, προκειμένου να αγοράσει αρσενικό από ένα φαρμακείο, του οποίου ο ιδιοκτήτης δεν την γνώριζε.  Ισχυρίστηκε πως χρειαζόταν το δηλητήριο για να σκοτώσει τη γάτα της που ήταν βαριά άρρωστη και υπέγραψε στο βιβλίο (απαραίτητο εφόσον αγόραζε δηλητήριο) με το όνομα του προηγουμένου συζύγου της: Sproat.  Δεν θα περάσει ούτε μια εβδομάδα κι ο Rhodes θα αρρωστήσει στη δουλειά, αφού έχει πει καφέ από το θερμός που του ετοίμαζε, κάθε πρωί, η μητέρα του.  Επίσης, αλλά ελαφρότερα, θα αρρωστήσει κι ο συνάδελφός του James Webster, o oποίος ήπιε δυο γουλιές από τον καφέ του Cowle.  Από τους δύο άνδρες, μόνο ο Webster θα σωθεί, ενώ ο Rhodes θα καταλήξει στις 5 Μαρτίου.  Η έκθεση του ιατροδικαστή έγραφε «εγκεφαλικός πυρετός» και η κηδεία του νέου έγινε την επόμενη ημέρα στο νεκροταφείο του New Brixton.  Την 1η Απριλίου η Daisy εισέπραξε το ποσό των 100 λιρών, από την ασφάλεια ζωής του γιου της.

William Sproat

William Sproat

Κι ενώ το σπιτικό των de Merkel επιστρέφει στην ρουτίνα της καθημερινότητας –την οποία, πιθανότατα, θα διέκοπτε ο θάνατος του Sydney Clarence de Merkel-, τα μέλη μιας άλλης οικογένειας βλέπουν τις προσπάθειές τους ν’ αποδίδουν καρπούς.  Ο William Sproat, αδελφός του δεύτερου συζύγου της Daisy, ανέκαθεν υποπτευόταν πως ο θάνατος του αδελφού του ήταν αποτέλεσμα δόλιων ενεργειών.  Δεν έπαψε, λοιπόν, να ερευνά το γεγονός και να ενοχλεί τις αρχές οι οποίες, μετά και τον θάνατο του Rhodes, αποφάσισαν να εγκρίνουν τις εκταφές που ζητούσε ο William Sproat, προκειμένου να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις στα πτώματα.  Ερήμην της Daisy, στις 15 Απριλίου του 1932, εκδίδεται δικαστική εντολή για τις εκταφές των σορών των William Cowle, Robert Sproat και Rhodes Cowle.

Το πρώτο πτώμα που εξετάστηκε, ήταν αυτό του Rhodes.  Αν και σαράντα ημέρες θαμμένο, ήταν άριστα διατηρημένο, κάτι που είναι χαρακτηριστικό της ύπαρξης στο σώμα μεγάλης ποσότητας αρσενικού.  Ο ιατροδικαστής που έκανε την τοξικολογική εξέταση, ανακάλυψε ίχνη αρσενικού στα σπλάχνα, την σπονδυλική στήλη και τα μαλλιά του Rhodes.  Τα σώματα του William Cowle και του Robert Sproat βρίσκονταν σε προχωρημένη αποσύνθεση, εντούτοις ίχνη στρυχνίνης εντοπίσθηκαν στους σπονδύλους και των δύο ανδρών.  Τα οστά τους, επίσης, είχαν μια ροζ απόχρωση, γεγονός που υποδείκνυε πως είχαν λάβει ροζ στρυχνίνη, πολύ κοινό για την εποχή.  Ίχνη αρσενικού βρέθηκαν επίσης στα νύχια και τα μαλλιά του James Webster, του συναδέλφου του Rhodes που είχε επιζήσει.

de-melker-waveΜετά από αυτά τα στοιχεία η Daisy de Merkel συνελήφθη και κατηγορήθηκε για τις δολοφονίες των τριών ανδρών.  Η υπόθεση απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και η δημοσιότητα που δόθηκε ήταν πρωτοφανής.  Ο φαρμακοποιός από το Turffontein, Abraham Spilkin, από τον οποίο η de Merkel είχε αγοράσει το αρσενικό με το οποίο δηλητηρίασε τον γιο της, την αναγνώρισε στις φωτογραφίες των εφημερίδων και παρουσιάστηκε στην αστυνομία για να καταθέσει το γεγονός, προσκομίζοντας και το βιβλίο όπου είχε υπογράψει η γυναίκα.

Σύμφωνα με την νομοθεσία της N. Αφρικής, την εποχή εκείνη ο υπόδικος για φόνο είχε το δικαίωμα να επιλέξει εάν θα δικαζόταν από έναν δικαστή και σώμα ενόρκων, ή από έναν δικαστή και δύο ειρηνοδίκες.  Η Daisy πίστεψε ότι θα είχε περισσότερες πιθανότητες με την δεύτερη επιλογή, καθώς ένα σώμα ανδρών ενόρκων θα ήταν σαφώς προκατειλημμένο εναντίον της.

Η δίκη της διήρκεσε 36 ημέρες.  Στην έδρα βρίσκονταν ο δικαστής Justice Greenberg και οι ειρηνοδίκες J.M. Graham και A.A. Stanford.  Η πολιτική αγωγή παρουσίασε πάνω από εξήντα μάρτυρες, ενώ η υπεράσπιση λιγότερους από τους μισούς.  Στο τέλος της δίκης η έδρα απεφάνθη ότι η ενοχή της de Merkel για τις δολοφονίες των William Cowle και Robert Sproat δεν είχε αποδειχθεί πέραν πάσης αμφιβολίας, επομένως δεν ήταν δυνατόν να καταδικαστεί γι αυτές.  Όμως, στην περίπτωση του Rhodes Cowle, τα αποδεικτικά στοιχεία ήταν συντριπτικά: ο Rhodes είχε πεθάνει από στρυχνίνη, το θερμός με τον καφέ του είχε ίχνη στρυχνίνης, η κατηγορουμένη είχε ετοιμάσει τον καφέ και τον δηλητηρίασε και, τέλος, η θεωρία της αυτοκτονίας δεν μπορούσε να ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Έτσι η Daisy de Merkel καταδικάστηκε μόνο για τη δολοφονία του γιου της, γεγονός που ήταν αρκετό για να οδηγηθεί στις Γυναικείες Φυλακές του Johannesburg και στην συνέχεια στις Κεντρικές Φυλακές της Pretoria όπου και θα εκτελεστεί με απαγχονισμό, στις 30 Δεκεμβρίου του 1932.  Ήταν 46 ετών.

Η εκτέλεση της de Melker

Η εκτέλεση της de Melker

Σίγουρα η Daisy de Merkel δεν αποτελεί μια από τις πιο παραγωγικές δηλητηριάστριες που υπάρχουν σε τούτο το blog, εντούτοις η υπόθεση έκανε μεγάλη αίσθηση στην χώρα της.  Το 1934, μόλις δυο χρόνια μετά την εκτέλεσή της, η Sarah Gertrude Millin, λιθουανικής καταγωγής νοτιοαφρικανή, δημοσιεύει το μυθιστόρημά της «Τρεις νεκροί άνδρες» (Three Men Died), που βασίζεται στην υπόθεση de Melker.  To 1993, προβάλλεται η τηλεοπτική μίνι-σειρά «Daisy de Melker», με την Susan Coetzer στον ομώνυμο ρόλο.  Τέλος, τον Σεπτέμβριο του 2005,  ένα μιούζικαλ, στο οποίο όλα τα μέλη του θιάσου είναι τραβεστί, με τίτλο «Daisy’s Well Hung» (ο τίτλος είναι λογοπαίγνιo, όπου το «well hung», εκτός από το «κρεμάστηκε για τα καλά», σημαίνει και τον ιδιαίτερα προικισμένο ανατομικά άνδρα), ανέβηκε στις Γυναικείες Φυλακές του Johannesburg, όπου είχε φυλακιστεί η de Merkel μετά τη δίκη της.  Την Daisy υποδύθηκε ο Robert Coleman, παρουσιάζοντάς την, αντί για την βαριά, σκοτεινή μορφή που ήταν, ως μια μοιραία γυναίκα που δολοφονούσε τους συζύγους της.

ΠΗΓΕΣ

-General South African History Timeline: 1920s

-Marilyn Z. Tomlins, Daisy de Melker: South Africa’s First Serial Killer

-Rob Marsh, Famous South African Crimes

-Peter Vronsky, Female Serial Killers: How and Why Women Become Monsters

-Daisy de Melker: Execution by Hanging, 30/12/1932

crime_and_punishment22

Daisy de Melker, η κληρονόμος – I

•05/11/2016 • 2 σχόλια

06-daisy-de-melker-south-africaTης Νίνας Κουλετάκη

Στη Ν. Αφρική οι δεκαετίες του ’20 και του ΄30 χαρακτηρίζονται από έντονες εσωτερικές συγκρούσεις.  Όταν ο Ντέσμοντ Τούτου, πολύ αργότερα, θα επινοήσει τον όρο «Έθνος Ουράνιο Τόξο», θα είναι ακριβώς για να δηλώσει την πολυπολιτισμικότητα αυτής της χώρας, με τους λευκούς, τους μαύρους και τους ινδούς κατοίκους.

Ήδη από πολύ παλιά, η μετανάστευση από την Ευρώπη στη Ν. Αφρική, κινήθηκε σε επίπεδα κατά πολύ μεγαλύτερα από εκείνα άλλων αφρικανικών χωρών.  Η αιτία δεν ήταν άλλη από τον μεγάλο ορυκτολογικό πλούτο της χώρας, πηγή κέρδους για τους λευκούς.  Οι Ευρωπαίοι καταφθάνουν σωρηδόν στην Ν. Αφρική, φέρνοντας μαζί τους και ινδούς από τις αποικίες τους.  Τα ορυχεία ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια και τα φθηνά αφρικανικά και ασιατικά χέρια, εξασφαλίζουν τα κέρδη των λευκών «αφεντικών».

Παρόλο που το απαρτχάιντ, ως επίσημη κρατική πολιτική, εφαρμόστηκε από το Εθνικό Κόμμα στη Ν. Αφρική μετά τις εκλογές του 1948 εντούτοις –και επί της ουσίας- ήταν σε ισχύ ήδη από την δεκαετία του ’20.  Ο διαχωρισμός μεταξύ λευκών, μαύρων και ινδών δεν αφορά μόνο στα εργασιακά δικαιώματα, αλλά επεκτείνεται και στην γεωγραφική κατανομή.  Δημιουργούνται ξεχωριστές περιοχές συγκέντρωσης του πληθυσμού ανάλογα με την φυλή, εκτός των οποίων μαύροι και ινδοί απαγορεύεται όχι μόνο να κατοικούν, αλλά και να έχουν οικονομικές συναλλαγές.  Ως φυσικό επακόλουθο, οι αναταραχές, οι απεργίες και οι συμπλοκές ήταν σε ημερήσια διάταξη.

Δεν είναι περίεργο λοιπόν, που σε μια χώρα σπαρασσόμενη από σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, οι δολοφονίες που διαπράττει μια λευκή γυναίκα περνούν απαρατήρητες.  Αυτό, όμως, που πραγματικά ξεπέρασε κάθε φαντασία ήταν η δημοσιότητα της δίκης της, όταν η δολοφόνος συνελήφθη, και η επισκίαση όλων των άλλων γεγονότων στις αναφορές του τύπου της εποχής.  Οι περίεργοι σχημάτιζαν, από νωρίς το πρωί, ουρές έξω από το δικαστήριο σε καθημερινή βάση, αρκετοί μάλιστα διανυκτέρευαν έξω από τις θύρες του, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση στην αίθουσα.  Ιδίως την τελευταία ημέρα της δίκης, όπου και θα ανακοινωνόταν η απόφαση, κάποιοι που είχαν εξασφαλίσει θέσεις λόγω της έγκαιρης προσέλευσής τους, έφθασαν να τις πωλούν προς 30 δολλάρια την μία!

daisy-de-melkerΗ Daisy de Melker (πατρικό όνομα Daisy Hancorn-Smith), γεννήθηκε την 1η Ιουνίου του 1886 στο Seven Fountains, κοντά στην πόλη Grahamstown της Ν. Αφρικής.  Οι πρόγονοί της είχαν μεταναστεύσει από την Μ. Βρεττανία και είχε άλλα δέκα αδέλφια.  Όταν ήταν αρκετά μικρή οι γονείς της χώρισαν και ο πατέρας της, με τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς της, εγκαταστάθηκαν στο Bulawayo της Ροδεσίας, στη σημερινή Ζιμπάμπουε, και λειτουργούσαν μια φάρμα.

Ήταν ένα δύσκολο και ατίθασο παιδί, περίεργα φιλοχρήματη παρά το νεαρό της ηλικίας της.  Όταν μερικοί γείτονες διαμαρτυρήθηκαν στην μητέρα της για χρήματα και αντικείμενα που είχαν χαθεί από τα σπίτια τους, μετά από επισκέψεις της Daisy, η μητέρα της –μην μπορώντας πλέον να τα βγάλει πέρα- αποφάσισε να την στείλει στον πατέρα και τα αδέλφια της, με την ελπίδα να μπορέσουν να της επιβληθούν.  Έτσι, σε ηλικία δώδεκα ετών, η Daisy φθάνει στη Ροδεσία.  Έζησε εκεί για τρία χρόνια και στην συνέχεια επέστρεψε στο Cape Town, για να παρακολουθήσει μαθήματα στην σχολή Good Hope Seminar και να γίνει νοσοκόμα.  Αποφοίτησε μετά από διετείς σπουδές κι επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα της.

Η σκληρή αγροτική ζωή στη φάρμα δεν ικανοποιούσε την Daisy, με αποτέλεσμα να φύγει ξανά για την Ν. Αφρική.  Βρήκε δουλειά ως νοσοκόμα στον οίκο ευγηρίας Berea Nursing Home κι εγκαταστάθηκε στο Durban.

Κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών της διακοπών στην Ροδεσία, το 1906, η Daisy γνώρισε τον Bert Fuller, δημόσιο υπάλληλο στο Υπουργείο Εσωτερικών της Ν. Αφρικής.  Ο έρωτας ήταν αμφοτέρως κεραυνοβόλος και, πολύ σύντομα, αρραβωνιάστηκαν.  Ο γάμος τους ήταν προγραμματισμένος να γίνει τον Οκτώβριο του 1907, αλλά έναν μήνα νωρίτερα ο Bert αρρώστησε από ελονοσία.  Πέθανε με την  Daisy στο πλευρό του την ημέρα που επρόκειτο να γίνει ο γάμος τους.  Ο Bert άφησε στην Daisy, στην διαθήκη του το ποσό των 100 λιρών.

To σπίτι της Daisy de Melker

To σπίτι της Daisy de Melker

Ο θάνατος του Bert βύθισε την Daisy στην θλίψη, όχι όμως για πολύ.  Η ζωή συνεχίζεται και η 23χρονη βρήκε γρήγορα παρηγοριά στην συντροφιά ενός 36χρονου υδραυλικού, του William Alfred Cowle.  Το ζευγάρι, μετά τον γάμο του το 1909, εγκαταστάθηκε στο Johannesburg και απέκτησε πέντε παιδιά, τέσσερα από τα οποία πέθαναν από διάφορες αιτίες, όλες παθολογικές, κατά την διάρκεια της βρεφικής και νηπιακής ηλικίας.  Έζησε μόνο ένας γιος, ο Rhodes Cecil, γεννημένος το 1911.

Η Daisy και ο William μετρούσαν ήδη δεκατέσσερα χρόνια γάμου όταν, ξαφνικά, το πρωί της 11ης Ιανουαρίου του 1923, ο Cowle ένοιωσε έντονη στομαχική αδιαθεσία, λίγο μετά από την λήψη ενός αφεψήματος, που του είχε ετοιμάσει η γυναίκα του.  Ο γιατρός που τον είδε δεν διέγνωσε κάτι ανησυχητικό και του έδωσε ένα ελαφρύ καταπραϊντικό για το στομάχι.  Αργότερα, όμως, ο ασθενής χειροτέρεψε, νοιώθοντας έντονους πόνους στο στομάχι και την κοιλιά.  Οι γείτονες κι ένας δεύτερος γιατρός, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν στις κλήσεις για βοήθεια της Daisy, δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα, καθώς ο άτυχος άνδρας πέθανε μέσα σε σπασμούς και φριχτούς πόνους, μελανιασμένος και βγάζοντας αφρούς από το στόμα.

Λόγω των συμπτωμάτων, ο δεύτερος γιατρός υποπτεύθηκε δηλητηρίαση από στρυχνίνη κι αρνήθηκε να υπογράψει το πιστοποιητικό θανάτου του William. Όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε νεκροψία από τον περιφερειακό ιατροδικαστή.  Η έκθεσή του απέδωσε τον θάνατο σε χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και εγκεφαλική αιμορραγία.  Η Daisy, χωρίς καμιά υποψία για τον θάνατο του άνδρα της να την βαραίνει, κληρονόμησε το ποσό των 1.795 λιρών.

de-melker-illus-colorΗ στρυχνίνη είναι μια άχρωμη ή ροζ κρυσταλλική σκόνη, με ιδιαίτερα πικρή γεύση.  100mg στρυχνίνης αρκούν για μια θανατηφόρα δόση, εντούτοις μοιραία έχουν αποβεί περιστατικά όπου η δόση ήταν κατά πολύ μικρότερη, ακόμα και 15mg.  Για την εμφάνιση των συμπτωμάτων είναι αρκετή και η ελάχιστη δόση των 5mg.   Η δηλητηρίαση από στρυχνίνη έχει ως αποτέλεσμα έντονους μυικούς σπασμούς, τόσο δυνατούς ώστε το σώμα να νοιώθει αφόρητους πόνους.  Το φαινόμενο αυτό μπορεί να διαρκέσει πάνω από πέντε λεπτά, κατά την διάρκεια των οποίων το θύμα διατηρεί τις αισθήσεις του και βιώνει ένα μαρτύριο.  Όπως είναι φυσικό, οι έντονοι αυτοί σπασμοί εμποδίζουν την λειτουργία των πνευμόνων και το θύμα καταλήγει το πολύ μέσα σε μία ώρα, από αναπνευστική ανεπάρκεια. Την εποχή που εξετάζουμε η στρυχνίνη χρησιμοποιόταν ευρέως ως ποντικοφάρμακο, γεγονός που καθιστούσε πολύ εύκολη την προμήθειά της.

Μετά από τρία χρόνια χηρείας, η Daisy θα παντρευτεί για δεύτερη φορά.  Είναι, πια, σαράντα ετών και ο νέος της σύζυγος, ο επίσης υδραυλικός Robert Sproat, δέκα χρόνια μεγαλύτερός της.  Λίγους μήνες μετά τον γάμο θα αρρωστήσει βαριά, με τα ίδια συμπτώματα του Cowle.  Θα συνέλθει, μόνο και μόνο για να ξανακυλίσει λίγες εβδομάδες αργότερα, πίνοντας μπύρα συντροφιά με την γυναίκα του και τον προγονό του Rhodes Cowle.   Θα καταλήξει στις 6 Νοεμβρίου του 1927.  Το πιστοποιητικό του θανάτου του, που θα υπογράψει χωρίς πρόβλημα ο τοπικός γιατρός, θα αναφέρει αρτηριοσκλήρυνση και εγκεφαλική αιμορραγία.  Δεν θα διεξαχθεί νεκροψία και η χήρα του θα γίνει πλουσιότερη κατά 4000 λίρες, χωρίς να υπολογίζεται σ’ αυτές η σύνταξή του των 560 λιρών.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

Νοέμβριος 2016: Μήνας σύγχρονης ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας

•29/10/2016 • Σχολιάστε

aΒιβλιοπωλεία ΙΑΝΟΣ – Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ)

Αποτελεί κοινή παραδοχή πως, τις τελευταίες δεκαετίες και έχοντας πάψει οριστικά να θεωρείται «παραλογοτεχνικό» είδος, η αστυνομική λογοτεχνία έχει αναδειχθεί σε «ατμομηχανή» της παγκόσμιας εκδοτικής βιομηχανίας, με το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού για αυτήν να διευρύνεται διαρκώς. Το φαινόμενο παρατηρείται και στην Ελλάδα, με ολοένα και περισσότερους -κυρίως νέους- συγγραφείς να στρέφονται συστηματικά στο είδος αυτό. Είναι ενδεικτικό ότι φέτος έχουν εκδοθεί ήδη περισσότερα από 40 αστυνομικά μυθιστορήματα Ελλήνων συγγραφέων, όταν πριν από 20 χρόνια ο αριθμός αυτός δεν υπερέβαινε τα πέντε!  Την ίδια στιγμή, αυξάνονται εντυπωσιακά οι θεωρητικές εργασίες που ερευνούν αναλυτικά την ιστορία της ελληνικής και διεθνούς αστυνομικής λογοτεχνίας και παρουσιάζουν διεξοδικά τα ιστορικά, ειδολογικά, αφηγηματικά, πολιτικοκοινωνικά κ.ά. χαρακτηριστικά της.

Στο πλαίσιο αυτό, τα βιβλιοπωλεία ΙΑΝΟΣ στην Αθήνα (Σταδίου 24) και τη Θεσσαλονίκη (Αριστοτέλους 7) αφιερώνουν όλο το Νοέμβριο στη σύγχρονη ελληνική αστυνομική λογοτεχνία, με σειρά εκδηλώσεων που διοργανώνονται σε συνεργασία με την Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ).

Ειδικότερα:

► Καθ’ όλη τη διάρκεια του μήνα σε ειδικά σημεία των βιβλιοπωλείων θα παρουσιάζονται τα αστυνομικά μυθιστορήματα, οι συλλογές αστυνομικών διηγημάτων και τα βιβλία θεωρίας σχετικά με το είδος, Ελλήνων ή ελληνόφωνων συγγραφέων, που κυκλοφόρησαν το 2001 έως σήμερα. Έτσι, το κοινό θα έχει τη μοναδική ευκαιρία να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για την βιβλιοπαραγωγή της τελευταίας 15ετίας στην εγχώρια αστυνομική λογοτεχνία και να ανακαλύψει «άγνωστους» αλλά εξαιρετικά ενδιαφέροντες τίτλους της περιόδου αυτής.

► Παράλληλα, σημαντικοί συγγραφείς του είδους θα βρεθούν στο χώρο των βιβλιοπωλείων για να συναντηθούν με τους αναγνώστες, να συνομιλήσουν μαζί τους και να υπογράψουν βιβλία τους. Συγκεκριμένα, το πρόγραμμα των συναντήσεων είναι το ακόλουθο:

murder-with-gun-and-knife

  • Στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ της Αθήνας (από τις 18.00 έως τις 20.00):

– Τετάρτη 2 Νοεμβρίου: Βαγγέλης Γιαννίσης και Χίλντα Παπαδημητρίου.

– Παρασκευή 4 Νοεμβρίου: Γρηγόρης Αζαριάδης, Βασιλική Λεβεντάκη και Μαρλένα Πολιτοπούλου.

– Τετάρτη 9 Νοεμβρίου: Αντώνης Γκόλτσος και Αναστάσης Σιχλιμίρης.

– Παρασκευή 11 Νοεμβρίου: Κυριακή Γεροζήση και Κώστας Μουζουράκης.

– Τετάρτη 16 Νοεμβρίου: Ανδρέας Μιχαηλίδης και Χρύσα Σπυροπούλου.

– Παρασκευή 18 Νοεμβρίου: Ευαγγελία Ευσταθίου και Χρήστος Παπαδημητρίου.

– Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου: Δημήτρης Μαμαλούκας και Αναστασία Μπαξεβάνη.

– Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου: Παναγιώτης Γιαννουλέας, Σόνια Ζαχαράτου και Μιμή Φιλιππίδη-Θεοχάρη.

astunomiko-biblio

  • Στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ της Θεσσαλονίκης:

– Πέμπτη 10 Νοεμβρίου: Δημήτρης Αναστασίου (18.00-20.00).

– Παρασκευή 18 Νοεμβρίου: Πολυδεύκης Παπαμιχαήλ  (18.00-20.00).

– Τρίτη 22 Νοεμβρίου: Πέτρος Μαρτινίδης (18.00-20.00).

– Πέμπτη 24 Νοεμβρίου: Έλενα Χουσνή  (18.00-20.00).

– Σάββατο 26 Νοεμβρίου: Πάνος Ιωαννίδης (12.00-14.00).

► Ο «μήνας σύγχρονης ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας» θα ολοκληρωθεί την Τρίτη 29 Νοεμβρίου και ώρα 20.30 με εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο cafe του ΙΑΝΟΥ της Αθήνας με θέμα: «Κοινωνία, πολιτική και σύγχρονη ελληνική αστυνομική λογοτεχνία».

Θα μιλήσουν ο διευθυντής του ηλεκτρονικού περιοδικού για το βιβλίο «Ο Αναγνώστης» (oanagnostis.gr) Γιάννης Μπασκόζος, ο ομότιμος Καθηγητής Εγκληματολογίας και μέλος της ΕΛΣΑΛ Γιάννης Πανούσης, ο δημοσιογράφος και μέλος της ΕΛΣΑΛ Μανώλης Πιμπλής και η συγγραφέας και δημοσιογράφος Μαρλένα Πολιτοπούλου.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό, ενώ την εκδήλωση θα «κλείσει» θεατρικό δρώμενο-έκπληξη, βασισμένο στο κείμενο της Βρετανίδας συγγραφέως Jan Devlin με τίτλο «Της τύχης τα γυρίσματα» («Change of fortune»), σε μετάφραση της Άννας Δάρδα-Ιορδανίδου και σκηνοθεσία-ερμηεία της Άσπας Κυρίμη.

crime_and_punishment22

Ο φόνος χωράει σ’ ένα τσίγγινο κουτί

•22/10/2016 • 2 σχόλια

twinpeaks_openingshotcreditsΤης Νίνας Κουλετάκη

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 –και συγκεκριμένα από τις 9 Απριλίου του 1990 μέχρι και τις 10 Ιουνίου του 1991- μια αμερικανική τηλεοπτική σειρά καθήλωνε μπροστά στις τηλεοράσεις τους εκατομμύρια τηλεθεατών σε πολλές χώρες του κόσμου, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης.  Δεν ήταν άλλη από την εμβληματική σειρά  των Marc Frost και David Lynch «Twin Peaks».  Η σειρά ολοκληρώθηκε σε δύο τηλεοπτικές σαιζόν, με 8 επεισόδια η πρώτη και 22 η δεύτερη.

my-log-has-something-to-tell-you-niclas-mortensenΗ αίσθηση που προκάλεσε το «Twin Peaks» ήταν μεγάλη.  Μια, φαινομενικά συνηθισμένη, αστυνομική σειρά κατάφερε να εντυπωσιάσει με το πρωτότυπο για την εποχή σενάριο αλλά και την σκηνοθετική ματιά του Lynch. Σάρωσε τα βραβεία Emmy και Χρυσές Σφαίρες, τόσο σε συνολικό επίπεδο όσο και σε αυτό των πρωταγωνιστών της.   H υποβλητική μουσική του Angelo Badalamenti ήταν ένα επιπλέον ατού της σειράς και η μουσική του θέματος παραμένει αναγνωρίσιμη μέχρι σήμερα.

Για όσους δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάω, οι σύνδεσμοι στο τέλος του άρθρου θα φανούν χρήσιμοι.  Όμως το σημερινό κείμενο δεν έχει να κάνει με την σειρά αυτή καθεαυτή, αλλά με τα έργα μιας καλλιτέχνιδας, που εμπνεύστηκε από αυτή.

Η Kristina είναι μια νεαρή γερμανίδα που ζει στο Babenhausen και κατασκευάζει διοράματα τα οποία, στη συνέχεια, τοποθετεί μέσα σε τσίγγινα δοχεία.  Μια σειρά από αυτά είναι αφιερωμένη στο «Twin Peaks».  Χαρακτηριστικές σκηνές της σειράς αναπαριστώνται στα διοράματα της Kristina και ενθουσιάζουν τους απανταχού φανατικούς του «Twin Peaks».

Μέχρι στιγμής η Kristina έχει φτιάξει τρεις σκηνές: την κτηνιατρική κλινική, όπου ο πράκτορας Dale Cooper γνωρίζεται με ένα λάμα,

twin-peaks-lydecker-office-diorama-02-785x268twin-peaks-lydecker-office-diorama-boxartig-785x524την σκηνή με το όνειρο του Cooper αναφορικά με το «Κόκκινο Δωμάτιο»

twinpeaksdioramafourasldkjaslkdfjtwin-peaks-black-lodge-red-room-diorama-boxartig-02-785x522blacklodgedioramaalsdkjfalskjdlaskjdfκαι την μακάβρια σκηνή με το, τυλιγμένο σε πλαστικό, πτώμα της Laura Palmer στην παραλία.

wrapped-in-plastic-boxartig-02wrapped-in-plastic-boxartig-01Διαθέτει, ακόμη, σκέτα κουτιά, χωρίς διοράματα, για διάφορες χρήσεις, με σκίτσα βασισμένα στην τηλεοπτική σειρά.

log-lady-gift-box-boxartig-785x523

the-hurleys-twin-peaks-gift-box-boxartig-785x523Η Kristina πουλάει τις δημιουργίες της μέσω διαδικτύου, από το κατάστημα που διατηρεί στο Etsy αλλά και από το site της.  Οι σύνδεσμοι και για τα δύο στο τέλος του άρθρου.

Όσο για εμάς, που λατρέψαμε το «Twin Peaks», τα νέα είναι υπέροχα, συναρπαστικά και πολλά υποσχόμενα: οι δημιουργοί Frost και Lynch επιστρέφουν με την συνέχεια του «Twin Peaks», 25 χρόνια μετά.  Πρωταγωνιστούν οι ίδιοι ηθοποιοί –και πολλοί άλλοι ακόμη.  Η υπόθεση είναι επτασφράγιστο μυστικό, το μόνο που ξέρουμε είναι ότι θα διαδραματίζεται στο σήμερα με αυτά τα 25 χρόνια απόστασης από τον φόνο της Laura Palmer να αποτελούν και τον πυρήνα της.  Τα γυρίσματα έχουν ολοκληρωθεί και η σειρά αναμένεται ν’ αρχίσει να μεταδίδεται το πρώτο μισό του 2017.

Ανυπομονούμε!!!

twin-peaks-revival-red-room

Σχετικοί σύνδεσμοι

https://en.wikipedia.org/wiki/Twin_Peaks

https://en.wikipedia.org/wiki/Twin_Peaks_(2017_TV_series)

https://www.etsy.com/shop/BOXARTIG?ref=l2-shopheader-name

http://www.boxartig.org/

crime_and_punishment22

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: