Τα «αστυνομικά» σκίτσα του Brian Joseph Davies

•06/02/2016 • Σχολιάστε
Brian Joseph Davies

Brian Joseph Davies

Της Νίνας Κουλετάκη

Ήδη, από την σύσταση των πρώτων αστυνομικών τμημάτων ανά τον κόσμο, εκτός από τους αστυνομικούς ή/και τους διοικητικούς υπαλλήλους που στελέχωναν το τμήμα, υπήρχε πάντα κι ένας καλλιτέχνης. Ένας ζωγράφος, συνήθως, στις υπηρεσίες του οποίου προσέτρεχαν κάθε φορά που ένας μάρτυρας περιέγραφε έναν ύποπτο που είχε δει. Δουλειά του καλλιτέχνη ήταν ν’ ακούσει την περιγραφή του μάρτυρα και, με την βοήθειά του βήμα-βήμα, να αποδώσει όσο πιστότερα μπορούσε το πρόσωπο του υπόπτου. Η ίδια δουλειά γινόταν και με τα θύματα αγνώστου ταυτότητος ώστε, με την κυκλοφορία του σκίτσου, να αναγνωριστεί το θύμα και να αποκαλυφθεί η ταυτότητά του. Σήμερα, αν και ο τρόπος αυτός αναγνώρισης εγκληματιών και θυμάτων, είναι ακόμη σε χρήση, έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από ειδικά προγράμματα

Annie Wilkes, Misery, Stephen King

Annie Wilkes, Misery, Stephen King

Aomame, 1Q84, Haruki Murakami

Aomame, 1Q84, Haruki Murakami

Aschenbach, Death in Venice, Thomas Mann

Aschenbach, Death in Venice, Thomas Mann

Buck Mulligan, Ulysses, James Joyce

Buck Mulligan, Ulysses, James Joyce

Captain Ahab, Moby Dick, Herman Melville

Captain Ahab, Moby Dick, Herman Melville

Carrie White, Carrie, Stephen King

Carrie White, Carrie, Stephen King

Cathy Ames, East of Eden, John Steinbeck

Cathy Ames, East of Eden, John Steinbeck

Ο Brian J. Davies είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος, βασιζόμενος σε αυτήν τον τρόπο της αναπαράστασης ενός προσώπου από την αστυνομία, δημιουργεί τα δικά του πορτραίτα. Με μια διαφορά: οι ύποπτοι ή τα θύματα δεν προέρχονται από το βιβλίο συμβάντων κάποιου αστυνομικού τμήματος, αλλά από τις σελίδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας και όχι μόνο. Ο Davies δημιουργεί τα πορτραίτα των ηρώων σύμφωνα με τις περιγραφές που δίνονται γι αυτούς από τον δημιουργό τους. Τα κατασκευάζει χρησιμοποιώντας το ίδιο πρόγραμμα με τις αστυνομίες πολλών κρατών και για τις περιγραφές βασίζεται στα βιβλία.

Constance Chatterley, Lady Chatterley’s Lover, DH Lawrence

Constance Chatterley, Lady Chatterley’s Lover, DH Lawrence

Count Dracula, Dracula, Bram Stoker

Count Dracula, Dracula, Bram Stoker

Daisy Buchanan, The Great Gatsby, F. Scott Fitzgerald

Daisy Buchanan, The Great Gatsby, F. Scott Fitzgerald

Dorian Gray, The Portrait of Dorian Gray, Oscar Wilde

Dorian Gray, The Portrait of Dorian Gray, Oscar Wilde

Dudley Smith, Clandestine, The Big Nowhere, and L.A. Confidential, James Ellroy

Dudley Smith, Clandestine, The Big Nowhere, and L.A. Confidential, James Ellroy

Emma Bovary, Madame Bovary, Gustave Flaubert

Emma Bovary, Madame Bovary, Gustave Flaubert

Heathcliff, Wuthering Heights, Emily Brontë

Heathcliff, Wuthering Heights, Emily Brontë

Ο Brian Davies είναι κινηματογραφιστής και ψηφιακός καλλιτέχνης που ζει στο Brooklyn της Νέας Υόρκης. Γράφει βιβλία, φτιάχνει podcasts, γυρίζει ταινίες, δημιουργεί παραστάσεις κάθε είδους. Είναι συνιδρυτής του Joyland Magazine και η δουλειά του έχει παρουσιαστεί πολλές φορές σε έντυπα διεθνούς κύρους.

Jack Torrance, The Shining, Stephen King

Jack Torrance, The Shining, Stephen King

Jane Eyre, Jane Eyre, Charlotte Brontë

Jane Eyre, Jane Eyre, Charlotte Brontë

Javert, Les Misérables, Victor Hugo

Javert, Les Misérables, Victor Hugo

Jesus, The Last Temptation of Christ, Nikos Kazantzakis

Jesus, The Last Temptation of Christ, Nikos Kazantzakis

Julia, Nineteen Eighty-Four, George Orwell

Julia, Nineteen Eighty-Four, George Orwell

Kurtz, Heart of Darkness, Joseph Conrad

Kurtz, Heart of Darkness, Joseph Conrad

Lisbeth Salander, The Girl with the Dragon Tattoo, Stieg Larsson

Lisbeth Salander, The Girl with the Dragon Tattoo, Stieg Larsson

Αντίθετα απ’ ότι θα περίμενε κανείς, ο Davies δεν δημιουργεί τα πορτραίτα του βασιζόμενος αποκλειστικά σε έργα της αστυνομικής λογοτεχνίας. Βεβαίως και οι κλασικοί ήρωες του Nτόυλ, του Τσάντλερ ή της Χάισμιθ κατέχουν εξέχουσα θέση στο έργο του, συνοδευόμενοι από τους σύγχρονους του Ελρόυ ή του Λάρσον, όμως οποιοδήποτε λογοτεχνικό βιβλίο, οποιοδήποτε μυθιστόρημα περιέχει μια λεπτομερή περιγραφή κάποιου ήρωα, αρκεί για να δημιουργήσει ο Davies το πορτραίτο του. Έτσι μας έχει δώσει πορτραίτα από ήρωες του Κινγκ, του Κάφκα, του Φώκνερ, του Όργουελ, των αδελφών Μπροντέ, του Φιτζέραλντ, του Ουάιλντ, του Χάρτντυ, του Μπουλγκάκωφ, του Μαν, του Τζόυς και πολλών, πολλών άλλων, μέχρι και του Νίκου Καζαντζάκη! Και, φυσικά, ανάμεσά τους δεν βρίσκονται μόνο οι «κακοί» της υπόθεσης.

Lux Lisbon, The Virgin Suicides, Jeffrey Eugenides

Lux Lisbon, The Virgin Suicides, Jeffrey Eugenides

Mrs. Danvers, Rebecca, Daphne du Maurier

Mrs. Danvers, Rebecca, Daphne du Maurier

Norman Bates, Psycho, Robert Bloch

Norman Bates, Psycho, Robert Bloch

Nurse Ratched, One Flew Over the Cuckoo’s Nest, Ken Kesey

Nurse Ratched, One Flew Over the Cuckoo’s Nest, Ken Kesey

Popeye, Sanctuary, William Faulkner

Popeye, Sanctuary, William Faulkner

Sam Spade, The Maltese Falcon, Dashiell Hammett

Sam Spade, The Maltese Falcon, Dashiell Hammett

Vivian Regan, The Big Sleep, Raymond Chandle

Vivian Regan, The Big Sleep, Raymond Chandler

O Davies δεν επηρεάζεται από τις απεικονίσεις των ηρώων στον κινηματογράφο, καθώς πολλά από τα βιβλία αυτά απαθανατίστηκαν και στην έβδομη τέχνη, άλλοτε με μεγαλύτερη κι άλλοτε με μικρότερη επιτυχία.  Οι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν τους ήρωες δεν τον παρασύρουν στο να δώσει στα έργα του τη μορφή τους.  Βασίζεται αποκλειστικά στις πληροφορίες που συγκεντρώνει από την περιγραφή του συγγραφέα, αντιμετωπίζοντάς τον ως έναν αυτόπτη μάρτυρα της παρουσίας του ήρωα.

Sherlock Holmes, A Study in Scarlet, Sir Arthur Conan Doyle

Sherlock Holmes, A Study in Scarlet, Sir Arthur Conan Doyle

Tess, Tess of the D'Urbervilles, Thomas Hardy

Tess, Tess of the D’Urbervilles, Thomas Hardy

The Monster, Frankenstein, Mary Wollstonecraft Shelley

The Monster, Frankenstein, Mary Wollstonecraft Shelley

Tom Ripley, The Talented Mr. Ripley, Patricia Highsmith

Tom Ripley, The Talented Mr. Ripley, Patricia Highsmith

Vaughn, Crash - A Novel, JG Ballard

Vaughn, Crash – A Novel, JG Ballard

Woland, The Master and Margarita, Mikhail Bulgakov

Woland, The Master and Margarita, Mikhail Bulgakov

ΠΗΓΕΣ
Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από τα δύο sites του Brian Davies, το http://thecomposites.tumblr.com/ και το http://thecomposites.tumblr.com/

Ευχαριστώ τον Βαγγέλη Δαρδαντάκη, που μου «γνώρισε» τον Davies.

Dolores Lolita Hayes - Mrs. Richard F. Schiller, Lolita, Vladimir Nabokov

Dolores Lolita Hayes – Mrs. Richard F. Schiller, Lolita, Vladimir Nabokov

Dr. Jekyll and Mr. Hyde, The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde, Robert Louis Stevenson

Dr. Jekyll and Mr. Hyde, The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde, Robert Louis Stevenson

crime_and_punishment22

Χρήστος Κεντήρας, έγκλημα σε ζωντανή σύνδεση

•30/01/2016 • 2 σχόλια
1104kentira2

Χρήστος Κεντήρας

Της Νίνας Κουλετάκη

Εκείνο το Σάββάτο 4 Νοέμβρη του 2000 έμελε να είναι η μακρύτερη, δυσκολότερη και σκληρότερη ημέρα στη ζωή του Χρήστου Κεντήρα. Μέσα σε λιγότερες από 24 ώρες, θα έκανε δύο φόνους, θα απήγαγε 35 ανθρώπους, θα έκανε μιαν εμφάνιση μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης και θα αυτοκτονούσε.

Ο 48χρονος φανοποιός Χρήστος Κεντήρας από τον Πόρο, ήταν καιρός που υποψιαζόταν πως η γυναίκα του τον απατούσε με τον φίλο του Σταμάτη Τακτικό, αγρότη 44 ετών. Επίσης πίστευε πως η πεθερά του, η 77χρονη Γεωργία Σπύρου, όχι μόνο γνώριζε για την σχέση της κόρης της με τον Τακτικό, αλλά και την ενθάρρυνε.

Νωρίς το πρωί του Σαββάτου 4 Νοέμβρη του 2000, ο Κεντήρας πήγε στο σπίτι της πεθεράς του στην Τακτικούπολη, λίγο έξω από τον Γαλατά Τροιζηνίας, και δολοφόνησε με πυροβόλο όπλο, μια καραμπίνα, την 77χρονη. Αμέσως μετά μπήκε στην πόλη του Γαλατά, πήγε στο σπίτι του Τακτικού και σκότωσε κι αυτόν με τον ίδιο τρόπο. Ο Κεντήρας παρουσίαζε, σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής, έντονα ψυχολογικά προβλήματα και μάλιστα φέρεται να ζητούσε από συγχωριανούς του να τον αποκαλούν «παράξενο».

autobusΣυνειδητοποιώντας τις πράξεις του, πανικοβάλλεται, μπαίνει στο αυτοκίνητό του και τρέπεται σε φυγή, κατευθυνόμενος προς την Νέα Επίδαυρο. Σε κατάσταση αμόκ, έκαψε το αυτοκίνητό του, ένα λευκό «Αλφα Ρομέο» χωρίς πινακίδες, έξω από τη Μονή Αγνούντος και γύρω στις 10.15 μ.μ. σταμάτησε με την απειλή καραμπίνας το λεωφορείο της εταιρείας Panolympia Express με 33 ιάπωνες τουρίστες, τον 35χρονο έλληνα ξεναγό Α. Αλεξίου και τον 42χρονο οδηγό Γ. Τσάκωνα. Το γκρουπ των ιαπώνων τουριστών είχε έλθει μετά από περιοδεία στην Ευρώπη την προηγούμενη Πέμπτη στη χώρα μας και είχε ξεκινήσει για τριήμερη εκδρομή στην Αργολίδα, στους Δελφούς και στην Καλαμπάκα. Απειλώντας τον οδηγό με το όπλο του, τον αναγκάζει να ξεκινήσει το ταξίδι προς το πουθενά, καθώς ο Κεντήρας δεν έχει στο μυαλό του κάποιον συγκεκριμένο προορισμό.

15541Η ΕΛ.ΑΣ. ενημερώνεται άμεσα και κινητοποιείται. Σε λίγα λεπτά το λεωφορείο είναι περικυκλωμένο από περιπολικά, που κινούνται μαζί με το λεωφορείο, αποκόβοντάς το από τα υπόλοιπα οχήματα που κινούνται στον δρόμο. Από το χωριό Καλπάκι, όπου ευρίσκετο στα πλαίσια της περιοδείας του στην Ηπειρο, ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Η απαγωγή των τουριστών είναι ένα γεγονός ιδιαίτερα λυπηρό. Οφείλεται σε έναν άνθρωπο σαφώς ψυχοπαθή. Η Αστυνομία έχει εμπειρία για τον χειρισμό τέτοιων καταστάσεων. Εχω δώσει και εγώ τις κατάλληλες εντολές. Προσπάθεια όλων μας είναι να διασωθεί η ζωή των ομήρων και να κλείσουμε την υπόθεση με το καλύτερο αποτέλεσμα. Οι ενέργειες της Αστυνομίας θα είναι θετικές και σύντομες».

bus_001Γράφει η εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», την επόμενη ημέρα: «αρχικώς οι τρεις ειδικοί διαπραγματευτές και ψυχολόγοι της ΕΛ.ΑΣ. υπό την καθοδήγηση του ειδικού επιστήμονα κ. Γιαπιτζόγλου εφάρμοζαν την κλασική τακτική για την εξάντληση του απαγωγέα και την ανεύρεση χρονικών περιθωρίων για διαπραγματεύσεις μαζί του ή ακόμη και για επιτυχημένη αστυνομική επέμβαση προκειμένου να αποφευχθεί μια σπασμωδική αντίδρασή του που μπορούσε να οδηγήσει σε αιματοχυσία. Οι ειδικοί διαπραγματευτές διατηρούσαν διαρκή επικοινωνία μέσω του κινητού τηλεφώνου του με τον απαγωγέα φροντίζοντας να βάλουν «φραγή» στις άλλες εισερχόμενες και εξερχόμενες κλήσεις ώστε να μην έχει επικοινωνία με ηλεκτρονικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως έπραξε τις πρώτες ώρες της πειρατείας. Ο Κεντήρας ζήτησε να επικοινωνήσει με αστυνομικό από τον αστυνομικό σταθμό του Γαλατά Τροιζηνίας, ενώ προσπάθειες να τον πείσουν να παραδοθεί κατέβαλαν χωρίς αποτέλεσμα η σύζυγός του και η μητέρα του, που διαμένουν στη Νίκαια.

Χρήστος Κεντήρας

Χρήστος Κεντήρας

Το λεωφορείο κατευθύνθηκε αρχικώς προς την Αθήνα αλλά το μπλόκο της Αστυνομίας στο ύψος των διοδίων της Ελευσίνας τον ανάγκασε να επιστρέψει προς την Κόρινθο και γύρω στις 2.00 το μεσημέρι κατευθυνόταν ήδη πάλι προς την περιοχή της Τροιζηνίας! Μετά την αναχώρησή του από τα διόδια της Ελευσίνας ο δράστης, που δήλωσε ότι κουβαλάει και ένα πιστόλι των 9 mm, φέρεται να πυροβόλησε, χωρίς να τραυματίσει, τον αστυνομικό της Αμεσης Δράσης Δημήτρη Γιοβανίδη, ο οποίος επιχείρησε να προσεγγίσει με την υπηρεσιακή μοτοσικλέτα του το λεωφορείο, από δική του πρωτοβουλία και χωρίς να έχει λάβει σχετική εντολή. Παρόλο που η ενέργειά του αυτή προκάλεσε και πανικόβαλε τον Κεντήρα, κάνοντάς τον να πυροβολήσει θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή των ομήρων, ο αστυνομικός ουδέποτε τιμωρήθηκε, ούτε κλήθηκε να ερμηνεύσει την πράξη του.

negociacionΕνώ λοιπόν στην περιοχή του Γαλατά είχε στηθεί χθες το μεσημέρι μια οργανωμένη επιχείρηση αντιμετώπισης του περιστατικού με τη συμμετοχή ομάδας των ΕΚΑΜ και με τη βοήθεια έμπειρων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ., υπήρξε μια απροσδόκητη εξέλιξη που αιφνιδίασε τους αστυνομικούς και ματαίωσε την επιχείρηση: μέσω ενός άλλου κινητού τηλεφώνου που βρισκόταν στο λεωφορείο ­ πιθανώς του κινητού του οδηγού επικοινώνησε με τον δράστη ο δημοσιογράφος Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, ο οποίος χωρίς να ενημερώσει κανένα στέλεχος της ΕΛ.ΑΣ. φέρεται να ζήτησε από τον απαγωγέα να επιστρέψει στην Κόρινθο, όπου θα τον ανέμενε με τηλεοπτικό συνεργείο για συνέντευξη. Το λεωφορείο, λοιπόν, συνοδευόμενο από ισχυρές δυνάμεις της Αστυνομίας πήρε ­ μετά την προτροπή του δημοσιογράφου και εν αγνοία της Αστυνομίας ­ τον δρόμο της επιστροφής προς Κόρινθο. Ακολούθως ο δράστης του διπλού εγκλήματος ειδοποίησε τους αστυνομικούς και τους ειδικούς διαπραγματευτές για τους λόγους της επιστροφής του και για την επικοινωνία του με τον δημοσιογράφο του τηλεοπτικού σταθμού. Αμέσως δόθηκε εντολή να τοποθετηθεί «φραγή» και στο δεύτερο κινητό τηλέφωνο που υπήρχε στο λεωφορείο, ενώ στελέχη του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και της ΕΛ.ΑΣ. επικοινώνησαν με τον δημοσιογράφο, ο οποίος ­ εκ των υστέρων ­ δήλωσε… πρόθυμος να βοηθήσει το έργο της Αστυνομίας, υποστηρίζοντας ότι ο ίδιος ο απαγωγέας είχε έλθει σε επαφή μαζί του».

bus_002Στο μεταξύ, η είδηση της απαγωγής των τουριστών έχει φτάσει ήδη, όχι μόνο στα ελληνικά αλλά και στα διεθνή ΜΜΕ, με όλη την αρνητική προσοχή που επισύρει το γεγονός στραμένη επάνω στη χώρα μας. Στα κανάλια παίζουν εικόνες από την αυτοκινητοπομπή, η οποία πλησιάζει την πρωτεύουσα, η απαγωγή των τουριστών είναι πρώτο θέμα και μεταδίδεται ζωντανά. Αυτό που αγνοούν οι τηλεθεατές είναι πως ο Κεντήρας έχει ήδη μιλήσει με τους αστυνομικούς και ότι ο Τριανταφυλλόπουλος, έχει εξελιχθεί σε επικεφαλής των διαπραγματεύσεων με τον απαγωγέα. Τα κινητά έχουν πάρει φωτιά, προσπαθώντας να πείσουν τον απαγωγέα να οδηγήσει το λεωφορείο σε ασφαλές μέρος και ν’ απελευθερώσει τους ομήρους.

kentira3Κι ενώ όλη η Ελλάδα είναι «κρεμασμένη» στους τηλεοπτικούς δέκτες το πούλμαν, έχοντας ήδη μπει στην Αθήνα, κατευθύνεται στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό ΑΛΦΑ, όπου εργαζόταν τότε ο Τριανταφυλλόπουλος, και ο δράστης παραδίδεται ήρεμα στους αστυνομικούς.  Ο δημοσιογράφος, όχι μόνο έχει την αποκλειστικότητα μιας συνέντευξης με τον δράστη, πριν εκείνος οδηγηθεί στην Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών, αλλά δέχεται και τα συγχαρητήρια της κυβέρνησης, μέσω του Υπουργού Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, για την συμβολή του στο αίσιο τέλος της περιπέτειας. Οι 33 ιάπωνες φιλοξενούνται από τον Ε.Ο.Τ. για ν’ αποζημιωθούν για την 11ωρη ταλαιπωρία τους, κι όλα φαίνεται να τελειώνουν καλά.

kentira1Τα φαινόμενα, όμως, απατούν. Ενώ ο Κεντήρας βρίσκεται στη Γ.Α.Δ.Α. για τις διαδικασίες της προφυλάκισής του, οδηγείται στον έβδομο όροφο της ΓΑΔΑ για δαχτυλικά αποτυπώματα. Εκεί ξεφεύγει από τους αστυνομικούς που τον συνόδευαν και πηδάει στο κενό. Ο θάνατός του είναι ακαριαίος. Η ιστορία τελειώνει όπως άρχισε: με αίμα.

Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και Κίτρινος Τϋπος

Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και Κίτρινος Τύπος

Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ, αυτό το κείμενο, θέλω όμως να θέσω δυο προβληματισμούς. Ο πρώτος έχει να κάνει με τον ρόλο που διαδραμάτισε ο Τριανταφυλλόπουλος στην υπόθεση, μετατρέποντας σε τηλεοπτικό σήριαλ μιαν ιστορία που, από σύμπτωση και μόνο, έληξε καλά για τους εμπλεκόμενους ομήρους. Η διαπραγμάτευση είναι δουλειά έμπειρων ειδικών και σε καμία περίπτωση και για καμία προβολή ή αποκλειστικότητα στην είδηση δεν πρέπει να αφήνεται στα χέρια άσχετων και –συνεπώς- επικίνδυνων ανθρώπων. Η τηλεθέαση, τα νούμερα και οι αμοιβές δεν μπορεί και δεν πρέπει να μπαίνουν πάνω από την ανθρώπινη ζωή.

Δημήτρης Γιοβανίδης

Δημήτρης Γιοβανίδης

Ο δεύτερος προβληματισμός μου έχει να κάνει με την «πρωτοβουλία» που πήρε ο αστυνομικός Γιοβανίδης και την επίδειξη «μαγκιάς» που έμεινε ατιμώρητη, αν και αποδεδειγμένα εξέθεσε σε κίνδυνο τη ζωή των ομήρων, καθώς ο απαγωγέας άνοιξε πυρ. Αντί να αποταχθεί από το σώμα, όπως σαφέστατα θα έστεκε μετά την ενέργειά του, ο Γιοβανίδης επιβραβεύεται και εννιά χρόνια αργότερα τον βρίσκουμε Διοικητή του Τμήματος Ασφαλείας στο ΑΤ Νίκαιας. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2009, στις 1:30 π.μ., 15 αστυνομικοί εισβάλλουν σε σπίτι Πακιστανών εργατών, στην οδό Ηλιουπόλεως, στη Νίκαια.

kamranΟ 25χρονος Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ ξυλοκοπείται μαζί με συγγενείς και συγκατοίκους του και οδηγείται στο Α.Τ. Νίκαιας ως ύποπτος για ξυλοδαρμό ανηλίκου. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 9 Οκτωβρίου, έχασε τη ζωή του μετά από την κακοποίηση και τα βασανιστήρια που υπέστη στο Α.Τ. Νίκαιας, με Διοικητή του Τμήματος Ασφαλείας τον Γιοβανίδη, ο οποίος δήλωσε ανερυθρίαστα, μετά τον θάνατο του 25χρονου, ότι «ασκήθηκε απλώς η αναγκαία βία». Ο Γιοβανίδης παρέμεινε στη θέση του μέχρι τον Ιούλιο του 2013 και όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων και μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις για τη Χρυσή Αυγή, ήταν συνεργάτης και πληροφοριοδότης του πυρήνα της Χρυσής Αυγής Νίκαιας. Όπως κατήγγειλαν μάρτυρες-πρώην μέλη της Χρυσής Αυγής Νίκαιας, ο Γιοβανίδης πρόσφερε προνομιακή πληροφόρηση στη Χρυσή Αυγή για να «αποφεύγει τις κακοτοπιές και τις εφόδους της αστυνομίας», ενώ άλλοι μάρτυρες μιλούν για «χορηγία» χρήσιμου εξοπλισμού και για συνδέσεις με κυκλώματα της νύχτας που εκβίαζαν νυχτερινά μαγαζιά μαζί με το Γιάννη Λαγό.

Οι προβληματισμοί δικοί μου, τα συμπεράσματα δικά σας…

Πηγές: τύπος της εποχής

crime_and_punishment22

Η σημερινή γαλλική αστυνομική λογοτεχνία

•23/01/2016 • Σχολιάστε

arab-jazz-horzτου Φίλιππου Φιλίππου

Οι σκανδιναβοί αστυνομικοί συγγραφείς πουλούν εκατομμύρια βιβλία και ορισμένοι θεωρούνται καλοί στο είδος τους. Ο Χένινγκ Μάνκελ, ο Τζο Νέσμπο, η Καμίλα Λάκμπεργ, ο Γενς Λαπίντους, είναι δημοφιλείς και στην Ελλάδα. Ωστόσο, η ευπώλητη σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία στηρίζεται κυρίως στις εμμονές που ταλανίζουν τους ανθρώπους από τον καιρό του Ίψεν και του Στρίντμπεργκ ως τις μέρες μας: το σεξ, και την τρέλα. Οι βασικοί ήρωες, ακόμα και οι θετικοί, είναι ψυχικώς διαταραγμένοι. Στον αντίποδα, η μεσογειακή αστυνομική λογοτεχνία είναι επηρεασμένη από συγγραφείς που προσπαθούν να ανιχνεύσουν τη σχέση ανάμεσα στο έγκλημα και την πολιτική. Καλλιεργείται κυρίως στη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία, αλλά και στην Ελλάδα, με εξαιρετικά αποτελέσματα.

Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ

Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ

Πρωτοπόρος σε αυτό το είδος ήταν ο γάλλος μαρξιστής Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ (1942-1995), ο οποίος θεωρούσε πως η αστυνομική λογοτεχνία βοηθάει στο να καταδειχτεί η διαφθορά της αστυνομίας, καθώς και οι κοινωνικές αιτίες που οδηγούν στο έγκλημα. Επηρεασμένος από τις ιδέες του Μάη του 68, εξέδωσε αστυνομικά μυθιστορήματα με πολιτικό υπόβαθρο, δημιουργώντας ένα καινούργιο λογοτεχνικό ρεύμα, το néo-polar, το νέο γαλλικό αστυνομικό αφήγημα, εμπνευσμένο από το σκληρό αστυνομικό αφήγημα, όπως καλλιεργήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από τους Ντάσιελ Χάμετ και Ρέιμοντ Τσάντλερ.

Ζορζ Σιμενόν

Ζορζ Σιμενόν

Ασφαλώς, ο Μανσέτ πήρε στοιχεία και από τον Βέλγο (γαλλόφωνο) Ζορζ Σιμενόν, μέγα ανατόμο της ανθρώπινης ψυχής, ο οποίος στα μυθιστορήματά του περιγράφει τις αντιδράσεις αθώων που θεωρούνται ένοχοι ή ενόχων γεμάτων τύψεις. Κατ’ αυτόν, δεν υπάρχουν ένοχοι, υπάρχουν άνθρωποι που η κοινωνία σπρώχνει στο έγκλημα. Δεν είναι τυχαίο, έλεγε, που η μαφία στην Αμερική γεννήθηκε στην πιο φτωχή συνοικία της Νέας Υόρκης, στο Μπρούκλιν.

Ζαν-Κλοντ Ιζό

Ζαν-Κλοντ Ιζό

Ο Μανσέτ είχε άξιους επιγόνους. Ένας ήταν ο Ζαν-Κλοντ Ιζό, ο οποίος με την τριλογία της Μασσαλίας (Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας, Tο τσούρμο, Solea), στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις, προσπάθησε να περιγράψει τις οικονομικές και κοινωνικές αιτίες που γεννούν τη φτώχεια και την εξαθλίωση στον σύγχρονο κόσμο.

Μορίς Ατιά

Μορίς Ατιά

Άλλος είναι ο Μορίς Ατιά, ο οποίος στη δική του τριλογία (Μαύρο Αλγέρι, Κόκκινη Μασσαλία, Μπλε Παρίσι), που κυκλοφόρησαν πάλι από τον οίκο Πόλις, μιλάει για τον πόλεμο της Αλγερίας και τον Μάη του 68, συνδυάζοντας το κοινωνικό και το ιδιωτικό, το ιστορικό και το προσωπικό, τον κινηματογράφο και την ψυχανάλυση.

Συνεχώς, εκδίδονται στη χώρα μας, έστω και σε αραιούς ρυθμούς, γαλλικά αστυνομικά βιβλία που πραγματεύονται θέματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο κι όχι μόνο τον Γάλλο. Ίσως, αν οι πωλήσεις αυτών των βιβλίων ήταν υψηλές, όπως των εκ Σουηδίας και Νορβηγίας προερχομένων, να μας δινόταν η ευκαιρία να έχουμε μια καλύτερη εικόνα για το τι γράφεται στη Γαλλία. Από τα βιβλία της τελευταίας παραγωγής (εκτός από εκείνα του Ζορζ Σιμενόν που εκδίδονται από την Άγρα σε μετάφραση της Αργυρώς Μακάρωφ), έχουμε ξεχωρίσει εκείνα των Καρίλ Φερέ, Καρίμ Μισκέ, Μάρκους Μάλτε (ή Μαρκ Μαρτινιανί), Φρανσουά Μεντελίν, Ζιλ Βενσάν και της Ντομινίκ Μανοτί.

Καρίλ Φερέ

Καρίλ Φερέ

Το μυθιστόρημα του Καρίλ Φερέ Μαπούτσε (μετάφρ. Αργυρώ Μακάρωφ, Άγρα, 2013), αναφέρεται στο σύγχρονο Μπουένος Άιρες, όπου εντοπίζεται μια νεκρή τραβεστί και μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται. Η Ζανά, μια πεισματάρα καλλιτέχνις με καταγωγή από τη φυλή των Ινδιάνων Μαπούτσε και ο Ρουμπέν, ένας οργισμένος ντετέκτιβ, ερευνούν τις δύο υποθέσεις. Ο συγγραφέας πραγματεύεται το οδυνηρό θέμα των εξαφανισμένων αριστερών πολιτών την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας, καθώς τα φαντάσματα των καταπιεστών πλανιόνται ακόμα στην Αργεντινή.

Καρίμ Μισκέ

Καρίμ Μισκέ

Το Arab Jazz του Καρίμ Μισκέ (μετάφρ. Αγγελική Τσέλιου, Πόλις, 2013), διαδραματίζεται σε μια γειτονιά του Παρισιού, όπου ο ονειροπόλος Αχμέντ βρίσκει νεκρή τη φίλη του τη Λορά. Ο ίδιος θεωρείται βασικός ύποπτος. Μήπως όμως το έγκλημα το διέπραξε κάποιος θρησκόληπτος, Εβραίος ή μουσουλμάνος;

Μάρκους Μάλτε

Μάρκους Μάλτε

Το Μπλε νότες σε κόκκινο φόντο του Μάρκους Μάλτε (μετάφρ. Κώστας Κατσουλάρης, Κέδρος, 2014), μας μεταφέρει στο Παρίσι, όπου η Βέρα, πρόσφυγας του γιουγκοσλαβικού εμφυλίου, δολοφονείται με φρικτό τρόπο. Ο Μίστερ, πιανίστας της τζαζ, αναζητά τους ενόχους και έρχεται αντιμέτωπος με ένα κύκλωμα βαλκάνιων κακοποιών που έχουν την κάλυψη της πολιτικής εξουσίας.

Φρανσουά Μεντελίν

Φρανσουά Μεντελίν

Ο Ορυμαγδός του Φρανσουά Μεντελίν (μετάφρ. Γιάννης Καυκιάς, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου), μιλάει για τη γαλλική κοινωνία το 1993, επί πρωθυπουργίας Εντουάρ Μπαλαντίρ, αντίπαλου του Ζακ Σιράκ. Η Λέα προσπαθεί να βρει τι κρύβεται πίσω από το θάνατο σε τροχαίο της μητέρας της. Πρωταγωνιστούν ένας μπράβος του υποκόσμου κι ένας πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών, ενώ ένας βουλευτής βρίσκεται μπλεγμένος σε σεξουαλικό σκάνδαλο.

Ζιλ Βενσάν

Ζιλ Βενσάν

Το Ντζεμπελ-Στους λόφους του Αλγερίου (μετάφρ. Ρίτα Κολαΐτη, Καστανιώτης, 2014), και Το φιλί του θανάτου (μετάφρ. Ρίτα Κολαΐτη, Καστανιώτης, 2015), του Ζιλ Βενσάν μας μεταφέρουν στην Αλγερία του 1960 και στη Γρανάδα τον Αύγουστο του 1936. Στο πρώτο, ένας γάλλος στρατιώτης επιστρέφει στη Γαλλία, αλλά αυτοκτονεί στο πλοίο. Αργότερα, στη Μασσαλία η αδελφή του αναθέτει σ’ έναν ντετέκτιβ να διαλευκάνει το μυστήριο. Στο δεύτερο, η δολοφονία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα από φασίστες συνδέεται με ένα έγκλημα που έχει θύμα μια γυναίκα στη Μασσαλία το 2011. Στο φόντο ο ισπανικός εμφύλιος και οι συνέπειές του.

Ντομινίκ Μανοτί

Ντομινίκ Μανοτί

Η απόδραση της Ντομινίκ Μανοτί (μετάφρ. Γιάννης Καυκιάς, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2013), ξεκινάει από την απόδραση από τις φυλακές της Ρώμης του Φιλίπο, ενός μικροκλέφτη, που ακολουθεί τον Κάρλο, ιστορικό στέλεχος των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Ο Κάρλο σκοτώνεται, προσπαθώντας να ληστέψει μια Τράπεζα και ο Φιλίπο καταφεύγει στη Γαλλία, όπου αρχίζει να γράφει την περιπέτειά του. Όμως οι μυστικές υπηρεσίες καραδοκούν.

Φρεντερίκ Φαζαρντί

Φρεντερίκ Φαζαρντί

Σημειώνουμε πως εκδόθηκε –καθυστερημένα– και το μυθιστόρημα του Φρεντερίκ Φαζαρντί (Ρολάν Μορό) Φονιάδες μπάτσων (μετάφρ. Γιάννης Καυκιάς, Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2014), που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1979. Σε αυτό, δύο αστυνομικοί αναλαμβάνουν να βρουν την εγκληματική συμμορία που σκοτώνει άγρια αστυνομικούς στο Παρίσι της δεκαετίας του 70.

Η σημερινή γαλλική αστυνομική λογοτεχνία στηρίζεται στον Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ και στη θεωρία του πως στο αστυνομικό αφήγημα περιγράφεται κοινωνικά και ιστορικά ο νόμος και η τάξη τη δεδομένη χρονική και ιστορική στιγμή. Το σύγχρονο γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα, όπως και το ισπανικό, το ιταλικό, το ελληνικό, χωρίς να αποκλείει τα εγκλήματα πάθους, χρησιμοποιεί το μυστήριο, το σασπένς, την αγωνία, να διεγείρει τις συνειδήσεις και, ει δυνατόν, να προβληματίσει, να δημιουργήσει ρήγματα στον εφησυχασμό μας.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η Αυγή, 2 Αυγούστου 2015

crime_and_punishment22

Jesse Pomeroy: το θύμα που έγινε θύτης – 2

•16/01/2016 • 3 σχόλια

ruin-624x379Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Οι φόνοι

Ο 14χρονος Jesse είχε, πια, επιστρέψει στο σπίτι του. Η μητέρα του άνοιξε ένα μικρό μοδιστράδικο που πουλούσε και υλικά ραπτικής κι ο αδελφός του Charles συμπλήρωνε το οικογενειακό εισόδημα πουλώντας εφημερίδες σ’ ένα κιόσκι. O Jesse βοηθούσε πότε τον έναν και πότε την άλλη. Εξωτερικά έδειχνε κοινωνικός και πρόθυμος, αποτελεσματικός κι εφευρετικός στη δουλειά, εσωτερικά παρέμενε το ίδιο διαταραγμένο παιδί με τις σαδιστικές τάσεις.

c85117685df8740fe2e1d67b7d540735Μια εβδομάδα μετά την επανένταξή του στην κοινωνία, άνοιξε νωρίς ένα πρωί το μαγαζί της μητέρας του, καθώς εκείνη είχε κάποια άλλη δουλειά να κάνει. Ένα δεκάχρονο κορίτσι, η Katie Curran, μπήκε στο μαγαζί να ψωνίσει κάτι κι ο Jesse της είπε ότι αυτό που ήθελε βρισκόταν στον κάτω όροφο. Το κορίτσι τον ακολούθησε για να διαπιστώσει γρήγορα ότι «ο κάτω όροφος» ήταν ένα σκοτεινό υπόγειο και καθώς προσπάθησε να επιστρέψει στην ασφάλεια του μαγαζιού, ο Jesse την άρπαξε και της χτύπησε με το μαχαίρι του στον αυχένα. Στη συνέχεια την κατέβασε στο υπόγειο και με το μαχαίρι του έσκισε τα ρούχα του παιδιού που ήδη αιμορραγούσε. Την μαχαίρωσε πολλές φορές και κατέστρεψε τα γεννητικά της όργανα. Έκρυψε το άψυχο κορμάκι του παιδιού στο υπόγειο κι ανέβηκε ψύχραιμος στο μαγαζί να εξυπηρετήσει τον επόμενο πελάτη.

Η δολοφονία της Katie ήταν ένα έγκλημα ευκαιρίας κι όχι προσχεδιασμένο, καθώς στις προηγούμενες επιθέσεις του ο Jesse κουβαλούσε μαζί του τα σύνεργα βασανισμού: εκτός από το μαχαίρι –που δεν αποχωριζόταν- φρόντιζε να έχει σχοινί για να δένει τα θύματά του, μαντήλι για να τα φιμώνει κι ένα ραβδί ή ζώνη για να τα μαστιγώνει. Αυτή τη φορά δεν έδεσε, φίμωσε ή μαστίγωσε το θύμα του, αλλά το μαχαίρωσε αλύπητα πολλές φορές.

recompensa_Katie_Mary_CurranΗ αστυνομία πίστεψε ότι η μικρή Κatie είχε πέσει θύμα απαγωγής από κάποιον κακοποιό περαστικό από την περιοχή, έτσι ο Jesse παρέμεινε ανενόχλητος να αναζητήσει νέα θύματα. Προσπάθησε να παρασύρει κι άλλα παιδιά στο υπόγειο, αλλά ήταν τόσο ανυπόμονος και άτσαλος που εκείνα απομακρύνονταν τρομαγμένα.

Οι σειριακοί βασανιστές και δολοφόνοι επιμένουν εμμονικά σ’ αυτό που έχουν βάλει στο μυαλό τους. Ο Jesse, παρόλο που την είχε γλιτώσει με την δολοφονία της Katie, ήταν πεπεισμένος ότι το υπόγειο του μαγαζιού της μητέρας του δεν ήταν ο πλέον κατάλληλος τόπος για τα «παιχνίδια» του, σε αντίθεση με τα απομονωμένα μέρη που διάλεγε συνήθως. Έτσι, πέντε εβδομάδες μετά την πρώτη του δολοφονία, κατάφερε να παρασύρει, μ’ ένα πρόσχημα, στον κοντινό βάλτο τον τετράχρονο Horace Miller, ο οποίος είχε πάει στον διπλανό φούρνο για ν’ αγοράσει ένα γλυκάκι. Έγδυσε το παιδί από τη μέση και κάτω κι άρχισε να το χτυπά με το μαχαίρι του, σίγουρος ότι κανείς δεν θα άκουγε τις απελπισμένες του κραυγές. Το ευνούχισε και, τέλος, το σκότωσε με αλεπάλληλες μαχαιριές στον λαιμό, σχεδόν αποκεφαλίζοντά το. Μια ομάδα ανθρώπων που πλησίαζε τον έκανε να τραπεί σε φυγή. Οι περιπατητές δεν άργησαν να ανακαλύψουν, έντρομοι, το νέο θύμα του Jesse.

To γεγονός ότι το θύμα ήταν αγόρι που είχε χτυπηθεί με μαχαίρι και είχε ευνουχιστεί, τους θύμισε τον τρόπο που λειτουργούσε ένας δεκατετράχρονος δράστης, ο οποίος όμως είχε συλληφθεί και υποτίθεται ότι βρισκόταν στη φυλακή. Όταν διαπιστώθηκε η αποφυλάκιση του Jesse, η αστυνομία έσπευσε στο σπίτι του και τον συνέλαβε. Παρά τα λασπωμένα του παπούτσια, τα αποτυπώματα των οποίων είχαν βρεθεί δίπλα στο πτώμα του Horace, και τα ίχνη αίματος στο μαχαίρι του, ο ίδιος αρνήθηκε την ενοχή του.

Jesse_Pomeroy_olderΣτο αστυνομικό τμήμα όπου τον μετέφεραν για την ανάκριση εξακολουθούσε να υποστηρίζει την αθωότητά του και να εφευρίσκει άλλοθι για το πού βρισκόταν την ώρα του φόνου. Όταν όμως τον πήγαν στο νεκροτομείο και τον ανάγκασαν να δει το πτώμα του μικρού αγοριού, έχασε την ψυχραιμία του και ομολόγησε ότι «κάτι» τον είχε κάνει να σκοτώσει το παιδί. Αυτό το «κάτι», που ο Jesse δεν μπορούσε να προσδιορίσει, είναι η παρόρμηση και η ανάγκη που κάνει όλους τους σειριακούς δολοφόνους να σκοτώνουν.

Είναι σαφές ότι η παρόρμηση αυτή είναι πολύ ισχυρή, σαφέστατα όμως δεν απενοχοποιεί τον δράστη. Είναι, τελικά, δική του η επιλογή να υποκύψει ή όχι σ’ αυτήν. Όταν προσέχει να μην υπάρχουν μάρτυρες γύρω, όταν προνοεί να έχει μαζί του τα απαραίτητα σύνεργα, όταν φροντίζει να μην λερώσει τα ρούχα του με αίμα, τότε είναι απόλυτα ικανός να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος και να επιλέξει σε ποιο από αυτά θα υπακούσει.

jesse-pomeroy-serial-killerΗ δίκη

Μετά την σύλληψη του Jesse, η κοινή γνώμη με την συνδρομή του τύπου, προσπαθούσε να εξηγήσει την συμπεριφορά και τις πράξεις του. Η κακοποίηση που είχε υποστεί ο Jesse από τον πατέρα του δεν φαινόταν να αποτελούσε επαρκή εξήγηση –μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στον 19ο αιώνα, όπου η σωματική τιμωρία ενός παιδιού ήταν απολύτως αποδεκτή. Πιο λογική εξήγηση, για την εποχή, ήταν τα βιβλία που διάβαζε ο Jesse, με τους πειρατές που βασάνιζαν τους νάυτες των πλοίων που κυρίευαν ή τους Ινδιάνους που έγδερναν τους καουμπόϋδες. Αντιλαμβανόμαστε, βέβαια, ότι ο ισχυρισμός αυτός, εκτός από επικίνδυνος, ήταν γελοίος, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες παιδιών διάβαζαν αυτές τις περιπέτειες, αλλά δεν ακολουθούσαν το «παράδειγμα» του Jesse.

Στο κελί του, περιμένοντας τη δίκη, ο Jesse διάβαζε μανιωδώς, αν και όχι το είδος των βιβλίων που του άρεσε. Επίσης έγραφε διαρκώς γράμματα, όχι μόνο στην μητέρα και τον αδελφό του, αλλά και στο αγόρι που βρισκόταν στο διπλανό κελί, από το οποίο ζητούσε να του περιγράψει τις σωματικές τιμωρίες που επιβάλονταν στο σχολείο του, ενώ εκείνος του διηγόταν τις δικές του από τον πατέρα του.

Στο μεταξύ, η μητέρα του πούλησε το μαγαζί της σ’ έναν γείτονα και, κατά τις εργασίες ανακαίνισης, ανακαλύφθηκε το πτώμα της Katie στο υπόγειο. Σύμφωνα με τη συνήθειά του ο Jesse αρνήθηκε και στη συνέχεια ομολόγησε την ενοχή του.

Η δίκη του Jesse Pomeroy άρχισε στις 8 Δεκέμβρη του 1874. Ορδές μαρτύρων κατέθεσαν πώς τον είχαν δει να περπατά στον δρόμο προς τους βάλτους με τον μικρό Horace κι άλλοι πως είχαν δει την Katie να μπαίνει στο μαγαζί της κας Pomeroy. Ακόμη κι ο δικηγόρος του είπε πως, υπήρχαν φορές, που ο Jesse δεν μπορούσε ν’ αντισταθεί στην ανάγκη που ένοιωθε να βλάψει κάποιον. Οι καιροί ήταν πρόσφοροι σε προλήψεις και ιδεοληψίες, έτσι δεν άργησαν ν’ ακουστούν απόψεις ότι ο Jesse ήταν δαιμονισμένος και κυριευμένος από το «κακό». Οι σκληρές σωματικές τιμωρίες που είχε υποστεί ο Jesse στο σχολείο και, κυρίως, στο σπίτι από τον πατέρα του, δεν συνδέθηκαν ποτέ με το αυτονόητο: ο Jesse ήταν ένα βάναυσα κακοποιημένο παιδί που έπαιρνε την εκδίκησή του κακοποιώντας άλλα παιδιά. Επίσης ο στόχος του ήταν πάντα αγόρια, με την περίπτωση της Katie να ξεχωρίζει ως μοναδική, πιθανότητα λόγω ευκαιρίας ή περιέργειας για την σεξουαλική ανατομία του άλλου φύλλου.

Η δίκη διήρκεσε τρεις ημέρες και η ετυμηγορία των ενόρκων ήταν ομόφωνη: ένοχος πρώτου βαθμού για δύο φόνους. Ο Jesse καταδικάστηκε σε ισόβια. Η ειρωνία είναι πως, κατά την ανακοίνωση της ποινής, ο δικαστής σχολίασε πως αν ο Jesse είχε τιμωρηθεί παραδειγματικά από τους γονείς του, όλα αυτά θα είχαν, πιθανότατα, αποφευχθεί!

Jesse PomeroyΣτη φυλακή

Στη φυλακή ο Jesse οδηγήθηκε στην απομόνωση. Μόνος του, σ’ ένα μικρό κελί όπου οριακά μπορούσε να σταθεί όρθιος, με το φαγητό του να φτάνει σ’ αυτόν μ’ έναν δίσκο που περνούσε από ένα άνοιγμα στο κάτω μέρος της πόρτας, ο Jesse πέρασε σαρανταένα χρόνια από τη ζωή του, χωρίς να δει ή να μιλήσει σε άνθρωπο. Μοναδικές εξαιρέσεις οι επισκέψεις του παπά της φυλακής και, δυο φορές τον μήνα, της μητέρας του.

Διάβαζε οτιδήποτε έπεφτε στα χέρια του, έγραφε στιχάκια για την εφημερίδα της φυλακής, έγραψε τα απομνημονεύματά του. Έδειχνε ν’ απολαμβάνει τις λιχουδιές που του έφερνε η μητέρα του, όχι όμως και τη συντροφιά της. Όπως ήταν επόμενο, η ατέλειωτη μοναξιά ήταν βλαπτική για την πνευματική του υγεία. Προσπάθησε πολλές φορές να αποδράσει, με τόσο απονενοημένους τρόπους, ώστε κάποιος μπορεί να υποθέσει με ασφάλεια πως ήθελε να πεθάνει. Δεν τα κατάφερε.

pomeroy_021Κατά καιρούς, ιστορίες γι αυτόν έφταναν στον τύπο: ότι πλήρωνε άλλους κρατούμενους να του πιάνουν ποντίκια, τα οποία στη συνέχεια έγδερνε ζωντανά. Και τότε, όπως και σήμερα, ιστορίες από τη ζωή κρατουμένων υψηλού προφίλ ενδιαφέρουν τα μέσα ενημέρωσης. Και τότε, όπως και σήμερα, οι ιστορίες αυτές αποτελούν ένα προσοδοφόρο μέσο για φύλακες και κρατούμενους. Και τότε, όπως και σήμερα, πολλές από αυτές απέχουν πολύ απ’ την αλήθεια.
Μετά από τα σαρανταένα χρόνια της απομόνωσής του, του δόθηκε άδεια να επισκέπτεται την εκκλησία της φυλακής και να βγαίνει στο προαύλιο με τους άλλους κρατούμενους. Η φήμη του τον καθιστούσε σεβαστό ανάμεσά τους και δεν τον ενοχλούσε κανείς. Κι ο ίδιος, όμως, έμενε μακριά από καυγάδες και περιπέτειες καθώς ήταν πολύ καταπονημένος στα 55 του χρόνια. Άλλα δώδεκα χρόνια πέρασαν έτσι, χωρίς ο Jesse Pomeroy ν’ αποκτήσει ούτε έναν στενό φίλο.

pomeroy_011Το τέλος

Την δεκαετία του 1920, διάφορες ανθρωπιστικές και αναμορφωτικές οργανώσεις, άρχισαν μια καμπάνια για να περάσει ο Jesse Pomeroy τα τελευταία χρόνια της ζωής του σε πιο ανθρώπινες συνθήκες. Έτσι, το 1929 έγινε δυνατή η μεταφορά του στο Bridgewater, το ψυχιατρείο των φυλακών, όπου οι συνθήκες κράτησης ήταν σαφώς καλύτερες, μια και επρόκειτο για νοσοκομείο κι όχι για φυλακή. Αρχικά ο Jesse βρέθηκε να κολυμπά σε άγνωστα νερά, καθώς για 53 χρόνια είχε ζήσει στη φυλακή και, μάλιστα, τα 41 από αυτά στην απομόνωση. Στη συνέχεια προσαρμόστηκε κι άρχισε πάλι να καταστρώνει σχέδια απόδρασης, τα οποία δεν ανησύχησαν κανέναν, καθώς ήταν ήδη 70 ετών, με σοβαρά μυοσκελετικά προβλήματα, σχεδόν τυφλός και χωλός.

5805024725_2be7422d05_bΟ Jesse έμεινε στο Bridgewater για τρία χρόνια, μέχρι τον θάνατό του από έμφραγμα του μυοκαρδίου στις 29 Σεπτεμβρίου του 1932. Φυσικά, δεν ήρθε κοντά με κανέναν άνθρωπο, ασθενή ή μέλος του νοσηλευτικού προσωπικού.

Ο Jesse Pomeroy διέπραξε τα εγκλήματά του, αρχικά βασανιστήρια και κατόπιν φόνους, λόγω της ισχυρής δίψας του για αιματοχυσία. Όπως συμβαίνει συχνά με εγκληματίες που προέρχονται από εξαιρετικά βίαια περιβάλλοντα, είχε συνδέσει την ακραία βία με την σεξουαλική ικανοποίηση, σύνδεση που τον ακολούθησε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Οι πρώιμοι εγκληματολόγοι της εποχής, είχαν υποστηρίξει πως τα εγκλήματα του Jesse ήταν αμιγώς σαδιστικά, χωρίς να εμπεριέχουν το σεξουαλικό στοιχείο, καθώς τα θύματα δεν είχαν βιαστεί. Σήμερα η άποψη αυτή δεν ισχύει, καθώς σεξουαλικό θεωρείται και το έγκλημα κατά το οποίο ο οργασμός του δράστη δεν επέρχεται, υποχρεωτικά, από τη συνουσία αλλά είναι εφικτός και μέσα από την πρόκληση πόνου στο θύμα. Ήδη από τότε αλλά και σήμερα, πολλοί σεξουαλικοί εγκληματίες αποφεύγουν την συνουσία. Όταν θα ενδώσουν σ’ αυτήν , θα πρόκειται για πρωκτική ή στοματκή, εξαναγκαστικές, για το θύμα τους, και οι δύο και με πρόκληση πόνου. Ενδεχομένως ο Jesse, στην ηλικία που βρισκόταν, να αγνοούσε αυτές τις «πρακτικές» και έφτανε σε οργασμό μέσα από τον βασανισμό των θυμάτων του. Η δράση του Jesse ξεκίνησε στην ηλικία των δώδεκα ετών, όταν αρχίζει ουσιαστικά και η σεξουαλική αφύπνιση του ατόμου. Μπορούμε να συμπεράνουμε ασφαλώς ότι ο Jesse ήταν ομοφυλόφιλος, καθώς τα θύματά του ήταν πάντα αγόρια, μικρότερα από αυτόν, άρα εύκολα στον χειρισμό και την υποταγή.

5812267673_c0a03892b5_bΠηγές
-Profiles of Pre-teen and Teenage Killers, Carol Anne Davis
-All about Jesse Pomeroy, Mark Gribben
-The Autobiography of Jesse Pomeroy, Written by Himself (1875)

crime_and_punishment22

Jesse Pomeroy: το θύμα που έγινε θύτης – 1

•09/01/2016 • 3 σχόλια
Jesse Pomeroy

Jesse Pomeroy

Της Νίνας Κουλετάκη

Η αρχή

Ο Jesse Harding Pomeroy γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1859. Γονείς του ήταν ο Thomas και η Ruth Pomeroy, επίσης γονείς ενός μεγαλύτερου, κατά τέσσερα χρόνια, αγοριού, του Charles. Η τετραμελής οικογένεια νοίκιαζε ένα –σχεδόν ερειπωμένο- σπίτι στη Βοστώνη των ΗΠΑ.

Οι Pomeroys ήταν μια εξαθλιωμένη, προβληματική οικογένεια. Ο Thomas, ένας μονίμως θυμωμένος και μέθυσος άνδρας, σιχαινόταν τη δουλειά του στο τοπικό ναυπηγείο ενώ η Ruth, μια έξυπνη γυναίκα ταλαιπωρημένη από την σκληρή ζωή, ήταν πιο εργατική αλλά εξίσου κακότροπη.

Καθώς ο Jesse ήταν ένα ασθενικό παιδί με πολλά προβλήματα, η Ruth ήταν αναγκασμένη να τον φροντίζει διαρκώς. Όταν το αγόρι ήταν ενός έτους, μια σοβαρή οφθαλμική ασθένεια του άφησε ελλάτωμα στο ένα μάτι, που φαινόταν σκεπασμένο από μια μεμβράνη γαλακτερού χρώματος, Αυτό το «γαλατένιο» μάτι, έδινε στο δύστροπο μωρό μια περίεργη και απωθητική, για τον πολύ κόσμο, όψη.

Screen-Shot-2013-02-16-at-6.45.09-PMΟ Thomas έλεγε σε όλους ότι δεν άντεχε να αντικρίζει τον δεύτερο γιο του και, πολλές φορές, τον χτυπούσε βάναυσα ήδη από την τρυφερή ηλικία των δύο ετών. Εξαιτίας του διαρκούς τρόμου για τον πατέρα, μέσα στον οποίο ζούσε, ο μικρούλης Jesse άρχισε να παρουσιάζει διάφορα προβλήματα, όπως εξανθήματα, ισχυρούς πονοκεφάλους και αϋπνία. Όταν, με δυσκολία, κατάφερνε να κοιμηθεί πεταγόταν έντρομος από τους φριχτούς εφιάλτες που τον βασάνιζαν. Καθώς ο Thomas έδερνε και τον μεγαλύτερο γιο του Charles –ο οποίος ξεσπούσε τον θυμό του πάνω στον μικρότερο και αδύναμο Jesse- το δυστυχισμένο παιδί ζούσε μέσα σ’ έναν διαρκή τρόμο. Επίσης η Ruth απολάμβανε κι η ίδια συχνά την «τρυφερότητα» του αλκοολικού συζύγου της και υπήρξαν φορές –αν και ελάχιστες- που έβγαλε κι αυτή τον θυμό και την απογοήτευσή της πάνω στα δυο αγόρια.

Ruth Pomeroy

Ruth Pomeroy

Ένα παιδί που κακοποιείται γίνεται νευρικό και αδέξιο. Ο Jesse περπατούσε μ’ έναν περίεργο τρόπο, που γινόταν χαρακτηριστικότερος μέρα με τη μέρα, με σκυφτούς ώμους και καμπουριασμένος. Ένα παιδί, λοιπόν, που κακοποιείται τόσο βάναυσα σε καθημερινή βάση, έρχεται η στιγμή που νοιώθει επιτακτική την ανάγκη να ξεσπάσει τον συσσωρευμένο θυμό του και να διοχετεύσει την επιθυμία του για εκδίκηση σε κάποιον άλλον. Καθώς δεν μπορούσε να διανοηθεί να αντεπιτεθεί στον πατέρα του, ο οποίος όταν κουραζόταν να τον γρονθοκοπεί έπιανε τη ζωστήρα, ή στον μεγαλύτερο αδελφό του, ο Jesse αντιλήφθηκε ενστικτωδώς ότι θα έπρεπε ο αντίπαλος να είναι πιο αδύναμος από τον ίδιο. Κι όταν έγινε αυτή η συνειδητοποίηση, άρχισε η φρίκη.

Το θύμα γίνεται θύτης

Όταν ο Jesse ήταν πέντε ετών, έπιασε ένα από τα γατάκια των γειτόνων του και το μαχαίρωσε μ’ ένα μικρό μαχαίρι, απολαμβάνοντας τις κραυγές του ζώου. Μέχρι ο γείτονας να αντιληφθεί τι συνέβαινε και να επέμβει, το γατάκι ήταν ετοιμοθάνατο και ο Jesse είχε πέσει σε καταληψία. Κάποια άλλη στιγμή η Ruth Pomeroy έφερε στο σπίτι ένα ζευγάρι παπαγαλάκια, σε μιαν απελπισμένη προσπάθεια να κάνει πιο χαρούμενο το άθλιο σπιτικό. O Jesse, περίμενε να φύγει η μητέρα του και στη συνέχεια έστριψε τον λαιμό των πουλιών. Είχε ήδη εκδηλώσει ένα από τα σημάδια αναγνώρισης ενός μελλοντικού σειριακού δολοφόνου, την σκληρότητα απέναντι στα ζώα.

Όταν ο Jesse έφτασε σε ηλικία έξι ετών, ο πατέρας του άλλαξε επάγγελμα κι άρχισε να δουλεύει στην τοπική κρεαταγορά. Όλη την ημέρα κουβαλούσε πτώματα ζώων και το βράδυ έδερνε τους γιους του.

Παιδιά παίζουν μπάλα, μέσα 19ου αιώνα

Παιδιά παίζουν μπάλα, μέσα 19ου αιώνα

Μην φανταστείτε πως στο σχολείο τα πράγματα ήταν καλύτερα για τον Jesse. Ενώ στα διαλείμματα οι συμμαθητές του έπαιζαν μπάλα, ο καμπουριασμένος Jesse καθόταν σε μια γωνιά μόνος του, προσπαθώντας να επουλώσει τις πιο πρόσφατες πληγές του. Αλλά και μέσα στην τάξη τα πράγματα ήταν δύσκολα γι αυτόν. Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα κακοποιημένα παιδιά, η ονειροπόληση και η απόσπαση της προσοχής ήταν διαρκής, με αποτέλεσμα ο απαίδευτος και ανυποψίαστος δάσκαλος να τον χτυπά με το ραβδί, προκειμένου να κερδίσει την προσοχή του. Μην ξεχνάμε πως βρισκόμαστε στα μέσα του 19ου αιώνα, που οι περισσότεροι δάσκαλοι –αλλά και γονείς- πίστευαν πως τα παιδιά σωφρονίζονται μόνο με το ξύλο. Το αποτέλεσμα ήταν ο Jesse, που ένοιωθε στο σχολείο όπως και στο σπίτι, άρχισε να κάνει σκασιαρχείο, πηγαίνοντας μακρινές βόλτες μόνος του ή διαβάζοντας βιβλία, τα οποία αγόραζε με χρήματα κλεμμένα από το πορτοφόλι της μητέρας του. Η προσπάθειες του Jesse να ξεφεύγει από την άγρια πραγματικότητα της καθημερινότητάς του, ανταμοίβονταν από τον πατέρα του με το μαστίγιο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που το έσκασε από το σπίτι, για να αποφύγει τους ξυλοδαρμούς, όμως ο πατέρας του πάντα τον εύρισκε και τον έφερνε πίσω. Τον έσερνε στο υπόστεγο της αυλής, τον γύμνωνε και τον μαστίγωνε μέχρι να ματώσει.

Ήδη στο μυαλό του Jesse η απόφαση είχε παρθεί: έπρεπε από θύμα να γίνει θύτης. Έπιανε και βασάνιζε μικρά ζώα, πουλιά, γατάκια, σκυλάκια, από ένα σημείο και μετά όμως αυτό δεν του ήταν αρκετό. Άρχισε να φαντασιώνεται ότι προκαλεί πόνο σε ανθρώπους, τους οποίους θα μπορούσε να προσβάλει και λεκτικά την ώρα του βασανισμού, ακριβώς όπως έκανε ο πατέρας του στον ίδιο. Μια προσωρινή διέξοδος βρέθηκε σ’ ένα παιχνίδι που έπαιζαν τα παιδιά στην αυλή του σχολείου, για το οποίο ο Jesse έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον: καουμπόυδες και ινδιάνοι, όπου οι «άγριοι» ινδιάνοι έπιαναν και βασάνιζαν τους καουμπόυδες. Ο Jesse συμμετείχε με ενθουσιασμό, απαιτώντας πάντα να είναι ινδιάνος. Ήταν, όμως, τόσο σκληρός, βασανίζοντας αληθινά τους «αιχμαλώτους», οπότε τα υπόλοιπα αγόρια σύντομα τον απέκλεισαν από το παιχνίδι. Μένοντας, ξανά, μόνος του αναζήτησε παρηγοριά σε αναγνώσματα όπου περιγράφονταν σκηνές βασανισμού και σαδισμού και ονειρευόταν την στιγμή όπου θα είχε ένα ολόδικό του θύμα, να το βασανίσει σωματικά και λεκτικά. Παρόλο που είχε αρχίσει να αντιστέκεται στα χτυπήματα του μεγαλύτερού του αδελφού, πάντα έχανε και κατάλαβε ότι έπρεπε να αναζητήσει ένα θύμα, έναντι του οποίου θα υπερτερούσε σωματικά.

Illustration re corporal punishment of schoolmaster w. cane about to adminster a beating to two pupils. (Photo by Time Life Pictures/Mansell/Time Life Pictures/Getty Images)

Οι βασανισμοί

Η πρώτη ευκαιρία του δόθηκε την δεύτερη ημέρα των Χριστουγέννων του 1871. Ο Jesse ήταν δώδεκα ετών και αρκετά ψηλός για την ηλικία του. Συνάντησε τον τρίχρονο Billy Paine, o οποίος έπαιζε χωρίς την επιτήρηση κάποιου ενήλικα, και με ένα πρόσχημα έπεισε τον μικρό να τον ακολουθήσει. Τον οδήγησε σ’ ένα έρημο κτήριο, τον έγδυσε και τον κρέμασε, δεμένο από τους καρπούς, από ένα δοκάρι της οροφής. Το παιδάκι ήταν, ήδη, τρομοκρατημένο, έτσι ακριβώς όπως το προτιμούσε ο Jesse. Τον χτύπησε στην πλάτη μ’ ένα ραβδί, ξανά και ξανά, μέχρι να ματώσει, όπως χτυπούσε τον ίδιο ο πατέρας του. Όπως αποκαλύψθηκε αργότερα ο Jesse είχε τον πρώτο του οργασμό. Βασανίζοντας τον Billy. Τον παράτησε να κρέμεται εκεί κι έφυγε, Ένας περαστικός άκουσε τα κλάμματα του μικρού και τον έσωσε, πριν να ήταν πολύ αργά. Ο Billy βρισκόταν σε σοκ μετά από αυτό που του είχε συμβεί και το νεαρό της ηλικίας δεν του επέτρεπε να δώσει σαφείς εξηγήσεις ή να περιγράψει αυτόν που τον είχε βασανίσει. Ο Jesse την είχε γλιτώσει.

Δυο μήνες αργότερα, την 21η Φεβρουαρίου του 1872, ο Jesse συνάντησε ένα επτάχρονο αγόρι, τον Tracy Hayden, και τον παρέσυρε σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη, όπου τον ξεγύμνωσε και τον φίμωσε μ’ ένα μαντήλι, καθώς είχε αντιληφθεί, από την προηγούμενη φορά, ότι για δική του ασφάλεια οι φωνές του θύματός του δεν έπρεπε να ακούγονται. Η ευχαρίστησή του περιοριζόταν, αλλά ήταν ένα μέτρο που ήταν αναγκασμένος να πάρει. Όπως είχε κάνει και με τον Billy, κρέμασε το παιδί από ένα δοκάρι και άρχισε να το χτυπά. Αυτή τη φορά τα χτυπήματα ήταν σφοδρότατα, με αποτέλεσμα ο άτυχος Tracy να γεμίσει γρήγορα μελανιές και να χάσει κάμποσα δόντια. Και πάλι το παιδί σώθηκε από περαστικούς, οι οποίοι το οδήγησαν στους γονείς του που, αμέσως, ειδποίησαν την αστυνομία. Ο Tracy μπόρεσε να περιγράψει το μεγαλόσωμο αγόρι που τον είχε βασανίσει παραβλέποντας, ωστόσο, μια σημαντική λεπτομέρεια: το «γαλατένιο» του μάτι. Για δεύτερη φορά ο Jesse ήταν ασφαλής.

Ο οκτάχρονος Robert Maier και ο επτάχρονος Johnny Balch ήταν το τρίτο και τέταρτο θύμα του Jesse, τον Μάιο και τον Ιούλιο του 1872 αντίστοιχα. Έπεισε τον Robert να τον ακολουθήσει με την υπόσχεση ότι θα τον πήγαινε στο τσίρκο και τον οδήγησε σε μια λιμνούλα, όπου προσπάθησε να τον πνίξει. Το αγόρι αγωνίστηκε και κατάφερε να ξεφύγει αλλά ο Jesse τον έπιασε και τον έδεσε σ’ έναν στύλο. Μετά τον μαστίγωσε μ’ ένα κλαρί δέντρου, αναγκάζοντάς τον ταυτόχρονα να χρησιμοποιεί λέξεις που την εποχή εκείνη θεωρούνταν πρόστυχες. Ο Jesse αυνανιζόταν ακούγοντας τις χυδαίες λέξεις ανάμεσα στα κλάμματα του παιδιού. Όταν ολοκλήρωσε το έλυσε, του είπε να ντυθεί και το άφησε να φύγει. Δυο μήνες αργότερα την ίδια τύχη είχε ο Johnny Balch, με τη διαφορά ότι ο βασανισμός του επτάχρονου ήταν ο σφοδρότερος μέχρι τότε. Το παιδί εγκαταλείφθηκε ετοιμοθάνατο στο πάτωμα μιας αποθήκης, για να το ανακαλύψει την τελευταία στιγμή ένας έντρομος περαστικός. Ο Jesse είχε πλέον ξεκάθαρα συνδέσει τη βία με την σεξουαλική ικανοποίηση την οποία, ωστόσο, εξασφάλιζε αυτοϊκανοποιούμενος και όχι κακοποιώντας σεξουαλικά τα θύματά του. Κι αυτές οι δύο επιθέσεις έμειναν ατιμώρητες, καθώς η Ruth Pomeroy μετακόμισε με τον Jesse και τον Charles σε μια άλλη περιοχή της Βοστώνης, όπου τα ενοίκια ήταν φθηνότερα.

Σκίτσο που απεικονίζει τον Jesse χτυπημένο από τον πατέρα του

Σκίτσο που απεικονίζει τον Jesse χτυπημένο από τον πατέρα του

Δεν πέρασαν παρά ελάχιστες ημέρες από την μετακόμιση, και ο Jesse βρέθηκε πάλι στους δρόμους αναζητώντας νέα θύματα. Στις 17 Αυγούστου του 1872, συνάντησε τον επτάχρονο George Pratt κοντά στην παραλία κι αφού τον οδήγησε σ’ ένα λεμβοστάσιο τον έγδυσε κι άρχισε να τον χτυπά, βρίζοντάς τον, κατά την αγαπημένη του συνήθεια. Όμως αυτή τη φορά ήταν κυριολεκτικά εξαγριωμένος. Δάγκωσε με μανία το πρόσωπο κι έναν από τους γλουτούς του παιδιού ενώ, με μιαν αυτοσχέδια βελόνα, το κατατρύπησε στους ώμους και τις μασχάλες. Οι μέχρι τότε εμπειρίες της δυστυχισμένης παιδικής του ηλικίας, τον είχαν ήδη μεταμορφώσει σ’ έναν αμετανόητο ψυχοπαθή. Κι ήταν μόλις δώδεκα χρονών.

Χρειάστηκε μόνο ένα δεκαπενθήμερο για να δράσει ξανά ο Jesse. Αυτή τη φορά, στις 5 Σεπτεμβρίου, εκτός από τον ξυλοδαρμό, χρησιμοποίησε και μαχαίρι, με το οποίο τραυμάτισε το θύμα του στην πλάτη και τις μασχάλες. Στη συνέχεια προσπάθησε να το ευνουχίσει. Ο εξάχρονος Harry Austin γλίτωσε από θαύμα.

Την επόμενη εβδομάδα, στις 11 Σεπτεμβρίου, ο Jesse επέλεξε για θύμα του τον επτάχρονο Joseph Kennedy τον οποίο, αφού παρέσυρε σε μιαν άδεια αποθήκη, τραυμάτισε με το μαχαίρι στο πρόσωπο και τους γλουτούς, αφήνοντάς τον ημιθανή. Κι ενώ η αστυνομία αλλά και το κοινό που διάβαζε γι αυτές τις επιθέσεις στις εφημερίδες, είχαν αντιληφθεί ότι επρόκειτο για έναν επικίνδυνο ψυχοπαθή ο οποίος κλιμάκωνε τις επιθέσεις του και δεν θα αργούσε να φτάσει και στον φόνο εκτός αν κάποιος τον σταματούσε, καμία υποψία δεν είχε περάσει από το μυαλό της Ruth για τον γιο της. Φαινόταν απόλυτα φυσιολογικός, όσο φυσιολογικό μπορεί να φαίνεται ένα τόσο μοναχικό παιδί: εξακολουθούσε να πηγαίνει στο σχολείο και στο κατηχητικό και να τσακώνεται αδιάκοπα με τον αδελφό του.

Ο πεντάχρονος Robert Gould λίγο έλειψε να είναι το πρώτο παιδί που θα πέθαινε στα χέρια του Jesse. Τον άρπαξε κοντά στις σιδηροδρομικές γραμμές, τον έδεσε σ’ έναν στύλο κι άρχισε να τον μαχαιρώνει παντού, γελώντας υστερικά στη θέα του αίματος του παιδιού που ανάβλυζε από τις πληγές του. Του δήλωσε ότι θα του έκοβε τον λαιμό –κι ετοιμαζόταν να το κάνει- αλλά ευτυχώς η πρόθεσή του ματαιώθηκε από μια παρέα σιδηροδρομικών που πλησίασε. Ο Jesse τράπηκε σε φυγή κι ο –τυχερός μέσα στην ατυχία του- Robert μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Έδωσε την περιγραφή του βασανιστή του κι αυτή τη φορά το περίεργο, «γαλατένιο» μάτι αναφέρθηκε.

Σκηνή τιμωρίας σε αναμορφωτήριο, μέσα 19ου αιώνα.

Σκηνή τιμωρίας σε αναμορφωτήριο, μέσα 19ου αιώνα.

Η σύλληψη

Υπήρχε μόνο ένα αγόρι στη γειτονιά με το χαρακτηριστικό ελάττωμα στο ένα μάτι. Ο Jesse Pomeroy. Συνελήφθη και αναγνωρίστηκε από όλα του τα θύματα. Ομολόγησε τις πράξεις του, λέγοντας αόριστα ότι «κάτι» τον έκανε να συμπεριφερθεί έτσι, για να ανακαλέσει την ομολογία του αργότερα και να υποστηρίξει πως ήταν αθώος των κατηγοριών. Τον έστειλαν σ’ ένα αναμορφωτήριο αρρένων, όπου τα περισσότερα παιδιά που βρίσκονταν εκεί είχαν κατηγορηθεί για κλοπές. Όταν πληροφορήθηκαν ότι ο βασανιστής αγοριών ήταν ανάμεσά τους, τρομοκρατήθηκαν και φρόντιζαν να τον αποφεύγουν με κάθε τρόπο.

Δυστυχώς στα αναμορφωτήρια της εποχής, οι ξυλοδαρμοί και οι σωματικές και ψυχολογικές ποινές ήταν στην ημερήσια διάταξη, με αποτέλεσμα το μυαλό του Jesse να περιστρέφεται διαρκώς γύρω απ’ αυτές. Αναζητούσε τα παιδιά που είχαν τιμωρηθεί και τα ανάγκαζε να του περιγράψουν την τιμωρία τους και τον πόνο που είχαν νοιώσει. Η ικανοποίησή του, διανοητική και σωματική, ήταν μεγάλη.

LambethRagged1846Στο μεταξύ, η Ruth Pomeroy, αισθανόμενη ενοχές που επέτρεψε στον πατέρα του Jesse να τον κακοποιεί τόσο βάναυσα, έκανε διαρκώς αιτήσεις στις αρχές και στο αναμορφωτήριο, προκειμένου να απελευθερώσουν τον Jesse, γιατί ήταν αθώος των πράξεων για τις οποίες τον κατηγορούσαν. Το σχολείο εντυπωσιάστηκε από την επιμονή και την πίστη της Ruth, αλλά και από το γεγονός ότι ο Jesse ήταν υπόδειγμα τροφίμου. Δεν είχε χρειαστεί να τον τιμωρήσουν ποτέ, καθώς πάντα υπάκουε στους κανόνες. Σήμερα έχει αποδειχτεί ότι πολύ επικίνδυνοι εγκληματίες, όταν συλληφθούν, μετατρέπονται σε υποδειγματικούς καταδίκους, αλλά το 1873 οι γνώσεις ψυχολογίας ήταν περιορισμένες. Έτσι, τον Μάρτιο του 1874, ο Jesse απελευθερώνεται και αποδίδεται στη μητέρα του, μετά από μόνο 17 μήνες εγκλεισμού, με την πεποίθηση ότι είχε αναμορφωθεί και δεν θα αποτελούσε, πλέον, κίνδυνο για την κοινωνία.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment22

2015 in review

•29/12/2015 • Σχολιάστε

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2015 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 380,000 times in 2015. If it were an exhibit at the Louvre Museum, it would take about 16 days for that many people to see it.

 

CLICK HERE FOR MORE

crime_and_punishment22

Kαλά Χριστούγεννα…

•19/12/2015 • Σχολιάστε

santa.10…κι ευτυχισμένη η νέα χρονιά!!!

Θα ξαναβρεθούμε το Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2016.

crime_and_punishment22

whodoneit1942dvd.jpg
 
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 5.306 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: