Το έγκλημα πίσω από την… «Αναπαράσταση» – II

Προηγούμενο

Του Γιάννη Ράγκου

Η… αθώα, η «βρώμα» και τα κρυμμένα μυστικά

Σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εικόνες» (10 Μαΐου 1968), ο Χαρ. Πάντος «ήταν ένας συνεσταλμένος, μικρόσωμος και αδύνατος -πράος και εργατικός- άνθρωπος. […] Στα πρώτα νεανικά του χρόνια ερωτεύθηκε την ξανθή Αγγελική. Εκείνη δεν του έδωσε ποτέ σημασία. Για άλλα, πιο αρρενωπά, παλληκάρια έλαμπαν τα μάτια της. (Μάτια γαλανά, που ακόμη και σήμερα φαντάζουν αθώα…). Ο Χαρίσης όμως επέμενε και επαναλάμβανε τις προτάσεις, ύστερα από κάθε άτυχο έρωτα της κοπέλας που αγαπούσε. Αψηφούσε τις συμβουλές των συγγενών του, που του έλεγαν πως η ζωηρή (πέντε χρόνια πιο μικρή από αυτόν) Αγγελική δεν κάνει για γυναίκα του. ‘Κι οι ζωηρές φρονιμεύουν, σαν παντρευτούν και κάνουν παιδιά’, απαντούσε ο Χαρίσης. Και όταν επέστρεψε από τον στρατό, έστειλε επίσημο προξενιό. ‘Δεν τον ήθελα, δεν μου άρεσε, αλλά επέμειναν οι δικοί μου και τον πήρα άντρα μου’, λέει τώρα η Αγγελική στην προσπάθειά της να ξελαφρώση κάπως την θέση της. Ο άνδρας της, οικογενειάρχης τέλειος, δεν δίστασε να ξενιτευθή για να βελτιώση τις συνθήκες διαβιώσεως της γυναίκας του και των παιδιών του. Πήγε στην Γερμανία εργάτης, πριν από επτά χρόνια. Έστελνε συνεχώς χρήματα και ρουχισμό. […] Από την Γερμανία ο Χαρίσης επέστρεφε συχνά. Έμενε λίγο με την οικογένειά του και ξανάφευγε. Την τελευταία φορά που γύρισε ήταν ο περασμένος Σεπτέμβριος. […] Όλοι στο χωριό αγαπούσαν τον Χαρίση για την καλή του καρδιά. Βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη. Συντηρούσε και τα τρία παιδιά του αδελφού του, που έπεσε από μια βελανιδιά, την ώρα που τίναζε τον καρπό, και σκοτώθηκε. Αλλά ΕΚΕΙΝΗ, την Αγγελική, δεν την συμπαθούσαν. ‘Στριμμένη’ και ‘ελαφριά’, δεν άφηνε άντρα χωρίς να τον γλυκοκοιτάξη. Και γινόταν έξω φρενών για τις αγαθοεργίες του συζύγου της. Του απαγόρευε να επισκέπτεται το ορφανά του αδελφού του, και ιδιαίτερα τη μητέρα τους, την Λαμπρινή, που την κατηγορούσε μάλιστα πως έχει ερωτικές σχέσεις μαζί του. Και είναι αλήθεια πως ο Χαρίσης συμπαθούσε τη χήρα νύφη του. Πειθαρχώντας, όμως, στις εντολές της γυναίκας του (που δεν δίσταζε -λένε- και να τον δέρνη κάπου-κάπου), απέφευγε να έρχεται σε επαφή με την οικογένεια του αδελφού του. Αυτή η χήρα, η Λαμπρινή, 45 ετών, γερή και τολμηρή γυναίκα, επέπρωτο να γίνη Νέμεσις. […] Ο μακαρίτης δεν αποτελούσε εμπόδιο στον παράνομο δεσμό […]. Με τον αγροφύλακα έπαιζε κοντσίνα και τον χτυπούσε φιλικά στην πλάτη. Εκείνη του είχε πάρει τον αέρα και έκανε ό,τι ήθελε. Μόνο σ’ ένα ζήτημα δεν της πέρασε. Ο Χαρίσης δεν είχε σκοπό να ξαναφύγη στην Γερμανία. Έχτισε ένα νέο σπίτι στο χωριό που εστέγαζε και ένα μπακάλικο-καφενείο. Οίκημα και μαγαζί του κόστισαν περί τις 150.000 δραχμές. Η Αγγελική ζητούσε να βγη η άδεια επιτηδεύματος στο όνομά της. Να είναι δικό της το μαγαζί. Εκείνος για πρώτη φορά ετόλμησε να εναντιωθή στην θέλησή της. Έκαμε μάλιστα και τα εγκαίνια του καταστήματός του πριν ακόμη του δοθή η άδεια. Η ενέργειά του αυτή τον έφερε κατηγορούμενο στην Ηγουμενίτσα. Λένε στο χωριό, πως η συζυγός του έβαλε τον φίλο της τον αγροφύλακα να φροντίση να του γίνη μήνυση γι αυτήν την μικροπαράβαση. ‘Όλο δικαστήρια θάχης με το παλιομάγαζο, φεύγα για τη Γερμανία’, του έλεγε και του ξανάλεγε».

Η νύφη του θύματος, Λαμπρινή, της οποίας η καταγγελία οδήγησε στην διαλεύκανση του εγκλήματος

Η ίδια η Αγγελική, μιλώντας μετά τη σύλληψή της στον δημοσιογράφο Σπ. Καρατζαφέρη απέδωσε την πράξη της στην συμπεριφορά του θύματος: «Μ’ έδερνε και με παραμελούσε. Μ’ απειλούσε πως θα με σκοτώση και προκειμένου να με ‘φάη’ εκείνος, τον έπνιξα εγώ. […] Ο άνδρας μου κάθε τόσο έφευγε για την Γερμανία. Εγώ ήμουνα γυναίκα θερμή. Φυσική συνέπεια να βρω έναν άλλον. Το λοιπόν, βρήκαν τον Τζώρτζη. Βέβαια, εγώ του πρότεινα να σκοτώσουμε τον μακαρίτη κι εκείνος δέχθηκε, πανάθεμά τον. Όχι, πες μου σε παρακαλώ. Εγώ π.χ. τρελάθηκα και ήθελα να κάμω έγκλημα. Εκείνος δεν έπρεπε να με συγκρατήση; Έπρεπε. Εκείνος, όμως, έκανε αντίθετα. Του είπα εγώ να τον πνίξουμε και δέχτηκε. Άρα εγώ είμαι αθώα. Ο φίλος μου φταίει» (εφημερίδα «Απογευματινή» – 2 Μαΐου 1968).

Στον δημοσιογράφο μίλησε και ο Κ. Τζώρτζης, που δήλωσε σχετικά: «Ναι, ομολογώ πως με είχε δέσει η Αγγελική με το σεξ. […] Από κει και πέρα: πυρ, γυνή και θάλασσα. Η γυναίκα, αγαπητέ μου, η γυναίκα. […] Με εξαπάτησε όπως η Εύα τον Αδάμ… Αυτή τα φταίει όλα. Εγώ είμαι αθώος. […] Αυτή τον έπνιξε, αυτή τον πέταξε στην καταπακτή -εγώ τον έπιασα μόνο από τα πόδια-, αυτή τον αμπαλάρισε μ΄ ένα σεντόνι και τον έδεσε, αυτή τον έθαψε, του έβαλε πέτρες και χώμα για να μη μυρίσει και φύτεψε τα κρεμμυδάκια και την κυδωνιά. Εγώ δεν ξέρω τίποτε. Εκείνη η βρώμα με παρέσυρε. Πριν από μένα είχε άλλον φίλο. Τον άνδρα της αδελφής της, της Ευδοκίας. Μια φορά η Ευδοκία τους έπιασε επ’ αυτοφώρω και κτύπησε τον άνδρα της με μια πλάκα στο κεφάλι. Τον ετραυμάτισε και όταν έγινε καλά έφυγε ο άνθρωπος για την Γερμανία, όπου βρίσκεται μέχρι τώρα. Μετά ‘τάριξε’ σε μένα» (εφημερίδα «Απογευματινή» – 2 Μαΐου 1968).

Αναλυτικό επιτόπιο ρεπορτάζ εφημερίδας «Απογευματινή» στις 2 Μαΐου 1968

Εξάλλου, η νύφη του θύματος, Λαμπρινή, δήλωσε πως «δύο ακόμη φορές είχε επιχειρήσει η Αγγελική να σκοτώση τον άνδρα της, αλλά εκείνος δεν τολμούσε να πάη στην αστυνομία, γιατί η γυναίκα του τον απειλούσε πως θα τον πνίξη, αν τομλήση και μιλήση. Και τελικά τον έπνιξε» (εφημερίδα «Απογευματινή» – 2 Μαΐου 1968).

Η αναπαράσταση και το γράμμα

Όπως ήταν αναμενόμενο, η είδηση της δολοφονίας αναστάτωσε το χωριό, καθώς όπως σημείωνε το περιοδικό «Εικόνες» στο πολύ διαφωτιστικό ρεπορτάζ του «στο ειδυλλιακό Πολυνέρι δεν έχει ξαναγίνει έγκλημα. Οι φιλήσυχοι κάτοικοί του πήζουν τυρί από τα κοπάδια τους, σπέρνουν λίγο στάρι σε καμμιά λουρίδα γης που την έχουν ημερέψει με πολύ κόπο, ραβδίζουν τα αναιμικά τους ελαιόδεντρα και κατηφορίζουν για κανένα μεροκάματο στον κάμπο. Οι άντρες ξενιτεύονται. Στην Γερμανία οι πιο πολλοί και στην Αμερική και στην Αυστραλία όσοι μπορέσουν. Οι γυναίκες ανασταίνουν ένα τσούρμο παιδιά και κοιτάζουν συνεχώς προς το δρόμο που ξεκινάει από τον κάμπο μήπως φανή ο ταχυδρόμος» (περιοδικό «Εικόνες» – 10 Μαΐου 1968). Μια εικόνα που, κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, χαρακτήριζε σε μεγάλο βαθμό ολόκληρη την ελληνική ύπαιθρο, αλλά και πολλές από τις ημιαστικές περιοχές της χώρας…

Έτσι, έχει ενδιαφέρον να τονιστεί πως όταν οι δράστες οδηγήθηκαν στο σπίτι του εγκλήματος για την αναπαράσταση, οι γυναίκες του χωριού συγκεντρώθηκαν γύρω από το σημείο, φωνάζοντας: «Πάρτε πέτρες και σπάστε τα κεφάλια σας γυναίκες για τη μεγάλη πομπή που έγινε στο χωριό μας» και απείλησαν να τους λυντσάρουν, ιδιαίτερα την Αγγελική. Εκείνη αντέδρασε, λέγοντας προς την Λαμπρινή: «Εσύ τι θέλεις τώρα; Αν σ’ αυτόν έβαλα κρεμμυδάκια, σ’ εσένα θα φυτέψω κυπαρίσσι. Αλλά φίλος σου ήταν, γι αυτό τον υποστηρίζεις», αλλά κατόπιν σιώπησε, μένοντας «αγέρωχη, μια χωριάτικη εκδοχή της Κασσάνδρας» (περιοδικό «Εικόνες» – 10 Μαΐου 1968).

Τις επόμενες μέρες, κι ενώ βρισκόταν προφυλακισμένη στο κρατητήριο του Αστυνομικού Τμήματος Ηγουμενίτσας, έστειλε με τους δημοσιογράφους ένα σύντομο γράμμα προς τα παιδιά της (ηλικίας 14, 13, 11 και 8 ετών) στο Πολυνέρι. Σ’ αυτό, έγραφε τα εξής:

«Αγαπημένα μου παιδιά […]. Σας γλυκοφιλώ όλα με πολύ πόνο και με την καρδιά μου. Θα σας παρακαλέσω, εγώ η μάνα σας, να μην στεναχωριέστε. Να τρώτε πολύ και εσείς τα μεγαλύτερα να προσέχετε την μικρή να μη στεναχωριέται, διότι την είχα χαδιάρα. Όπως την είχα εγώ, έτσι να την έχετε και σεις. Γεια και χαρά, αγαπημένα μου παιδιά, θα σας ξαναγράψω κάτι. Εγώ, η μάνα σας, γράφω και σας γλυκοφιλώ».

Μια (πιθανότατα σκηνοθετημένη) φωτογραφία, όπου απεικονίζονται τα τέσσερα παιδιά του ζεύγους Πάντου, μπροστά στο σπίτι τους, να διαβάζουν το γράμμα της μητέρας τους

Η δίκη

Μετά την  ολοκλήρωση της ανάκρισης οι Αγγ. Πάντου και ο Κ. Τζώρτζης προφυλακίστηκαν στις φυλακές Κέρκυρας έως τη δίκη τους, που πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Κακουργιοδικείο Κέρκυρας στις 2 Δεκεμβρίου 1968.

Το έγκλημα χαρακτηρίστηκε ως «ιδιαζόντως ιδεχθές», κάτι που επέσυρε την ποινή του θανάτου και για το λόγο αυτό κάθε κατηγορούμενος προσπάθησε σθεναρά να μεταφέρει το βάρος της ενοχής στον άλλο. Η Αγγελική υποστήριξε ότι το έγκλημα εκτέλεσε μόνος του ο Κ. Τζώρτζης όχι μόνο για να την έχει ερωμένη, αλλά για να σπαταλήσει την περιουσία του θύματος (το δεύτερο, επιβεβαίωσαν και μάρτυρες), ενώ ο Κ. Τζώρτζης απέδωσε τη συμμετοχή του στο γεγονός πως η Αγγελική «κυριολεκτικά με ξελόγιασε». Κατά την ακροαματική διαδικασία, διακριβώθηκε, επίσης, ότι ο Χαρ. Πάντος δολοφονήθηκε με τη σύμπραξη και των δύο κατηγορουμένων, ότι η Αγγελική είχε και στο παρελθόν παράνομους ερωτικούς δεσμούς (οι μάρτυρες έκαναν λόγο για τρεις) και ότι το θύμα διατηρούσε ερωτικό δεσμό με την γυναίκα του αδελφού του Λαμπρινή!

Ο εισαγγελέας, αφού τόνισε πως η κατηγορουμένη χαρακτηριζόταν από έλλειψη συνείδησης ανθρωπισμού καθώς είχε θάψει το πτώμα ακριβώς έξω από την πόρτα της και «σε ουδεμία είχε προβή μεταμέλεια, την οποία θα της υπηγόρευε και το στοιχειώδες ακόμη αίσθημα αυτοελέγχου», ζήτησε να κηρυχθούν οι κατηγορούμενοι ένοχοι άνευ ελαφρυντικών και να επιβληθεί η θανατική ποινή στον Κ. Τζώρτζη και ισόβια δεσμά στην Αγγ. Πάντου. Τελικώς, το δικαστήριο, στη 1 τα ξημερώματα της 3ης Δεκεμβρίου εξέδωσε την απόφασή του με την οποία καταδίκαζε και τους δύο σε ισόβια.

Η απόφαση του δικαστηρίου, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «Ακρόπολις» (4 Δεκεμβρίου 1968)

Οι δράστες μεταφέρθηκαν εκ νέου στις φυλακές, κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, καθώς παρά το προχωρημένο της ώρας, στους διαδρόμους του Δικαστικού Μεγάρου αλλά και έξω από αυτό είχε συγκεντρωθεί πλήθος κόσμος που αποδοκίμαζε τους δράστες και απειλούσε να τους λυντσάρει.

Περίπου 20 χρόνια μετά, και οι δύο αποφυλακίστηκαν. Παρά την έρευνα του γράφοντος να πληροφορηθεί για την τύχη του Κ. Τζώρτζη μετά την αποφυλάκισή του, κάτι τέτοιο δεν κατέστη δυνατό. Σύμφωνα με τον δικηγόρο Γαβριήλ Ντούγια, ο οποίος ήταν ένας από τους τρεις υπερασπιστές του, η Αγγελική σκοτώθηκε λίγο καιρό μετά σε τροχαίο δυστύχημα.

«Αναπαράσταση»

Παρά το γεγονός ότι το έγκλημα στο Πολυνέρι Θεσπρωτίας αποτελεί μια «κλασική» περίπτωση ερωτικού τριγώνου με ολέθρια αποτελέσματα, κάποια επιμέρους χαρακτηριστικά του το συνδέουν ευθέως με τους αρχαίους μύθους και ειδικότερα τον «κύκλο των Ατρειδών», όταν η Κλυταιμνήστα με τον εραστή της Αίγισθο δολοφόνησαν τον Αγαμέμνονα, που έλειπε για δέκα χρόνια από το Άργος, πολεμώντας στην Τροία. Το 1969, ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος πληροφορήθηκε την υπόθεση και χρησιμοποίησε τα στοιχεία της ως τη βασική «ύλη» για τη συγγραφή του σεναρίου (με συνεργάτες τους Στρατή Καρρά και Θανάση Βαλτινό) της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του (είχαν προηγηθεί η ημιτελής ταινία μεγάλου μήκους «Forminx Story»-1965 και η μικρού μήκους (23’) ταινία «Η εκπομπή»-1968), στην οποία έδωσε τον τίτλο «Αναπαράσταση» (διάρκεια 100’). Πολλά χρόνια αργότερα, ο ίδιος θα πει σε μια συνέντευξή του:

«Ξεκίνησα τα ταξίδια μου στη ‘μέσα’ Ελλάδα με την ‘Αναπαράσταση’ […]. Πήγα στην Κέρκυρα για να διαβάσω τη δικογραφία. Μετά πήγα στο χωριό όπου είχε γίνει το έγκλημα. Κάθισα στο καφενείο. Οι ντόπιοι, που ντρέπονταν γι αυτό που είχε συμβεί στο χωριό τους, μαζεύτηκαν και με κοίταζαν ακίνητοι. Κατάλαβα ότι έπρεπε να φύγω όσο δυνατόν γρηγορότερα και να ψάξω άλλο μέρος. Έφτασα απόγευμα και με ψιλόβροχο στη Βίτσα, στα Ζαγόρια. Κανείς στους δρόμους. Μόνο κάτι μαυροφορεμένες γυναίκες χάνονταν σαν οπτασίες μέσα στους τοίχους των σπιτιών που από την υγρασία ήταν κατάμαυροι. Το μαύρο πάνω στο μαύρο. Εκπληκτικό πράγμα. Στο καφενείο, ένας γέρος μόνος του τραγουδούσε: ‘Μωρή κοντούλα λεμονιά, με τα πολλά λεμόνια’ (σ.σ.: το τραγούδι ακούγεται στην αρχή και το τέλος της ταινίας)».

Τα παιδιά υποδεικνύουν το σημείο, όπου οι δράστες έθαψαν το πτώμα (από την «Αναπαράσταση»)

Τα γυρίσματα της «Αναπαράστασης» πραγματοποιήθηκαν στα χωριά του κεντρικού Ζαγορίου (νομός Ιωαννίνων) Βίτσα και Μονοδένδρι και στην πόλη των Ιωαννίνων από το Νοέμβριο του 1969 ως τον Φεβρουάριο του 1970. Στην ταινία ο Θ. Αγγελόπουλος, για ευνόητους λόγους, δεν αναφέρεται στο Πολυνέρι και τοποθετεί την δράση του στο (ανύπαρκτο) χωριό Τυμφαία. Στην πρώτη κιόλας σκηνή της ταινίας, ακούγεται ο αφηγητής: «Τυμφαία – Χωρίον της Ηπείρου, της επαρχίας Τύμφης του νομού Ιωαννίνων. Κείμενον πέραν του όρους Τόμαρος, όπου εξετείνετο η αρχαία Τυμφαία. Τα σωζώμενα, δε, λείψανα πελασγικών τειχών μαρτυρούν ότι κατωκείτο από αρχαιοτάτων χρόνων. Κάτοικοι κατά την απογραφήν του 1939: 1.250. Κάτοικοι κατά την απογραφήν του 1965: 85». Επιπλέον, για τους ίδιους προφανώς λόγους, αλλάζει τα ονόματα των βασικών πρωταγωνιστών της ιστορίας: η Αγγελική (Πάντου) αναφέρεται ως Ελένη Γούση (την ερμηνεύει η Τούλα Σταθοπούλου), ο Κώστας (Τζώρτζης) ως Χρήστος Γκίκας (τον ερμηνεύει ο Γιάννης Τότσικας), ο Χαρίστης (Πάντος) ως Κώστας Γούσης (τον ερμηνεύει ο Μιχάλης Φωτόπουλος). Στην ταινία εμφανίζεται και ο ίδιος ο Θ. Αγγελόπουλος, στον ρόλο ενός δημοσιογράφου της τηλεόρασης.

Σκηνή από την «Αναπαράσταση»: Η Ελένη (Τ. Σταθοπούλου) και ο Χρήστος (Γ. Τότσικας) ανακρίνονται από τους αστυνομικούς

Αν και η ταινία περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια τα αστυνομικά γεγονότα (τον τρόπο του εγκλήματος, την προσπάθεια συγκάλυψης από την πλευρά των δραστών, τις υποψίες της Λαμπρινής, τις ενέργειες της αστυνομίας, τη διαπόμπευση της δράστιδος από τις γυναίκες του χωριού κ.ά.), εντούτοις δεν πρόκειται για μια ταινία αστυνομικού χαρακτήρα. Με αφορμή μια υπόθεση εγκλήματος, ο σκηνοθέτης φέρνει στο προσκήνιο κυρίως τα κοινωνικά χαρακτηριστικά που κρύβονται πίσω από το «αστυνομικό δελτίο»: την εγκατάλειψη της επαρχίας, τη μετανάστευση των ανδρών, το μαράζωμα των χωριών, την αδυναμία κάθε εξουσίας (αστυνομικής, δικαστικής, ακόμα και αυτής που αναπτύσσεται εντός της οικογένειας) να κατανοήσει τα βαθύτερα αίτια ενός εγκλήματος.

Οι γυναίκες του χωριού επιτίθενται στην Ελένη (Τ. Σταθοπούλου) για να την λυντσάρουν (από την «Αναπαράσταση»)

Η «Αναπαράσταση» θεωρήθηκε τομή στην έως τότε εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή και κατά τους περισσότερους μελετητές της ιστορίας του ελληνικού κινηματογράφου ως η ταινία που υπέγραψε την «ληξιαρχική πράξη γέννησης» της καινούργιας «εποχής» του, η οποία σχηματικά αποκλήθηκε Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος (όπου ο σκηνοθέτης απελευθερώνεται από την απόλυτη εξουσία του παραγωγού και αποκτά τον αποκλειστικό έλεγχο του έργου του). Συμμετείχε στο 11ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1970, κερδίζοντας πέντε βραβεία (καλύτερης ταινίας, πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, φωτογραφίας, Β΄ γυναικείου ρόλου και κριτικών), ενώ το 1971 πήρε το βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς στη Γαλλία, καλύτερης ξένης ταινίας στο φεστιβάλ της Ιέρ και «Ειδική Μνεία» από τη Διεθνή Ομοσπονδία Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Φόρουμ του Φεστιβάλ Βερολίνου.

Στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες βγήκε τον Νοέμβριο του 1970 και στην α’ προβολή της στην Αθήνα, τον Πειραιά και τα προάστιά τους «έκοψε» 12.869 εισιτήρια, τη σεζόν (1970-1971) που θριάμβευσε εμπορικά η ταινία «Υπολοχαγός Νατάσα» του Ν. Φώσκολου.

Για αναλυτικότερες πληροφορίες σχετικά με την ταινία, τους συντελεστές, τις κριτικές και τις βραβεύσεις της, δείτε το επίσημο site του σκηνοθέτη.

ΠΗΓΕΣ

– Αρχείο εφημερίδων «Η Βραδυνή», «Απογευματινή», «Ακρόπολις» και «Μακεδονία»

– Κ. Ψαλτήρα: «13 παιδιά πληρώνουν το έγκλημα – Ένα ‘ανατομικό’ ρεπορτάζ στο ορεινό Πολυνέρι της Ηπείρου», περιοδικό «Εικόνες», 10 Μαΐου 1968, σελ. 23-27

– Συνέντευξη με τον δικηγόρο Γ. Ντούγια (3/2/2010)

– Οι πληροφορίες αρχαιολογικού χαρακτήρα αντλήθηκαν από τον επίσημο κόμβο του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού (http://odysseus.culture.gr)

– Αρχείο περιοδικού «Περίστυλον», έκδοση του Πολιτιστικού Οργανισμού Υπαλλήλων Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού

– 41ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: «Θεόδωρος Αγγελόπουλος» (επιμέλεια Αχ. Κυριακίδης, επιλογή κειμένων Ειρ. Στάθη), εκδόσεις «Καστανιώτη», Αθήνα 2000

– Δημήτρης Κολιοδήμος: «Λεξικό ελληνικών ταινιών – από το 1914 μέχρι το 2000», εκδόσεις «Γένους», Αθήνα 2001

http://www.theoangelopoulos.gr

~ από Nina C στο 06/03/2010.

11 Σχόλια to “Το έγκλημα πίσω από την… «Αναπαράσταση» – II”

  1. Πού έμεινα:
    1) Στην απίστευτη ατάκα, που αναρωτιέμαι τί περίμενε (να αθωωθεί;;;;;), ξεστομίζοντάς την:
    «Εγώ π.χ. τρελάθηκα και ήθελα να κάμω έγκλημα. Εκείνος δεν έπρεπε να με συγκρατήση; Έπρεπε. Εκείνος, όμως, έκανε αντίθετα. Του είπα εγώ να τον πνίξουμε και δέχτηκε. Άρα εγώ είμαι αθώα. Ο φίλος μου φταίει».
    Σοβαρό επιχείρημα!
    2) Ότι η κυρία τελικά σκοτώθηκε, οπότε επήλθε δικαιοσύνη.
    3) Ο Γιάννης Τότσικας, τί τον έχει τον Αποστόλη; :Ρ

  2. Το βρήκα πολύ ενδιαφέρον που μάθαμε όλα αυτά γύρω απ΄την ταινία! Μπράβοο!

    Ananas, 3) γιο!

  3. Εγώ έχω ένα πρόβλημα…
    Κοιτάω και ξανακοιτάω τη φωτογραφία της Αγγελικής και προσπαθώ να διακρίνω το τόσο εξαιρετικό και «γιγάντιο» σεξ-απίλ που έκανε τ’ αρσενικά να τα χάνουν και να κάνουν μέχρι και φόνο για πάρτη της!
    Βέβαια, τώρα θα μου πείτε ότι είναι άλλα τα… βουκολικά κριτήρια μέτρησης ερωτισμού και φυσικά θα συμφωνήσω. 🙂
    Πάντως, για άλλη μια φορά βλέπουμε ότι δεν μπορείς να ξεφύγεις απ’ τη μοίρα σου…
    Επέμενε πολύ ο Πάντος να την παντρευτεί!
    Παρόλες τις προειδοποιήσεις!
    Είχε πολλές ευκαιρίες να γλυτώσει και δεν το έκανε.

    Καλό απόγευμα!

    ΥΓ: Αλήθεια… τι τον έχει ο Γιάννης Τότσικας τον Αποστόλη; 😆

  4. Η υποθεση ειναι πανομοιοτυπη με αυτη της Κατιας Κολιτσοπουλου…Πολυ ωραιο αρθρο…Πολλα συγχαρητηρια στον κυριο Ραγκο….

  5. Πατερας του ειναι ,απαντω στη ερωτηση τί τον εχει ο Αποστολης,τον Γιαννη Τοτσικα.

  6. Lilith για την απορια σου ως προς το σεξαπιλ της Αγγελικης η γιαγια μου λεει ενα καλο: «Οι αντρες ευκαιρο ….. να βρουν κι ας ειναι και της Λαμιας» Κι εχει δικιο. Ακόμη και τώρα (που η σεξουαλικη ηθικη ειναι κατα τι λιγοτερο ενοχικη), μια γυναικα ελαφρως ή βαρεως πεταχτούλα έχει πολλες κατακτησεις. Πόσο μάλλον τότε, που το φιλι και μόνο ισοδυναμουσε με αρραβωνα

  7. Πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση.

    Σε όλο αυτό το ερωτικό τρίγωνο, τετράγωνο ή γαϊτανάκι οι μόνοι αθώοι ήταν τα παιδιά που σίγουρα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πλήρωσαν διπλά και τριπλά τα εγκλήματα των γονιών τους. Άραγε τι να απέγιναν αυτά τα παιδιά;

  8. Δεν υπάρχει περίπτωση να μείνει ανικανοποιητος ο επισκέπτης του μπλογκ σας. Πραγματικά πολύ καλή παρουσίαση. Με τον Αγγελόπουλο δεν τα πάω και τόσο καλά…2-3 ταινίες του έχω δει.
    Μετά απ΄αυτά που διάβασα όμως θέλω να δω την Αναπαράσταση.
    Έκανα κλικ εκεί που λες αλλά…… δεν
    Κάτι iphone κερδίζω, κάτι εγγραφές μου ζητάει. Πουθενά δεν είδα κάτι σχετικό με την ταινία.
    Μήπως πρέπει να εγγραφείς στο site για να τη δεις ή να την κατεβάσεις;

  9. Ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες ταινίες τοῦ ἑλληνικοῦ κινηματογράφου ποὺ, χωρὶς νὰ ξέρω τίποτα γι’ αὐτὴν, ἐννοῶ τυχαῖα τὴν εἶδα ( = καμιὰ προδιαφήμιση), μὲ ἄφησε, τότε, κατάπληκτο. Ποτὲ δὲν ξέχασα οὔτε τὴν τεχνική της οὔτε τὴν μεταδοτικότητά της σὲ παλμὸ, συγκίνηση, ἀγωνία, δίψα γιὰ δικαιοσύνη…
    Ναὶ, καὶ θέλω νὰ τὴν ὑπενθυμίσω καὶ νὰ τὴν προτείνω στοὺς νεώτερους ἀπὸ τὴν εἰδικὴ σελίδα μου στὸ Phorum.gr

  10. και την σκαπουλαραν απλα με ισοβια? μαλιστα…

  11. Συγχαρητήρια κύριε Ραγκο Για την πολύ καλή δουλειά σας..
    Θα ήθελα παρακαλώ να ρωτήσω, τι απέγιναν στ αλήθεια τα παιδιά?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

whodoneit1942dvd.jpg
 
Αρέσει σε %d bloggers: